I SA/Sz 453/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. K. z udziałem uczestnika postępowania A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. oddala skargę. J. K. zaskarżyła do sądu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 1 lipca 2025 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia 13 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Organ I instancji wszczął postępowanie w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Następnie, decyzją z dnia 13 maja 2025 r. ustalił stronie oraz J. K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2025 r. w kwocie [...]zł. Zakresem rozstrzygnięcia objęte zostały działki: nr [...], [...], [...], [...], [...]. Zobowiązanie zostało ustalone w następujący sposób: podatek rolny od działki nr [...] w kwocie [...]zł za okres 12 miesięcy dla powierzchni 0,0270 ha fiz. przy stawce [...] zł/ha; podatek od nieruchomości od pozostałych działek w kwocie [...]zł za okres 12 miesięcy dla powierzchni 9.8200,00 m2 przy stawce [...] zł za m2. Organ odwoławczy ww. decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. - powołując w podstawie prawnej decyzji przepisy art. 21 § 1 pkt 1, pkt 2, art. 194 § 1, art 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 11 ze zm.); dalej: "O.p.", w zw. z art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2, art. 6a ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1176 ze zm.); dalej: "u.p.r."; art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust 1, art. 5, art. 6 ust. 6, ust. 7, ust. 9, ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.); dalej: "u.p.o.l.", oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 ze zm.); dalej: "u.p.g.k." i rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r. poz. 1390 ze zm.); dalej: "rozporządzenie", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy. W tym zakresie zwrócił uwagę na wniosek J. K. i C. K. z dnia 18 marca 1998 r. dotyczący zgłoszenia zmian do ewidencji gruntów działek nr [...], [...], [...], [...], [...], do którego dołączono mapę zmian, szkic polowy, dokumenty sporządzone przez geodetę M. R., ustanowioną przez wnioskodawców pełnomocnikiem, na okoliczność podpisania protokołu ustnego ogłoszenia pozytywnej decyzji o wprowadzeniu zgłoszonych zmian do ewidencji gruntów. W dniu 25 marca 1998 r. sporządzono protokół ustnego ogłoszenia decyzji ([...]). Organ odwoławczy wskazał także, że w wyniku postępowania wszczętego na ww. wniosek z dnia 18 marca 1998 r. decyzją wydaną na podstawie art. 22 u.p.g.k. i § 30 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wprowadzono zmiany w ewidencji gruntów obrębu Osinów Dolny gmina C. dotyczące działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], w taki sposób, że w miejsce użytków rolnych (R1V, RV, RVI) wprowadzono oznaczenie gruntów jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Nadto organ odwoławczy wskazał, że z dołączonej do akt sprawy ewidencji gruntów i budynków Starosty [...] wynika, że działki: nr [...] o powierzchni 940,00 m2, nr [...] o powierzchni 2872,00 m2, nr [...] o powierzchni 4.995,00 m2, nr [...] o powierzchni 1013,00 m2 oznaczone są symbolem użytku Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane). Jedynie działka nr [...] o powierzchni 27,00 m2 oznaczona jest symbolem użytku RIVb (gruntu orne). Dane te znajdują potwierdzenie w księgach wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości, tj. [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działki nr [...], i [...]). Według organu odwoławczego - co do zasady - o sposobie kwalifikacji gruntu i budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, dlatego organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Tym bardziej, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę, w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu, iż decyzja jest niewykonalna z powodu przekroczenia terminu dwóch rat płatności, tj. 15 marca 2025 r. i 15 maja 2025 r. i wyjaśnił, że - na podstawie art. 47 § 1 O.p. - termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast - na podstawie art. 47 § 2 O.p. - jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. Skoro więc w sprawie decyzja organu podatkowego ustalająca wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2025 została skutecznie doręczona podatnikom 20 maja 2025 r., to termin zapłaty I i II raty łącznego zobowiązania pieniężnego upłynął 3 czerwca 2025 r. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przyjął dane wynikające z wypisu rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w G. i zastosował stawki podatku ustalone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 30 października 2024 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Z. z dnia 12 listopada 2024 r. poz. 5353); dalej: "uchwała", które nie przekroczyły stawek podatku określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 25 lipca 2024 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2025 (M.P. z 2024 r. poz. 716); dalej: "obwieszczenie". Prawidłowo również organ I instancji ustalił wymiar podatku rolnego na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.r. w zw. z informacją o średniej cenie skupu żyta ustaloną na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2025 (M. P. z 2024 r. poz. 891). Strona złożyła skargę sądu, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jako że zostały naruszone przepisy postępowania (art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 - dalej: "k.p.a."), istotnie wpływające na treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego, "jako iż gołym okiem można stwierdzić, że podpisy" (C. i J. K.) w zgłoszeniu zmian do ewidencji gruntów z dnia 18 marca 1998 r. do Urzędu Rejonowego w G. zostały złożone przez tę samą osobę, a zatem podpis skarżącej został sfałszowany. Skarżąca dodała, że o rzeczonym fałszerstwie dowiedziała się w 2017 r., gdy przestępstwo uległo już przedawnieniu. Ponadto skarżąca wskazała, że jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego o pow. 3,18 ha w Gminie Z. i Gminie P., dlatego też błędem było określenie zmiany jako "Bp". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 4 września 2025 r. skarżąca zamieściła polemikę z argumentami przedstawionymi przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Pismem procesowym z dnia 8 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu podtrzymała zarzuty skargi, a nadto podniosła, że dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy powinien był uzupełnić postępowanie dowodowe poprzez przeprowadzenie dowodów z oświadczenia strony, przesłuchania świadka - geodety M. R. oraz z opinii biegłego sądowego z zakresu grafologii w celu ustalenia, czy podpisy C. K. i J. K. złożone na dokumencie "Zgłoszenie zmian do ewidencji gruntów z dnia 18 marca 1998 r." zostały złożone przez te osoby osobno, czy też przez jedną z nich. Pełnomocnik skarżącej wniosła także o zasadzenie od organu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że tutejszy sąd rozpoznawał już sprawę skarżącej i uczestnika postępowania w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. (prawomocny wyrok z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Sz 246/18), za rok 2020 (prawomocny wyrok z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 244/21), za 2021 r. (prawomocny wyrok z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 709/21). Wyroki dotyczące łącznego zobowiązania podatkowego za 2020 r. i za 2021 r. zostały poddane kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami, odpowiednio: z dnia 22 marca 2022 r. sygn. akt. III FSK 4838/21 i III FSK 126/23 oddalił skargi kasacyjne skarżącej. W niniejszej sprawie, analogicznej co do stanu faktycznego i prawnego, jak wskazane, w której przedmiotem sporu jest łączne zobowiązanie pieniężne za 2025 r., skład orzekający podziela stanowisko składów orzekających wyrażone w ww. wyrokach i - odwołując się do stanowiska wyrażonego w tych wyrokach - wskazuje, że sporna w tej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów skarżącej i uczestnika postępowania oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako "Bp". Według skarżącej, dla ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości ma znaczenie faktyczne wykorzystywanie gruntów, a nie zapisy ewidencji gruntów, których nadto wadliwie dokonano w zakresie klasyfikacji gruntów. Natomiast, według organów podatkowych, w zakresie wymiaru podatków, co do klasyfikacji gruntów, co do zasady, są one związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, które to dane nie mogą być przez organy samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego. A, z wypisów z ewidencji gruntów wynika, że w 2025 r. sporne działki gruntu oznaczone były jako "Bp" (zurbanizowane tereny niezabudowane). Mając na uwadze taki przedmiot sporu, należy wskazać, że - zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy - poza sytuacjami wyjątkowymi - nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08; wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09). Oznacza to, że - co do zasady - o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże, na co również zwracał uwagę NSA, m.in. w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku, organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wyjątkowo obszernie kwestię tę omówiono w wyroku NSA z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12, w którym NSA wskazał, że: "uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (por. ww. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13), czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczącym opisu nieruchomości. Tym samym, w sytuacji, gdy podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym - w trybie art. 194 § 3 O.p. - że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) odmiennie reguluje dział drugi właściwej księgi wieczystej, organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej, właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego, w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatnikiem. Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych.". Dodatkowo należy wskazać, że rozwiązania przyjęte w u.p.g.k. skorelowane są z art. 26 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2025 r. poz. 341); dalej; "u.k.w.". Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości. Do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie katastru należy rozumieć ewidencję gruntów i budynków (art. 53a u.p.g.k.). W razie natomiast, gdy dane katastru nieruchomości (tj. ujawnione w ewidencji, gdy nie została ona przekształcona w kataster) są niezgodne z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje - na wniosek właściciela nieruchomości lub wieczystego użytkownika - sprostowania oznaczenia nieruchomości na podstawie danych katastru nieruchomości (art. 27 ust. 1 u.k.w.). Powyższe regulacja prawna wskazuje wyraźnie na zależność opisu nieruchomości w dziale pierwszym księgi wieczystej od danych ewidencyjnych, co tylko potwierdza słuszność tezy o bezwzględnym związaniu tymi informacjami również organu podatkowego. Zwrócił na to również uwagę NSA m.in. w wyrokach z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2234/12 i II FSK 2565/12). Zatem, organy ustalające wysokość zobowiązań, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż według danych wskazanych w ewidencji gruntów i budynków, dlatego organ podatkowy, ustalając wymiar podatku, jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji dopóki dane te nie zostaną zmienione we właściwym trybie. Prawidłowo zatem organy podatkowe argumentowały, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla nich wiążący co do sposobu ich klasyfikacji, dlatego organy te nie mogą do celów podatkowych przyjąć innych danych niż wynikające z urzędowych dokumentów istniejących w tym okresie, którego dotyczy zobowiązanie podatkowe. W sprawie niewątpliwe ustalono, że sporne grunty w 2025 r. były oznaczone w ewidencji gruntów i budynków odpowiednio: działka nr [...] o pow. 0,1013 ha sklasyfikowana symbolem Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy); działka nr [...] o pow. 0,0940 ha skalsyfikowana symbolem Bp; działka [...] o pow. 0,2872 ha sklasyfikowana symbolem Bp; działka [...] o pow. 0,4995 ha sklasyfikowana symbolem Bp. Łączna powierzchnia gruntów skalsyfikowanych użytkiem Bp wyniosła 9.820 m2. Zatem, grunty oznaczone symbolem Bp, wbrew zarzutom skargi, nie mogły podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie były w 2025 r. użytkiem rolnym. Natomiast, podatkiem rolnym należało objąć, oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki rolne, grunty na działce nr [...] o pow. 0,0027 ha sklasyfikowane w ewidencji klasoużytkiem RIVb. Wskazywanie zatem przez skarżącą na faktyczne używanie ww. gruntów oznaczonych symbolem Bp do upraw rolnych czy też powoływanie się na wcześniejsze, odmienne aniżeli w 2025 r. zapisy w ewidencji gruntów i budynków w zakresie ich kwalifikacji, nie uprawniało organów do opodatkowania spornych nieruchomości podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, nie mógł bowiem pominąć danych z ewidencji gruntów, obowiązujących w roku którego dotyczy postępowanie podatkowe i przyjąć, że sporny grunt jest gruntem rolnym i opodatkować go podatkiem rolnym. Dodatkowo należy wskazać, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych i może być wywołana działaniem organu z urzędu, co miało miejsce w sprawie, na co wskazuje znajdujące się w aktach sprawy pismo Starosty [...] w G. skierowane do Burmistrza C. z dnia 5 września 2017 r., albo na wniosek. Zgodnie z art. 22 ust. 2 u.p.g.k. podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 (w tym właściciele nieruchomości) zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Zgodnie także z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 poz. 393), które obowiązywało w dacie dokonywania zmian, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia (tutaj niekwestionowane w sprawie, powołane w skardze pismo Burmistrza C. z dnia 30 stycznia 2017 r. o zmianach w 2012 r. w związku z nabyciem przez skarżących spadku oraz dokumenty przekazane przez Starostę wraz z pismem z dnia 5 września 2017 r. stanowiące podstawę zmian w odniesieniu do spornych działek). Nie budzi więc wątpliwości, że w 2025 r., którego dotyczy postępowanie, zapisy w ewidencji gruntów i budynków wskazywały na oznaczenie spornych działek jako Bp. Jeżeli zatem, w ocenie skarżącej, wspomniana ewidencja zawierała jakiekolwiek błędy, to skarżąca powinna była doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Natomiast, w ocenie sądu, nie istnieją podstawy prawne do prowadzenia w ramach postępowania podatkowego postępowania dowodowego w zakresie prawidłowości klasyfikacji spornych działek, wobec wypisów z ewidencji gruntów i budynków znajdujących się w aktach sprawy. W ocenie sądu, ocena dowodów jakiej dokonały w tej sprawie organy podatkowe, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. Organy nie naruszyły też innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na jego wynik. W konsekwencji, prawidłowo organ I instancji zakresem rozstrzygnięcia objął: działkę nr [...] o pow. 0,1013 ha sklasyfikowaną w ewidencji gruntów symbolem Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy); działkę nr [...] o pow. 0,0940 ha skalsyfikowaną symbolem Bp; działkę [...] o pow. 0,2872 ha sklasyfikowaną symbolem Bp; działkę [...] o pow. 0,4995 ha sklasyfikowaną symbolem Bp oraz łączną powierzchnię gruntów skalsyfikowanych użytkiem Bp wynoszącą 9.820 m2, według stawki podatkowej wprowadzonej ww. uchwałą od nieruchomości dla gruntów pozostałych, tj. [...] zł/m2 (9820 m2 x [...] zł = [...] zł, po zaokrągleniu [...] zł). Przedmiotem wymiaru podatkowego w zakresie podatku rolnego objęta została natomiast działka nr [...] o pow. 0,0027 ha sklasyfikowana w ewidencji gruntów klasoużytkiem RIVb. Organ do tej powierzchni prawidłowo zastosował stawkę podatkową w wysokości [...] zł za ha, którą prawidłowo obliczył mnożąc cenę 5 q żyta przez cenę za okres ostatnich 11 kwartałów w wysokości 86,34 z dt (0,0027 ha x [...] zł = [...] zł, po zaokrągleniu [...] zł). Także argumentacja skarżącej co do posiadania przez nią gospodarstwa rolnego w innej gminie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż wysokość podatku rolnego nie była przedmiotem sporu. Akcentowana w toku postępowania podatkowego i w skardze do sądu okoliczność co do sfałszowania podpisu skarżącej na dokumencie o zgłoszeniu zmian do ewidencji gruntów z dnia 18 marca 1998 r. do Urzędu Rejonowego w G. nie podlega ocenie sądu administracyjnego, analogicznie jak kwestia ewentualnego przedawniania karalności takiego czynu. Odnosząc się do przywołanej przez skarżącą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2025 r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza C. ustalającej łączne zobowiązanie podatkowe za 2024 r., jak wyjaśniło to Kolegium w odpowiedzi na skargę, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji był art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Kolegium, uzasadniając decyzję stwierdziło, że decyzja Burmistrza C. została wydana na podstawie art. 254 O.p., gdy tymczasem poprzednia decyzja organu I instancji została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją tegoż Kolegium z dnia 16 września 2024 r., a zatem w obrocie prawnym nie istniała decyzja, która podlegałaby "odnowieniu" łączącego strony stosunku publicznoprawnego. Z tej przyczyny, okoliczność ta nie ma znaczenia w tej sprawie. Uznając więc, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu obligującym sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, sąd - na podstawie art. 151 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - skargę oddalił. Odnosząc się także do wniosku pełnomocnika skarżącej z urzędu o przyznanie od organu kosztów zastępstwa procesowego (nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu), należy wskazać, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne jest od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), nie od organu, oraz przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny według regulacji prawnej określonej w art. 258 - art. 261 p.p.s.a. Z tego też względu, wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie przekazano do rozpoznania referendarzowi sądowemu (k-52). Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.