I SA/Wa 1787/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa ([...]) oddala skargę. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, po rozpoznaniu w [...] czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy w przedmiocie decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. nr [...], decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2267) – dalej zwanej "ustawą" w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 w zw. z art. 158 § 2 oraz art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 2 pkt 4 i art. 38 ust. 1 ustawy, stwierdziła wydanie decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] z naruszeniem prawa w całości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich – dalej zwana "Komisją" postanowiła [...] grudnia 2019 r. wszcząć z urzędu postępowanie rozpoznawcze w sprawie: decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. hip. [...] lit. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w [...][...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi Kw nr [...] oraz decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nr [...] zmieniającej decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], która dotyczy nieruchomości położonej w [...] i stanowiącej wyżej opisaną działkę. Postanowienie to zostało ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej [...] grudnia 2019 r. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Komisja zawiadomiła właściwe organy administracji oraz sądy o wszczęciu z urzędu postępowania rozpoznawczego. Postanowienie to zostało ogłoszone w BIP [...] grudnia 2019 r. Pismami z [...] grudnia 2019 r. Przewodniczący Komisji zawiadomił strony, Prezydenta [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], Prokuratora Regionalnego w [...] o wszczęciu z urzędu postępowania rozpoznawczego w sprawie decyzji reprywatyzacyjnej dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. zwrócono się do Społecznej Rady przy Komisji o wydanie opinii w przedmiocie decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] oraz decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. nr [...]. Postanowienie to zostało ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej [...] grudnia 2019 r. Społeczna Rada [...] czerwca 2020 r. złożyła opinię. Pismem z [...] lutego 2020 r. Przewodniczący Komisji dokonał dodatkowego zawiadomienia stron o wszczęciu z urzędu postępowania rozpoznawczego w sprawie decyzji reprywatyzacyjnej, dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Zawiadomienie zostało ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej [...] lutego 2020 r. Pismem z [...] kwietnia 2020 r. Przewodniczący Komisji dokonał dodatkowego zawiadomienia stron o wszczęciu z urzędu postępowania rozpoznawczego w sprawie decyzji reprywatyzacyjnej, dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Zawiadomienie zostało ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej [...] kwietnia 2020 r. Zawiadomieniem z [...] maja 2020 r. Przewodniczący Komisji zawiadomił o zakończeniu postępowania rozpoznawczego jak również poinformował strony , że w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia mają prawo wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań . Zawiadomienie zostało ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej [...] maja 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja wskazała, że nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], oznaczona dawnym numerem hip. [...], obecnie opisana jest jako nieruchomość obejmująca: zabudowaną działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest Kw nr [...] oraz niezabudowaną działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest Kw nr [...]. Z opisu budynków sporządzonego przez Resort Techniczno-Budowlany Zarządu Miejskiego w [...][...] listopada 1948 r. wynika, że na przedmiotowej nieruchomości znajdowały się budynek frontowy murowany 5-kondygnacyjny mieszkalny oraz cztery oficyny. Budynek położony przy ul. [...] został odbudowany w zakresie budynku frontowego oraz oficyny lewej. Obecnie w budynku tym znajduje się 12 wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Aktualnie przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta żadnym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...], uchwalonego przez Radę [...] nr [...] z [...] października 2006 r., przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie [...] funkcjonalnego, która stanowi obszar przewidziany dla koncentracji funkcji usługowych o znaczeniu [...], metropolitalnym, krajowym i międzynarodowym, w tym inwestycji celu publicznego, które w połączeniu z zabudową mieszkaniową będą ogniskowały życie [...] metropolii [...]. Ponadto nieruchomość ta znajduje się w centrum miasta, na terenach wielofunkcyjnych, na których ustala się priorytet dla lokalizowania: - usług z zakresu: administracji, organizacji społecznych, dyspozycji i współpracy gospodarczej, obrotu finansowego, ubezpieczeń, kultury, nauki, szkolnictwa, handlu, turystyki, hotelarstwa, sportu, transportu, łączności itp. - o charakterze międzynarodowym, krajowym i ogólnomiejskim, - funkcji mieszkaniowej wraz z niezbędnymi inwestycjami celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej. Z zaświadczenia Sądu Okręgowego w [...] Wydziału Hipotecznego z [...] stycznia 1947 r. nr [...] wynika, że stosownie do działów I, II, III i IV wykazu hipotecznego nieruchomości [...] nr [...] lit. [...], położonej przy ul. [...] według stanu na [...] stycznia 1947 r. tytuł własności nieruchomości uregulowany był jawnym wpisem na imię L. P. w 2/3 części oraz T. M. i H. M. w równych częściach w 1/3 części - wszyscy niepodzielnie. Postanowieniem z [...] października 1961 r. o sygn. akt [...] Sąd Powiatowy dla [...] stwierdził, że prawa do spadku po L. P., zmarłej [...] grudnia 1951 r., nabyło rodzeństwo: S. P. i T. P. - każdy po 1/2 części spadku. Postanowieniem z [...] października 1970 r. o sygn. akt [...] Sąd Powiatowy dla [...] stwierdził, że spadek po S. P. zmarłym [...] sierpnia 1967 r. nabyły córki: M. P., E. K., Z. P. i B. P. - każda po 1/4 części spadku. Postanowieniem z [...] marca 1980 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] stwierdził, że spadek po T. P. zmarłym [...] lutego 1980 r. w [...] nabyli z mocy ustawy: żona A. P. w 1/4 części oraz dzieci J. P., A. P., P. P., H. P. i A. R. - każde po 3/20 części spadku. Postanowieniem z [...] kwietnia 1992 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] stwierdził, że spadek po A. P. zmarłej [...] grudnia 1991 r. nabyła na podstawie testamentu córka A. R. w całości. Postanowieniem z [...] września 1999 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] stwierdził, że spadek po Z. L. z domu P. zmarłej [...] listopada 1994 r. na podstawie testamentu z [...] listopada 1994 r. nabyła osoba prawna B. Na podstawie pisemnego oświadczenia notarialnego złożonego pod przysięgą [...] listopada 2012 r. przed N. P. notariuszem w [...] w Republice [...], J. A., działając w imieniu osoby prawnej B., oświadczył, że będąc spadkobiercą testamentowym Z. L., na podstawie testamentu z [...] listopada 1994 r., wykonuje zapis testamentowy w ten sposób, że przenosi na rzecz E. K. wszystkie przysługujące Z. L. udziały w wymiarze 2/24 w prawach i roszczeniach o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej hipotecznie nr [...] oraz we współwłasności budynku i budowli znajdujących się na gruncie przedmiotowej nieruchomości (w przypadku uwzględnienia wniosku dawnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości o przyznanie prawa własności czasowej, złożonego w trybie art. 7 dekretu). Postanowieniem z [...] listopada 2012 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...] stwierdził, że spadek po T. M. zmarłym [...] stycznia 2007 r., na podstawie ustawy nabyły dzieci: K. M., M. M. i W. M. - każdy po 1/3 części spadku. Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...] stwierdził, że spadek po H. B. zd. M. zmarłej [...] września 2008 r., na podstawie ustawy nabyli: K.M., M. i W. M. - każdy po 1/3 części spadku. Na podstawie umowy darowizny, sporządzonej w formie aktu notarialnego [...] maja 2014 r. A. R. darowała ze swojego udziału wynoszącego 2/15 części w prawach i roszczeniach do ustanowienia użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], opisanego jako działka nr [...] z obrębu [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...], rodzeństwu: J. P., A. P., P. P. oraz H. P. udziały wynoszące po 6/360 części w prawach i roszczeniach na rzecz każdego z nich. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] stwierdził, że spadek po K. M. zmarłym [...] listopada 2018 r., na podstawie ustawy nabyli: żona M. C. w 2/6 częściach spadku, syn P. M. w 2/6 częściach spadku oraz wnuki B. M. i N. M. - każdy po 1/6 części spadku. Aktem sporządzonym [...] października 2019 r. W. W. notariusz w [...] poświadczył, że spadek po B. P. zmarłej [...] września 2019 r., na podstawie ustawy nabyli w całości: mąż A. P. w 1/3 części oraz synowie T. P. w 1/3 części i W. P. w 1/3 części. Przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279) – dalej zwanego "dekretem". 21 listopada 1945 r., tj. z dniem wejścia w życie dekretu, nieruchomości [...], w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 dekretu przeszły na własność gminy [...]. W Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] z [...] maja 1947 r. dokonano ogłoszenia o przystąpieniu do obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę [...] na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia [...] kwietnia 1946 r., wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę [...] (Dz.U. Nr [...], poz. [...]). W ogłoszeniu tym pod numerem porządkowym [...] wymieniona została nieruchomość położona przy ul. [...], posiadająca oznaczenie hipoteczne nr [...], stanowiąca dotychczas własność według posiadanych dokumentów L. P., T. M. oraz H. M. Termin oględzin wskazanego gruntu został wyznaczony na [...] czerwca 1947 r. w godzinach 16-20. Komisja Miejska dokonała oględzin przedmiotowego gruntu [...] czerwca 1947 r. W oględzinach nie brali udziału dotychczasowi właściciele, co zostało potwierdzone protokołem oględzin gruntu i znajdujących się na nim budynków, instalacji i urządzeń nr [...]. Ogłoszenie o objęciu przedmiotowego gruntu w posiadanie przez gminę [...] zostało dokonane w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] i nastąpiło [...] lipca 1947 r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej mijał [...] stycznia 1948 r. [...] października 1947 r. do Zarządu Miejskiego w [...] Wydziału Gospodarki Gruntami wpłynął wniosek dotychczasowych współwłaścicieli hipotecznych L. P., T. M. oraz H. M. o przyznanie im promesy prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...]. Do wniosku tego załączono odpis świadectwa Sądu Okręgowego w [...] Wydziału Hipotecznego, odpis opinii Biura Odbudowy [...] Wydziału Urbanistyki oraz odpis opinii Dyrekcji Planowania Przestrzennego. [...] stycznia 1948 r. do Zarządu Miejskiego w [...] Wydziału Gospodarki Gruntami wpłynął wniosek dotychczasowych współwłaścicieli hipotecznych L. P., T. M. oraz H. M. o przyznanie im prawa własności czasowej gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonego nr hip. [...] za czynszem symbolicznym. Do wniosku tego załączono oryginały dokumentów w postaci opinii Biura Odbudowy [...] Dyrekcji Planowania Przestrzennego oraz szkicu sytuacyjnego. Na powyższym wniosku dekretowym widnieje adnotacja urzędnicza poprzez nakreślenie słów: "wezw. do zapłaty; wysłano dn. [...].IV.51 r.", pod którymi złożono parafę. Pismem oznaczonym numerem [...] Kierownik Wydziału Polityki Budowlanej Prezydium Rady Narodowej w [...], w związku ze złożonymi wnioskami z [...] października 1947 r. oraz [...] stycznia 1948 r. w sprawie przyznania własności czasowej do terenu nieruchomości [...] oznaczonej nr hip. [...], położonej przy ul. [...], w trybie art. 29 rpa, powtórnie wezwał dotychczasowych współwłaścicieli hipotecznych L. P., T. M. oraz H. M. do uiszczenia opłat manipulacyjnych w kwocie 3.090 zł od złożonych wniosków. W piśmie tym wskazano, że w razie niewykonania powyższego w terminie miesięcznym od daty doręczenia wezwania wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania. Wezwanie to zostało wysłane 6 kwietnia 1951 r. i odebrane, co potwierdza podpis złożony na poświadczeniu odbioru. Pismem z [...] listopada 1957 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] [...] Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej, w odpowiedzi udzielonej na podanie T. P. opatrzone datą [...] listopada 1957 r., stwierdziło, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej numerem hipotecznym [...] nie został złożony. Wnioskiem z [...] października 1961 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] Wydział Gospodarki Terenami wniosło o przepisanie na rzecz Skarbu Państwa tytułu własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...]. Postanowieniem z [...] stycznia 1962 r. Sąd Powiatowy dla [...] Wydział [...] Ksiąg Publicznych dokonał wpisu prawa własności położonej przy ul. [...] nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Objęcie w posiadanie na rzecz Skarbu Państwa budynku posadowionego na nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] nastąpiło w wykonaniu pisma Prezydium Rady Narodowej w [...] Wydziału Gospodarki Terenami z [...] lipca 1965 r., na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego z [...] czerwca 1966 r. Decyzją nr [...] z [...] września 1992 r. Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Dzielnicę Gminę [...] z mocy prawa [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], uregulowana w Kw nr [...], z wyłączeniem 4 lokali sprzedanych. Decyzją nr [...] z [...] września 2014 r. Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] września 1992 r. stwierdzającej nabycie przez Dzielnicę Gminę [...] z mocy prawa [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], uregulowanej w Kw nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym, z wyłączeniem 4 lokali sprzedanych, w części dotyczącej niesprzedanej części budynku. W latach 1979-2001 Skarb Państwa oraz Miasto [...] dokonali zbycia łącznie 9 lokali mieszkalnych w budynku położonym przy ul. [...] w [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego gruntu w ułamkowych częściach związanych z własnością tych lokali, tj.: lokali nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Udział sprzedanych lokali w przedmiotowej nieruchomości wynosi [...] części. Decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] Prezydent [...], po rozpatrzeniu wniosku z [...] stycznia 1948 r., złożonego przez L. P., T. M. i H. M., odmówił M. P., E. K., B. P., J. P., A. P., P. P., H. P., A. R., M. M., W. M., K. M. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] części do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], opisanego jako działka nr [...] z obrębu [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...] oraz stwierdził, że w stosunku do pozostałej części gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości hip. nr [...] wniosek z [...] stycznia 1948 r. zostanie rozpoznany odrębną decyzją. W uzasadnieniu wskazano m.in., że w budynku przy ul. [...] dokonano sprzedaży lokali nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wraz z ustanowieniem prawa użytkowania wieczystego w ułamkowych częściach związanego z własnością ww. lokali, co stanowi negatywną przesłankę do pozytywnego rozpatrzenia wniosku dawnego właściciela o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego). Decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...], Prezydent [...], po rozpatrzeniu wniosku z [...] stycznia 1948 r., złożonego przez L. P., T. M. i H. M., ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], opisanego jako działka nr [...] z obrębu [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...], na rzecz: M. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, E. K. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, B. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, J. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, A. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu. P. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, H. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, A. R. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, M. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, W. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, K. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu (pkt 1 decyzji) oraz ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], opisanego jako działka nr [...] obrębu [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...] na rzecz: M. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, E. K. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, B. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, J. P. w udziale wynoszącym [...]części gruntu, A. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu. P. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, H. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, A. R. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, M. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, W. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, K. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu (pkt 2 decyzji) i ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt 1 i 2 w wysokości [...] zł (pkt 3 decyzji). Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. nr [...] Prezydent [...], po rozpoznaniu wniosku M. P., E. K., B. J. P., A. P., P. P., H. P., A. R., M. M., W. M., K. M., sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2014 r. w ten sposób, że w pkt 2 wyżej wymienionej decyzji w miejsce omyłkowo wpisanego zwrotu "J. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu" wpisać poprawny zwrot "J. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu". Decyzją z [...] września 2015 r. nr [...] Prezydent [...], po rozpatrzeniu wniosku z [...] września 2015 r. złożonego przez M. P., E. K., B. P., J. P., A. P., P. P., H. P., A. R., M. M., W. M., K. M., zmienił za zgodą stron pkt 1 ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2014 r., sprostowanej postanowieniem Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2015 r., nadając mu brzmienie: "1. Ustanowić na lat 99 prawo użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] części do zabudowanego gruntu o powierzchni [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], na rzecz: - E. K. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - K. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - M. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - W. M. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - B. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - M. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - J. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - P. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - H. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - A. P. w udziale wynoszącym [...] części gruntu, - A. R. w udziale wynoszącym [...] części gruntu." W punkcie 2. decyzji Prezydent [...] orzekł o zmianie za zgodą stron pkt 3 ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2014 r., sprostowanej postanowieniem z Prezydenta [...] nr [...] z [...] czerwca 2015 r,, nadając mu brzmienie: "3. Ustalić czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w punkcie 1 i 2 w wysokości [...] PLN (słownie: [...]) netto - płatny z góry w terminie do dnia 31 marca każdego roku na konto Urzędu Dzielnicy [...]. Czynszu symbolicznego nie pobiera się za rok, w którym zostanie ustanowione prawo użytkowania wieczystego." W punkcie 3 decyzji Prezydent [...] orzekł, że pozostałe punkty ostatecznej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2014 r., sprostowanej postanowieniem Prezydenta [...]nr [...] z [...] czerwca 2015 r. pozostają bez zmian. Decyzja została skierowana do J. S., pełnomocnika M. P., E. K., B. P., J. P., A. P., P. P., H. P., A. R., M. M., W. M., K. M. Aktem notarialnym z [...] kwietnia 2016 r. Rep. A nr [...] Miasto [...], w wykonaniu ostatecznej decyzji nr [...], zmienionej ostatecznym postanowieniem oraz ostateczną decyzją nr [...], w trybie art. 7 dekretu, oddali udział wynoszący [...]części nieruchomości, stanowiącej działkę nr [...], objętą Kw nr [...] oraz nieruchomość, stanowiącą działkę nr [...], objętą Kw nr [...], w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat, tzn. do [...] kwietnia 2115 r. z przeznaczeniem na cele zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, na rzecz: J. P., A. P., P. P., H. P., A. R., M. M., W. M., K. M., E. K., B. P. oraz M. P., a wyżej wymienione osoby wyraziły na to zgodę. Na podstawie umowy przenoszącej własność z [...] października 2017 r. Rep. A [...] J. P., A. P., P. P. – działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz H. P., A. R., M. M. - działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz W. M. i K. M., E. K. oraz B. P. - działająca w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz M. P., będący współwłaścicielami stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], dla którego prowadzona jest Kw nr [...], założona w wyniku wyodrębnienia lokalu, w wykonaniu zobowiązania wynikającego z zawartej umowy sprzedaży przenieśli na rzecz M. i P. małżonków J. własność przysługujących im udziałów w wyżej opisanym lokalu mieszkalnym wraz ze wszelkimi prawami związanymi z jego własnością za łączną cenę w kwocie [...] zł. Na podstawie umowy sprzedaży z [...] grudnia 2017 r. Rep. A [...] J. P., A. P, P. P. - działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz H. P., A. R., M. M. – działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz W. M. i K. M., E. K. oraz B. P. - działająca w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz M. P., w wykonaniu zobowiązania wynikającego z zawartej przedwstępnej umowy sprzedaży, sprzedali P. i M. małżonkom G. nieruchomość, stanowiącą lokal mieszkalny nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...], objęty Kw nr [...] wraz z przysługującym z nim udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz budynku wynoszącym [...] części, za łączną cenę w kwocie [...]zł. Na podstawie umowy sprzedaży z [...] kwietnia 2018 r. Rep. A [...] J. P., A. P., P. P. - działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz H. P., A. R., M. M. - działający w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz W. M. i K. M., E. K. oraz B. P. - działająca w imieniu własnym oraz w imieniu i na rzecz M. P., sprzedali B. K. i A. K. całe przysługujące im udziały we współwłasności stanowiącego odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. [...] w [...], objętego Kw nr [...] wraz z prawami związanymi z jego własnością, za łączną cenę w kwocie [...] zł. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego Komisja uznała, że Prezydent [...] wydał decyzję z [...] maja 2014 r. nr [...], w części dotyczącej punktu 1, a decyzja ta w tej części była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Naruszenie to uregulowane zostało w art. 156 § 1 pkt 5 kpa zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Komisja wskazała, że postępowanie zakończone decyzją Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] było prowadzone w trybie dekretu. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 dekretu, gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej. Przedmiotem postępowania dekretowego mogą być jedynie grunty stanowiące własność gminy, będące w jej posiadaniu, do których innym osobom nie przysługuje żadne prawo. Jednocześnie organ, rozpatrujący wniosek dekretowy, musi mieć na uwadze treść art. 7 ust. 3 dekretu zgodnie z którym w razie uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gmina obowiązana jest określić warunki, pod którymi umowa może być zawarta. Wynika z tego, że organ administracji publicznej rozstrzygający o zasadności wniosku dekretowego musi rozważyć, czy stan prawny gruntu oraz znajdującego się na nim budynku pozwała na wydanie decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego oraz umożliwia jej wykonanie poprzez określenie warunków zawarcia umowy, o której mowa w art. 7 ust. 3 dekretu. Dlatego, pomimo spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu, istniejące już prawo użytkowania wieczystego stanowi przeszkodę prawną w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku dekretowego. W takiej sytuacji decyzja ustanawiająca prawo użytkowania do gruntu, który jest już takim prawem obciążony, lecz na rzecz innego podmiotu, jest z mocy art. 156 § 1 pkt 5 kpa już z chwilą jej wydania nieważna jako niewykonalna. Jednocześnie niewykonalność ta ma charakter trwały, gdyż rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego jest sprawą cywilną i nie podlega rozstrzygnięciu przez organ administracji publicznej (zgodnie z art. 240 kc). Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do tego zagadnienia w wyroku z 24 maja 2013 r. o sygn. akt I OSK 2168/11 stwierdził, że "Skoro zatem na spornej nieruchomości zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, to były właściciel tej nieruchomości nie może, z uwagi na zakres uprawnień istniejącego użytkownika wieczystego, dysponować nią na rzecz innych podmiotów. Rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego, zgodnie z art. 240 kc, jest sprawą cywilną i nie podlega rozstrzygnięciu przez organ administracji publicznej. Jeżeli więc organ administracji publicznej, działając w zakresie swoich kompetencji, nie jest wstanie podjąć żadnych działań zmierzających do usunięcia istniejącej przeszkody (w postaci ustanowionego prawa użytkowania wieczystego na rzecz innego podmiotu), wówczas istniejące już prawo użytkowania wieczystego (do czasu jego wygaśnięcia), nawet w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu, stanowi przeszkodę prawną w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku dekretowego. Decyzja o ustanowieniu na rzecz następców prawnych byłych właścicieli użytkowania wieczystego do gruntu, który jest już takim prawem obciążony, byłaby bowiem z mocy art. 156 § 1 pkt 5 kpa nieważna już z chwilą jej wydania, jako niewykonalna." Zatem Komisja ustaliła, że w punkcie 1 decyzji z [...] maja 2014 r. nr [...] Prezydent [...] ustanowił prawo użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] części do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], stanowiącego działkę nr [...] z obrębu [...] na rzecz następców prawnych dawnych współwłaścicieli hipotecznych. Oznacza to, że organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonał wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a jego ocenę dokonał z pominięciem istotnej części tego materiału, tj. treści Kw nr [...], stanowiącej o prawach odrębnej własności lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym położonym przy ul. [...] w [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Dzielnicy [...] z [...] grudnia 1989 r. nr [...] i aktu notarialnego z [...] grudnia 1989 r. Rep [...]. Z wyżej wymienionych dokumentów wynika, że decyzją z [...] grudnia 1989 r. nr [...] Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Dzielnicy [...] sprzedał na rzecz M. i I. małżonków B. wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] wraz z równoczesnym oddaniem części przedmiotowego gruntu w udziale wynoszącym [...] w użytkowanie wieczyste. Następnie na podstawie notarialnej umowy sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części terenu, sporządzonej [...] grudnia 1989 r. nr Rep [...] Skarb Państwa zbył na rzecz wyżej wymienionych małżonków B. wyodrębniony lokal mieszkalny nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] wraz z oddaniem w udziale wynoszącym [...] w użytkowanie wieczyste części gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek. Powyższy stan rzeczy potwierdza również treść Kw nr [...], prowadzonej dla gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste i budynku stanowiącego odrębną nieruchomość położonego przy ul. [...] w [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...], jak również treść Kw nr [...], prowadzonej dla lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w [...]. Brak wzięcia pod uwagę, podczas procedowania nad decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...], okoliczności wyodrębnienia lokalu mieszkalnego nr [...] z budynku położonego przy ul. [...] w [...], któremu przysługuje udział [...] w prawie użytkowania wieczystego do gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek, spowodował, że Prezydent [...] rozporządził udziałem, który na dzień wydawania decyzji nr [...], tj. [...] maja 2014 r. nie przysługiwał Miastu [...] w tej nieruchomości, gdyż na podstawie umowy cywilnoprawnej był przedmiotem prawa użytkowania wieczystego przysługującego innym podmiotom. W konsekwencji, Komisja stwierdziła, że decyzja Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...], w części dotyczącej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w punkcie 1 była niewykonalna z dniem jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, co stanowiło przesłankę do stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji stypizowaną w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Wobec stwierdzenia, że przedmiotowa decyzja Prezydenta [...] zawiera kwalifikowaną wadę prawną wyłącznie w jej punkcie 1 Komisja rozważyła, czy jest możliwe w niniejszej sprawie wydanie rozstrzygnięcia częściowego. Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie częściowe może nastąpić, gdy jednocześnie: 1. rozstrzygnięcie składa się z kilku elementów (w istocie decyzji częściowych, wyróżnionych ze względu na przedmiot lub podmiot), z których każdy mógłby być przedmiotem orzekania w osobnej decyzji; 2. pozostała w mocy część w świetle norm materialnego prawa administracyjnego może mieć samodzielny byt prawny; 3. część decyzji podlegająca unieważnieniu zawiera kwalifikowane wady, wskazane w art. 156 § l kpa i nie wpływa na treść pozostałych rozstrzygnięć zawartych w decyzji (tak: m.in. NSA w wyrokach z: 24 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2314/14; 20 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2645/15; z 24 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 775/09; 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1145/11; w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 23 lutego 1998 r. sygn. akt OPS 6/97). Możliwość wydania decyzji częściowej przewiduje art. 104 § 2 kpa. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa żadnych przesłanek dopuszczalności wydania decyzji częściowej. Dopiero doktryna i orzecznictwo wypracowały podgląd, kiedy możliwe jest wydanie decyzji częściowej, zgodnie z którym dopuszczalne jest to wówczas, gdy chodzi o rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty. Organ może ją wydać w tym przypadku, gdy sprawa jest podzielna, a więc można z niej wyodrębnić fragmenty nadające się do rozstrzygnięcia samodzielnego. Inaczej ujmując wydanie decyzji częściowej jest dopuszczalne wówczas, gdy przedmiot postępowania może być podzielony w tym znaczeniu, że możliwe jest rozstrzyganie kolejno, co do istoty o kilku elementach składających się na całe uprawnienie lub obowiązek. Kryterium dopuszczalności wydania decyzji częściowej ma zatem charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy. Jednym słowem adresatem decyzji częściowych wydanej w danej sprawie jest ten sam podmiot (wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1369/17; Komentarz do art. 104, Nb 23-24 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, KPA. Komentarz, wyd. 15, Warszawa 2017). Materialnoprawną podstawę decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] stanowił art. 7 dekretu. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie dekretu odnosi się do nieruchomości gruntowej przez którą, w myśl obecnie obowiązujących przepisów, rozumieć należy część powierzchni ziemskiej stanowiącą odrębny przedmiot własności (art. 46 kc). Przy tym w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204) uregulowana została zasada, że dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą. W następstwie tego ustanowienie prawa użytkowania wieczystego może nastąpić do gruntu, który jest odrębnym przedmiotem własności i może stanowić samodzielny przedmiot obrotu prawnego. Wyodrębnienie gruntu wymaga określenia granic zewnętrznych, co może nastąpić przez założenie dla niego księgi wieczystej. W tej sytuacji należy uznać, że mogą zostać wydane odrębne rozstrzygnięcia o prawie użytkowania wieczystego w odniesieniu do każdej wyodrębnionej nieruchomości (wyodrębnionej geodezyjnie działki, dla której prowadzona jest księga wieczysta), pochodzącej w całości z dawnej nieruchomości hipotecznej. Jednocześnie odrębne rozstrzygnięcia o prawie użytkowania wieczystego mieszczą się w granicach dopuszczalnego art. 104 § 2 kpa częściowego załatwienia przez organ administracji publicznej sprawy. Analiza orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie pozostawia również wątpliwości, że - co do zasady - dopuszczalne jest wydanie orzeczenia częściowego w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu z czynszem symbolicznym w trybie art. 7 dekretu (wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1369/17; wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1976/13; wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/15; wyrok NSA z 24 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1903/17). Zdaniem Komisji weryfikowana decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2014 r. w zakresie, w jakim orzeka o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do wyodrębnionych w znaczeniu cywilnym nieruchomości działki nr [...] i działki nr [...]) składa się w istocie z dwóch decyzji częściowych, wyróżnionych ze względu na przedmiot, z których każdy mógłby być przedmiotem osobnej decyzji. W dalszej kolejności Komisja rozważyła, czy wolne od kwalifikowanych wad prawnych fragmenty decyzji mogą mieć w świetle norm prawa materialnego samodzielny byt prawny. Zdaniem tego organu przedmiot postępowania administracyjnego prowadzonego przed Komisją, jako całość, dotyczył ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonego przy ul. [...], który obecnie wchodzi w skład dwóch działek: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2. Tak oznaczony przedmiot postępowania jako podzielny - co do zasady - pozwala na rozstrzygnięcie, co do części i w konsekwencji możliwe byłoby stwierdzenie nieważności decyzji w odniesieniu jedynie do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...]. W niniejszej sprawie bliższej analizy wymaga jednak specyfika redakcji pkt 3 weryfikowanej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] maja 2014 r rozstrzygająca o czynszu symbolicznym. Z treści art. 7 dekretu wynika, że istotą sprawy w przypadku zaistnienia pozytywnych przesłanek jest przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu wraz z jednoczesnym ustaleniem czynszu symbolicznego. W przedmiotowej decyzji Prezydent [...] w odrębnych punktach zawarł rozstrzygnięcia odnośnie do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do wyodrębnionych gruntów. Natomiast rozstrzygnięcie o ustaleniu czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania dla tych gruntów zostało zawarte w jednej jednostce redakcyjnej. Rozstrzygnięcie o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego jest nierozerwalnie związane z ustaleniem z tego tytułu czynszu symbolicznego. Skoro stwierdzenie nieważności decyzji w części możliwe jest jedynie wówczas, gdy pozostała w obrocie prawnym część decyzji stanowić będzie pewną całość, to w niniejszej sprawie taka możliwość nie zachodzi. Brak możliwości podzielenia rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 decyzji Prezydenta [...] nr [...] w zakresie czynszu symbolicznego oznacza, że rozstrzygnięcia o ustanowieniu prawa użytkowania do wyodrębnionych gruntów nie mogłyby stanowić odrębnych bytów prawnych. Niemożliwe zatem jest w niniejszej sprawie częściowe stwierdzenie nieważności. Jeżeli chodzi o nieodwracalne skutki prawne wywołane przez decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] Komisja wskazała, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy w wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 kpa lub w przepisach szczególnych (pkt 3) albo w razie, gdy decyzja reprywatyzacyjna wywołała nieodwracalne skutki prawne, stwierdza wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa i wskazuje okoliczności, z powodu których nie można jej uchylić (pkt 4). Jednocześnie stosownie do art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 (w sprawie zastosowanie ma m.in. pkt 5), jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Przepis ten należy wykładać łącznie z art. 158 § 2 kpa, który stanowi, że jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. W ocenie Komisji kontrolowana decyzja w całości wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy. Według wskazanego przepisu przez nieodwracalne skutki prawne należy rozumieć stan prawny powstały wskutek przeniesienia własności albo użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej na osobę trzecią, o ile nie nastąpiło ono nieodpłatnie lub na rzecz nabywcy działającego w złej wierze lub zagospodarowania nieruchomości [...] na cele publiczne, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wskazana definicja zawiera w sobie dwa elementy, z których jeden konstytuuje zasadę, a drugi wyjątek od niej. Pierwszy określa czynność prawną w postaci przeniesienia własności lub użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, która co do zasady przesądza o nieodwracalności skutków prawnych. Drugi natomiast statuuje wyjątki od wymienionej zasady. Analiza treści wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, że nie można przyjąć istnienia nieodwracalności skutków prawnych, jeśli nabywca nabył rzecz nieodpłatnie albo nabycie nastąpiło w złej wierze. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "zawarcie umowy notarialnej i przeniesienie własności nieruchomości będące wynikiem wydania wadliwej decyzji administracyjnej dotyczącej sprzedaży nieruchomości powoduje powstanie nieodwracalnych skutków prawnych (wyrok NSA z 22 stycznia 1998 r. sygn. akt I SA 1226/96,; wyrok NSA z 14 stycznia 1998 r. sygn. akt V SA 432/96; teza druga uchwały składu siedmiu sędziów SN z 28 maja 1992 r. sygn. akt III AZP 4/92). Komisja podała, że nie kwestionuje faktu, że w przedmiotowej sprawie po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej z [...] maja 2014 r. nr [...], zmienionej decyzją z [...] września 2015 r. nr [...], doszło do zbycia przez beneficjentów całości przysługujących im w prawie użytkowania wieczystego udziałów wynoszących [...] części do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2, położonego w [...] przy ul. [...], opisanego jako działka nr [...] z obrębu [...] na rzecz osób trzecich. Wskazana okoliczność wyczerpuje dyspozycję części pierwszej definicji pojęcia "nieodwracalnych skutków prawnych"wynikającej z art. 2 ust. 4 ustawy. Na skutek nowelizacji ustawy została wprowadzona w art. 41a ust. 3 samodzielna definicja "złej wiary". Według wskazanego przepisu, w złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o której mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Dokonując ustaleń w zakresie dobrej albo złej wiary podmiotu, który nabył prawa lub roszczenia do nieruchomości [...] - w kontekście zaistnienia albo niezaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych – Komisja wskazała, że pojęcie "złej wiary" na gruncie art. 2 pkt 4 ustawy nie odwołuje się do żadnego innego przepisu prawa, który miał definiować jego znaczenie, a w szczególności nie odwołuje się do znaczenia wymienionego terminu określonego w art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. W doktrynie prawa cywilnego zauważa się, że dobra wiara jest faktem o charakterze stanu mentalnego, intelektualnym, polegającym na usprawiedliwionej niewiedzy określonego podmiotu o istnieniu określonych stanów prawnych, w szczególności jest to błędne przeświadczenie o przysługiwaniu określonego prawa lub istnieniu określonego stosunku prawnego. Jest to subiektywne ujęcie dobrej wiary (W. Bryl, w: Kodeks cywilny. Komentarz, t. I, Warszawa 1972). Stan złej wiary stanowi sytuację przeciwną, w której występuje wiedza podmiotu albo nieusprawiedliwiona niewiedza dotycząca wskazanych stanów prawnych (P. Machnikowski, w: E. Gniewek, Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2006). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Komisja wskazała, że nabywcami prawa użytkowania wieczystego w udziale łącznie wynoszącym [...] części do zabudowanego gruntu od beneficjentów były osoby, które prawo to nabyły wraz z równoczesną sprzedażą na ich rzecz wyodrębnionych z budynku położonym przy ul. [...] lokali: nr [...] (B. K. oraz A. K.), nr [...] (M. J. i P. J.) oraz nr [...] (P. G. i M. G.). W ocenie Komisji nabywcy ci nie byli w żaden sposób powiązani z beneficjentami dekretowymi, którzy z kolei byli prawowitymi następcami prawnymi przedwojennych właścicieli dekretowych. W rozpoznawanej sprawie Komisja nie ustaliła, aby B. K. oraz A. K., M. J. i P. J., jak również P. G. i M. G., nabywając udziały w przedmiotowej nieruchomości należące do beneficjentów decyzji, jako osoby trzecie, działali w złej wierze w rozumieniu art. 2 ust. 4 ustawy. W ocenie Komisji w przedmiotowej sprawie nie zaistniała również przesłanka w postaci zagospodarowania nieruchomości na cele publiczne, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 6 pkt 5 tej ustawy celem publicznym jest opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Podsumowując Komisja stwierdziła, że wskutek przeniesienia prawa użytkowania wieczystego udziałów wynoszących [...] części do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] na rzecz osób trzecich zaszły nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy. Jednocześnie Komisja podniosła, że aktualne pozostają rozważania dotyczące braku możliwości podzielenia rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 decyzji Prezydenta [...] nr [...] w zakresie czynszu symbolicznego. To zaś obligowało Komisję do stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] w całości z naruszeniem prawa, a nie stwierdzenia jej nieważności. Od decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...] Miasto [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotem zaskarżenia uczyniło wskazane poniżej fragmenty uzasadnienia decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji Miasto zarzuciło naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 14 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 155 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w pkt. III.l.l. (str. 21) w zakresie: "(...) Prezydent [...] wydał decyzję z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w części dotyczącej jej punktu 1 (...) pomimo okoliczności, iż w tej części decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;. w pkt. III.1.5. (str. 24-25) w zakresie: "(...) organ nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nie dokonał wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a jego ocenę dokonał z pominięciem istotnej części tego materiału, tj. treści księgi wieczystej nr [...], stanowiącej o prawach odrębnej własności lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku mieszkalnym położonym przy ul [...] w [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i gospodarki Gruntami Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 1989 r. nr [...] i aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1989 r. nr Rep [...]; "Brak wzięcia pod uwagę, podczas procedowania nad decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], okoliczności wyodrębnienia lokalu mieszkalnego nr [...] z budynku położonego przy ul [...] w [...], któremu przysługuje udział [...] w prawie użytkowania wieczystego do gruntu, na którym posadowiony jest ten budynek, spowodował, że Prezydent [...] rozporządził udziałem, który na dzień wydawania decyzji nr [...], tj. [...] maja 2014 r. nie przysługiwał Miastu [...] w tej nieruchomości, gdyż na podstawie umowy cywilnoprawnej był przedmiotem prawa użytkowania wieczystego przysługującego innym podmiotom."; w pkt. 111.1,7. (str. 25) w zakresie: "(...) decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w części dotyczącej ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w punkcie 1 była niewykonalna z dniem jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (...)"; podczas gdy: 1. nawet gdyby uznać, że w realiach niniejszej sprawy zaszły przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] z naruszeniem prawa, to Komisja nie rozważyła i nie wskazała w pisemnym uzasadnieniu, czy dla osiągnięcia celów niniejszego postępowania nie byłoby wystarczającym stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa jedynie w części, tj. w zakresie dotyczącym praw do wyodrębnionego lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] wraz z przypadającym mu udziałem w gruncie wynoszącym [...]; 2. częściowa wadliwość decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] została sanowana decyzją zmieniającą z [...] września 2015 r. nr [...], w której prawidłowo już określono udział, co do którego ustanowiono prawo użytkowania wieczystego (zamiast [...] na [...]). Osiągnięto więc efekt stanu zgodnego z prawem, a zatem stabilizacja i pewność obrotu prawnego przemawia za utrzymaniem w mocy decyzji reprywatyzacyjnej w brzmieniu zmienionym w trybie art. 155 kpa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Miasto [...] wniosło o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...], w części dotyczącej uzasadnienia w zakresie wskazanym powyżej; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa", a w przypadku uznania przez Sąd I instancji, że brak podstaw do odrzucenia skargi, wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazała, że Miasto [...] pismem z [...] lipca 2020 r. złożyło wniosek o uzupełnienie decyzji Komisji nr [...] z [...] czerwca 2020 r. poprzez dodanie, po dotychczasowej sentencji, rozstrzygnięcia o nałożeniu na J. P., A. P., P. P., H. P., A. R., M. M., W. M., K. M., E. K., B. P., M. P. obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w łącznej kwocie [...] zł na rzecz Miasta [...]. Następnie [...] lipca 2020 r. przed rozpoznaniem przez Komisję powyżej opisanego wniosku, strona złożyła skargę na uzasadnienie decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...], w zakresie obejmującym wskazane w skardze części uzasadnienia decyzji. W ocenie Komisji, w związku ze złożonym przez stronę skarżącą wnioskiem o uzupełnienie decyzji i okolicznością, że przed datą złożenia skargi na decyzję strona nie otrzymała rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku, skargę na decyzję Komisji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Według § 1b tego przepisu uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Stosownie zaś do art. 111 § 2 kpa w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W rozpoznawanej sprawie strona pismem opatrzonym datą 1 lipca 2020 r. złożyła, na podstawie art. 111 § 1 kpa, wniosek o uzupełnienie decyzji. Następnie przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie uzupełnienia decyzji złożyła skargę do sądu administracyjnego na przedmiotową decyzję. Powyższe oznacza, że strona wniosła skargę przedwcześnie z naruszeniem art. 53 § 1 ppsa. Konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona, w niniejszym przypadku decyzji. Komisja podzieliła pogląd prezentowany w wyroku NSA z 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1089/14, zgodnie z którym jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b kpa, co oznacza, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie biegnie. Złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji powoduje wstrzymanie biegu terminu do wniesienia skargi do momentu doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku. Złożenie skargi jeszcze przed tym terminem jest przedwczesne, a przez to niedopuszczalne (np. postanowienie NSA z 23 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 707/09). Termin do wniesienia skargi od decyzji biegnie od doręczenia skarżącemu orzeczenia w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia. Skoro skarga na decyzję z [...] czerwca 2020 r. została wniesiona przed wydaniem orzeczenia w kwestii wniosku o uzupełnienie zaskarżonej decyzji, oznacza to, że została wniesiona przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia. Wobec powyższego, przedmiotową skargę należało uznać za przedwczesną i winna ona podlegać odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Dalej Komisja wskazała, że analiza treści uzasadnienia skargi strony prowadzi do wniosku, że skarga zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego całej decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Świadczą o tym podstawy zaskarżenia, które, w przypadku ich uwzględnienia przez Sąd, w istocie rzeczy doprowadzą do uchylenia całej zaskarżonej decyzji, jak i wprost użyte przez skarżącego sformułowania oraz zarzuty, a dotyczące samego rozstrzygnięcia Komisji. W ocenie Komisji przedmiotem zaskarżenia nie jest uzasadnienie decyzji administracyjnej, ale sama decyzja z [...] czerwca 2020 r. Decyzja administracyjna, jako przejaw woli organu administracyjnego, stanowi organiczną całość, w której poszczególne jej części, a zwłaszcza podstawa prawna, przesłanki faktyczne, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie, a wszelkie nieprawidłowości w sferze jej określonego fragmentu rzutują nie tylko na nie, ale i oznaczają wadliwość całej decyzji. Za powyższą koncepcją niewątpliwie przemawia treść art. 107 kpa, który zalicza również uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji do jej obligatoryjnych części składowych. W efekcie możliwość zaskarżenia decyzji administracyjnej dotyczy wszystkich jej elementów, w tym również uzasadnienia, a ściślej mówiąc, zaskarżenia decyzji wyłącznie ze względu na jej uzasadnienie, które może być przez ten sąd oceniane z punktu widzenia zgodności z prawem (wyrok NSA z 28 czerwca 1982 r. sygn. akt I SA 47/82 oraz glosa do niego J. Borkowskiego, PiP 1985, z. 1, s. 147-150 i wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r. sygn. akt I SA 178/83, a także glosa do niego J. Zimmermanna, NP 1984, nr 5, s. 153-160 oraz wyrok NSA z 20 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1896/97). W orzecznictwie sądowym dostrzega się, że niekiedy zaskarżenie może prima facie tylko dotyczyć samego uzasadnienia decyzji, a w rzeczywistości zakresem zaskarżenia została objęta cała decyzja organu administracyjnego (wyrok NSA z 13 lutego 1984 r., OSPiKA 1985, z. 4, poz. 72, wraz z glosą T. Wosia, tamże, pkt II). Zdaniem Komisji w rozpoznawanej sprawie wystąpiła właśnie taka sytuacja. Pod pozorem zaskarżenia uzasadnienia decyzji strona kwestionuje ustalenia poczynione przez Komisję w toku postępowania rozpoznawczego oraz dokonaną przez Komisję ocenę materiału dowodowego. Analiza treści ww. fragmentów uzasadnienia decyzji Komisji oraz konkluzji skarżącego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Miasto [...] w istocie kwestionuje merytoryczne ustalenia Komisji. Dlatego rzeczywistym celem przedmiotowej skargi nie jest wyeliminowanie wadliwego uzasadnienia decyzji, ale zakwestionowanie ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę wydania decyzji nr [...] z [...] lipca 2020 r. Skargę Miasta [...] trzeba zatem rozpatrywać jako skargę na samą decyzję administracyjną. Komisja dostrzega, że żaden z zakwestionowanych fragmentów uzasadnienia nie stanowi samodzielnej całości i niemożliwe jest ich wyeliminowanie, z uwagi na funkcjonalne powiązanie z innymi ustaleniami Komisji. Komisja ustaliła bowiem całościowo stan faktyczny sprawy od momentu złożenia wniosku dekretowego do chwili orzekania przez Komisję, działając zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). Ustalenia te zostały zaś poczynione z zachowaniem zasad postępowania wyjaśniającego. W ocenie Komisji uwzględnienie skargi Miasta [...], wniesionej od części uzasadnienia, doprowadzi nie tylko do uchylenia całego uzasadnienia, ale również rozstrzygnięcia. Nie jest bowiem możliwe wyeliminowanie wskazanych przez skarżącego fragmentów z uzasadnienia decyzji Komisji, z wyłączeniem rozstrzygnięcia. Analogicznie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ustnych motywach wyroku z 19 lutego 2019 r. o sygn. akt I SA/Wa 1041/18, w sprawie rozpoznawanej ze skargi Miasta [...] na uzasadnienie decyzji Komisji argumentując, że "Sąd odrzuca koncepcję, że w razie uznania za zasadną skargi w zakresie zaskarżenia zawężonym tylko do uzasadnienia decyzji, sąd władny jest tą decyzję uchylić w części dotyczącej uzasadnienia. Sąd stoi na stanowisku, że te elementy nie mogą funkcjonować oddzielnie - rozstrzygnięcie i uzasadnienie. W ocenie Sądu skarga skierowana przeciwko części uzasadnienia powinna być oddalona w sytuacji, jeżeli rozstrzygnięcie jest prawidłowe." Nadto, rozpoznając sprawę o sygn. akt I SA/Wa 1041/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że zawarcie zbędnych fragmentów w decyzji musi mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Komisji skarga Miasta [...] nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż rozstrzygnięcie decyzji nr [...] z [...] czerwca 2020 r. jest prawidłowe. Dodatkowo Komisja wskazała, że prowadząc postępowanie rozpoznawcze, dąży nie tylko do ustalenia stanu faktycznego i podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, lecz również - jako organ administracji publicznej - stoi na straży interesu publicznego i realizuje zadania w zakresie wskazanych wyżej kompetencji. Wyniki prac Komisji mają zatem nie tylko służyć wyeliminowaniu wadliwych decyzji reprywatyzacyjnych, lecz także zbadaniu nieprawidłowości, które wystąpiły podczas postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku dekretowego. Z tego punktu widzenia kluczową rolę pełni uzasadnienie decyzji administracyjnej, w którym Komisja, oprócz oceny prawidłowości decyzji reprywatyzacyjnej, obowiązana jest zawrzeć wszelkie ustalenia co do samego procesu reprywatyzacji oraz wskazać na wszelkie dostrzeżone naruszenia prawa. Następnie Komisja podniosła, że wbrew temu co twierdzi Miasto [...] Komisja wyczerpująco wyjaśniła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyny, które legły u podstaw wydania rozstrzygnięcia w określonym kształcie. Komisja w pełni podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Znaczące jest w niniejszej sprawie, że skarżący nie kwestionuje okoliczności, że weryfikowana decyzja reprywatyzacyjna była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, a jedynie stara się wykazać, że ta kwalifikowana wada prawna nie powinna rzutować na całość decyzji. Komisja obszernie uzasadniła dlaczego wydanie rozstrzygnięcia w określonym kształcie było jedynym możliwym i słusznym zakończeniem sprawy, znajdującym oparcie w powszechnie obowiązującym prawie. Na poparcie swojego stanowiska Komisja przedstawiła orzeczenia sądów administracyjnych oraz stanowiska doktryny. Jeżeli chodzi o kwestię sanowania częściowej wadliwości decyzji decyzją zmieniającą z [...] września 2015 r. nr [...] Komisja wskazała, że brak jest możliwości sanowania decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą prawną w trybie przewidzianym w art. 155 kpa. Na tej podstawie może dojść do ingerencji jedynie co do rozstrzygnięć zawartych w decyzjach prawidłowych lub dotkniętych wadami lżejszymi, czyli niekwalifikowanymi. Nadto z konstrukcji art. 155 kpa wynika, że zmiana ostatecznej decyzji możliwa jest tylko wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych do jej wzruszenia w innym trybie nadzwyczajnym. W niniejszej sprawie wydając decyzję nr [...] z [...] września 2015 r. organ zastosował nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji do zmiany decyzji ostatecznej obarczonej kwalifikowaną wadą prawną. Wbrew twierdzeniu skarżącego niemożliwe było traktowanie decyzji zmienianej i zmieniającej jako całości, a Prezydentowi [...] należało zarzucić, że skutki jakie wywołały obie te decyzje są nie do zaakceptowania z puntu widzenia zasady praworządności, co też Komisja uczyniła i wykazała w decyzji z [...] czerwca 2020 r. nr [...] oraz w decyzji z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Bezzasadne pozostają również wywody skarżącego, że brak jednego z koniecznych elementów składających się na pojęcie "rażącego naruszenia prawa" świadczył o tym, że decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. nie można postawić zarzutu wydania jej w warunkach nieważności. Weryfikowana przez Komisję decyzja Prezydenta [...] nr [...] obarczona była bowiem kwalifikowaną wadą prawną nazwaną, a mianowicie decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W piśmie z [...] września 2020 r. Miasto [...] uzupełniło zarzuty i wnioski skargi. Dodatkowo zarzuciło naruszenie art. 111 § 1 i 1b kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez odmowę – mocą postanowienia Komisji z [...] lipca 2020 r. sygn. akt [...] – uzupełnienia decyzji w zakresie orzeczenia o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia przez beneficjenta decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. podczas, gdy: 1. W sprawie ziściły się przesłanki faktyczne oraz prawne do orzeczenia przez Komisję o obowiązku zwrotu tego świadczenia na rzecz Miasta [...]; 2. Brak orzeczenia w tym zakresie przeczy dotychczasowej praktyce Komisji, która stwierdzając wadliwość decyzji reprywatyzacyjnych zwykła orzekać o obowiązku zwrotu równowartości świadczenia podlegającego zwrotowi; 3. nieorzeczenie przez Komisję o tym obowiązku narusza interesy majątkowe Miasta [...], jak również względy ekonomiki procesowej wobec konieczności wszczynania przez Miasto [...] dodatkowych procedur związanych ze zwrotem wypłaconego odszkodowania. Wobec powyższego Miasto [...] wniosło o uwzględnienie skargi i uchylenie również postanowienia Komisji z [...] lipca 2020 r. W piśmie z [...] października 2020 r. uzupełniającym odpowiedź na skargę Komisja wskazała, że postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...] Komisja odmówiła uzupełnienia decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Postanowienie ogłoszono w Biuletynie Informacji Publicznej [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu pisma Komisja podtrzymała argumentację dotyczącą wydanej decyzji z [...] czerwca 2020 r. Jeżeli natomiast chodzi o postanowienie z [...] lipca 2020 r. Komisja podała, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 1 ustawy Komisja może, lecz nie musi nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia. Komisja w tym zakresie orzeka w ramach uznania administracyjnego, a wszechstronna analiza przesłanek z art. 31 ustawy nie pozwoliła postawić Komisji zarzutu dowolności. Komisja nie zgodziła się z argumentami Miasta [...], że odstąpiła od utrwalonej praktyki. Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie jest tożsamy z innymi sprawami wskazywanymi przez skarżącego. Dalej Komisja wskazała, że decyzja Komisji nie zamyka Miastu [...] dochodzenia ewentualnych roszczeń na drodze postępowania cywilnego. Przedsięwzięcie tego środka prawnego nie przemawia za koniecznością zastosowania art. 31 ustawy. Ekonomika procesowa i czasochłonność postępowania cywilnego to kwestie praktyczne, które nie wykluczają możliwości zainicjowania postępowania sądowego. M. – Stowarzyszenie [...] w [...] pismem z 22 lutego 2021 r. wnieśli o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. We wniosku Stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi Miasta [...] i podzieliło stanowisko Komisji w zakresie trwałej niewykonalności decyzji dekretowej w dniu jej wydania. Dodatkowo Stowarzyszenie zarzuciło Komisji brak wszechstronnego zbadania okoliczności dotyczących nabycia w dobrej wierze przez osoby trzecie lokali w budynku przy ul. [...]. Stowarzyszenie zwróciło też uwagę na kwestię niegospodarnego, w rozumieniu art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami, działania Prezydenta [...] i działania na szkodę interesu publicznego, w szczególności wydania decyzji dekretowej w warunkach rażącego naruszenia interesu społecznego poprzez brak dbałości o majątek publiczny. Wnioskodawca wskazał, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana z pokrzywdzeniem mieszkańców budynku na skutek uchylenia się przez Prezydenta [...] od respektowania warunków umów najmu. Najemcy lokali komunalnych doświadczyli nieuprawnionych podwyżek czynszów i postępowań o eksmisję oraz innych dolegliwości. Pominięto sytuację najemcy lokalu nr [...], który ten lokal odbudował. Stowarzyszenie wniosło również o uwzględnienie w sprawie opinii Społecznej Rady z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1787/20 postanowił dopuścić, w trybie art. 33 § 2 ppsa, do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania M. – Stowarzyszenie [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należało odnieść się do kwestii dopuszczalności skargi Miasta [...] z [...] lipca 2020 r., która została wniesiona w sytuacji, gdy nie został jeszcze rozpoznany wniosek Miasta [...] z [...] lipca 2020 r. (który wpłynął do Komisji [...] lipca 2020 r.) o uzupełnienie decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...]. Jeżeli chodzi o to zagadnienie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 111 § 2 kpa w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b (w przedmiocie uzupełnienia decyzji) termin dla strony do wniesienia skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, że termin, o którym mowa w art. 111 § 2 kpa, liczony od doręczenia stronie postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji, jest terminem dodatkowym, wydłużającym termin wynikający z ustawowego terminu do zaskarżenia tej decyzji. Niedopuszczalna jest zatem taka wykładnia art. 111 § 2 kpa, że złożenie przez stronę środka odwoławczego jest dopuszczalne wyłącznie w terminie, liczonym do wniesienia tego środka od decyzji. Uzupełnienie nieistotnych braków decyzji nie powinno niweczyć możliwości zakwestionowania przez stronę samego rozstrzygnięcia. Odmienna interpretacja prowadzi do niezasadnego ograniczenia prawa strony do rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2005/18; wyrok NSA z 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1798/18). Wobec tego brak było podstaw do odrzucenia skargi Miasta [...], jako przedwczesnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Wobec tego pismo Miasta [...] z [...] września 2020 r. Sąd potraktował jako uzupełnienie skargi, a pismo Komisji z [...] października 2020 r. jako uzupełnienie odpowiedzi na skargę. Przechodząc do meritum sprawy Sąd zwraca uwagę, że Miasto [...] złożyło skargę od wybranych fragmentów uzasadnienia decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...](decyzji weryfikacyjnej). Wobec tego, że Sąd - będąc związany granicami zaskarżenia zakreślonymi w skardze, uzupełnionej pismem z [...] września 2020 r. (art. 134 § 1 ppsa) - odniósł się do zagadnień związanych z okolicznościami poruszonymi w skardze Miasta [...], a nie uczynił przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji weryfikacyjnej w jej całokształcie, o którym mowa w art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy. Jeżeli chodzi o kwestię niewykonalności decyzji dekretowej Sąd zwraca uwagę, że rację ma Komisja twierdząc, że decyzja dekretowa w jej pierwotnym kształcie (w zakresie pkt 1 jej osnowy dotyczącej prawa użytkowania wieczystego do gruntu działki nr 77) była niewykonalna w dniu jej wydania i ta niewykonalność miała charakter trwały. W decyzji tej tkwiła wada nieważnościowa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Wadliwe określenie w pkt 1 rozstrzygnięcia decyzji dekretowej udziału w prawie użytkowania wieczystego (na [...] części zamiast [...] części) spowodowało brak możliwości wykonania decyzji dekretowej poprzez zawarcie na jej podstawie umowy, o której mowa w art. 7 ust. 3 dekretu i w dalszej kolejności wpisu na podstawie tego rodzaju umowy prawa użytkowania wieczystego obciążającego zabudowaną nieruchomość, oznaczoną jako działka nr [...] z obrębu [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...] Zasadnie Komisja uznała, że wada trwałej niewykonalności decyzji dekretowej, z uwagi na sposób zredagowania jej osnowy (ustalenie wspólnego dla działek nr [...] i [...] czynszu symbolicznego) oddziaływała na całość rozstrzygnięcia tej decyzji (pkt 1-3). Z kontrolowanej decyzji dekretowej nie dałoby się wyodrębnić, jak tego chciałoby Miasto st. Warszawa, rozstrzygnięcia dotyczącego udziału wynoszącego [...] części w prawie użytkowania wieczystego do gruntu działki nr [...], na którym posadowiony jest budynek przy ul. [...], które to prawo związane jest z odrębną własnością lokalu mieszkalnego nr [...] posadowionego w tym budynku. Takiego samodzielnego rozstrzygnięcia brak w decyzji dekretowej. Wobec tego w postępowaniu weryfikacyjnym nie było możliwe przyjęcie, że decyzja dekretowa jest tylko częściowo (jak wskazał skarżący w części obejmującej ułamek w wysokości [...] - 29 % udziału) wadliwa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa w wyżej wskazanym zakresie. W orzecznictwie dotyczącym spraw dekretowych prowadzonych na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu przyjmuje się, że sprawy tego rodzaju mają charakter podzielny, ale w zakresie przedmiotowym. Dopuszcza się wydanie kilku decyzji reprywatyzacyjnych w stosunku do odrębnych działek gruntu składających się na dawną nieruchomość hipoteczną. Kryterium podzielności tego rodzaju sprawy ma charakter przedmiotowy, a nie podmiotowy (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1976/13; wyrok NSA z 24 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/15; wyrok NSA z 12 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 320/17; wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1369/17). Z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu (który był podstawą materialnoprawną decyzji reprywatyzacyjnej) wynika, że wniosek dekretowy zmierza do nabycia jednego wspólnego i niepodzielnego prawa (prawa użytkowania wieczystego ustanawianego w oparciu o konkretną podstawę prawną), a nie nabycia przez uprawnionych poszczególnych udziałów w tym prawie. Udziały beneficjentów decyzji dekretowej są określone rachunkowymi ułamkami, a ich określenie i przypisane w określonej wysokość każdemu ze współuprawnionych ma charakter pochodny względem nabycia samego prawa. Przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, o którym orzeka Prezydent [...] w decyzji reprywatyzacyjnej, jest grunt, a więc nieruchomość gruntowa (art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) lub jej fizycznie wydzielona część, tj. działka gruntu (art. 4 pkt 3 tej ustawy). Materialnoprawne przesłanki uwzględnienia wniosku dekretowego (te o charakterze przedmiotowym) odnoszą się do gruntu lub jego fizycznie wydzielonej części. Zatem w niniejszej sprawie dekretowej zachodziła jedność stosunku materialnoprawnego, której nie wykluczała wielopodmiotowość stosunku administracyjnoprawnego. Podnoszona w skardze kwestia sanowania opisanej wyżej wady (w zakresie wysokości udziału w prawie użytkowania wieczystego) poprzez wydanie przez Prezydenta [...] decyzji z [...] września 2015 r. nr [...] zmieniającej w pkt 1 i 3 w trybie art. 155 kpa decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. i doprowadzenie do możliwości jej wykonania nie miała wpływu na tkwiącą w decyzji dekretowej, od samego początku, wadę jej trwałej niewykonalności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Sąd zwraca uwagę, że Komisja nie przypisała decyzji dekretowej wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wady polegającej na wydaniu tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa). Wobec tego ocena legalności tej decyzji z perspektywy późniejszych zdarzeń nie mogła mieć miejsca, skoro przypisana jej wada nieważnościowa istniała już w momencie wydania tej decyzji. Wada trwałej niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 kpa, ma charakter obiektywny. Jej wystąpienie nie zależy od tego, czy do powstania tej wady przyczyniła się strona, czy organ prowadzący postępowanie administracyjne i to jaka jest waga tej wady. Wystąpienie tej wady powoduje brak zawiązania się stosunku administracyjnoprawnego, z którego wynikałyby dla stron określone prawa lub obowiązki o charakterze materialnoprawnym. Odwoływanie się przez Miasto [...] do stanowiska zaprezentowanego przez Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r. poz. 702) było nieadekwatne do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Wyrok ten dotyczył kontroli konstytucyjności art. 156 § 2 kpa w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zatem poglądów sformułowanych w tymże wyroku zakresowym nie można przełożyć na wadę nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Trzeba mieć na uwadze, że decyzja trwale niewykonalna już w momencie jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 kpa) nie może być kwalifikowana jako decyzja wywołująca nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Skoro decyzja dekretowa jest od momentu jej wydania trwale niewykonalna, to po jej wydaniu, doręczeniu i uostatecznieniu się - mimo, że decyzja taka istnieje w obrocie prawnym - nie wywołuje żadnych (odwracalnych i nieodwracalnych) skutków prawnych. Wobec tego odnoszenie się przez skarżące Miasto [...] do kwestii skutków wywołanych inną decyzją (zmieniającą) nie miało znaczenia dla oceny wystąpienia wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia przez Komisję art. 111 ust. 1 i 1b kpa przy wydaniu postanowienia z [...] lipca 2020 r. (ogłoszonego w BIP [...] sierpnia 2020 r.) o odmowie uzupełnienia decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...] w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie na rzecz Miasta [...] równowartości nienależnego świadczenia Sąd zwraca uwagę, że art. 111 kpa stanowi jedną z podstaw rektyfikacji decyzji, tzn. naprawiania jej wad nieistotnych. Za wady nieistotne, nieuzasadniające eliminacji decyzji z obrotu prawnego, lecz kwalifikujące się do usunięcia w drodze uzupełnienia, uznał ustawodawca niekompletność decyzji w zakresie rozstrzygnięcia bądź pouczenia o niektórych środkach zaskarżenia. Zgodnie z art. 111 ust. 1b kpa uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Postanowienie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym, czy też sądowoadministracyjnym. Postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Wobec tego ocena legalności tegoż postanowienia jest możliwa jedynie wraz z decyzją której dotyczyło uzupełnienie (wyrok NSA z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2955/18). Wobec tego Sąd uczynił w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej także postanowienie Komisji z [...] lipca 2020 r. nr [...]. Przechodząc do oceny legalności tego ż postanowienia trzeba wskazać, że podstawę materialnoprawną tegoż postanowienia stanowił art. 31 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia na osobę: 1) na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną; 2) działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja; 3) która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od osoby, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną. Trafnie wskazała Komisja, że art. 31 ust. 1 ustawy daje Komisji uprawnienie do nałożenia w decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy w decyzji (...) Komisja "może" nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia. Komisja w tym zakresie orzekała w ramach uznania administracyjnego. Trafnie wskazała Komisja w uzasadnieniu postanowienia, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy w postępowaniu rozpoznawczym nie stosuje się art. 8 § 2 kpa odwołującego się do utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Wobec tego powoływanie się przez Miasto [...] na to, że Komisja odstąpiła od utrwalonej praktyki orzekania o nałożeniu tego rodzaju obowiązku w tożsamych sprawach nie mogło stanowić zarzutu naruszenia przepisu prawa. Zgodzić należało się z Komisją, że nałożenie na beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości [...] zł (równowartości sprzedaży przez nich lokali nr [...],[...] i [...] w budynku przy ul. [...]) nie mogło być motywowane ułatwieniem w dochodzeniu przez Miasto [...] swych uprawnień. Zdaniem Sądu odmowa uzupełnienia decyzji weryfikacyjnej mieści się w granicach uznania administracyjnego, jeżeli wziąć pod uwagę to, że stwierdzona przez Komisję wada trwałej niewykonalności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 kpa) nie była wynikiem zawinionych działań stron postępowania, mataczenia w sprawie, ukrywania faktów. Wada ta wynikała z wadliwego ustalenia przez organ stanu prawnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Sąd zwraca uwagę, że to obowiązkiem Prezydenta [...] było wydanie decyzji zgodnej z prawem, aby w przyszłości na jej podstawie mogła zostać zawarta umowa o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że art. 31 ust. 1 ustawy odnosi się do decyzji wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy, w tym decyzji wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a i 4 ustawy. Aby zatem Komisja mogła orzec w postępowaniu rozpoznawczym dodatkowo w przedmiocie wskazanego wyżej obowiązku z art. 31 ust. 1 ustawy pierwsza z tych decyzji (wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy) musi być wydana w trybie "nieważnościowym" i stwierdzać nieważność decyzji reprywatyzacyjnej, z uwagi na wystąpienie wady nieważności z art. 156 § 1 kpa, natomiast druga z tych decyzji (wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy) musi być wydana w trybie "kasacyjnym" (art. 29 ust. 1 pkt 2, 2a, 3 ustawy) i stwierdzać wydanie decyzji reprywatyzacyjnej z naruszeniem prawa. Sąd stwierdza, że żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Decyzja Komisji z [...] czerwca 2020 r. nr [...] co prawda została wydana w trybie nieważnościowym" jednak nie stwierdza nieważności decyzji reprywatyzacyjnej, jak tego wymaga art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy do którego m.in. odwołuje się art. 31 ust. 1 ustawy. Decyzja Komisji z [...] czerwca 2020 r. stwierdza wydanie decyzji reprywatyzacyjnej z [...] maja 2014 r. nr [...] z naruszeniem prawa, ale nie z powodów "kasacyjnych" wymienionych w art. 29 ust. 1 ust. 2, 2a, 3 ustawy do którego również odwołuje się art. 31 ust. 1 ustawy. W rzeczywistości decyzja Komisji z [...] czerwca 2020 r. została wydana na podstawie art. 158 § 2, art. 156 § 2, art. 156 § 1 pkt 5 kpa stosowanych odpowiednio w postępowaniu rozpoznawczym na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy. Odwoływanie się przez Komisję w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do art. 2 pkt 4 ustawy było więc niezasadne, ponieważ zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy przepis ten ma zastosowanie do postępowania rozpoznawczego, które mogłoby się zakończyć jedną z decyzji typu kasacyjnego, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 2a, 3 ustawy. Zatem w niniejszej sprawie, także z opisanych wyżej powodów, brak było podstaw do uwzględnienia w oparciu o art. 31 ust. 1 ustawy wniosku Miasta [...] o zmianę decyzji Komisji z [...] czerwca 2020 r. Odmowne postanowienie Komisji z [...] lipca 2020 r. było zgodne z prawem. Jeżeli chodzi o zagadnienia podnoszone przez M.– Stowarzyszenie [...] w [...] we wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania sądowego Sąd zwraca uwagę, że przedmiot zaskarżenia wynikający ze skargi Miasta. [...] dotyczył jedynie wybranych fragmentów uzasadnienia decyzji weryfikacyjnej, co determinowało zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Miasto [...] w skardze nie kwestionowało zdarzeń dotyczących okoliczności nabycia przez osoby trzecie lokali w budynku przy ul. [...]. Miasto [...] nie odnosiło się w skardze do takich kwestii jak: sposób gospodarowania przez Prezydenta [...] sporną nieruchomością, rodzaj działań Prezydenta [...], czy beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej podjętych, po wydaniu tej decyzji, względem mieszkańców budynku. Miasto [...] nie przedstawiło w skardze stanowiska, co do zagadnień podniesionych w opinii Społecznej Rady z [...] czerwca 2020 r. nr [...] (poza kwestią niewykonalności decyzji dekretowej). Na zakończenie Sąd pragnie wskazać, że zarządzeniem nr 39 z 16 października 2020 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządził odwołanie rozpraw oraz wdrożenie w Naczelnym Sądzie Administracyjnych działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniu wirusem SARS-CoV-2. Z kolei zarządzeniem nr 21 z 16 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził wdrożenie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 ustalonych w zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. W tej sytuacji niniejsza sprawa została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Mając to wszystko na względzie Sąd uznał zarzuty skargi skierowane przeciwko wskazanym fragmentom uzasadnienia zaskarżonej decyzji i postanowieniu odmawiającym uzupełnienia tej decyzji za nieskuteczne i na podstawie art. 151 ppsa w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych orzekł, jak w sentencji.