II SA/Sz 204/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. D. i M. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał M. i A. D. rozbiórkę zadaszenia o wymiarach [...] m (w tym taras o wymiarach [...] m) oraz przyczepy kempingowej o wymiarach [...] m - typu "domek holenderski", wybudowanych na nieruchomości przy ul. [...] w M., na terenie działki oznaczonej nr ew. [...], bez pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i A. D. wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: a) w zakresie w jakim nakazuje rozbiórkę zadaszenia: - art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niezasadnym uznaniem, iż obiekt określony jako "zadaszenie o wymiarach [...] m" nie stanowi wiaty o powierzchni zabudowy nie przekraczającej [...]m2, usytuowanej na działce na której znajduje się budynek mieszkalny, w odniesieniu do której ustawa Prawo budowlane nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia, co wynika z treści art. 29 ust. 1 pkt 2c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, - art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, co skutkowało niezasadnym nieuznaniem ww. obiektu za wiatę oraz ustaleniem powierzchni przedmiotowego obiektu na ok. [...] m2, podczas gdy prawidłowo ustalona powierzchnia zabudowy, liczona po krawędzi słupów obiektu wynosi [...] m2, a zatem zgodnie z normą art. 29 ust. 1 pkt 2c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia, - art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało niezasadnym nieuznaniem ww. obiektu za wiatę oraz niezasadnym ustaleniem powierzchni przedmiotowego obiektu na ok. [...] m2, podczas gdy prawidłowo ustalona powierzchna zabudowy, liczona po krawędzi słupów obiektu wynosi [...] m2, a zatem zgodnie z normą art. 29 ust. 1 pkt 2c w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiekt nie wymagał ani pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia, - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jej podstawy faktycznej i prawnej, w szczególności brak rzetelnego wyjaśnienia okoliczności dlaczego obiekt określony jako "zadaszenie" nie stanowi wiaty w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie zostały także w rzetelny sposób wskazane przyczyny ustalenia powierzchni zabudowy we wskazany sposób, - art. 80 K.p.a., poprzez złamanie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich oceny w sposób dowolny, skutkujący niezasadnym nieuznaniem ww. obiektu jako wiaty w rozumieniu norm prawa budowlanego oraz błędnym obliczeniem powierzchni zabudowy przedmiotowego obiektu, - art. 8 i art. 11 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów państwa i brak należytego, dogłębnego wyjaśnienia stronie, dlaczego organ administracji publicznej nie uznaje przedmiotowego obiektu budowlanego za wiatę, jakich cech brakuje ww. budowli żeby mogła być uznana za wiatę w rozumieniu norm ustawy Prawo budowlane, a także dlaczego powierzchnia zabudowy obiektu wina być liczona wg powierzchni dachu, zamiast po krawędzi słupów, b) w zakresie w jakim nakazuje rozbiórkę przyczepy kempingowej: - art. 48 ust. 1 i 4 w zw. z art. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne zakwalifikowanie przedmiotowej przyczepy kempingowej jako obiektu budowlanego i wydanie decyzji o jego rozbiórce, podczas gdy ww. obiekt jest przyczepą ciężarową będącą własnością A.D., dopuszczoną do ruchu pojazdów na terenie Rzeczpospolitej Polskiej o numerze rejestracyjnym: [...], zaparkowaną na terenie nieruchomości stron, a zatem nie powinna być ona przez organy administracji publicznej traktowana jako obiekt budowlany, - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez pominięcie stanowiska Burmistrza T. z dnia [...] r., dopuszczającego zaparkowanie ww. przyczepy na terenie nieruchomości stron przy ul. [...] w M. "o ile nie będzie nosiła ona znamion tymczasowego obiektu budowlanego o charakterze letniskowym", co w realiach niniejszej sprawy nie ma miejsca, - art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie przez organ zasady praworządności i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie organów administracji publicznej do organów państwa, poprzez nakazanie stronom rozbiórki dopuszczonej do ruchu pojazdów przyczepy ciężarowej, która nie może być uznana za obiekt budowlany, - art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuznanie przedmiotowej przyczepy za obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych w postaci robót konserwacyjnych na terenie nieruchomości stron przy ul. S. w M., - art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, bez uwzględnienia słusznego interesu stron, w zakresie niewyjaśnienia do jakich celów strony wykorzystują przedmiotową przyczepę i niezasadne przyjęcie, iż stanowi ona "zabudowę rekreacyjną" i "obiekt letniskowy", - art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz złamanie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny co skutkowało niezasadnym uznaniem, iż przedmiotowa przyczepa ciężarowa stanowi "zabudowę rekreacyjną" i "obiekt letniskowy", podczas gdy nawet przy hipotetycznym założeniu, iż stanowi ona obiekt budowlany w rozumieniu ustawy, winna zostać uznana za obiekt budowlany służący stronom do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych w postaci prac konserwacyjnych na nieruchomości przy ul. S. w M., - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez całkowity brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy faktycznej i prawnej, w szczególności poprzez niewyjaśnienie przez organ wyrażonego w toku postępowania stanowiska uznającego ww. przyczepę ciężarową za "obiekt letniskowy" i "zabudowę rekreacyjną", podczas gdy nie są do niej podłączone przyłącza wodne, energetyczne i kanalizacyjne, nie jest trwale związana z gruntem i wykorzystywana jest w celu przechowywania narzędzi i sprzętów będących własnością stron. Odwołujący się wskazali, że określony w zaskarżonej decyzji obiekt jako "zadaszenie o wymiarach [...] m" jest w istocie wiatą o powierzchni zabudowy nie przekraczającej [...]m2, a organ nieprawidłowo ustalił wymiary przedmiotowej wiaty na [...] m. Zgodnie z treścią punktu 5.1.2.2.2 polskiej normy PN-ISO 9836:1997-"Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych - "Powierzchnia zabudowy jest wyznaczana przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni terenu nie wlicza się: (...) powierzchni elementów drugorzędnych np. daszków, markiz, występów dachowych". Powierzchnię zabudowy przedmiotowej wiaty liczyć należy zatem po zewnętrznej krawędzi słupów, a zatem w realiach niniejszego postępowania powierzchnia zabudowy ww. wiaty wynosi: [...] m2. Swoje stanowisko poparli wyrokami sądów administracyjnych. Inwestorzy wskazali, że przyczepa kempingowa uznana przez organ za obiekt letniskowy i zabudowę rekreacyjną służy jako miejsce, w którym A.D. przechowuje m.in. kosiarkę do trawy, drabinę, łopaty oraz pozostały sprzęt i narzędzia służące do bieżącej konserwacji nieruchomości stron, nie jest zatem wykorzystywana w celach rekreacyjnych lub wypoczynkowych. Dlatego też, powinna ona być uznana przez organ za obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią tego przepisu budowa ww. obiektów nie wymaga pozwolenia na budowę, zaś art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, stanowi, iż ich budowa nie wymaga również zgłoszenia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. , poz.23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 48 ust. 1 i ust. 4, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M. i A. D., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., w związku z otrzymanym zawiadomieniem, w dniu [...] r. przeprowadził oględziny działki nr [...], położonej przy ul. S. w m. M., stanowiącej współwłasność M. i A. D. oraz G.N. Z protokołu sporządzonego z powyższych oględzin wynika, że na ww. działce poza przedwojennym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, znajduje się przyczepa kempingowa, tzw. "domek holenderski" wewnątrz którego wydzielono pomieszczenie łazienki, sypialnię oraz pokój dzienny z aneksem kuchennym. Powyższy obiekt posadowiony jest na kołach oraz z jednej strony wsparty został na bloczkach betonowych. Ww. przyczepa znajduje się pod wiatą o wymiarach [...] m, z dachem drewnianym dwuspadowym, krytym papą, układaną na poszyciu z płyty OSB, wpartą na słupach drewnianych. Pod powyższym zadaszeniem znajduje się ponadto taras drewniany, o wymiarach [...] m, do którego przylega ww. przyczepa kempingowa. A.D. oświadczył, że powyższe obiekty budowlane wybudował samowolnie wiosną [...] r. Po dokonaniu powyższych ustaleń PINB w G., postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał M. i A. D. wstrzymanie robót budowlanych i zabezpieczenie terenu budowy, związanych z budową zadaszenia (wiaty), tarasu i przyczepy kempingowej na terenie działki oznaczonej nr [...] przy ul. S. w M. oraz zobowiązał do przedłożenia w terminie do [...] r. wymaganych dokumentów, mających na celu doprowadzenie ww. obiektów do stanu zgodnego z prawem. Inwestorzy nie wywiązali się z nałożonych obowiązków. Organ II instancji wskazał, iż w związku z nowelizacją ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r., zgodnie z brzmieniem dodanego w art. 29 ust. 1 tej ustawy - pkt 2c, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000m2 powierzchni działki, a także (w wyniku braku odesłania w art. 30 do art. 29 ust. 1 pkt 2c), nie są one objęte obowiązkiem dokonania zgłoszenia. Przedmiotowa wiata z uwagi na gabaryty, tj. powierzchnię zabudowy ok. [...] m2 nie mieści się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę i wymagających zgłoszenia właściwemu organowi, wobec czego inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na jej wybudowanie. Pozwolenia na budowę wymaga także zlokalizowanie na działce przyczepy czterokołowej, która pod względem funkcjonalnym spełnia warunki do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany, o ile wykazane zostanie, że przeznaczona i wykorzystywana jest np. na cele mieszkalno-rekreacyjne (obiekt letniskowy). Organ wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie uznaje się ustawione na gruncie przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt ll OSK 384/11). Przedmiotowa przyczepa turystyczna, tzw. domek holenderski, usytuowana w nadmorskiej miejscowości wypoczynkowej i pełniąca funkcje rekreacyjne (co potwierdza dołączona do protokołu oględzin dokumentacja zdjęciowa, m.in. poza wnętrzem o funkcji mieszkalnej, ustawienie jej przy pełniącym funkcję wypoczynkową tarasie), bez względu na jej gabaryty, nie mieści się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29, w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę i wymagających zgłoszenia właściwemu organowi, wobec czego inwestorzy powinni byli uzyskać pozwolenie na jej wybudowanie. Po przytoczeniu treści art. 48 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na niewywiązanie się przez inwestora z obowiązków o których mowa w art. 48 ust. 3, PINB w G. zobowiązany wydać na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy nakaz rozbiórki kwestionowanych samowoli budowlanych. Odnośnie argumentów stron odwołujących się, organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że zgodnie z powszechną definicją za wiatę uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekką budowlę w postaci dachu wspartego na słupkach (...)" (Słownik Języka Polskiego, ww.sjp.pwn.pl), natomiast definicje obiektów budowlanych zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych znajdują zastosowanie do spraw wskazanych w ustawie o statystyce publicznej i nie stosuje się ich na gruncie prawa budowlanego. Organ wskazał, że pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. Przedmiotowa przyczepa znajduje się na terenie nieruchomości, dla której - w czasie, kiedy została ona ustawiona - nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, zatem nie można uznać, że znajduje się na terenie budowy objętej, będącym w obiegu prawnym, pozwoleniem na budowę. Ponadto z przedłożonego przez inwestorów pisma Burmistrza T. z dnia [...] r. wynika, że sytuowanie obiektów tymczasowych o charakterze letniskowym na działce nr [...] jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M., zatem w przypadku zaklasyfikowania przez organy nadzoru budowlanego przedmiotowych samowoli budowlanych jako obiektów tymczasowych, zdefiniowanych w art. 3 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, naruszenie zapisów ww. planu uniemożliwia zalegalizowanie obiektów. Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżący wnieśli w trakcie postępowania uwagi bądź wnioski, które organ pozostawił bez rozpatrzenia, a także zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu, a po zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, przed wydaniem decyzji umożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 10 K.p.a., natomiast wydane w jego trakcie rozstrzygnięcia spełniają wymagania określone w przepisie art. 107 K.p.a. A. D. i M. D. powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze powtórzyli zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodali, iż organ nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wskazywanych przez nich w odwołaniu okoliczności. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do treści tego przepisu organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy, jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zgodnie z ust. 3 omawianego przepisu, w postanowieniu tym organ nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (ust. 4), natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (ust. 5). Podstawę do zastosowania ww. przepisu stanowiło ustalenie organów, że na działce nr [...] w M. przy ul. S., A. i M. D. bez wymaganego pozwolenia na budowę posadowili zadaszenie (wiatę) o wymiarach [...] m (w tym taras o wymiarach [...]) oraz znajdującą się pod wiatą przyczepę kempingową o wymiarach [...] m - typu "domek holenderski". Skarżący nie przedłożyli wymaganych dokumentów o których mowa w art. 48 ust.3 ustawy, nałożonych na nich postanowieniem z dnia [...] r. W ocenie skarżących, wskazane inwestycje nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 c ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji wiaty, ale nie ulega wątpliwości, że stanowi ona obiekt budowlany. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wiata składająca się z fundamentów oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie zadaszenia na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem, brak trwałych ścian (por. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 175/13; WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1314/10; WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 973/10; WSA w Olsztynie z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 783/10; WSA w Opolu z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II SA/Op 250/09; WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 800/08, dostępne w Internecie). Drewniana konstrukcja jaką wybudowali skarżący odpowiada definicji wiaty ukształtowanej przez przytoczone powyżej orzecznictwo administracyjne. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 c w zw. z art. 30 ustawy, jeśli powierzchnia zabudowy wybudowanej wiaty nie przekracza 50 m2 zwolniona jest przez ustawodawcę zarówno z pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia. W ocenie sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo obliczyły powierzchnię przedmiotowej wiaty biorąc pod uwagę wymiary jej zadaszenia, tj. [...] m, co daje powierzchnię [...]m2. Mając na uwadze, iż wiata jest budowlą, wskazać należy, iż zgodnie art. 3 pkt 1 lit. b ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro więc konstrukcję wiaty jako całości stanowi zadaszenie wsparte na słupach, to powierzchnię wiaty liczyć należy po obrysie dachu (por. wyrok WSA w Krakowie z 31 października 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 919/16, dostępne w Internecie). Zdaniem sądu, nie można liczyć powierzchni zabudowy wiaty po obrysie słupów, gdyż same słupy bez zadaszenia nie stanowiłyby wiaty jako całości. Z załączonych do akt sprawy zdjęć wynika, iż przedmiotowa wiata wybudowana została pod wymiar przyczepy kempingowej i stanowi dla niej oraz tarasu, poprzez powierzchnię dachu osłonę przed niekorzystnymi czynnikami atmosferycznymi. Dodać należy, że powierzchnia chronionego w ten sposób domku holenderskiego wynosi [...] m2, a powierzchnia tarasu [...] m2 (razem [...]m2). W świetle powyższego nie można było uznać, że powierzchnia wiaty nie przekroczyła, określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, 50 m2. Zwrócić uwagę należy także, że Polskie Normy projektowania wprowadzające europejskie normy projektowania konstrukcji – EUROKODY, zatwierdzone i opublikowane w języku polskim, mogą być stosowane do projektowania konstrukcji, jeżeli obejmują one wszystkie niezbędne aspekty związane z zaprojektowaniem tej konstrukcji (stanowią kompletny zestaw norm umożliwiający projektowanie). Projektowanie każdego rodzaju konstrukcji wymaga stosowania PN-EN 1990 i PN-EN 1991(odnośnik do załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015 r., poz.1422)). Wśród wymienionych w rozporządzeniu norm nie ma normy wskazanej przez skarżących. Z ustaleń organów dokonanych podczas oględzin i dokumentacji zdjęciowej wynika także, że wewnątrz przyczepy znajduje się łazienka, sypialnia oraz pokój dzienny z aneksem kuchennym. Obiekt jest posadowiony na kołach, z jednej strony podparty za pomocą bloczków betonowych. Rozmiary przyczepy nie są sporne i wynoszą [...] m. Na budowę takiego obiektu inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę, nie dokonał też zgłoszenia zamiaru realizacji takiej inwestycji. Natomiast aktualnie obowiązujący na przedmiotowym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego M. z dnia 25 października 2007 r. przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Trzebiatowie Nr XII/114/07 w obrębie geodezyjnym nr 2 nie dopuszcza lokalizowania obiektów tymczasowych (§ 14). Niemożliwe było więc zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej. Odmiennego zdania są skarżący twierdząc, że przedmiotowa przyczepa ciężarowa, dopuszczona do ruchu o numerze rejestracyjnym [...] nie stanowi obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W ocenie sądu, organ prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt za tymczasowy obiekt budowlany wykorzystywany na cele mieszkalno-rekreacyjne, którego budowa wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowalny należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Przepis art. 29 ust.1 pkt 12 ustawy stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Takie obiekty, zgodnie z art. 30 ust.1 pkt 1 ustawy wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Jeżeli inwestor wybuduje tymczasowy obiekt budowlany bez dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy na podstawie art. 30 ust. 1, obiekt ten będzie stanowił obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego powinno toczyć się na podstawie art. 48 i 49 ustawy Prawo budowalne. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie zgłosili zamiaru budowy (posadowienia) przyczepy kempingowej, uznać należy, że nie jest ona tymczasowym obiektem budowlanym podlegającym regulacjom art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowalne i jego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że nie sposób przyjąć, że przedmiotowa przyczepa służy skarżącym do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych na terenie nieruchomości na której jest posadowiona, skoro na terenie nieruchomości, dla której - w czasie, kiedy została ona ustawiona - nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponadto mimo tego, że przyczepa ta posiada tablice rejestracyjne i dopuszczona została do ruchu, to nie spełnia swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, gdyż sposób jej umiejscowienia i połączenia funkcjonalnie z tarasem świadczy o zamierzonej zmianie jej funkcji na rekreacyjno-wypoczynkową. Fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepę nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie, o czym wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 348/08, wyrok NSA z dnia 29 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 423/11, wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 39/12, wyrok NSA z 20 października 2015 r. sygn. akt II OSK 925/15, dostępne w Internecie). Decydujące znaczenie ma bowiem sposób użytkowania obiektu. Trafnie też organ ocenił, że wiata, domek holenderski oraz taras tworzą funkcjonalnie zabudowę rekreacyjną, wykorzystywaną do celów prywatnych - wypoczynku i rekreacji indywidualnej. Prawidłowo zatem organy uznały przedmiotowy domek holenderski za obiekt w rozumieniu Prawa budowlanego, którego posadowienie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec niedopełnienia przez strony skarżące wymagań nałożonych postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ zobowiązany był nakazać rozbiórkę samowolnie wybudowanych przez skarżących obiektów budowlanych, stosownie do art. 48 ust.1 pkt 1 ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Analiza materiału dowodowego sprawy wskazuje, że organy nadzoru budowlanego obu instancji w sposób prawidłowy, z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., zgromadziły kompletny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i zastosowały odpowiadające ustalonemu stanowi faktycznemu obowiązujące przepisy prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dostrzegł uchybień w zakresie zastosowania przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. orzekł, jak w sentencji.