II SA/Wa 1219/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2021r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...] w [...] z [...] czerwca 2020r. nr [...]; 2. zasądza od Prokuratora Okręgowego w [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Skarżący – M. M. – we wniosku z [...] czerwca 2020r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zwrócił się do Prokuratora Rejonowego [...] (zwany dalej "Prokuratorem Rejonowym") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) czy w okresie od [...] maja 2020r. do [...] czerwca 2020r. były wykonywane czynności z zakresu dezynfekcji w związku z epidemią COVID-19? W przypadku odpowiedzi pozytywnej o wskazanie daty wykonywania usługi dezynfekcji, ze wskazaniem, czy były wykonywane czynności w godzinach pracy pomiędzy I oraz II zmianą? Skarżący wniósł też o wskazanie nazwy (firmy) wykonawcy, a także przesłanie kopii dokumentów: - umowy, na podstawie której wykonywane były usługi dezynfekcji z opisem przedmiotu zamówienia; - protokołów odbioru wykonania usługi; - faktur za wykonanie usługi dezynfekcji w ramach obiektu Prokuratury Rejonowej [...] w [...] (zwana dalej "Prokuraturą Rejonową"). W przypadku braku ww. dokumentów Skarżący wniósł o wskazanie podmiotu udzielającego zamówienia na rzecz Prokuratury Rejonowej; 2) przesłania kopii po anonimizacji: a) sprawozdania z wizytacji z wykazem zbadanych spraw, przeprowadzonej w związku z zarządzeniem Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] września 2019r. nr [...] (zwane dalej "Zarządzeniem"), b) dokumentu zawierającego uwagi do sprawozdania z wizytacji wniesione przez Prokuratora Rejonowego, w tym pisma o braku posiadania żądanych informacji lub braku statusu informacji publicznej. Skarżący poprosił o czytelny skan w powszechnie dostępnym formacie, na wskazany adres email. Skarżący nie wyraził zgody na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w pozostałym zakresie. 2. Prokurator Rejonowy w decyzji z [...] czerwca 2020r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 2 wniosku Skarżącego z [...] lutego 2020r. o udostępnienie informacji publicznej, w podstawie prawnej powołując art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r., poz. 1764 ze zm., zwana dalej "u.d.i.p.") oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257, zwany dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu ww. decyzji po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy i po odwołaniu się do poglądów wyrażanych w orzecznictwie na gruncie art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p., jak rozumieć pojęcie informacji prostej, przetworzonej (wyroki: WSA w Rzeszowie z 10 lipca 2014r. sygn. akt II SA/Rz 247/14, LEX 1502457; NSA z 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, Lex 281369) i szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego udzielenie żądanej przetworzonej informacji publicznej (wyroki: NSA z 5 marca 2015r. sygn. akt I OSK 865/14, LEX 1677565; WSA w Gorzowie Wlkp. z 5 listopada 2015r. sygn. akt II SA/Go 538/15, LEX 1937370), Prokurator Rejonowy wskazał, że dokonanie ustaleń w zakresie punktu 1 pisma Skarżącego z [...] czerwca 2020r. wymagałoby poszukiwania dokumentów i przeprowadzania ich analiz w celu wytworzenia następnie określonej treści informacji. Informacja, która miałaby zostać udzielona stanowiła by niewątpliwie informację przetworzoną. Prokurator Rejonowy wskazał również, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ciężar dowodowy w tym zakresie obciążać może jedynie wnioskodawcę, bowiem tylko on posiada wiedzę na temat tego, jak zechce wykorzystać zdobytą informację. Kluczowe zaś znaczenie do oceny istnienia szczególnie istotnego interesu w udostępnieniu danej informacji ma sposób, w jaki wnioskodawca zamierza spożytkować otrzymaną informację (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 listopada 2017r. sygn. akt II SA/Kr 1137/17, LEX 2411839). Prokurator Rejonowy, odnosząc się do punktu 2 wniosku z [...] czerwca 2020r. wskazał, że żądane dokumenty mają charakter wewnętrzny i jako takie nie mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p. Dokument wewnętrzny jest wytworzony na potrzeby danego podmiotu i zawiera tylko dane związane z funkcjonowaniem danego podmiotu, nie wykorzystane w stosunku do podmiotów spoza administracji publicznej (wyrok NSA z 4 kwietnia 2019r. sygn. akt I OSK 1709/17, LEX 2646231). 3. Skarżący w odwołaniu wniósł o uchylenie ww. decyzji Prokuratora Rejonowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwagi na naruszenie: a) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 14 u.d.i.p. - przez ich błędne niezastosowanie, pomimo że wnioskowane informacje są informacjami publicznymi "prostymi" i podlegają udostępnieniu; b) art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 u.d.i.p. - przez błędną ocenę informacji żądanych w pkt 1 ww. wniosku jako informacji przetworzonej, gdy prawidłowa ocena informacji wskazuje, że stanowią one informacje istniejące w dacie złożenie wniosku i należące do kategorii informacji określonych w art. 6 ust. 1 pkt 3, 5 u.d.i.p.; c) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 14 u.d.i.p. - przez błędną ocenę informacji żądanych w pkt 2 ww. wniosku, jako dokumentu wewnętrznego, niepodlegającemu udostępnieniu, gdy prawidłowa ocena tych informacji wskazuje, że stanowią one informacje istniejące w dacie złożenia wniosku i należące do kategorii informacji wynikających z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) tiret drugi, lit. b, c u.d.i.p.; d) rażące licznych przepisów k.p.a., co powinno skutkować jej uchyleniem. Skarżący w uzasadnieniu odwołania wskazał, że obowiązek dokonywania czynności z zakresu dezynfekcji wynika z polecenia Prokuratora Krajowego, co wprowadzono do regulaminów pracy w jednostkach prokurator powszechnych (np. zarządzenie Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] maja 2020r. nr [...], zmieniające zarządzenie Prokuratora Okręgowego w [...] z [...] października 2010r. nr [...] w sprawie wprowadzenia w życie Regulaminu pracy prokuratur okręgu [...]). W związku z poleceniem Prokuratora Krajowego, w godzinach od 13.30 do 14.00 należy zapewnić w budynku prokuratury przez firmę sprzątającą wietrzenie pomieszczeń i dezynfekcję powierzchni dotykowych, jak też wspólnie użytkowanych sanitariatów, stosownymi środkami odkażającymi. Prokurator Rejonowy powinien zatem, wykonując obowiązki nałożone na kierowników jednostek powszechnych prokuratury, posiadać informacje o zakresie i faktycznym przebiegu dezynfekcji, a nie dopiero "wytwarzać", "przetwarzać" te informacje na wniosek strony. Niezrozumiałe jest powołanie na orzecznictwo dotyczące obowiązku sporządzenia analiz, zestawień, wyciągów itp. Na pytanie nr 1 można udzielić odpowiedzi Tak/Nie. Zestawieniem informacji dotyczących osób, wykonujących usługi może być, np. ewidencja ruchu osobowego w jednostce, co jest dokumentem istniejącym. Skarżący odwołał się też do poglądów orzecznictwa w zakresie udostępniania stanowiących informację publiczną umów, protokołów odbioru wykonania usług i faktur oraz wskazał na art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zdaniem Skarżącego sprawozdanie z wizytacji nie stanowi dokumentu wewnętrznego, a dokument urzędowy, stanowiący nośnik informacji publicznej (wyroki WSA w Krakowie z: 8 marca 2008r. sygn. akt II SAB/Kr 1/06, 9 lutego 2006r. sygn. akt II SAB/Kr 72/05) i zgodnie z § 77 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 7 kwietnia 2016r. - Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. z 2016r., poz. 508, zwany dalej "Regulaminem") wizytację i lustrację przeprowadza się stosownie do potrzeb, w szczególności, gdy pojawiają się sygnały o istotnych nieprawidłowościach w działalności danej jednostki. Wizytację należy przeprowadzać nie rzadziej niż co 5 lat. Stosownie do § 77 ust. 3 Regulaminu wizytacja obejmuje m.in. kontrolę realizacji ustawowych zadań przez jednostki, a zwłaszcza badanie prawidłowości podejmowanych czynności i poziomu pracy. Dotyczy to zatem informacji publicznych w zakresie funkcjonowania Prokuratury, jak i danych publicznych wprost wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugi lit b, c u.d.i.p. Skarżący, odnosząc się do rozpoznania wniosku z [...] lutego 2020r., wskazał, że brak uzasadnienia uniemożliwia przedstawienie szczegółowych zarzutów i na podstawie art. 128 k.p.a. wyraził niezadowolenie, wynikające z faktu bezczynności w udzielenia żądanej informacji publicznej, pomimo istnienia obowiązku w tym zakresie. 4. Prokurator Okręgowy w [...] (zwany dalej "Prokuratorem Okręgowym") decyzją z [...] września 2020r. nr [...], na mocy "art. 138 § pkt 1" k.p.a. i art. 16 ust. 2 u.d.i.p., utrzymał w mocy ww. decyzję Prokuratora Rejonowego, podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu, po zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy, wskazał, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, żądane informacje, z uwagi na poglądy prezentowane w orzecznictwie nie stanowią informacji prostej, o której mowa w u.d.i.p., lecz informację przetworzoną. Informację przetworzoną definiuje się jako informację jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w żądanej treści i postaci, choć jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia również do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odniesieniu do informacji publicznej przetworzonej ustawodawca uzależnił możliwość jej udzielenie od wykazania przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie podkreśla się, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy wymóg przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2011r. sygn. akt I OSK 1870/10, LEX nr 951999). "Szczególna istotność" oznacza, że uzyskanie informacji przetworzonej przyczyni się do bardzo ważnych dla Państwa czy społeczeństwa działań i jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców (por. wyrok WSA w Gdańsku z 8 sierpnia 2012r. sygn. akt II SA/Gd 149/12, LEX nr 1253688). Wnioskodawca powinien więc wykazać, że otrzymanie informacji stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej i lepszej ochrony interesu publicznego. Wnioskodawca powinien przy tym wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Skoro Skarżący w punkcie 1 wniosku, żąda udostępnienia mu informacji przetworzonych, należało podzielić argumentację Prokuratora Rejonowego, przytoczoną w decyzji z [...] czerwca 2020r., o konieczności uznania żądanych informacji za informację przetworzoną, jak też przujęcia, że Skarżący nie wykazał szczególnej istotności dla interesu publicznego w udostępnieniu tych informacji. Prokurator Okręgowy, odnosząc się do sprawozdania z wizytacji z wykazem zbadanych spraw i dokumentu zawierającego uwagi do tego sprawozdania również podzielił stanowisko Prokuratora Rejonowego, że były to dokumenty wewnętrzne, gdyż wytworzono je na potrzeby danego podmiotu i zawierają dane związane z jego funkcjonowaniem, więc nie podlegały udostępnieniu w trybie u.d.i.p. 5. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] października 2020r. wniósł o: - stwierdzenie nieważności w całości ww. decyzji Prokuratora Okręgowego - wobec stwierdzenia, że decyzja z [...] czerwca 2020r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., - ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że pismo z [...] czerwca 2020r. stanowi decyzję administracyjną, stwierdzenie nieważności w całości ostatecznej decyzji Prokuratora Okręgowego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 "k.p.k." i stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji albo jej uchylenie; - rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie od Prokuratora Okręgowego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych; - dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, a w przypadku kwestionowania przez Organ okoliczności faktycznych opisanych w skardze o zobowiązanie Organu do przekazania uwierzytelnionych odpisów dokumentów wskazujących na obowiązek dezynfekcji pomieszczeń zajmowanych przez jednostki organizacyjne prokuratury, w tym polecenia I Zastępcy Prokuratora Generalnego - Prokuratora Krajowego wyrażonego pismem z [...] maja 2020r. [...]); - w przypadku uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że wystąpiła bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej z rażącym naruszeniem prawa ze względu na wydanie tzw. nieaktu. Zdaniem Skarżącego zaskarżona decyzja narusza: a) rażąco: art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez utrzymanie w mocy "decyzji" z [...] czerwca 2020 r. wydanej w imieniu Prokuratury Okręgowej [...] w [...]e w sprawie [...], choć nie zawiera ona konstytutywnych elementów decyzji administracyjnej w postaci: oznaczenia organu administracji publicznej, oznaczenia strony, rozstrzygnięcia, wskazania stanowiska służbowego osoby podpisującej, a w konsekwencji stanowi tzw. nieakt; b) ewentualnie - w przypadku uznania, że pismo z [...] czerwca 2020r. stanowi decyzję administracyjną – że decyzja ta rażąco narusza art. 7 art. 8, art. 10 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 107 § 1- § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - przez zaniechanie uchylenia i utrzymanie w mocy decyzji z [...] czerwca 2020r. wydanej w imieniu Prokuratury Okręgowej w sprawie [...] pomimo, że decyzję tę wydano z rażącym naruszeniem prawa, bo: - nie zawiera prawidłowego oznaczenia organu, - nie zawiera oznaczenia strony prawidłowo identyfikującego osobę fizyczną, - zawiera rozstrzygnięcie dotyczące innej sprawy administracyjnej, stanowiącej przedmiot postępowań administracyjnych pozostających w toku ([...], [...], [...]) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na skutek wniesionych wniosków z [...] lutego 2020r., albo dotyczy nieistniejącej sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, a nie w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej na wniosek z [...] czerwca 2020r., - zawiera uzasadnienie nieskorelowane z rozstrzygnięciem decyzji, a dotyczące informacji publicznej żądanej w innym czasie i w innym zakresie niż wskazany w osnowie decyzji albo niezłożonego wniosku przez Skarżącego, - zawiera nieprawidłowe i niepełne przytoczenie podstawy prawnej, - została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 64 § 2 k.p.a. - bez wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego i uzasadnienia wystąpienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; - zawiera uzasadnienie, w którym nie wykazano, że objęte wnioskiem z [...] czerwca 2020r. żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym albo dokumentu wewnętrznego, a sprowadza się do abstrakcyjnego przytoczenia orzecznictwa dotyczącego art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. bez przeprowadzenia oceny żądanych informacji, a także nie zawiera elementów wymaganych w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.; c) rażąco: art. 7, art. 8, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową jej legalności, przez: - zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania, - poprzestanie na bezkrytycznym i afirmatywnym stwierdzeniu, że decyzja Prokuratora Rejonowego z [...] czerwca 2020r. jest "w pełni zasadna", przy jednoczesnym przytoczeniu, w części dyspozytywnej "decyzji" z [...] czerwca 2020r., dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lutego 2020r., i bezrefleksyjnym zrelacjonowaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zakresu wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2020r., co wskazuje, że rozpoznanie odwołania miało pozorny charakter, czym pozbawiono stronę prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy, zgodnie zasadami postępowania administracyjnego; d) rażąco: art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - przez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu umowy na podstawie, której wykonywana były usługi dezynfekcji wraz z opisem przedmiotu zamówienia, protokołów odbioru wykonania usługi, faktur za wykonanie usługi dezynfekcji w ramach obiektu Prokuratury Rejonowej, sprawozdania z wizytacji wraz z wykazem zbadanych spraw, przeprowadzonej w związku z ww. Zarządzeniem, dokumentu zawierającego uwagi do sprawozdania z wizytacji - za nośniki informacji "przetworzonej", wymagającej wytworzenia jakościowo nowej informacji, według kryteriów wskazanych przez Skarżącego, gdy żądne dokumenty sporządzono i były w posiadaniu organu władzy publicznej w dacie złożenia wniosku bez jakiejkolwiek ingerencji ze strony wnioskodawcy; e) rażąco: art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - przez uznanie, że okoliczności faktyczne dotyczące wykonywania czynności z zakresu dezynfekcji stanowią informacją publiczną "przetworzoną", gdy fakty te istnieją jako fragment rzeczywistości związanej z bieżącą realizacją zadań publicznych i powinny podlegać bieżącemu stwierdzeniu przez organa władzy publicznej w związku z obowiązkami nałożonych aktami kierownictwa (nadzoru) przez organa władzy publicznej w toku rutynowej percepcji dokonywanej przez pracowników tych organów, przy wykonywaniu przez nich powierzonych obowiązków, bez konieczności "specjalnego", "na życzenie" wnioskodawcy: zbierania, zsumowania, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wykonywania czynności analitycznych, czy też sporządzenia zestawień i opracowań, które wymagają nadzwyczajnych działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, zakłócających normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań; f) rażąco: art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a, b, art. 10 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.d.i.p przez ich błędne niezastosowanie, choć żądane w pkt 1 wniosku z [...] czerwca 2020r. informacje są informacjami publicznymi "prostymi" i podlegają udostępnieniu; g) rażąco art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi, lit. b, c, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez ich niezastosowanie i błędną ocenę informacji żądanych w pkt 2 wniosku z [...] czerwca 2020r., jako dokumentu wewnętrznego niepodlegającego udostępnieniu, gdy prawidłowa ocena żądanych informacji, wynikających z tego dokumentu, wskazuje, że stanowią one dane publiczne i informacje o sprawach publicznych, w szczególności dotyczące sprawności i efektywności podejmowanych czynności i organizowania pracy przy prowadzeniu lub nadzorowaniu postępowań przygotowawczych, a więc odnoszą się do okoliczności wykorzystywanych "na zewnątrz" wobec uczestników postępowania przygotowawczego. 6. Prokurator Okręgowy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że zaskarżona decyzja zawiera konstytutywne elementy decyzji administracyjnej, w szczególności jest wskazany organ, wydający decyzję, strona, jednoznaczne rozstrzygnięcie (utrzymanie w mocy decyzji Prokuratora Rejonowego z [...] czerwca 2020r.), jak też stanowisko służbowe osoby podpisującej (Prokurator Okręgowy). Nie zgodził się ze Skarżącym, że zaskarżona decyzja jest tzw. "nieaktem" i wskazał, że również decyzja Prokuratora Rejonowego spełniła wymogi przewidziane dla decyzji, a analiza jej uzasadnienia wskazuje, że argumentację skorelowano z rozstrzygnięciem, a organ pierwszej instancji wskazał powody, dla których uznał żądane informacje za informacje przetworzone i za dokumenty wewnętrzne. Prokurator Okręgowy nie zgodził się też z zarzutem pozorności rozpoznania odwołania, gdyż decyzję Prokuratora Rejonowego poddano analizie, podzielając wnioski organu pierwszej instancji. 7. Pełnomocnik Skarżącego – adwokat M. L. – w piśmie procesowym z [...] czerwca 2021r., do którego załączyła pełnomocnictwo udzielone przez Skarżącego, poparła ww. skargę Skarżącego, składając wniosek o wymierzenie Prokuratorowi Okręgowemu grzywny (przekazany do odrębnego rozpoznania) i wniosła o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazała, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie podniósł argumentów przemawiających za oddaleniem skargi, a w szczególności do wydania w pierwszej instancji nieaktu. Pełnomocnik uzupełniła też argumentację skargi, wskazując, że organ odwoławczy, wydając decyzję nie kontroluje jedynie decyzji organu pierwszej instancji, lecz powinien ponownie, samodzielnie rozpatrzeć sprawę administracyjną, czego nie uczynił, jak również nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu. Pełnomocnik odwołała się też do potrzeby sygnalizacji, uznając, że odmowa udzielenia ww. informacji publicznych była bezprawna. 8. Skarżący w piśmie procesowym z [...] listopada 2021r. wniósł o: - wydanie postanowienia sygnalizacyjnego przez Sąd, na podstawie art. 155 § 1 P.p.s.a. w związku z: a) istotnymi naruszeniami prawa, wskazanymi w zarzutach skargi i w postanowieniu WSA w Warszawie z 21 października 2021r. sygn. akt II SO/Wa 51/21 i b) naruszeniem art. 37 § 1 2 ustawy Prawo o prokuraturze i § 56 ust. 1 pkt 1 i 3 i § 59 Regulaminu i przepisów zabezpieczających indywidualną odpowiedzialność osób wykonujących czynności w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej i w postępowaniu administracyjnym, co skutkuje wykonywaniem czynności z zakresu postępowania administracyjnego przez osoby bez wymaganych kwalifikacji i doświadczenia zawodowego; oraz - o zawiadomienie na mocy art. 55 § 3 P.p.s.a. Prokuratora Regionalnego w [...] o wystąpieniu rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty mogły być uznane za zasadne. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 120 P.p.s.a., gdyż Skarżący w skardze, a Prokurator Okręgowy w piśmie z [...] lipca 2021r. złożyli wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Sąd stwierdza ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga ponadto w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). 3. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prokuratora Okręgowego, jak i utrzymana nią w mocy ww. decyzja Prokuratora Rejonowego, odmawiająca Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 1 i 2 ww. wniosku - naruszały obowiązujące przepisy prawa. Sąd uznał bowiem w pierwszej kolejności, że Prokurator Okręgowy, wydając zaskarżoną decyzję w sposób należyty nie rozpoznał sprawy i nieprawidłowo zastosował art. 15 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano, że do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. W starszym orzecznictwie stwierdzano, że nakaz dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oznacza, że zadaniem organu II instancji nie jest kontrola decyzji wydanej przez organ I instancji, ale rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (zob. np. wyrok NSA z 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35; wyrok NSA z 6 czerwca 1997 r., III SA 515/96, "Wspólnota" 1997, nr 45, s. 26; wyrok NSA z 20 stycznia 1998 r., I SA/Ka 1050/96, LEX nr 31879; wyrok NSA z 20 maja 1998 r., IV SA 2058/97, LEX nr 43276; teza pierwsza wyroku NSA z 29 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 112/98, LEX nr 37240; wyrok NSA z 14 października 1999 r., IV SA 1313/98, LEX nr 48725).Współcześnie przyjmuje się natomiast, że nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności sytuacja, w której organ odwoławczy rozpoznając odwołanie w uzasadnieniu ostatecznej decyzji nie ustosunkowuje się do niektórych zarzutów zawartych w odwołaniu (zob. np. wyrok NSA z 8.01.2019 r., II OSK 259/17, LEX nr 2624939). Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika mianowicie obowiązek organu odwoławczego merytorycznego rozpoznania sprawy, a nie wyłącznie kontroli zasadności argumentów podniesionych w środku zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie ma obowiązku odnoszenia się do tych zarzutów odwołania, które dotyczą kwestii niemających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (por. P.M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, uwaga 6 do art. 15, LEX/el. 2021). Tym niemniej Sąd administracyjny zauważa, że organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii mających istotne znaczenie w sprawie, które Skarżący podniósł na końcu odwołania, a w szczególności do tego, jaki wniosek był przedmiotem rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Warto zauważyć, że Prokurator Rejonowy w sentencji decyzji omyłkowo wskazał, że rozpatrywał wniosek z [...] lutego 2020r. Z akt administracyjnych sprawy, jak również z samego wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2020r. oraz z okresu, za jaki żądano przestawienia informacji zawartych w punkcie pierwszym tego wniosku oraz ze stanowiska prezentowanego w odwołaniu wynikało, że to właśnie wniosek z [...] czerwca 2020r. o udzielenie informacji publicznej, składający się z dwóch punktów był przedmiotem rozpatrzenia organu pierwszej instancji, który zdecydował się na wydanie decyzji administracyjnej w odniesieniu do dwóch punktów tegoż wniosku. Wskazuje na to również uzasadnienie decyzji z [...] czerwca 2020r., której sentencji jednak nie sprostowano we właściwym trybie przewidzianym w art. 113 ust. 1 i 3 k.p.a., co stanowiło wadliwość procesową mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w związku z tym uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją ww. decyzji Prokuratora Rejonowego, podkreślając, że ww. wadliwości proceduralne mają istotny wpływ na wynik sprawy, aczkolwiek nie noszą znamion rażącego naruszenia prawa, o których mowa w skardze. Stąd Sąd nie uznał za zasadne wniosku skargi o stwierdzenie nieważności wydanych w sprawie decyzji obu instancji. Sąd stwierdza ponadto, że wnioski dowodowe dotyczące omyłkowo wskazanej w sentencji decyzji Prokuratora Rejonowego daty wniosku Skarżącego nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a załączone do skargi dokumenty złożono w kserokopiach niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem, więc nie mogły stanowić dowodu w rozumieniu art. 106 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał też najdalej idący zarzut skargi o wydaniu w sprawie przez organ pierwszej instancji tzw. "nieaktu" i wiążące się z nim wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji. Sąd zgadza się jednak ze stanowiskiem Skarżącego, że organ odwoławczy powinien odnieść się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czego nie uczynił - naruszając oprócz ww. art. 15 k.p.a., także art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i tego również powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję, mając na względzie alternatywny wniosek Skarżącego w tym zakresie. Sąd wyjaśnia, że w judykaturze i w piśmiennictwie jednogłośnie przyjmuje się, że brak któregoś z elementów decyzji wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. nie musi oznaczać, że pismo przestaje być decyzją i staje się innego rodzaju formą działania administracji. W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, poczynając od wyroku NSA z 20 lipca 1981r. (SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9–10, poz. 169), że pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest decyzją, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Do takich elementów zalicza się: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. uwaga 3 do art. 107 Komentarza aktualizowanego do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa P.M. Przybysz, LEX/el. 2021). Sąd stanowisko te w pełni podziela i uznaje za własne, podnosząc, że w sprawie przed organem pierwszej instancji, co wynika z jej treści, doszło do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. Sąd stwierdza ponadto, że jakkolwiek oznaczenie organu jest koniecznym elementem decyzji i nie może być zmodyfikowane w trybie art. 113 k.p.a., tym niemniej należy wskazać, że decyzja została opatrzona podpisem organu właściwego do wydania decyzji w pierwszej instancji – Prokuratora Rejonowego, do którego Skarżący złożył wniosek z [...] czerwca 2020r., co potwierdzają okoliczności zawarte w aktach administracyjnych przedłożonych Sądowi. Jakkolwiek organu tego nie wskazano w nagłówku decyzji, to jednak pod uzasadnieniem decyzji i pod pouczeniem, stanowiącym integralną część ww. decyzji, widnieje podpis wskazanego z imienia i nazwiska Prokuratora Rejonowego, co pozwala to na identyfikację organu, który wydał decyzję administracyjną. Wadliwością ww. decyzji organu pierwszej instancji, aczkolwiek pozostającą bez wpływu na wynik sprawy, jest niewskazanie siedziby organu. Warto jednak zauważyć, że ww. Prokurator Rejonowy, którego podpis widnieje na decyzji - podobnie, jak Skarżący - pełni obowiązki w Prokuraturze Rejonowej [...] i był właściwy do wydania decyzji w sprawie. Sąd zwraca też uwagę na pogląd wyrażany jednolicie w judykaturze, że przepis art. 107 § 1 k.p.a. nie wymaga opatrzenia decyzji pieczęcią okrągłą, stąd jej brak na decyzji nie może decyzji tej dyskwalifikować (teza druga wyroku NSA z 7 października 1999r. sygn. akt IV SA 408/97, LEX nr 47921). Sąd, mając na względzie pozostałe zarzuty skargi, wskazuje, że w sprawie, okolicznością niesporną było to, że spełniono zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. w zakresie ww. punktu pierwszego wniosku. Podmiot - Prokurator Rejonowy - do którego zwrócił się Skarżący, jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, zaś informacje wnioskowane, zdaniem Sądu, jak również organów obu instancji, mieściły się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej. W ocenie Sądu, dla porządku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 u.d.i.p., każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Na podstawie tych regulacji, przyjmuje się zgodnie, że każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne, albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Sporu w sprawie nie budziło też to, że wnioskowane przez Skarżącego informacje z punktu pierwszego ww. wniosku z [...] czerwca 2020r. posiadały przymiot informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 u.d.i.p., co przyznały organy obu instancji, wydając w sprawie sporne decyzje administracyjne. Spór w sprawie sprowadzał się natomiast do dwojakiego rodzaju zagadnień: a) czy organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały informacje, o których mowa w punkcie pierwszym wniosku (czy od [...] maja do [...] czerwca 2020r. były wykonywane czynności z zakresu dezynfekcji w związku z epidemią COVID-19, jak również ewentualnej daty wykonywania tej usługi i wskazania czy czynności były wykonywane w godzinach pracy, pomiędzy I oraz II zmianą; wskazania nazwy/firmy wykonawcy, a także przesłanie kopii umowy, na podstawie której wykonywana były usługi dezynfekcji z opisem przedmiotu zamówienia; protokołów odbioru wykonania usługi; faktur za wykonanie usługi dezynfekcji w ramach obiektu Prokuratury Rejonowej oraz w przypadku braku ww. dokumentów, wskazania podmiotu udzielającego zamówienia na rzecz Prokuratury Rejonowej) do kategorii informacji przetworzonej, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., bez jednoczesnego żądania od Skarżącego wykazania, że udostępnienie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; b) czy dokumenty z punktu drugiego wniosku - sprawozdania z wizytacji z wykazem zbadanych spraw, przeprowadzonej w związku z ww. Zarządzeniem i dokumenty zawierające uwagi do sprawozdania z wizytacji wniesione przez Prokuratora Rejonowego mają charakter dokumentów wewnętrznych, czy też nie. Sąd zauważa w związku z tym, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi wyraźnie, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (vide: art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Z brzmienia ww. norm konstytucyjnych wynika, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego. Uprawnienie to może być w pewnych sytuacjach ograniczone, zawsze wtedy, gdy wspólne interesy społeczności są dobrem podlegającym ochronie w pierwszej kolejności. Nie ulega wątpliwości to, że prawo do informacji publicznej ma służyć tworzeniu społeczeństwa obywatelskiego, które kontroluje działania władzy publicznej, a działania te mają być bardziej transparentne. Niemniej jednak, oczywistym jest, że ujawnienie niektórych informacji mogłoby w sposób istotny zagrażać interesom państwa, a także szkodzić jego wiarygodności w kontaktach międzynarodowych (a tym samym zagrażać również interesom wszystkich obywateli). U.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy o funkcjonowaniu organów władzy publicznej, jak też podmiotów realizujących zadania publiczne, bądź też dysponujących majątkiem publicznym. Ustawa ta, stanowiąc regulację prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też wyraźnie, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W związku z tym Sąd uznał, że w toku postępowania organy obu instancji powinny we właściwy sposób odkodować zarówno pojęcie "informacji publicznej przetworzonej", "szczególnego interesu publicznego", jak i pojęcia "dokumentu wewnętrznego". W ocenie Sądu informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. W efekcie "przetworzenia" dochodzi do powstania nowego jakościowo dokumentu. Jednocześnie, przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka, która - co do zasady - wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń zestawień statystycznych, ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskiwanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. prof. dr hab. M. Chmaj /w:/ M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 i cytowany tam wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2005r. sygn. akt II SA/Wa 481/05; podobnie: m.in. wyrok NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 293/15). W judykaturze przyjmuje się, że przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Proces przetwarzania, którego istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie informacji, musi prowadzić do jakościowo nowej informacji. Mamy tu zatem do czynienia z opracowaniem informacji jednostkowych i wykreowaniem nowego typu informacji, które można określić mianem informacji źródłowych (zob. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2005r. sygn. akt IV SAB/Wr 47/05). Zdaniem Sądu, należy mieć na względzie również to, że informacja publiczna przetworzona to często taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Tego typu zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (tak również: m.in. wyrok NSA z 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05). Wskazać należy jednocześnie, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jest takiej, która - co do zasady - wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. m.in. wyroki WSA w Warszawie z: 27 czerwca 2007r. sygn. akt II SA/Wa 112/07, 22 sierpnia 2007r. sygn. akt II SA/Wa 1048/07). Należy zauważyć, że pojęcie informacji publicznej przetworzonej jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Niemniej, analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego daje podstawę do odkodowania opisowej definicji tego pojęcia, stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacja publiczna przetworzona to zatem taka informacja publiczna, która: - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30 września 2015r. sygn. akt I OSK 1746/14); - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369), na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2012r. sygn. akt I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 89/13; 3 października 2014r. sygn. akt I OSK 747/14); - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu; przy rozstrzyganiu tego typu spraw należy mieć na uwadze, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z: 5 września 2013r. sygn. akt I OSK 953/13, sygn. akt I OSK 866/13 oraz sygn. akt I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z 9 października 2010r., sygn. akt I OSK 1737/12); - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 28 kwietnia 2016r. sygn. akt I OSK 2658/14, 5 stycznia 2016r. sygn. akt I OSK 33/15); - nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową informacją - informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana, jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z: 5 marca 2015r. sygn. akt I OSK 863/14, 4 sierpnia 2015r. sygn. akt I OSK 1645/14; 9 sierpnia 2011r. sygn. akt I OSK 977/11); - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej ilości dokumentów – "informacja przetworzona, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (zob. m.in. wyroki NSA z: 2 października 2014r. sygn. akt I OSK 140/14, 21 września 2012r. sygn. akt I OSK 1477/12, LEX nr 1264566, 9 sierpnia 2011r. sygn. akt I OSK 792/11, LEX nr 1094536, 8 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 426/11, LEX nr 1135982, 17 października 2006r. sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369). Warto zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie trafnie wskazano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie (por. m.in. wyrok NSA z 18 sierpnia 2016r. sygn. akt I OSK 19/15). Sąd, mając powyższe na względzie, doszedł do przekonania, że organy obu instancji, wydając w sprawie ww. decyzje administracyjne, w sposób wyjątkowo lakoniczny wskazały w ich uzasadnieniach, dlaczego wnioskowana przez Skarżącego w punkcie pierwszym wniosku informacja ma charakter informacji przetworzonej. Owszem, można wskazać, że organy podkreśliły w obu ww. decyzjach, że nie dysponują gotową informacją publiczną, której udostępnienia żądał Skarżący, ale nie przedstawiły, jakie ponadprzeciętne czynności musiałyby podjąć, aby udostępnić Skarżącemu wnioskowane informacje z punktu pierwszego wniosku i czy rzeczywiście poszukiwanie dokumentów i ich analiza wymaga wytworzenia informacji. Takie działanie organów, zdaniem Sądu, uznać należy za nieprawidłowe. Z uzasadnienia obu ww. decyzji administracyjnych nie wynikają jakiekolwiek konkretne dane, wskazujące na określony, choćby przybliżonymi szacunkami nakład pracy konieczny do sporządzenia informacji żądanej przez Skarżącego. Nie wskazano nawet w przybliżeniu ani ilości dokumentów, z których dane wynikają, ani zakresu koniecznych działań niezbędnych do udzielenia żądanej informacji. Tym samym na podstawie uzasadnienia, zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Rejowego nie można w żaden sposób zweryfikować, czy istotnie w sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, w rozumieniu wypracowanym w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych. Decyzje, odmawiające udostępnienia informacji publicznej, powinny natomiast zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń organów obu instancji, że żądana informacja jest informacją, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W przeciwnym razie wnioskodawca pozbawiony jest realnej możliwości ochrony swoich praw, z uwagi na utrudnienie podjęcia jakiejkolwiek rozsądnej polemiki ze stanowiskiem organu. W konsekwencji, uznać należy, że nie jest wystarczające takie skonstruowanie uzasadnienia decyzji odmawiającej udostepnienia informacji publicznej, w której organ, uzasadniając ową odmowę, skupia się wyłącznie na ogólnym zdefiniowaniu pojęcia informacji publicznej przetworzonej, bez jednoczesnego szerszego odniesienia się do konkretnej informacji wnioskowanej przez stronę skarżącą. Skoro organy obu instancji nie przedstawiły żadnych przekonywujących argumentów, które pozwoliłyby Sądowi w sposób jednoznaczny przyjąć, że Prokurator Rejonowy, jako podmiot zobowiązany, w sposób właściwy wykazał, że żądaną przez Skarżącego informację uznać należy za informację przetworzoną, należało przyjąć, że zastosowana przez organy obu instancji kwalifikacja była całkowicie arbitralna i nie poddawała się jakiejkolwiek sensownej weryfikacji, ani przez Skarżącego, ani przez skład orzekający Sądu. Tymczasem, bez bliższych informacji od organu, nie sposób stwierdzić, czy istotnie mamy w przypadku wnioskowanej informacji do czynienia z informacją przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Według Sądu, uznać też należy, że nie jest wystarczające takie skonstruowanie uzasadnienia decyzji, odmawiającej udostepnienia informacji publicznej, w której organ, uzasadniając ową odmowę, skupia się wyłącznie na ogólnym zdefiniowaniu pojęcia szczególnej istoty dla interesu społecznego, bez jednoczesnego odniesienia się do konkretnej informacji wnioskowanej przez Skarżącego. W tym zakresie należy też przedstawić przekonujące argumenty, które pozwoliłyby Sądowi w sposób jednoznaczny przyjąć, że Skarżący, z uwagi na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie może uzyskać informacji i dokumentów wskazanych w punkcie pierwszym wniosku. Zdaniem Sądu zarówno Prokurator Okręgowy, jak i Prokurator Rejonowy, wydając w sprawie obie ww. decyzje, dopuścili się więc - mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniach obu ww. decyzji, dlaczego uznali, że wnioskowana przez Skarżącego w punkcie pierwszym wniosku informacja (czy od [...] maja do [...] czerwca 2020r. były wykonywane czynności z zakresu dezynfekcji w związku z epidemią COVID-19, jak również ewentualnej daty wykonywania tej usługi i wskazania czy czynności były wykonywane w godzinach pracy, pomiędzy I oraz II zmianą; wskazania nazwy/firmy wykonawcy, a także przesłanie kopii umowy, na podstawie której wykonywana były usługi dezynfekcji z opisem przedmiotu zamówienia; protokołów odbioru wykonania usługi; faktur za wykonanie usługi dezynfekcji w ramach obiektu Prokuratury Rejonowej oraz w przypadku braku ww. dokumentów, wskazania podmiotu udzielającego zamówienia na rzecz Prokuratury Rejonowej) stanowi informację przetworzoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W sprawie nie dokonano więc prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organy obu instancji dopuściły się więc naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP. Naruszenie ww. przepisów postępowania administracyjnego, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena możliwości zastosowania norm prawa materialnego do punktu pierwszego wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2020r. - powołanych w decyzjach przepisów u.d.i.p. - mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji Prokuratora Okręgowego, jak i utrzymanej nią w mocy ww. decyzji Prokuratora Rejowego. O braku należytego zastosowania ww. przepisów prawa procesowego i materialnego, jak również art. 8 § 1 k.p.a., świadczy i to, że Prokurator Rejonowy w sposób nieuzasadniony przeszedł do następnego etapu, a więc do oceny, czy wnioskodawca prawidłowo wykazał, że uzyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, gdy wcześniej nie wyjaśnił w dostateczny sposób statusu wnioskowanej informacji i czy rzeczywiście miała ona charakter informacji przetworzonej, o czym mowa wyżej. Skarżący nie był ponadto wzywany w toku postępowania do wykazania, że uzyskanie ww. informacji z punktu pierwszego wniosku o udzielenie informacji publicznej, którą organy uznały - bez szerszego uzasadnienia, o czym mowa wyżej - za informację przetworzoną, jest szczególnie istotne dla interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skoro Skarżącego nawet nie wezwano do przedłożenia własnych racji w zakresie ww. przepisu, to nieuzasadnione było przyjęcie przez organy obu instancji, że to rolą Skarżącego było wykazanie przesłanki szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego oraz uznanie, że nie wypełnił on tej przesłanki. Według Sądu powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziły do nieprawidłowego zastosowanie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dopiero konkretne informacje związane z żądanymi informacjami i dokumentami mogą doprowadzić do właściwej konstatacji, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną, czego oczywiście nie można wykluczyć w kontrolowanej sprawie. Wymaga to jednak właściwego wyjaśnienia sprawy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz prawidłowego uzasadnienia decyzji, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z 14 kwietnia 2017r. sygn. akt I OSK 2791/16), czego w sprawie zabrakło. Nawet, gdyby założyć, że żądany przez Skarżącego zakres informacji może mieć charakter informacji przetworzonej, tym niemniej nie wynika to ani z ustaleń organów obu instancji, ani z rozważań zawartych w wydanych w sprawie decyzjach, choć obowiązkiem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji jest precyzyjne wyjaśnienie, dlaczego żądana przez Skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej przetworzonej. Sąd w związku z tym przyjął, że oceny organów w ww. zakresie były arbitralne i nie poddawały się weryfikacji. Uchybienia powyższe miały istotny wpływ na wynik obu ww. decyzji, albowiem spowodowały nieprawidłowe zastosowanie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Prawidłowe zastosowanie ww. przepisów wymaga właściwego i bardzo precyzyjnego wyjaśnienia, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie prawidłowego uzasadnienia decyzji, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w sprawie zabrakło, a co ma istotne znaczenie, albowiem prowadzi do bezprawnego ograniczenia konstytucyjnego prawa dostępu obywatela do informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej. Prokurator Rejonowy w toku ponownego postępowania powinien więc przede wszystkim wyjaśnić dokładnie, dlaczego uznał, że żądana w punkcie pierwszym wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2020r. informacja publiczna nie ma charakteru informacji prostej - czyli dostępniej "od ręki", lecz stanowi, z uwagi na sposób jej wyszukania, informację złożoną, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i czy w związku z tym wymagane jest wykazanie przez stronę zainteresowaną – Skarżącego - szczególnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie tak przetworzonej informacji. Sąd wyjaśnia, że na szczególny interes społeczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się trzy przesłanki: 1) działania wnioskodawcy dla szerszej grupy osób; należy w tym miejscu pamiętać, że wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów (por. m.in. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wrocław 2002, s. 35), 2) działania służącego społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych, 3) związana z możliwością rzeczywistego wykorzystania przez wnioskodawcę informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. m.in. wyroki NSA z: 10 stycznia 2014r. sygn. akt I OSK 2111/13; 3 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSK 787/10; 7 grudnia 2011r. sygn. akt I OSK 1737/11; 5 marca 2013r. sygn. akt I OSK 3097/12). Przyjmuje się bowiem, że wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych. Sąd, mając powyższe na względzie wskazuje, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy, po należytym wyjaśnieniu czy informacje zawarte w punkcie pierwszym ww. wniosku z [...] czerwca 2020r. stanowią informację przetworzoną, będzie możliwe zajęcie stanowiska w kwestii szczególnie istotnego interesu społecznego, po wcześniejszym ewentualnym wezwaniu Skarżącego do wykazania tej przesłanki. W przeciwnym razie dojdzie do wadliwego zastosowania przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w konsekwencji nieuprawnionej odmowy udostepnienia wnioskowanej w punkcie pierwszym ww. wniosku informacji publicznej. Zdaniem Sądu nieuzasadnione i naruszające, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. było również stanowisko organów obu instancji w zakresie punktu drugiego ww. wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej. Skoro bowiem organy obu instancji przyjęły w wydanych w sprawie decyzjach, że dokumenty powołane w tym punkcie wniosku miały charakter wewnętrzny, to konsekwentnie powinny przyjąć, że nie mogły być udostępnione w drodze u.d.i.p. Tym samym w tym zakresie nie powinny być wydane decyzje administracyjne. W takim przypadku w piśmiennictwie i w orzecznictwie podkreśla się bowiem, że do wnioskującego należy jedynie skierować pismo wyjaśniające tę kwestię. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji jedynie wówczas, gdy sprawa ma charakter informacji publicznej w rozumieniu cytowanej ustawy, a podmiot ten odmawia jej udostępnienia (por. np. wyroki NSA z: 5 lutego 2008r. sygn. akt I OSK 807/08; 20 grudnia 2016r. sygn. akt I OSK 899/15). Oznacza to, że wskazany przepis ma zastosowanie tylko wtedy, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) oraz podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 314). Sąd w kontekście pojęcia "dokument wewnętrzy" wyjaśnia, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się "dokumenty wewnętrzne", służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyroki NSA z: 27 stycznia 2012r. sygn. akt I OSK 2130/11; 15 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 707/10; 31 lipca 2014r. sygn. akt I OSK 2770/13; 25 marca 2014r. sygn. akt I OSK 2320/13). Terminu "dokument wewnętrzny" używa się dla określenia dokumentu, który nie jest skierowany do podmiotów zewnętrznych. Dokumenty tego typu mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (zob. wyroki NSA z: 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 666/12; 14 września 2012r. sygn. akt I OSK 1203/12; 31 lipca 2013r. sygn. akt I OSK 2770/13; 23 lipca 2014r. sygn. akt I OSK 3007/13). Cechą dokumentów wewnętrznych jest bowiem to, że nie zostają bezpośrednio wykorzystane w szeroko rozumianym procesie decyzyjnym (por. P. Szustakiewicz, Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, "Samorząd Terytorialny" 2015, nr 4, s. 62; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 24, 206-208). Także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto, że dokumenty wewnętrzne podlegają wyłączeniu z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego dokumenty wewnętrzne to informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Służą one wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk (por. wyrok TK z 13 listopada 2013r. sygn. akt P 25/12, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy obu instancji wezmą pod uwagę ww. orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i należycie ocenią czy rzeczywiście żądane w punkcie drugim ww. wniosku Skarżącego z [...] czerwca 2020r. dokumenty (sprawozdania z wizytacji z wykazem zbadanych spraw, przeprowadzonej w związku z ww. Zarządzeniem i dokumenty zawierające uwagi do sprawozdania z wizytacji) mogły być uznane za "dokumenty wewnętrzne", a nie za dokumenty urzędowe w rozumieniu m.in. powoływanego przez Skarżącego art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugi lit. b), c) u.d.i.p., które należy udostępnień po ich zanonimizowaniu albo odmówić ich udostępnienia, z uwagi na przesłanki wskazane w art. 5 u.d.i.p. 4. Sąd wyjaśnia również, że z uwagi na powyższej opisane okoliczności, uzasadniające uchylenie ww. decyzji administracyjnych, wydanych w sprawie przez organy obu instancji, za niezasadne uznał wystąpienie z sygnalizacją, o której mowa w piśmie procesowym Skarżącego z [...] listopada 2021r. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd o zwrocie kosztów postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800 i 1801 ze zm.), Skarżący był reprezentowana przez adwokata, a wpis był stały i wynosił 200 zł.