I SA/Wa 2550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2014r. sygn. [...] o odmowie zmiany na postawie art. 154 k.p.a. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji nr [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zarząd Związku [...] działając na mocy art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. stwierdził nabycie przez Przedsiębiorstwo "D"" z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu, położonego w W. przy ul. [...] oznaczonego w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej [..] obręb [...] numerami działek [...], [...], [...]. Decyzją z [...] czerwca 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpoznaniu wniosku E.D: 1) stwierdziło nieważność powołanej decyzji z dnia [...] czerwca 1994r. w części dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez [...] "D." użytkowania wieczystego gruntu obejmującego część działki nr [...] w obrębie [...] przy [...], opisanej w księdze wieczystej KW [...], poprzednio stanowiącej część działki nr [...] z nieruchomości [...] opisanej w księdze wieczystej [...], położonej w rejonie [...], ul. [...] i ul. [...] w W. 2) wniosek w części dotyczącej działki ew. nr [...] przy ul. [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazało do rozpatrzenia według właściwości Wojewodzie [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że przedmiotowy grunt stanowił w dniu uwłaszczenia działki nr [...], [...], [...], następnie działkę nr ew. [...], z której po podziale wyodrębniono działkę nr [...]. Działka nr [...] odpowiada części dawnej działki nr hip. [...] z nieruchomości [...], opisanej w księdze wieczystej nr [...]. Księga wieczysta nr [...] dotyczyła nieruchomości pn. "[...]", składającej się z działek nr [...] i nr [...] oraz działki nr [...] o pow. [...] m2. Stanowiły one własność Z. K., który w dniu 26 stycznia 1945 r. wystąpił o przyznanie mu ich własności czasowej - wniosek w części dotyczącej działek nr [...] i [...] nie został dotychczas rozpatrzony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], uchyliło własną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. w części dotyczącej działki nr [...] Natomiast w pozostałej części Kolegium poprzednią decyzję utrzymało w mocy, podtrzymując zawartą tam argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006r., sygn. akt I SA/Wa 2314/05, oddalił skargę "D." Sp. z o.o., na decyzję SKO z dnia [...] października 2005 r. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1633/06, oddalił wniesioną od powyższego wyroku skargę kasacyjną. W dniu 4 kwietnia 2013 r. do SKO w [...] wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. (następcę prawnego P. "D.") o zmianę na postawie art. 154 k.p.a. decyzji SKO w [...] [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...] "przez wskazanie, której konkretnie z działek ([...] lub [...] z obrębu [...]), wydzielonych z działki o nr [...], dotyczą ww. orzeczenia, a tym samym w odniesieniu do której z działek stwierdzono nieważność nabycia z mocy prawa przez [...] Przedsiębiorstwo "D"', prawa użytkowania wieczystego gruntu." Wnioskodawca podkreślił, że z uwagi na rozbieżności oraz zmiany oznaczeniem gruntów (uniemożliwiającym wykazanie, że działka [...] została wydzielona z działki oznaczonej nr [...]), niemożliwe jest wskazanie, w odniesieniu do której części gruntu wspomniana decyzja uwłaszczeniowa jest ważna (a co za tym idzie pozostaje w użytkowaniu wieczystym [...]), a do której dotknięta jest wadą nieważności. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. sygn. [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] odmówiło zmiany decyzji sygn. [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji, wydana w nadzwyczajnym trybie, jest decyzją o charakterze związanym i nie może ona być przedmiotem żądania z art. 154 § 1 k.p.a., który to przepis może odnosić się wyłącznie do decyzji ostatecznych, w których wyniku żadna ze stron nie nabyła prawa, a które mają charakter uznaniowy. W dniu 30 stycznia 2014 r. wpłynął do Kolegium wniosek pełnomocnika P. adw. P.W, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wskazaną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Pełnomocnik wskazał, że decyzja Kolegium narusza przepisy postępowania poprzez błędne przyjęcie, iż w trybie określonym w art. 145 k.p.a. nie mogą być uchylane lub zmieniane decyzje o charakterze związanym. Ponadto organ odmówił już wnioskodawcy możliwości uszczegółowienia powstałych w sprawie wątpliwości w innych trybach administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Do uchylenia lub zmiany decyzji niezbędne jest zatem zaistnienie łącznie trzech przesłanek: 1) musi być to decyzja ostateczna, 2) decyzja ta nie może tworzyć praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania oraz to, że 3) za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te mają charakter równoważny. Jednocześnie, w przypadku nieziszczenia się którejkolwiek z nich, nie ma podstaw do wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji w tym trybie. Decyzja wydawana na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. ma zatem charakter uznaniowy, na co wskazuje zastosowany przez ustawodawcę zwrot "może być uchylona lub zmieniona". Tym samym rozstrzygnięcie w oparciu o powyższy przepis może odnosić się wyłącznie do decyzji, które mają charakter niezwiązany. Organ nie jest zatem władny zmienić takiej decyzji ani też - uchylając ją - orzec jednocześnie co do istoty o prawach lub obowiązkach stron postępowania. Decyzja stwierdzająca nieważność lub odmawiająca stwierdzenia nieważności ma zatem charakter związany, może być wydana wyłącznie w przypadku ziszczenia się określonych ustawą okoliczności Taki pogląd wyrażany jest nie tylko w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (przywołanych w decyzji), ale także przez komentatorów. W komentarzu B. Adamiak, J. Borkowskiego, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 2012, autor zwrócił uwagę na tezę i uzasadnienie wyroku NSA z 28.5.1990 (ONSA 1990, Nr 2-3, poz. 43), że interes społeczny, o jakim mowa w ad. 154 § 1 k.p.a., nie będzie mógł przemawiać za uchylaniem lub zmianą decyzji wydanej na podstawie ad. 156 § 1 k.p.a. o stwierdzeniu nieważności innej decyzji, decyzja bowiem stwierdzająca nieważność została wydana dla ochrony porządku prawnego, a więc w interesie społecznym. Dlatego też organ uznał, że skoro wydana w niniejszym postępowaniu decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji, wydana w nadzwyczajnym trybie, jest decyzją o charakterze związanym, nie może ona być przedmiotem żądania z art. 154 § 1 k.p.a., który to przepis może odnosić się wyłącznie do decyzji ostatecznych, w których wyniku żadna ze stron nie nabyła prawa, a które mają charakter uznaniowy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o., reprezentowanie przez adw. L. Z., wnosząc o jej uchylenie, zarzucając organom błędne zastosowanie art. 154 k.p.a. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że z uwagi na brak spójności miedzy przedwojennym, a aktualnym oznaczeniem gruntów (uniemożliwiającym wykazanie, że działka [....] została wydzielona z działki oznaczonej dawniej nr [...]) nie można ustalić, w odniesieniu do której części gruntu wspomniana decyzja uwłaszczeniowa jest ważna (a co za tym idzie pozostaje w użytkowaniu wieczystym P.), do której dotknięta jest wadą nieważności. Nie można tego jednoznacznie odczytać ani z treści decyzji uwłaszczeniowej, ani z treści ww. decyzji SKO w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności. P. (jako następca prawny P. "D.") nie dysponuje również żadnym aktem prawnym, który w jednoznaczny sposób potwierdzałby sposób uzyskania (nabycia) przez P. prawa użytkowania wieczystego do precyzyjnie określonego fragmentu spornego gruntu. Skarżący podkreślił, że zaskarżoną decyzją SKO odmówiło P. zmiany decyzji w trybie art. 154 k.p.a. wskazując, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji, wydana w nadzwyczajnym trybie, jest decyzją o charakterze związanym, nie może ona być przedmiotem żądania z art. 154 § 1 k.p.a., który to przepis może odnosić się wyłącznie do decyzji ostatecznych (...), które mają charakter uznaniowy". Ze stanowiskiem takim strona skarżąca się nie zgodziła. Zdaniem skarżącego przyjęta przez organ interpretacja art. 154 k.p.a., nie znajduje podstaw w jednoznacznej treści tego przepisu. Stanowi on bowiem wyłącznie, że "decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła, prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony". Brzmienie tej regulacji jest jednoznaczne i nie daje jakichkolwiek podstaw na wyprowadzenie dodatkowej negatywnej przesłanki, która wyłączałaby jej zastosowanie do tzw. decyzji "związanych". Skarżący jest przy tym świadom, że wykładnia ta znajduje oparcie w orzeczeniach sądów administracyjnych powoływanych przez SKO. Jak jednak wskazano we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zgodnie z art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia''. Interpretacja przyjęta w powołanych przez SKO orzeczeniach nie jest zatem wiążąca w niniejszej sprawie. Ponadto z uwagi na specyfikę okoliczności niniejszej sprawy, dokonanie zmiany decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2005 r. ([...]) lub ewentualnie także decyzji SKO z dnia [..] października 2005 r. ([...]) nie pozostawałoby wcale w kolizji z wykładnią prezentowaną w powoływanych przez organ orzeczeniach sądów administracyjnych. W rozstrzygnięciach tych wskazuje się bowiem, że za odrzuceniem możliwości zmiany na podstawie art. 154 k.p.a. tzw. decyzji "związanych", miałaby przemawiać rzekoma kolizja z art. 156 § 1 pkt 2 tej ustawy. W orzeczeniach tych podniesiono, że wzruszenie w trybie art. 154 k.p.a. decyzji ostatecznej związanej, co do której organ był ściśle związany przepisami prawa obligującymi do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, prowadziłoby do wydania decyzji niezgodnej z prawem, co pozostawałoby w sprzeczności z art. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego stanowisko takie jest jednak nadmiernie uogólnione o czym świadczą okoliczności niniejszej sprawy. Nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, że uwzględnienie wniosku P. o zmianę decyzji objętych jego treścią, doprowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem. Żądanie zmiany sformułowane we wniosku P. nie zmierzało bowiem do "całkowitego anulowania" zasadniczego rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach SKO z dnia z 2005 r., czy też do zmiany stanu prawnego powstałego na skutek ich wydania w trybie art. 156 k.p.a. Celem żądania P. było bowiem jedynie doprecyzowanie rozstrzygnięć SKO wydanych w trybie art. 156 k.p.a., które jest konieczne ze względu na przedstawiony we wniosku słuszny interes strony. W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie, zmiana decyzji objętych wnioskiem P. w trybie art. 154 k.p.a., nie pozostawałaby w kolizji z art. 156 § 1 pkt 2 tej ustawy. Z przedstawionych przyczyn, oczywiście błędne było zatem przyjęte przez organ niejako "z góry" założenie, zgodnie z którym uwzględnienie wniosku P. prowadziłoby do wydania decyzji niezgodnej z prawem. Uwzględnienie wniosku P. nie prowadziłoby do wydania orzeczeń stanowiących niejako zaprzeczenie rozstrzygnięć P. z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz z dnia [...] października 2005 r. a jedynie ich "dopełnienie" przez doprecyzowanie, której konkretnie nieruchomości orzeczenia te dotyczyły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Poddając takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga, nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniały podstawy do odmowy zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 154 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a). Zgodnie z treścią art. 154 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (§ 1). W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji (§ 2). Przepis ten zawiera jeden z trybów nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej i dotyczy on wzruszenia (uchylenia lub zmiany) decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi a także decyzji prawidłowych niedotkniętych żadnymi wadami. Przedmiotem tego postępowania nie jest jednak merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu widzenia, tj. czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Podkreślenia wymaga, iż w przepisie art. 154 § 1 k.p.a. użyto sformułowania "może", co oznacza, że przepis ten jest stosowany na zasadzie uznania administracyjnego. Powyższe powoduje, że hipotezą tego przepisu nie zostały objęte decyzje ostateczne, które miały charakter związany. Innymi słowy, w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe. Pogląd ten jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt I OSK 815/05 (publik. LEX nr 21742) stwierdzono, że "w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie jest możliwe (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1887/09 oraz wyrok z dnia 28 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Wa 1156/11). Przepisy art. 154 k.p.a. mogą mieć zastosowanie tylko w stosunku do decyzji uznaniowych, a nie do decyzji związanych, które zostały wydane w oparciu o przepisy, nie dające organowi żadnego luzu decyzyjnego - żadnej innej możliwości rozstrzygnięcia w konkretnym stanie faktycznym (wyrok NSA z dnia 1 marca 1996 r. III SA 362/95, Monitor Podatkowy 1997 nr 3 str. 78; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 r. III SA 642/95 - publ. Legalis; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1214/95 - niepubl.; wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999 r. III RN 101/98 - OSNP 1999 nr 20 poz. 637, wyrok NSA z dnia 4 października 1999 r. IV SA 1434/97 - niepubl.; wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r. OSK 1792/04 - niepubl.). Oczywistym jest zatem, że w takiej kategorii nie można rozpatrywać decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym. Stwierdzenie bowiem przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. z zastrzeżeniem § 2 i art. 158 § 2 k.p.a. obliguje organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Przyjęcie założenia dotyczącego dopuszczalności zmiany decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji prowadziłoby do wniosku o możliwości stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o interes społeczny i słuszny interes strony, a więc na podstawie innych przesłanek, niż enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji decyzja taka byłaby sprzeczna z prawem, co stanowiłoby przekreślenie istoty postępowania prowadzonego w oparciu o art. 154 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 400/09). Tym samym, biorąc pod uwagę powyższe poglądy, stwierdzić należy, że już z tego względu, iż decyzja która stwierdza nieważności innej decyzji, wydana w nadzwyczajnym trybie, jest decyzją o charakterze związanym nie może ona być przedmiotem żądania z art. 154 § 1 k.p.a., które jak wskazano wyżej, może odnosić się wyłącznie do decyzji ostatecznych, w których wyniku żadna ze stron nie nabyła prawa, a które mają charakter uznaniowy. Skarżący domagał się zmiany decyzji stwierdzającej nieważność decyzji uwłaszczeniowej w części dotyczącej nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu. Przedmiotowa decyzja nie była decyzją uznaniową, jej treść wynikała ze ściśle określonych przesłanek ustawowych i nie pozostawiała organowi administracyjnemu luzu decyzyjnego. Biorąc pod uwagę wyżej zaprezentowane stanowisko w kwestii dopuszczalności zmiany, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji stwierdzającej nieważność decyzji uwłaszczeniowej w części dotyczącej nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu opisanego w księdze wieczystej KW [...], poprzednio stanowiącego część działki nr [...] z nieruchomości [...] opisanej w księdze wieczystej [...], z dnia użytkowanie wieczyste udziału wynoszącego [...] części gruntu o pow. [...] m2 oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz odmawiającej ustanowienia tego prawa do udziału wynoszącego [...] części gruntu, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa ze strony organu administracji. Nie można bowiem wzruszyć w drodze art. 154 k.p.a. każdej decyzji ostatecznej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, biorąc jedynie pod uwagę interes społeczny lub słuszny interes strony. Subiektywny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem prawa, nie może też go zastępować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt. I OSK 815/05; z dnia 8 maja 2012r., sygn. akt II OSK 1693/11; z dnia 26 stycznia 2007r. , sygn. akt II OSK 232/06; z dnia 5 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 18/08). Podkreślenia wymaga, że skarżący wskazuje, że głównym celem strony skarżącej jest nie jest zaprzeczenie rozstrzygnięć SKO z dnia [...] czerwca 2005 r. ([...]) oraz z dnia [...] października 2005 r. ([...]), a jedynie ich "dopełnienie" przez doprecyzowanie, której konkretnie nieruchomości orzeczenia te dotyczyły. Skarżący wskazuje przy tym na konieczności dokonania regulacji statusu prawnego nieruchomości będącej przedmiotem zarówno decyzji uwłaszczeniowej, jak i decyzji SKO stwierdzających nieważność tego orzeczenia. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja strony, nie może jednak przemawiać za niezgodnym z ustawą zastosowaniem art. 154 k.p.a. jak również kształtującym pogląd, co do treści tego przepisu orzecznictwem i doktrynę prawniczą. Ponadto podkreślenia wymaga, że w zapadłym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2005 r. ([...]), wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1633/06, NSA w odpowiedzi na zarzuty skarżącego dotyczące braku doprecyzowania konkretnych nieruchomości, których orzeczenie to dotyczyło, przesądził niejako tę kwestię wskazując, że " w uzasadnieniu organ nadzorczy podał, że powierzchnia całej działki nr [...] wynosiła [...] m2, stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej dotyczy zaś części tej działki o powierzchni [...] m2. Dawna działka nr [...] w znacznej części wchodzi w skład obecnej działki ewidencyjnej [...], a częściowo stanowi działkę nr [...] w obrębie [...]. Zauważyć ponadto należy, że dla nieruchomości [...] objętej księgą hipoteczną [...] sporządzone były mapy prawne, z dokładnym określeniem granic tej nieruchomości oraz wchodzących w jej skład działek, w tym działki nr [...] Wszystkie te dokumenty nie mogą nasuwać jakichkolwiek wątpliwości, w jakiej części podlega wyeliminowaniu w obrotu prawnego omawiana decyzja uwłaszczeniowa. Natomiast dokładne wydzielenie omawianego gruntu będzie możliwe dopiero po dokonaniu podziału działki nr [...], którą zostało uwłaszczone Przedsiębiorstwo "D.", oraz po wykonaniu w terenie tej decyzji podziałowej". W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.