II SA/Wa 1206/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Danuta Kania (sprawozdawca) Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego – oddala skargę – Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej również jako: "Centralna Komisja") decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 29 ust 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] z dnia [...] listopada 2002 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. dr T. S. złożył do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o nadaniu mu stopnia naukowego dr hab. nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki - specjalność: [...]. W uzasadnieniu wniosku podał, iż "pojawiły się nowo odkryte okoliczności i dowody, które w postępowaniu głównym nie były skutecznie zgłoszone". Mianowicie, recenzent Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] prof. J. S. nie uczestniczył w posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych, gdyż nie został prawidłowo zawiadomiony. Nieobecność recenzenta mogła mieć wpływ na wynik postępowania. O fakcie tym wnioskodawca dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2013 r. w czasie rozmowy z prof. J. S. W dniu [...] września 2013 r. wnioskodawca wraz z pełnomocnikiem przeglądał akta sprawy w Biurze Centralnej Komisji, w wyniku czego stwierdził, iż prof. J. S. nie był informowany o posiedzeniach Sekcji. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 146, art. 148 § 1, art. 150 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] z dnia [...] listopada 2002 r. W uzasadnieniu wskazała, iż sprawa zatwierdzenia uchwały o nadaniu wyższego stopnia naukowego dr T. S. rozpoczęta otwarciem przewodu habilitacyjnego w dniu [...] lutego 2002 r., zakończona przez Radę Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] ww. uchwałą z dnia [...] listopada 2002 r., była przedmiotem postępowania o jej zatwierdzenie, zakończonego negatywną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...]. Na skutek skargi T. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1376/06 uchylił obie decyzje, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 2030/06 oddalił skargę kasacyjną Centralnej Komisji od wyroku Sądu I instancji. Sądy obu instancji uznały, że recenzenci powołani przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów powinni reprezentować subdyscyplinę naukową: [...]. Centralna Komisja ponownie przeprowadziła postępowanie opiniodawcze z udziałem recenzentów wskazanych przez Sąd i decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] powtórnie odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 144/09 oddalił skargę T. S. na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2008 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 994/09 oddalił skargę kasacyjną wyżej wymienionego od powyższego wyroku Sądu I instancji. Analizując wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2008 r. organ wskazał, iż wnioskodawca nie dotrzymał miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, określonego w art. 148 k.p.a. Nie zostały zatem spełnione przesłanki formalne warunkujące wznowienie postepowania. Ponadto od wydania decyzji upłynęło ponad 10 lat (art. 146 k.p.a.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy T. S. podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. Podał, iż recenzent wydziałowy prof. J. S., który wnioskował o nadanie mu stopnia doktora habilitowanego, jako przedstawiciel strony, którą jest Rada Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...], powinien mieć prawo i możliwość uczestniczenia w zebraniach Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, gdy ta zajmuje się sprawą zatwierdzania habilitacji zapraszając innych recenzentów. Niestety Biuro Centralnej Komisji pozbawiło prof. J. S. możliwości egzekwowania tego prawa, co doprowadziło do niesymetrycznego, nierównego reprezentowania stron i recenzentów różnie oceniających dorobek naukowy skarżącego i przeszkodziło w zatwierdzeniu jego habilitacji. Skarżący stwierdził, iż "chociaż na podstawie protokołów z zebrań Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych mogłem wiedzieć, że Pan Profesor J. S. nie był na nich obecny, to o fakcie, że przez ponad dziesięć lat ani jedna informacja o zebraniach Sekcji, na których zajmowano się moją sprawą, nie dotarła do Pana Profesora, dowiedziałem się dopiero [...] sierpnia 2013 r.". Odnosząc się do stanowiska organu odnośnie naruszenia terminu określonego w art. 148 k.p.a. skarżący podał, iż nie miał możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania w ciągu miesiąca od dokonania wglądu do akt sprawy wyznaczonego w Biurze Centralnej Komisji na dzień [...] września 2013 r. Musiał bowiem uprzednio spotkać się z prof. J. S. celem przedstawienia mu wyników kwerendy akt, sprawdzić wszystkie posiadane w swoim prywatnym archiwum materiały dotyczące zatwierdzenia habilitacji oraz przygotować materiały niezbędne do napisania wniosku o wznowienie postępowania, który został wysłany do Centralnej Komisji w dniu [...] stycznia 2014 r. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, iż nie można podzielić stanowiska skarżącego odnośnie dotrzymania miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania od daty uzyskania informacji o przyczynie wznowienia (art. 148 k.p.a.). Bezspornie bowiem informację o nieuczestniczeniu prof. J. S. w posiedzeniach Sekcji Nauk Humanistycznych zainteresowany powziął już w dniu [...] sierpnia 2013 r. Z uwagi na przeglądanie przez stronę akt w dniu [...] września 2013 r. i powołanie się na okoliczności z tym związane, wniosek o wznowienie postępowania powinien być złożony najpóźniej do dnia 26 października 2013 r., faktycznie jednak pismo do Centralnej Komisji - zawierające podanie o wznowienie postępowania - skarżący złożył w dniu [...] stycznia 2014 r. Niezależnie od powyższego Centralna Komisja wskazała, iż w aktach sprawy, będących w jej posiadaniu, znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru zaproszenia skierowane przez Kancelarię do Szkoły [...] w W. na posiedzenia właściwej Sekcji, gdzie prof. J. S. był zatrudniony. Centralna Komisja zaznaczyła również, iż nie stosuje praktyki ustalania prywatnych adresów zamieszkania recenzentów i wysyłania na te adresy zaproszenia na posiedzenia Sekcji. Byłoby to wręcz niemożliwe do wykonania, a ponadto naruszałoby przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. Wyznaczeni recenzenci wydają bowiem swoje opinie jako osoby zatrudnione na danej uczelni, a nie jako osoby prywatne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2014 r. T. S. zarzucił naruszenie art. 28, art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 k.p.a. Ponownie wskazał na nieprawidłowe zawiadomienie prof. J. S. - jako jednego z recenzentów - o terminie posiedzenia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, na którym rozpatrywana była sprawa zatwierdzenia uchwały Rady wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] nadającej skarżącemu stopień naukowy doktora habilitowanego. Skarżący podał, iż recenzent był zawiadamiany o posiedzeniach Sekcji na adres uczelni, a nie na adres domowy, co spowodowało, iż bez własnej winy nie brał udziału w tych posiedzeniach. Odnosząc się do kwestii zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 148 k.p.a.) skarżący stwierdził, iż wyznaczony przez Biuro Centralnej Komisji termin przeglądania akt, tj. [...] września 2013 r., uniemożliwiał złożenie odwołania w okresie miesiąca od rozmowy skarżącego z prof. J. S. Skarżący uznał, że musi ponownie spotkać się z recenzentem i przedstawić mu wyniki kwerendy przeprowadzonej w Biurze Centralnej Komisji, a także zweryfikować wszystkie posiadane w prywatnym archiwum materiały dotyczące zatwierdzania jego habilitacji przez Centralną Komisję. Po zrealizowaniu tych kroków i uznaniu zasadności napisania pisma do Centralnej Komisji z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy habilitacji, co miało miejsce w dniu [...] grudnia 2013 r., skarżący rozpoczął przygotowywanie materiałów niezbędnych do napisania wniosku o wznowienie postępowania. W dniu [...] stycznia 2014 r. pismo to zostało wysłane do Centralnej Komisji. Skarżący wskazał również, iż jeden z superrecenzentów jego pracy habilitacyjnej - prof. G. C. był zapraszana dwukrotnie na posiedzenia Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych: w dniu [...] października 2008 r. oraz w dniu [...] maja 2008 r., przy czym zaproszenia za każdym razem były wysyłane na adres domowy. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podkreślając, iż powodem odmowy wznowienia postępowania było złożenie wniosku po upływie terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 k.p.a.). Dodatkowo zaznaczyła, że w aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru zaproszenia skierowanego do Szkoły [...] w W. na posiedzenia właściwej Sekcji, gdzie prof. J. S. był zatrudniony. Przyjętą przez organ zasadą jest wysyłanie zaproszeń na posiedzenia sekcji na adresy jednostek organizacyjnych, gdzie dana osoba jest zatrudniona, chyba że wskaże ona inny adres dla korespondencji - jak w przypadku osoby wskazanej przez skarżącego. Pismem procesowym z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Dodatkowo wskazał na sposób procedowania Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych w dniu [...] października 2007 r., naruszający - w jego ocenie - postanowienia § 7 i 12 Statutu Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowaniu terminu do złożenia wniosku czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] im. [...] w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o nadaniu dr T. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki (specjalność: [...]). Zaznaczenia wymaga, że ww. decyzja ostateczna z dnia [...] listopada 2008 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2009 r. o sygn. akt I SA/Wa 144/09 oddalił skargę T. S. na tę decyzję, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. o sygn. akt I OSK 994/09 oddalił jego skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu I instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, iż zakończenie postępowania przed sądem administracyjnym, nie wyłącza w każdym przypadku możliwości wszczęcia trybu weryfikacji decyzji w drodze administracyjnej. Jak podkreśla T. Kiełkowski: "Deklaratywna wypowiedź sądu administracyjnego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, zawarta w prawomocnym wyroku oddalającym skargę, wyklucza możliwość późniejszego uznania tej decyzji za wadliwą w postępowaniu wewnątrzadministracyjnym, ale tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości mieściły się w granicach rozpoznania i orzekania sądu" (v. T. Kiełkowski, Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPPubl. 2008, nr 4, s. 59). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 30 kwietnia 1986 r., sygn. akt SA/Wr 137/86 (publ. OSP 1987, z. 4, poz. 82) z aprobującą glosą J. Borkowskiego (publ. ONSA 1986, nr 1, poz. 29) stwierdził, iż: "Przymiot prawomocności (...) dotyczy tylko sfery zgodności z prawem (...). Dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego, jeżeli po wyroku zostaną ujawnione lub wystąpią przesłanki do wznowienia (...)". Natomiast w wyroku z dnia 17 lutego 1988 r., sygn. akt I SA 891/87 (publ. ONSA 1988, nr 1, poz. 38) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "Brak jest przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (...), gdy skarga na tę decyzję została oddalona przez Sąd Administracyjny, a jako przesłanki wznowienia podano okoliczności, które temu sądowi były znane". W sytuacji zatem, gdy po wydaniu przez sąd administracyjny zostaną ujawnione istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w czasie wydawania decyzji i jej kontroli przez sąd, a nieznane zarówno organowi, który wydał decyzję, jak i sądowi, za dopuszczalne uznać należy wznowienie postępowania administracyjnego z mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., oczywiście w przypadku spełnienia przesłanek formalnych wznowienia postępowania określonych w ww. przepisach. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący podał, iż wnosi o wznowienie postępowania, bowiem "pojawiły się nowo odkryte okoliczności i dowody, które w postępowaniu głównym nie były skutecznie zgłoszone". Wskazał, iż recenzent Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] - prof. J. S. nie uczestniczył w posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, ponieważ nie został o tym posiedzeniu prawidłowo zawiadomiony. Zdaniem skarżącego, nieobecność recenzenta, który nie mógł przedstawić swej recenzji i bronić stanowiska Rady Wydziału, mogła mieć wpływ na wynik postępowania. Zaznaczyć należy, iż niezależnie od podania przyczyn mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, przepisy k.p.a. określają również inne wymogi formalne niezbędne do skutecznego złożenia podania z żądaniem wznowienia postępowania. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie zachowania powyższego terminu upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do meritum sprawy. Zachowanie ww. terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. "Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1038/97, publ. LEX nr 43046). Zachowanie tego terminu jest jednak również badane przez organ - nie jest on bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 463/11, publ. LEX nr 1145113). Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W przypadku wszczęcia postępowania wznowieniowego organ winien to postępowanie umorzyć (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 374/11, publ. LEX nr 1219146). Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podjęła prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania przyjmując za podstawę prawną art. 149 § 3 k.p.a. z powodu wniesienia podania o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Przy czym z akt sprawy nie wynika, by skarżący występował o jego przywrócenie. Z wyjaśnień skarżącego zawartych we wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2014 r. wprost wynika, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania skarżący dowiedział się w dniu [...] września 2013 r., tj. w dniu dokonania w Biurze Centralnej Komisji przeglądu akt sprawy dotyczącej zatwierdzenia habilitacji. Zatem, jak zasadnie wskazał organ, miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania upływał z dniem 26 października 2013 r., zaś podanie o wznowienie postępowania zostało złożone do organu w dniu [...] stycznia 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Powyższej oceny nie mogły zmienić twierdzenia skarżącego odnośnie braku możliwości zachowania miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowej rozmowy z recenzentem oraz weryfikacji własnych materiałów celem potwierdzenia zasadności skierowania wniosku do Centralnej Komisji o ponowne rozpatrzenie sprawy habilitacji. O zachowaniu jednomiesięcznego terminu do wznowienia postępowania nie rozstrzyga bowiem chwila powstania świadomości prawnej relewantności zdarzenia. "Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a." (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01, publ. ONSA 2003, nr 2, poz.61). Bez wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia pozostają również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w kontekście braku umożliwienia recenzentowi, jako przedstawicielowi strony, udziału w posiedzeniu Sekcji Nauk Humanistycznych bez jego winy, tj. z powodu - jak stwierdził skarżący - nieprawidłowego zawiadomienia o tym posiedzeniu przez Centralną Komisję. Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu organ nie oceniał zasadności podstaw wznowienia postępowania, a tego właśnie dotyczą odnośne wywody skarżącego. Przyczyną odmowy wznowienia postępowania było niezachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), stanowiące formalną przeszkodę do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z tego też względu, pozostałe argumenty podniesione w skardze oraz w późniejszym piśmie procesowym, wykraczające poza ww. kwestię formalną, a dotyczące w istocie meritum sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Przedmiotem kontroli Sądu była bowiem wyłącznie kwestia zasadności odmowy wznowienia postępowania wobec niespełnienia przez skarżącego przesłanki określonej w art. 148 § 1 k.p.a. Końcowo Sąd zauważa, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. W rozpatrywanej sprawie Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów wydała w dniu [...] marca 2014 r. decyzję o odmowie wznowienia postępowania powołując w podstawie prawnej m.in. art. 149 § 3 k.p.a., art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ww. ustawy o stopniach naukowych (...). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wskazać należy, że rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania w formie decyzji administracyjnej, nie zaś w formie postanowienia, jakkolwiek stanowi naruszenie art. 149 § 3 k.p.a., pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Organ bowiem wydał - w omówionych powyżej okolicznościach faktycznych - prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania. Z tego względu Sąd nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.