II SA/Wa 1446/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2020 r. sprawy ze skargi I. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji oddala skargę Komendant Główny Policji (organ/KGP) rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] (rozkaz personalny organu) po rozpatrzeniu odwołania I. J. (skarżącej) od rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji (zwanego dalej organem I instancji/KSP) z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] (rozkaz personalny I instancji), utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Ustalono, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Komendant Główny Policji, działający na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (ustawa o Policji), zwolnił skarżącą – specjalistę Zespołu D Wydziału Wsparcia Operacyjnego Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dniem [...] stycznia 2019 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2019 r. przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 Kpa., nadano rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu [...] stycznia 2019 r. W dniu [...] stycznia 2019 r. organ I instancji działając na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny nr [...], którym skarżącą, przeniesioną z dniem [...] lutego 2019 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji – od dnia [...] lutego 2019 r. pozostawił w swojej dyspozycji z uposażeniem w 6 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 800 zł i dodatkiem stołecznym. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 Kpa., nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast została ona doręczona stronie w dniu [...] lutego 2019r. Skarżąca, w terminie ustawowym, wniosła odwołanie od wskazanego rozkazu personalnego KSP, zaskarżając go w całości i zarzuciła: 1. obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. art. 32 ust. 1 w zw. z art. 37a pkt 1 a contrario ustawy o Policji, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w ten sposób, że nie mianowano skarżącej na inne stanowisko służbowe, zaś przeniesienie skarżącej do dyspozycji ma na celu obejście przepisów prawa dotyczących przeniesienia podwładnego na inne stanowisko służbowe, 2. obrazę przepisów postępowania i art. 107 § 1 i 3 Kpa., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego na jakie stanowisko służbowe ma zostać powołana skarżąca, a także niewyjaśnienie jakie przeszkody powodują niemożność mianowania skarżącej na stanowisko służbowe. W uzasadnieniu rozwinęła wskazywane wyżej zarzuty oraz wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie przeniesienia skarżącej z dniem [...] lutego 2019 r. do dyspozycji Komendanta [...] Policji zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ wskazał, iż istotą administracyjnego toku instancji jest dwukrotne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Powołując się art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, wskazał, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podniósł, że jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest dyspozycyjność0 i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Zaznaczył, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/14). Zauważył, że zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o Policji mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Powyższe wskazuje, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Jego zdaniem obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Podniósł , że uregulowanie prawne zawarte w przepisie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2630/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2305/14). W rozpatrywanej sprawie organem właściwym do podjęcia decyzji w zakresie pozostawienia w swojej dyspozycji skarżącej, jako funkcjonariusza Komendy [...] Policji, był K[...]P - zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 3 i art. 45 ust. 3 cytowanej ustawy. Wskazał, że w myśl art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta, w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy, w tym przypadku - do dyspozycji Komendanta [...] Policji. W tym stanie rzeczy organ uznał, że decyzja jest zasadna. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając wydanie rozkazu personalnego z naruszeniem: 1. art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 156 § 1 pkt. 1 Kpa. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy rozkazu wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości; 2. art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa. w zw. z art. 37a pkt. 1 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy rozkazu, który wydany został z zaniechaniem określenia istotnego elementu pełnienia służby w Policji w postaci określenia okresu pozostawania w dyspozycji. Jej zdaniem rozkaz personalny wydany został z naruszeniem art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 156 § 1 pkt. 1 Kpa. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez utrzymanie w mocy rozkazu wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości. Wskazała, że przedmiotowy rozkaz Komendanta [...] Policji poprzedzony był rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr 233 z dnia [...] stycznia 2019 r., mocą którego z dniem [...] stycznia 2019 roku skarżąca została zwolniona z dotychczas zajmowanego stanowiska specjalisty Zespołu D Wydziału Wsparcia Operacyjnego Biura Spraw Wewnętrznych Policji Komendy Głównej Policji i z dniem [...] lutego 2019 roku przeniesiona do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Podniosła, że w świetle zaistniałej chronologii wydarzeń oczywistym jest naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i podlegała służbowo Komendantowi [...] Policji dopiero w dniem [...] lutego 2019 roku, zatem wydany przed tą datą rozkaz kadrowy dotknięty jest nieważnością, albowiem organem, który w dniu jego wydania, to jest [...] stycznia 2019 r. był upoważniony do kształtowania stosunku służby był wyłącznie Komendant Główny Policji. Wskazała, że w decyzji powinien skonkretyzowany okres pozostawania w dyspozycji i winno to nastąpić w sposób jednoznaczny, w treści rozstrzygnięcia a nie w jej uzasadnieniu. W odniesieniu do obu przedstawionych wyżej zarzutów, obowiązkiem organu odwoławczego było dostrzeżenie i skorygowanie tych uchybień, zatem wobec zaniechania tego obowiązku zaskarżony rozkaz jest prawnie wadliwy. Zdaniem Skarżącej, zaskarżony rozkaz Komendanta Głównego Policji dotknięty jest nadto wadą polegającą na niezasadnym utrzymaniu w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 roku w sytuacji, gdy nie zawierał on uzasadnienia co do wskazania istniejących, obiektywnych powodów decyzji personalnej przełożonego dla zastosowania trybu z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji. Jej zdaniem zaskarżony rozkaz KGP wskazuje, że uzasadnieniem dla decyzji kadrowej KSP był interes społeczny tożsamy z interesem służby a polegający na konieczności niezwłocznego uregulowania sytuacji kadrowej w Komendzie [...] Policji oraz zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tej jednostki. Uznała, że nawet uwzględniając uzasadnienie, decyzja kadrowa pozostaje z nim w sprzeczności, gdyż do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy [...] Policji przyczynić się może obsadzenie (mianowanie) wakującego stanowiska, a nie zwiększanie grupy policjantów o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym, którzy pozostają niezwiązani obowiązkami przypisanymi do danego stanowiska służbowego bez dokładnie określonego katalogu obowiązków i zadań, które powinni wykonać. Wskazała, że rozkazowi personalnemu Komendanta [...] Policji został niezasadnie nadany rygor natychmiastowej wykonalności i również ta część rozkazu została utrzymana w mocy. Jej zdaniem rygor taki może zostać nadany w charakterze wyjątku od zasady wprowadzania do obrotu prawnego decyzji ostatecznych, ale tylko w sytuacji, gdy "jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony", a w realiach tej sprawy, nie chodzi o kwestie życia lub zdrowia, ciężkie straty gospodarki narodowej ani tym bardziej o interes strony. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 roku i orzeczenie, że rozkazy nie podlegają wykonaniu w całości oraz o zasądzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] marca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów personalnych stanowią przepisy ustawy o Policji. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Powołany przepis jest przepisem kompetencyjnym, określającym organ właściwy m.in. do mianowania, przenoszenia i zwalniania policjanta ze stanowiska służbowego. W tym miejscu podkreślić należy, że niewątpliwie przepisy art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policja mają charakter kompetencyjny, gdyż określono w nich wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nich wymienionych. Nie wskazano natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi przy tym wątpliwości, że na podstawie tych przepisów zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3768/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 322/09, dostępne www.orzeczenie.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Wniosek powyższy płynie z treści art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. W rozpatrywaniu przypadku właściwym dla wydania orzeczenia w I instancji był KSP natomiast w instancji odwoławczej KGP. Do zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne uprawnia każda okoliczność faktyczna odpowiadająca interesowi społecznemu i na tyle istotna, że przeważa nad indywidualnym interesem funkcjonariusza. Równorzędność stanowisk nie oznacza ich identyczności. Ustawa wymaga w art. 38 ust. 1 i 2, aby stanowiska były równorzędne, a nie tożsame (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., II SA/Wa 46/08). Natomiast, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może zostać przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, Komendant BSWP w odniesieniu do policjanta BSWP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta - ust. 2). W kontekście powyższego Sąd zauważa, że ustawa nie określa żadnych warunków przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości. Ustawa nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi powinien się kierować organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Natomiast dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju aktów jest nader wąska i zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa wydanie decyzji było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic swojej dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 707/16, dostępne CBOSA). Decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszeniu oraz zwalnianiu mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej. Organ ten powinien kierować się kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Jej hierarchiczność i dyspozycyjność, jako immanentne cechy tej służby, służą wykonaniu nałożonych na tę formację zadań i z tego też powodu obowiązujące w niej zasady zdyscyplinowania różnią się zasadniczo od innych grup zawodowych, z czego skarżąca musiała sobie zdawać sprawę przystępując dobrowolnie do jej pełnienia. Zatem służba w Policji charakteryzuje się stosunkiem administracyjnoprawnym i w związku z powyższym to na przełożonym spoczywa obowiązek jednostronnego i władczego kształtowania tzw. polityki kadrowej. Podkreślić należy, że pozostawanie w służbie w Policji oznacza dyspozycyjność policjanta, co nakazuje oceniać dopuszczalność zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy też potrzeb rodzinnych policjanta. Podkreślenia wymaga, że ważny interes służby (społeczny), polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważa nad indywidulanym interesem policjanta. W skardze zarzucono: 1. naruszenie art. 138 § 1 Kpa. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż rozkaz Komendanta [...] Policji nr [...] został wydany w dacie [...] stycznia 2019 r., pomimo iż z rozkazu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. wynika, że skarżąca dopiero z dniem [...] lutego zostaje przeniesiona do Komendy [...] Policji; 2. naruszenie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez brak wskazania okresu, na jaki skarżąca zostaje przeniesiona do dyspozycji przełożonego, a który to element w świetle orzecznictwa jest obligatoryjny; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w zw. z art. 7 Kpa. i art. 37a pkt 1 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy rozkazu nr 341, mimo iż nie wynikają z niego przesłanki jakimi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji, zaś w tego typu sprawach organ II instancji nie jest władny do zmiany argumentów organu I instancji, gdyż to ten organ winien wyjaśnić przyczyny z powodu, których zamiast obsadzić wakaty, pozostawia policjanta w dyspozycji. Ponadto powyższa przesłanka nie może uzasadniać pozostawienia w dyspozycji, albowiem prawidłowe funkcjonowanie KSP powinno się raczej wiązać z obsadzaniem etatów, a nie pozostawianiem w dyspozycji przełożonego. 4. bezzasadne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Wobec zarzutu sformułowanego w pkt 1 skargi jako trafne uznać należy stanowisko organu wskazującego, że decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, tzn. weszła ona w życie z chwilą jej wydania. Tak więc od tego dnia Komendant [...] Policji mógł wydać wobec policjantki rozkazy personalne, z tym jednakże zastrzeżeniem, że ich skuteczność przypadnie najwcześniej na dzień [...] lutego 2019 r. Wydanie rozkazu personalnego przez K[...]P w dacie [...] stycznia 2019 r. ze skutecznością od dnia następnego nie narusza kompetencji organów ani nie powoduje wady nieważności. Odnośnie do zarzutu opisanego w pkt 2 skargi – braku wskazania okresu, na jaki skarżąca zostaje przeniesiona do dyspozycji przełożonego, wskazać należy, że celem regulacji, zawartej w art. 37a pkt 1 ustawa o Policji, jest zapewnienie pozostania w służbie policjantom, którzy zostali zwolnieni z zajmowanych stanowisk służbowych, a w dacie zwolnienia brak było dla nich stanowisk odpowiednich do ich stopnia, kwalifikacji i doświadczenia, do czasu powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe, ewentualnie zwolnienie ze służby. Ustawodawca usankcjonował w tym przepisie możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby w Policji. Konstrukcja przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji nie pozwala na odgórne przesądzenie jaką decyzję podejmie organ w przyszłości. W tym stanie rzeczy zasadne jest stanowisko prezentowane przez organ, powołujące się na wyrok NSA z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OSK 131/12, w którym sąd stwierdził "Dopuszczalne jest określenie okresu pozostawania policjanta w dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w sposób unormowany w art. 37a pkt 1 ustawy o Policji - nie dłuższy niż 12 miesięcy, a nie dokładne, skonkretyzowane określenie tego okresu". Wobec zarzutu z pkt 3 skargi – niewykazania przesłanek jakimi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji, należy wskazać, że stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Nadto obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Osoba zgłaszająca się dobrowolnie do służby w Policji wyraża gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Kandydat na policjanta świadomie poddaje się zatem służbowej dyspozycji przełożonego, która polegać może także na dowolnym określeniu miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza. Zgodzić się należy z organem, że w decyzji podejmowanej na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, organ nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego. Wskazany przepis art. 37a pkt 1 ustawy o Policji ani żaden inny powszechnie obowiązujący przepis prawa nie zobowiązuje również przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Ponadto przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych, co wynika z charakteru stosunków służbowych w Policji, cechujących się podporządkowaniem i hierarchicznością. Co więcej, przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego samo w sobie nie pogarsza sytuacji finansowej policjanta, bowiem zachowuje on dotychczas należne uposażenie na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Nie jest rolą sądu administracyjnego wkraczanie w politykę kadrową Policji i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy do przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Należy pamiętać że mianowanie policjanta na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że policjant będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb Policji, czy oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego w jakim pozostaje policjant (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu) pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie oznacza dowolności, sąd administracyjny nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć. Podzielając w pełni stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. I OSK 2809/12, należy wskazać, że nie było w tej sprawie obowiązkiem organu wyjaśnienie powodów takiej decyzji. Tego rodzaju obowiązek nie wynika w szczególności z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, a jego realizacja przez organ wkraczałaby w suwerenne prawo przełożonego do oceny podwładnego. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikowania oceny przez przełożonego sposobu wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych. W sprawach, których przedmiotem jest przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, rola Sądu sprowadza się do oceny wystąpienia obiektywnych przesłanek określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz zbadania, czy do przeniesienia funkcjonariusza doszło z poszanowaniem obowiązującej procedury. Sąd nie podziela wreszcie zarzutu bezzasadnego nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ zasadnie twierdzi, że mając na względzie całokształt sprawy oraz fakt konieczności zapewnienia możliwe najlepszego wykorzystania potencjału skarżącej, nadał swoim rozstrzygnięciom rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, uzasadniono w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa.. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.