I SA/Sz 686/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu "J." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 686/17 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "J." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia 30 czerwca 2017 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł, Spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek Spółka wskazała, że w chwili obecnej znajduje się w sytuacji niepozwalającej jej na bieżące regulowanie zobowiązań. Spółka nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, ani nie generuje przychodów, które pozwoliłyby na pokrycie kosztów bieżącej działalności. W następstwie prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r. Spółka utraciła płynność finansową i nie jest w stanie regulować swoich bieżących zobowiązań. Spółka nie zatrudnia pracowników, sytuacja ekonomiczna jest "niewątpliwie zła", wysokość wpisu od skargi przekracza jej możliwości finansowe. Nadto wskazała, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy ponosi stałe koszty obsługi prawnej dwóch doradców podatkowych. Jej zdaniem, przyznanie jej prawa pomocy jest konieczne w celu realizacji zasady prawa do sądu. W oświadczeniu o majątku i dochodach Spółka wskazała, że wysokość kapitału zakładowego wynosi [...] zł, środki trwałe - [...] zł, za ostatni rok obrotowy osiągnęła zysk netto w wysokości [...] zł. Spółka podała, że nie posiada rachunków bankowych – umowy o prowadzenie rachunków bankowych zostały wypowiedzialne. Dodatkowo Spółka wskazała, że cały jej majątek został zajęty przez organ egzekucyjny. Spółka posiadała na koniec 2016 roku środki pieniężne w wysokości [...] zł, jednak z uwagi na usiłowanie nieprzerywania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, kondycja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu. Wraz z wnioskiem, Spółka przedłożyła dodatkowe dokumenty mające obrazować jej sytuację materialno-finansową. Spółka wskazała przy tym, że wynika z nich, że w chwili obecnej Spółka generuje stratę w wysokości [...] zł oraz posiada w kasie środki pieniężne w wysokości nieco ponad [...] zł, które konieczne są dla zapewnienia zobowiązań takich jak: księgowość, media, obsługa prawna. Zaznaczyła, że osiągnięty w latach 2015 i 2016 zysk o wartości odpowiednio: [...] zł i [...] zł został w całości przeznaczony na pokrycie straty z lat poprzednich. Wykonując wezwanie starszego referendarza sądowego, Spółka dodatkowo nadesłała: - bilans na dzień 1 stycznia 2017 r. i 31 sierpnia 2017 r., - rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia do 31 sierpnia 2017 r., - kopię zawiadomienia Banku [...] z dnia 2 stycznia 2017 r. informującego o saldzie na dwóch rachunkach bieżących w wysokości [...] zł i [...] zł, - kopie deklaracji VAT-7 Spółki za czerwiec, lipiec, sierpień br. z zadeklarowanym jedynie nabyciem towarów i usług w miesiącu sierpniu br. na kwotę [...] zł, - kopię raportu kasowego Spółki za czerwiec, lipiec, sierpień br. z miesięcznymi obrotami w kwocie odpowiednio: [...] zł, [...] zł, [...] zł oraz z wykazanym stanem środków na koniec sierpnia br. w wysokości [...] zł, - kopię zeznania CIT-8 Spółki za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. z zadeklarowanym przychodem [...] zł, kosztami [...] zł, dochodem [...] zł, - kopię informacji o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku CIT-8/O za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r., potwierdzający dokonane przez Spółkę zaliczenie dochodu z 2016 r. na pokrycie straty z roku 2014 r. w wysokości [...] zł; z informacji tej wynika, ze w poprzednich latach spółka odliczyła w latach poprzednich stratę w wysokości [...] zł, - kopię pisma naczelnika urzędu skarbowego z dnia 29 sierpnia 2017 r. o przekształceniu zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne wraz z wystawionymi Spółce w dniu 21 sierpnia 2017 r. tytułami wykonawczymi (łącznie 12 szt.) dotyczącymi obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r., - kopię zawiadomienie naczelnika urzędu skarbowego z dnia 13 marca 2014 r. o zajęciu środka transportu (samochód ciężarowy F., rok produkcji [...]), - kopię wypisu aktu notarialnego rep. A Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2005 r. – umowę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wraz z oświadczeniem Prezesa zarządu Spółki o tym, że w okresie ostatnich sześciu miesięcy nie dokonywano dopłat od wspólników. Wbrew wezwaniu, Spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających złożone we wniosku oświadczenie o wypowiedzeniu przez banki, umów rachunku bankowego i nie wyjaśniła przyczyn tego braku. Postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 686/17 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, odmówił Spółce przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek Spółki nie zasługiwał na uwzględnienie. W ocenie rozpoznającego wniosek, analiza złożonych oświadczeń i dokumentów źródłowych prowadzi do wniosku, że Skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wartość środków jakimi Spółka dysponowała w ostatnim okresie, w porównaniu z wysokością należnych opłat sądowych, czyni zgłoszony przez Spółkę wniosek nieusprawiedliwionym. Spółka w ostatnich latach wypracowuje duży zysk, a ponoszone aktualnie w bieżącym roku wielomilionowe koszty nie mogą przesądzać jednoznacznie o złej sytuacji finansowej podmiotu. Wątpliwości referendarza sądowego zwróciła również prawdziwość oświadczeń Spółki o braku rachunków bankowych Spółki, tj: oświadczenia, że umowy rachunku bankowego zostały jej wypowiedziane w następstwie ich zablokowania. Spółka nie przedłożyła bowiem, wbrew wezwaniu, ani dokumentów potwierdzających rozwiązanie umowy o prowadzenie rachunku bankowego, ani wyciągów z rachunków bankowych za okres od 1 lipca do 31 sierpnia br. W odpowiedzi na wezwanie referendarza przedłożyła jedynie zawiadomienie banku z dnia 2 stycznia 2017 r. o saldzie środków na dwóch rachunkach bankowych, bez jednoznacznego wyjaśnienia kwestii aktualnego korzystania przez Spółkę w obrocie gospodarczym z umowy rachunku bankowego i dokonywanych za pośrednictwem rachunku bankowego ewentualnych transakcji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w dniu 23 października 2017 r. (data nadania pisma) skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc, że nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu z dnia 12 października 2017 r. a mianowicie, że wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca odniosła się w sprzeciwie do wybranych twierdzeń referendarza sądowego, przedstawiając własną argumentację. Zdaniem Skarżącej, Sąd nie ma podstaw do tego, aby twierdzić, iż Spółka była w stanie przewidzieć konieczność ponoszenia kosztów spraw sądowych związanych z prowadzoną działalnością w wysokości [...] zł, stanowiącej równowartość wpisu od jednej wniesionej skargi. Ponadto, w latach 2015 i 2016, kiedy Spółka wypracowywała zysk o wartościach odpowiednio [...] zł oraz [...] zł nie miała ona wiedzy na temat tego, że w związku z wdaniem się w spór z organami podatkowymi, będzie musiała uregulować tak wysokie koszty postępowania przed sądem administracyjnym, zdeterminowane koniecznością uiszczenia wpisu od wniesionej skargi. Spółka ponownie wskazała, że nie posiada majątku, a prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne generuje stratę, umowy rachunku bankowego zostały jej wypowiedziane a wysokość majątku jakim dysponuje to kwota [...] zł, która jest jej potrzebna na regulowanie bieżących wydatków, w tym konieczną obsługę prawną prowadzoną przez dwóch doradców podatkowych z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. Nadto wskazała, iż okoliczność przeznaczenia dochodów wypracowanych przez Spółkę w latach 2015 i 2016 na pokrycie strat nie oznacza jedynie, że w danym roku został zmniejszony dochód do opodatkowania. Spółka uregulowała z tych dochodów swoje zaległe zobowiązania co stanowi czynności, których należałoby wymagać od racjonalnego przedsiębiorcy. Ponadto, Spółka podniosła, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie spełniły się przesłanki, które uzasadniałyby wystąpienie przez Spółkę z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Spółka wskazała, że Sąd, zamiast w sposób rzetelny ocenić sytuację finansową Skarżącej na podstawie przedłożonych dokumentów, powołuje się na abstrakcyjne orzecznictwo sądów administracyjnych, które nie powinny mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo, Spółka wyjaśniła, że jedynymi wspólnikami Spółki są obecnie A. M. (ur. [...]) oraz H. M., którzy ze względu na niekorzystną obecnie kondycję finansową skarżącej Spółki, która jest źródłem ich dochodów - nie są w stanie wnieść dopłat do Spółki. Na dowód powyższego w załączeniu przedłożono kserokopię wniosku o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców wraz z potwierdzeniem dokonania opłaty od wniosku oraz dowodem nadania tego wniosku w placówce pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.: Rozstrzygnięcie wydane przez starszego referendarza sądowego nie narusza obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2 p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Na wstępie wskazać należy, że prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez strony pełnych kosztów postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Skoro zaś przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy, okoliczności przytoczone przez stronę ubiegającą się o to prawo powinny uzasadniać takie (wyjątkowe) traktowanie (por. postanowienie NSA z 19 listopada 2004 r., FZ 463/04). Przyznanie tego prawa uzależnione jest od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Jak stanowi art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym- gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z użytego określenia "gdy wykaże" wynika, że ciężar wykazania okoliczności faktycznych uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie, która ubiega się o to prawo. To strona ma przekonać sąd, iż znajduje się w określonej sytuacji, która uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania. W związku z tym powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy i jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2012 r., I OZ 125/12, LEX nr 1120734; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz do art. 246 p.p.s.a.). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż udzielenie stronie prawa pomocy sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I FZ 2/13 oraz sygn. akt II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1005/12, publ. j.w.). Zaznaczyć również trzeba, że od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą wymaga się co do zasady podejmowania działań z zachowaniem wyższego stopnia staranności, aniżeli ma to miejsce w przypadku osób fizycznych, nie będących profesjonalnymi przedsiębiorcami ani nie posiadających specjalistycznej wiedzy prawniczej. Dotyczy to również przewidywania konsekwencji prowadzonej działalności w postaci konieczności prowadzenia postępowań sądowych i ponoszenia związanych z tym kosztów. Nadto, osoba prawna obowiązana jest wykazać nie tylko, że nie posiada adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także że nie ma ich mimo podjęcia wszelkich niezbędnych środków celem zdobycia funduszy na pokrycie tych wydatków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2., Warszawa 2006, s. 504, postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I GZ 147/08, LEX nr 479137). Podkreślić przy tym należy, iż instytucja przyznania prawa pomocy (w przedmiotowym przypadku zwolnienia od kosztów sądowych) osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ma charakter fakultatywny. Przyznanie prawa pomocy osobom prawnym i innym jednostkom organizacyjnym, przy spełnianiu przesłanek przewidzianych w przepisie art. 246 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., nie ma więc charakteru bezwzględnego. Sąd bowiem może, a nie musi, przyznać taką pomoc (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt. I FSK 790/2010, z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FZ 409/11 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli skarżący jest podmiotem gospodarczym, to powinno unikać się przerzucania ryzyka prowadzenia działalności na innych obywateli. To bowiem, m.in. z ich środków pochodzą dochody budżetu Państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia strony z obowiązku ich ponoszenia. (por. postanowienia NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 91/2011, z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04). Uznaniowy charakter podejmowanego rozstrzygnięcia, nie zwalnia Sądu, rzecz jasna, z obowiązku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy wpadkowej oraz uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt II FZ 1083/15). Dokonując analizy wniosku Skarżącej, zgromadzonych dokumentów dołączonych do wniosku oraz argumentacji zawartej we wniesionym sprzeciwie, Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy zasadnie uznał, iż Skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania ani nie wykazała, że nie jest w stanie ich zdobyć i w konsekwencji, zasadnie odmówił przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd podziela stanowisko starszego referendarza sądowego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż zbadane przez niego dane oraz okoliczności, na które powołuje się Spółka we wniosku o przyznanie prawa pomocy m.in. brak bieżących dochodów, nie może być dostatecznym uzasadnieniem dla skutecznego żądania przyznania jej prawa pomocy. Osoba prawna nie może bowiem powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, musi jeszcze wykazać podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do zdobycia funduszy. Jak wynika z akt sprawy, Spółka prowadzi działalność gospodarczą znacznych rozmiarów, deklaruje wielomilionowe przychody. W latach 2015 i 2016 zaewidencjonowała przychody w kwotach odpowiednio: [...] zł i [...] zł oraz wypracowała zysk o wartościach odpowiednio [...] zł i [...] zł. Podnoszona przez Spółkę okoliczność przeznaczenia tych dochodów na pokrycie strat, nie może być argumentem przesądzającym o konieczności przyznania Spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, albowiem koszty sądowe przedsiębiorca powinien traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne, pieniężne zobowiązania umowne czy wynagrodzenia pracownicze (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2013 r., II GZ 42/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, nie można uznać, aby Spółka nie miała żadnej już możliwości zarobkowania, skoro cały czas występuje w obrocie, wykazuje aktywność gospodarczą. Nadto, wbrew podnoszonym twierdzeniom, okoliczność zajęcia środków na rachunkach bankowych czy wypowiedzenia umów rachunku bankowego, nie jest przeszkodą w funkcjonowaniu Spółki. Podkreślić przy tym należy, że Spółka wbrew wezwaniu starszego referendarza sądowego nie przedłożyła ani dokumentów potwierdzających rozwiązanie umowy o prowadzenie rachunku bankowego, ani wyciągów z rachunków bankowych za okres od 1 lipca do 31 sierpnia 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie Spółka przedłożyła jedynie zawiadomienie banku z dnia 2 stycznia 2017 r. o saldzie środków na dwóch rachunkach bankowych, bez jednoznacznego wyjaśnienia kwestii aktualnego korzystania przez Spółkę w obrocie gospodarczym z umowy rachunku bankowego i dokonywanych za pośrednictwem rachunku bankowego ewentualnych transakcji. Nadto, z dostępnej w internecie, a odnoszącej się do Spółki aktualnej informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie wynikają żadne wpisy o rozwiązaniu Spółki, postępowaniu upadłościowym czy zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym wskazać należy, iż w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że podmiot który nie wykazał, iż utracił płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinien partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienia NSA z 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I GZ 147/08, z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I FZ 265/08 i z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 208/08). Z przedstawionych przez Skarżącą dokumentów nie wynika by zainicjowała postępowanie upadłościowe czy naprawcze. Tym samym brak jest podstaw do traktowania jej w sposób szczególny w stosunku do innych podmiotów funkcjonujących w obrocie gospodarczym. Trafnie referendarz sądowy zauważył, że w przypadku spółek, Kodeks Spółek Handlowych przewiduje instytucję czasowych wkładów wspólników tzw. dopłat. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ubiegająca się o prawo pomocy, może pokryć koszty postępowania przez żądanie dopłat od wspólników (por. postanowienie NSA z 12.01.2012 r., sygn. akt II FZ 796/11, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm.) umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału. Na tle tego przepisu wskazuje się, że dopłaty wspólników mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych (zob. postanowienie NSA 20 lutego 2014 r., II FZ 146/14). Natomiast bierność w kwestii ewentualnej zmiany umowy spółki, bądź podjęcia innych działań skutkujących dokonaniem przez wspólników wpłat do spółki dodatkowych sum, nieobjętych powołanym przepisem, stanowi kolejny argument przemawiający za odmową przyznania wnioskowanego prawa pomocy i brakiem podstaw do traktowania Spółki w sposób uprzywilejowany (por. postanowienie NSA: z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 971/15; z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II FZ 812/15). Ze względu na powyższe możliwości, udzielenie żądanego wsparcia ze środków publicznych oznaczałoby takie właśnie uprzywilejowanie Strony. W niniejszej sprawie, Spółka nie przedstawiła okoliczności uniemożliwiających wsparcie jej w zakresie zainicjowanego postępowania sądowego przez wspólników w formie dopłat gotówkowych. Spółka nie podała jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa udziałowców Spółki, nie przedłożyła również na tę okoliczność żadnych dokumentów, tj. odpisów zeznań rocznych podatkowych złożonych przez udziałowców, wyciągów z ich rachunków bankowych, oświadczeń udziałowców o stanie majątkowym, posiadanych udziałach w innych spółkach, uzyskiwanych dochodach. Spółka dążyła jedynie do wykazania zmian w zakresie wspólników Spółki. W rezultacie Spółka nie wykazała, że podjęła niezbędne kroki w celu zdobycia funduszów na pokrycie wydatków związanych z postępowaniem sądowym. Skarżąca pomija, że z punktu widzenia przesłanek przyznania prawa pomocy istotny jest, z jednej strony, brak bieżących środków finansowych, na którym dotąd skoncentrowała swoją argumentację oraz, z drugiej strony, wykazanie, że pomimo podjęcia niezbędnych działań, w sposób obiektywny nie była i nie jest w stanie zgromadzić środków koniecznych na poczet wymaganych kosztów postępowania sądowego, co z kolei pozostawia poza zakresem swojej uwagi. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że starszy referendarz sądowy prawidłowo odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Nie wykazano bowiem przesłanek określonych w art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.