II SA/Sz 622/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokat M. C. kwotę [...] ([...] 20/100) złotych zawierająca należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 7 ust. 1 i ust. 1a w związku z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 731 ze zm.) Kierownik Centrum Świadczeń, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówił K.W. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż wnioskodawca w deklarowanym, trzymiesięcznym okresie poprzedzającym wniosek, osiągnął dochód w ogólnej kwocie [...] zł. Powierzchnia użytkowa lokalu nr [...] znajdującego się przy ul. [...] w [...] , zajmowana jedynie przez stronę wynosi 47,88 m2. Przy tym powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 37,19 m2 powierzchni użytkowej lokalu. Według organu pierwszej instancji, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, gdyż powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu, w przypadku K. W., przekraczała o 2,38 m2 powierzchnię normatywną, określoną w art. 5 ust. 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, uprawniającą do przyznania zasiłku. Organ wyjaśnił, że w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o dodatku mieszkaniowym, dodatek ten nie przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu, zajmowanego przez jedną osobę, przekracza powierzchnię normatywną, tj. 35 m2, o więcej niż 30 % powierzchni normatywnej, albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. Według ustaleń organu, powierzchnia normatywna w przypadku zamieszkania w lokalu jednej osoby, powiększona o 30 %, wynosi 45,50 m2, a zatem w przypadku K. W., przekroczone zostało kryterium powierzchni normatywnej, uprawniające do przyznania dodatku mieszkaniowego, skoro jego lokal ma powierzchnię 47,88 m2 . Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył K.W.. Odwołujący się wyraził niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia i powołał się na stan zdrowia oraz trudną sytuację bytową (brak środków finansowych oraz wysokie koszty utrzymania mieszkania). Decyzją z dnia [...] r., nr [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 okt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 731 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Organ odwoławczy, przyjął tożsame ustalenia faktyczne, co organ pierwszej instancji. Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu, w przypadku takim jak przedmiotowy, w przeliczeniu na jedną osobę wynosi 35 m2. Powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 37,19 m2, zaś cała powierzchnia lokalu to 47,88 m2, a zatem wielkość powierzchni lokalu wynosi więcej niż dopuszczalna ustawowa granica powierzchni normatywnej powiększonej o 30 %, czyli 45,50 m2. W tej sytuacji Kolegium uznało, że dodatek mieszkaniowy K.W. nie przysługuje i organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. Odnosząc się do argumentów odwołania, Kolegium wskazało, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych nie przyznaje organom administracji kompetencji do swobodnego uznania w przedmiocie odmowy lub przyznania dodatku mieszkaniowego. Tym samym argumenty strony nie mogły zostać uwzględnione z powodu braku ku temu podstawy prawnej. Kolegium odniosło się również do faktu legitymowania się przez stronę orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia orzeczenia Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności [...] z dnia [...] r., stwierdzającego u skarżącego umiarkowany i trwały stopień niepełnosprawności). Organ wyjaśnił, że w przypadku osoby niepełnosprawnej, w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, ustawodawca zezwolił na powiększenie o 15 m2 normatywnej powierzchni, jeżeli w lokalu mieszka rodzina, a wśród niej jest osoba niepełnosprawna zamieszkująca ten lokal, która porusza się na wózku inwalidzkim lub gdy niepełnosprawność tej osoby wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przepis ten nie będzie miał jednak zastosowania, gdy osoba niepełnosprawna nie mieszka z rodziną, ale mieszka sama i ma do dyspozycji cały lokal. Organ odwoławczy uznał, że skoro odwołujący mieszka sam w przedmiotowym lokalu, to ma tym samym zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. K.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powołaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi, skarżący powtórzył, jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, iż znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej (liczne choroby) i bytowej (niskie dochody, z których ponosi koszty utrzymania mieszkania). Skarżący dodał, że "nie żyje sam", ale zameldowana jest także żona (leczy się za granicą) oraz zameldowana jest dwójka dzieci (oboje kształcą się). Jak określił skarżący "przyjdzie czas to tu wrócą". Samorządowe Kolegium Odwoławcze udzielając odpowiedzi na skargę, wniosło o jej odrzucenie, jako złożonej po ustawowym 30-dniowym terminie przewidzianym do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] r., wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu, adw. M C., wskazała na błędne stanowisko Kolegium w kwestii uchybienia terminu do złożenia przedmiotowej skargi. Przesyłkę należy uznać za doręczoną w dniu [...] ., a nie jak przyjął organ w dniu [...] r. Skarga wniesiona w dniu [...] r., została zatem złożona z zachowaniem ustawowego terminu. Działający w imieniu skarżącej pełnomocnik, w dalszej kolejności podkreślił, że skarżący do [...] r. miał przyznany dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł, co oznacza że w tym okresie spełniał on ustawowe warunki przyznania świadczenia. Niezrozumiałym jest z jakich przyczyn odmówiono stronie uwzględnienia wniosku, skoro stan faktyczny sprawy nie zmienił się w ogóle. Nadal w tym lokalu zameldowanych jest 5 osób, które czasowo przebywają za granicą, cyklicznie wracając do tego lokalu. Nadto stan zdrowia skarżącego nie uległ poprawie, a wręcz pogorszeniu. Tym samym zasadne jest zwiększenie powierzchni normatywnej (oddzielny pokój dla osoby niepełnosprawnej) o 15 m2. W takiej sytuacji powierzchnia normatywna wyniosłaby 50 m2, tzn. nie przekraczałby powierzchni normatywnej uprawniającej do przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodatkowo w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności wyraźnie wskazano, że skarżący posiada prawo zamieszkiwania w odrębnym lokalu. Ponadto wskazano, że skarżący w czasie, gdy jego rodzina przebywa za granicą faktycznie przebywa sam, ale nie korzysta ze wszystkich pomieszczeń, jeżeli bowiem małżonka i dzieci wracają, to zajmują swoje pomieszczenia. Podczas nieobecności małżonka i dzieci pomieszczenia pozostają zajęte ich rzeczami, a skarżący z nich nie korzysta w żaden sposób. Z powołaniem się na art. 69 Konstytucji RP wskazano, że dla zapewnienia właściwej ochrony osobom niepełnosprawnym, na tle przedmiotowej sprawy należy przyjąć, że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, należy zwiększyć powierzchnię normatywną o 15 m2, aby wyrównać szanse skorzystania z dodatku mieszkaniowego. Skoro skarżący, będący osoba niepełnosprawną, nie korzysta z pozostałych pomieszczeń znajdujących się w lokalu, to – zdaniem pełnomocnika – sytuacja takiej osoby jest tożsama, z sytuacją osoby niepełnosprawnej, która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sąd w zakresie swej jurysdykcji, określonej przez art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez ocenę działań organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem i to zarówno z normami prawa materialnego, jak i zastosowanej procedury postępowania administracyjnego. Dokonana według tego kryterium kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej prowadzi do wniosku, że decyzja ta nie narusza prawa. Na wstępie należy odnieść się do zgłoszonego przez organ odwoławczy naruszenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej – "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowym przypadku doręczenie skarżącemu rozstrzygnięcia nastąpiło w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie było możliwości doręczenia przesyłki do rąk adresata, jak i brak było osoby, która podjęłaby się oddać pismo adresatowi. Skuteczność doręczenia dokonanego w trybie art. 44 K.p.a., tzw. fikcji prawnej doręczenia, zależy od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek w tym przepisie określonych, a więc: niemożności doręczenia pisma adresatowi, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy, pozostawienia przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym, umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 K.p.a. oraz upływu czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej (art. 44 § 1 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu (tj. 14 dni), o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję złożono w dniu [...] r. w urzędzie pocztowym, o czym umieszczono informację w skrzynce oddawczej adresata (awizo). W dniu [...] r. dokonano ponownego umieszczenia awiza w ww. miejscu. Tak więc ustawowy czternastodniowy termin, który należy przyjąć za jednoczesny moment fikcyjnego doręczenia przesyłki, upłynął w dniu [...] r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął skarżącemu w tych warunkach w dniu [...] r., tak więc prawidłowo zauważył pełnomocnik skarżącego, że (wniesiona w dniu [...] r.) skarga została wniesiona z zachowaniem terminu. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy, że kryteria przyznania dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, przy jednoczesnym spełnieniu kryterium dochodowego określonego w art. 3 ust. 1 powołanej ustawy oraz posiadaniem lokalu o powierzchni określonej w art. 5. Należy także przypomnieć, że art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) w przeliczeniu na liczę członków gospodarstwa domowego, nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Natomiast z art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wynika, że normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Kompetencje do orzekania o zamieszkiwaniu w oddzielnym pokoju należą do powiatowych zespołów ds. orzekania o stopniu niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). Zauważyć należy, że wskazany art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przewiduje możliwość zwiększenia powierzchni normatywnej w dwóch przypadkach, tj. w sytuacji osoby poruszającej się na wózku inwalidzkim lub w sytuacji, gdy lokal zamieszkuje osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkania w oddzielnym pokoju. Powyższe wywody mają istotne znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy z uwagi na zarzut K. W., że organy pominęły, iż skarżącemu przysługuje prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, co wynika wyraźnie z orzeczenia o niepełnosprawności. Okolicznościami bezspornymi, których K.W. nie kwestionował jest to, że jest on osobą niepełnosprawną i nie wymaga poruszania się na wózku inwalidzkim. We wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego skarżący podał, że zamieszkuje sam w lokalu własnościowym o powierzchni 47,88 m2, w którym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 37,19 m2. Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak również z orzeczenia Powiatowego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności [...] z dnia [...] r. wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. W orzeczeniu tym wskazano ponadto, że skarżący posiada prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Niepełnosprawność skarżącego nie jest wystarczającą przesłanką dla uznania, iż wystąpiły przesłanki określone w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wskazuje jedynie na fakt, że skarżący posiada prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Stwierdzenie to nie oznacza jednak, że niezależnie od sytuacji faktycznej w lokalu zajmowanym przez skarżącego powierzchnia ta winna zostać powiększona o 15 m2, zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Istotne jest bowiem to, czy skarżący mieszka sam, czy też mieszka razem z rodziną. Nieusprawiedliwionym byłoby twierdzenie, że dysponowanie przez osobę niepełnosprawną orzeczeniem o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju skutkuje automatycznie powiększeniem normatywnej powierzchni lokalu. Stanowisko powyższe, które należy w pełni podzielić jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 565/06, opubl. w Lex nr 290657, wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 321/10, opubl. w Lex nr 595342; wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 804/10, opubl. w Lex nr 745330; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 930/10, opubl. w Lex nr 745381). Dodatkowo należy zauważyć, co ma istotne znaczenie w świetle ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy, że osobie niepełnosprawnej, która mieszka sama, nie przysługuje prawo zwiększenia normatywnej powierzchni mieszkalnej o 15 m2. Słuszność należy bowiem przyznać stwierdzeniu, że taka osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga jedynie zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i mieszka w lokalu sama, jest w takiej sytuacji – z uwagi na kryterium korzystania z oddzielnego pokoju – jak osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju. Pogląd taki został zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I OSK 10/10, opubl. w Lex nr 744902). W powołanym orzeczeniu wskazano ponadto, że głównym celem powyższego przepisu jest wyrównanie szans i możliwości skorzystania przez wszystkie osoby do tego uprawnione, jeżeli w danym lokalu mieszka osoba niepełnosprawna albo poruszająca się na wózku inwalidzkim lub wymagająca mieszkania w oddzielnym pokoju. W takim bowiem przypadku istnieje konieczność wyłączenia pomieszczenia z korzystania przez pozostałych współlokatorów. Dlatego też w sytuacji kiedy lokal mieszkalny zajmuje jedna osoba, która na mocy orzeczenia wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, to nie można wyłączyć z powierzchni tego lokalu oddzielnego pokoju. Mając na uwadze postawiony zarzut, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 69 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sytuacji, gdy chodzi o osobę niepełnosprawną, to wskazać należy, że przedmiotowy przepis nie został stworzony dla korzyści samego niepełnosprawnego, lecz dla wyrównania prawa wszystkich tych osób, które zamieszkują z osobą niepełnosprawną, a które faktycznie mają zmniejszoną powierzchnię lokalu, z uwagi na konieczność wydzielenia osobnego pokoju dla niepełnosprawnego. Powiększenie normatywnej powierzchni ma służyć właśnie wyrównaniu szansy skorzystania z dodatku mieszkaniowego. Przyznanie przywileju tylko dwóm kategoriom osób niepełnosprawnych: poruszającym się na wózku i tym, których niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym, ale tylko w sytuacji, gdy dzielą mieszkanie z innymi osobami, jest uzasadnione właśnie posiadaniem przez te dwie kategorie osób niepełnosprawnych istotnej cechy wspólnej - dodatkowa powierzchnia umożliwia im korzystanie z mieszkania w takim stopniu, jak innym osobom korzystanie z mieszkania bez zwiększonej powierzchni (patrz. cyt. wyżej wyroku NSA z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt I OSK 101/10). Nie mógł także odnieść zamierzonego skargą skutku argument strony, iż w przedmiotowym lokalu nr [...] przy ul [...] , oprócz skarżącego zameldowane są jeszcze inne osoby (małżonka i dzieci), skoro osoby te stale nie zamieszkują w tym lokalu, a nadto nie tworzą ze skarżącym wspólnego gospodarstwa domowego. Argumentacja skarżącego prowadzi do wniosku, że dodatek mieszkaniowy przysługiwałby stronie z uwagi na zameldowaną ilość osób. Z taki stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Z treści art. 5 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych mowa jest o normatywnej powierzchni użytkowej lokalu ustalonej w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Wprawdzie ustawa nie definiuje pojęcia wspólne gospodarstwo domowe, jednakże bez wątpienia, chodzi tu o sytuację, gdy określone zameldowane osoby mieszkają stale razem, funkcjonują w ramach wspólnego budżetu domowego, dzielą się codziennymi sprawami życiowymi ważnymi dla gospodarstwa domowego, tj. zakupy, korzystanie ze sprzętu i urządzeń domowych, prowadzenie kuchni itp. W toku postępowania administracyjnego organy obu instancji, prawidłowo przyjęły, że skarżący nie spełnia wszystkich ustawowych przesłanek, koniecznych dla przyznania dodatku mieszkaniowego. Z dokumentów zebranych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a także z oświadczenia z dnia [...] r. (podpisanych własnoręcznie przez skarżącego), jasno wynika, że wnioskodawca mieszka sam w przedmiotowym lokalu i nie ponosi wspólnie z innymi osobami kosztów utrzymania mieszkania, jak również wynika, że deklarowany dochód służy wyłącznie jego utrzymaniu. Skoro zaś skarżący mieszka sam, to tym samym ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju, co przy uwzględnieniu powierzchni zajmowanego lokalu skutkowało odmową przyznania dodatku mieszkaniowego. Stosując przelicznik powierzchni (30 %), określony w art. 5 ust. 5 pkt 1 przedmiotowej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługiwałby stronie, jeżeli powierzchnia użytkowa mieszkania nie przekroczyłaby 45,50 m2. W tym przypadku powierzchnia lokalu (47,88 m2) jest większa od ustalonego normatywu o 2,38 m2. Także stosując przelicznik powierzchni wskazany w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy (50 %), skarżący nie spełnia kryterium, gdyż udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej mieszkania, tj. 37,19 m2, przekracza 60 % ogólnej powierzchni użytkowej lokalu, która zgodnie z podanym normatywem musiała by wynosić, co najwyżej 28, 73 m2. Bez wątpienia brak jest także podstaw do zwiększenia powierzchni normatywnej lokalu o kolejne 15 m2 z uwagi na przesłanki wymienione w art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Nie wskazują również zasadności skargi argumenty, że w poprzednio wydanych decyzjach, przyznano stronie dodatek mieszkaniowy. Należy mieć bowiem na względzie, że każdorazowo organ administracji publicznej rozstrzyga w indywidualnie oznaczonej sprawie konkretnego podmiotu, na podstawie obowiązującego stanu prawnego i ustalonych okolicznościach sprawy. Wydawane uprzednio decyzje administracyjne nie mogą być przedmiotem oceny w ramach obecnie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotowe postępowanie może toczyć się wyłącznie pod kątem oceny legalności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Reasumując, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz przedstawiona przez organy argumentacja, świadczy o tym, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia zarzucanego skargą naruszenia prawa materialnego, a wydane rozstrzygnięcie jest zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą. Należy także podkreślić, że cechą regulacji ustawowej dotyczącej dodatku mieszkaniowego, jest jej kategoryczny charakter, pozbawiony zupełnie elementu uznania administracyjnego. Ustawodawca nie pozostawił organom żadnej dowolności w zakresie rozstrzygania o przyznaniu przedmiotowego świadczenia. W takim to kontekście nie mogły zostać poddane merytorycznej ocenie wywody skarżącego dotyczące jego pogarszającej się sytuacji zdrowotnej oraz poddane ocenie trudności związane z finansowaniem utrzymania lokalu, gdyż jak słusznie zauważył organ odwoławczy, okoliczności tego rodzaju nie zostały włączone do materii ustawowej, regulującej kryteria przyznania dodatku mieszkaniowego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji orzeczenia. O przyznaniu adwokatowi ustanowionemu z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej orzeczono w pkt II wyroku, na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).