II SA/Wa 1419/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Protokolant Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia (...)", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o utracie przez M. M. (dalej: "skarżący") statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] czerwca 2014 r. M. M. zarejestrował się w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] orzekł o uznaniu M. M. z dniem [...] czerwca 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Następnie Prezydent [...], działając w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] i orzekł o odmowie uznania ww. za osobę bezrobotną z dniem [...] czerwca 2014 r. z powodu posiadania statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] września 2009 r. Kolejny termin obowiązkowej wizyty M. M. w Urzędzie Pracy [...] został wyznaczony na dzień [...] kwietnia 2018 r. W wyznaczonym terminie ww. nie stawił się w Urzędzie. Do Urzędu zgłosił się natomiast w dniu [...] kwietnia 2018 r. i złożył oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że w dniu [...].04.2018 r. zapomniałem o wyznaczonym terminie wizyty w UP, ponieważ: w godz. 8.30-10.00 zeznawałem jako świadek w KR Policji [...]; wydaję dziecku obiad w domu; odprowadzam dziecko ze szkoły (ma 10 lat)". Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4, ust. 4c, 4ca, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia (...), orzekł o utracie przez M. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2018 r. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji wymieniony złożył odwołanie do Wojewody [...]. W jego uzasadnieniu podał, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. wyznaczono mu termin przesłuchania w Komendzie Rejonowej Policji [...], ponadto miał badania w Punkcie Terenowym Krwiodawstwa, a od godz. 12.30 sprawował opiekę nad dzieckiem szkolnym. Okoliczności te, jak wskazał, usprawiedliwiają niestawiennictwo w Urzędzie Pracy po godz. 12.00. Skarżący zaznaczył również, że postępowanie w sprawie jego nieobecności w Urzędzie nie było prowadzone pisemnie, jest więc nieważne w świetle przepisów k.p.a. Zarzucił, iż nie był wzywany do zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz jej uzupełnienia, co stanowi naruszenie art. 10 k.p.a. Do odwołania dołączył zaświadczenie z dnia [...] maja 2018 r. wydane przez Komendę Rejonową Policji [...] oraz zaświadczenie wydane przez Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...]. Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując wymienioną na wstępie decyzję powołał art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Wskazał, że skarżący zapoznał się z wyznaczoną na dzień [...] kwietnia 2018 r. datą kolejnej wizyty obowiązkowej w Urzędzie Pracy [...], co potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym na dokumencie "Karta Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". Termin zgłoszenia się w Urzędzie był wyznaczony w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości. Złożenie podpisu na powyższym dokumencie jest tożsame z tym, że strona przyjmuje do wiadomości i jest świadoma jego treści. Organ natomiast ma prawo pozostawać w przekonaniu i zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę. W związku z powyższym, skarżący zobowiązany był stawić się w wyznaczonym terminie w Urzędzie, powinien również dołożyć wszelkich starań, aby terminy obowiązkowego stawiennictwa zostały zachowane. Organ odwoławczy zauważył, iż M. M. poinformował Urząd Pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa w dniu wyznaczonej obowiązkowej wizyty, co potwierdza oświadczenie złożone przez skarżącego w dniu [...] kwietnia 2018 r. Jednakże argumentacja przedstawiona zarówno w ww. oświadczeniu, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji, nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, a tym samym nie jest skutecznym i dostatecznym argumentem braku działania we własnym interesie. Organ odwoławczy podkreślił, że za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa można uznać okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, takie jak: nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Do takich okoliczności z pewnością nie można zaliczyć "zapomnienia" wyznaczonego terminu obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy, nawet z powodów wskazanych przez skarżącego. Organ odwoławczy podkreślił, iż obsługa interesantów w Urzędzie Pracy [...] odbywa się od godz. 8.00 do godz. 15.00. Dołączone do odwołania zaświadczenia potwierdzają okoliczności podane w odwołaniu, jednakże nie stanowią one przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i przywrócenia skarżącemu statusu osoby bezrobotnej. Sposób odnotowywania, bądź utrwalania terminów stawiennictwa jest indywidualną sprawą każdego bezrobotnego. Ponadto, bezrobotny powinien tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z obowiązku stawiennictwa w Urzędzie w wyznaczonym dniu obowiązkowej wizyty. Organ odwoławczy zauważył również, że skarżący został pouczony o przysługujących prawach oraz obowiązkach nałożonych na bezrobotnego, w tym m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez Urząd terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa oraz o skutkach niedopełnienia tych obowiązków, czego dowodem jest własnoręczny podpis skarżącego złożony w dniu rejestracji, tj. w dniu 1 września 2009 r. na dokumencie: "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", "Karta rejestracyjna bezrobotnego część C oświadczenie bezrobotnego", "Karta wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej" oraz na dokumencie z dnia [...] grudnia 2014 r. "Uzupełnienie informacji dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia. Organ odwoławczy wskazał, iż wprawdzie organ I instancji nie powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej, jak również uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, jednakże uchybienia te pozostały bez wpływu na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest bowiem, że skarżący nie stawił się w dniu obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy. Bezsporne jest również to, że w terminie 7 dni powiadomił o przyczynie niestawiennictwa. Jednakże podana przyczyna niestawiennictwa nie może zostać uznana za uzasadnioną, co zostało powyżej przedstawione. Końcowo organ odwoławczy wskazał, iż art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...) jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je m.in. do powiadomienia o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek, przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Tym samym nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę w rozumieniu ww. przepisu. Ponadto to nie organ zobowiązany jest do ustalenia i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swoją nieobecność poprzez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Natomiast organ, w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dowody, dokonuje oceny w kwestii istnienia przyczyny oraz tego, czy miała ona znamiona przyczyny uzasadnionej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. M. M. wniósł o jej uchylenie oraz o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Skarżący podniósł, że na skutek "nawału wizyt" nie stawił się w Urzędzie Pracy w dniu [...] kwietnia 2018 r. W dniu [...] kwietnia 2018 r., nie mając wiedzy o 7-dniowym terminie do usprawiedliwienia niestawiennictwa, złożył pisemne "Oświadczenie", które nie zostało uwzględnione przez Urząd Pracy. Skarżący zarzucił, iż przez wydaniem decyzji organ I instancji, wbrew dyspozycji art. 10 k.p.a., nie wezwał go do zajęcia stanowiska w sprawie i uzupełnienia dokumentacji, zaś organ II instancji nie uwzględnił argumentów podniesionych w odwołaniu. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie podjęły żadnej czynności mającej na celu wyjaśnienie sprawy, nie wzbudziły zaufania do władzy publicznej, nie udzieliły mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, działały szybko, ale nie wnikliwie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie M. M. uczynił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2018 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U z 2017 r. poz. 1065 ze zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 3 ww. ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawianie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Powołany przepis przewiduje zatem w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw, tj. na: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa oraz 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. W świetle powyższych regulacji bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: (1) bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa oraz (2) wskazana przyczyna będzie uzasadniona. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy, że nie doszło do ziszczenia się drugiej z ww. przesłanek. Jakkolwiek bowiem skarżący w terminie 7 dni od dnia wyznaczenia terminu kolejnej obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...] (tj. w dniu [...] kwietnia 2018r.), powiadomił Urząd o przyczynie niestawiennictwa, to jednak podana przyczyna niestawiennictwa nie może być uznana za "uzasadnioną" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia (...) nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (por. wyroki NSA: z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1319/09; z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 501/11; publ. CBOSA). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, czyli takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo w orzecznictwie podaje się m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por. wyroki NSA z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10 i z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1821/06; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 469/10; wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 148/10; wyrok WSA w Kielcach z 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 214/10, publ. CBOSA). Uwzględniając powyższe stanowisko judykatury, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że podane przez skarżącego okoliczności nie mogą być zakwalifikowane do katalogu "uzasadnionych przyczyn" w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia. W oświadczeniu złożonym w dniu [...] kwietnia 2018 r. skarżący wskazał, iż zapomniał o wyznaczonym terminie wizyty w Urzędzie Pracy w dniu [...] kwietnia 2018r., bowiem w godz. 8.30-10.00 składał zeznania w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej Policji [...], następnie odprowadzał dziecko ze szkoły i podawał mu obiad w domu. Natomiast w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł dodatkowo, że był na badaniach w Punkcie Terenowym Krwiodawstwa, a od godz. 12.30 sprawował opiekę nad dzieckiem szkolnym. Do odwołania zostały złożone: zaświadczenie z dnia [...] maja 2018 r. wystawione przez KRP [...], potwierdzające, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. w godz. 8:35 - 9:45 M. M. został przesłuchany w charakterze świadka w ramach czynności wyjaśniających, a także zaświadczenie wystawione przez Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w [...], potwierdzające, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. w godz. 10:30 - 11:30 M. M. był na badaniach w tej placówce. Jak wskazał między innymi NSA w wyroku z dnia 26 października 2010 r. sygn. I OSK 942/10 (publ. CBOSA) do stanu hipotetycznego zapisanego w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...), należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których bezrobotny nie mógł przewidzieć. Do takich okoliczności nie można zaliczyć zaplanowanych wcześniej zajęć (składanie zeznań na Policji, badania w Centrum Krwiodawstwa, opieka nad dzieckiem), bowiem nie są to zdarzenia nagłe. Jak wskazał sam skarżący z powodu "nawału wizyt" zapomniał o obowiązkowej wizycie w Urzędzie Pracy, ta zaś przyczyna niestawiennictwa nie mogła zostać uznana przez organy za uzasadnioną. Obowiązkiem skarżącego - przy dołożeniu należytej staranności - było zorganizowanie swoich spraw w taki sposób, aby do godz. 15:00 stawić się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym uprzednio terminie. Zaniechanie skarżącego w tym względzie musiało skutkować wydaniem decyzji o pozbawieniu go statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] kwietnia 2018 r. Należy przy tym zauważyć, że skarżący został pouczony o przysługujących prawach oraz obowiązkach nałożonych na bezrobotnego, w tym m.in. o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez Urząd terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa oraz o skutkach niedopełnienia tych obowiązków. Potwierdza to własnoręczny podpis skarżącego złożony w dniu rejestracji, tj. w dniu [...] września 2009 r. na dokumencie: "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", "Karta rejestracyjna bezrobotnego część C oświadczenie bezrobotnego", "Karta wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej" oraz na dokumencie z dnia [...] grudnia 2014 r. "Uzupełnienie informacji dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna". Nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący był świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia. W świetle powyższego brak jest podstaw do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanych w tym postępowaniu rozstrzygnięć nie wskazuje aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie poddał go wnikliwej analizie i ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę argumentów podniesionych przez niego w treści odwołania. Organ rozważył przedstawione przez skarżącego okoliczności, jednak nie uznał, że stanowią one "uzasadnione przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Stanowisko organu, jak już wyżej wskazano, jest trafne. Odnośnie zarzutów skargi dotyczących braku zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej (art. 61 § 4 k.p.a.) oraz o możliwości wypowiedzenia się skarżącego co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.), wskazać należy, iż zarzuty naruszenia ww. przepisów postępowania administracyjnego mogą być skutecznie podnoszone wyłącznie wówczas, gdy strona wykaże, że takie ewentualne naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wprost wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zaznaczenia wymaga, że przepis art. 61 § 4 k.p.a. stanowi formę realizacji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (por. wyroki NSA: z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2178/16; z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; publ. CBOSA). Sąd, rozpoznając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził wpływu zarzucanego organowi uchybienia na wynik sprawy, również w skardze takiego - prawnie doniosłego wpływu naruszenia art. 61 § 4 i art. 10 k.p.a. na rozstrzygniecie sprawy - skarżący nie wykazał. Z tych względów brak zastosowania przez organ ww. przepisów, jakkolwiek stanowi uchybienie procesowe, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.