II SA/Wa 1459/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi M. L. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [....] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę M. L. złożył skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe. W dniu [...] lutego 2019 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji wystąpił do Komendanta [...] Policji z wnioskiem o zwolnienie [...] M. L. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji na stanowisko [...] z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia. Powyższy wniosek uzasadnił potrzebami służby wynikającymi z charakteru zadań realizowanych przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji, koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tejże komórki organizacyjnej, a także wsparcia grupy konserwującej sieć kablową garnizonu Komendy [...] Policji. Komendant [...] Policji w dniu [...] marca 2019 r., na podstawie art. 32 ust. 1, art. 37, art. 101 ust. 1, art. 104 ust. 3 i 4 oraz art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1, § 9 ust. 1-2, § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz, 1236, z późn. zm.), wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego z dniem [...] marca 2019 r. zwolnił [...] M. L. z pełnienia powierzonych obowiązków służbowych [...] w Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji oraz z zajmowanego stanowiska [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji i mianował z dniem [...] kwietnia 2019 r. na stanowisko [...] Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji, w 6 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.190 zł, z mnożnikiem 2,091 kwoty bazowej, z dodatkiem służbowym w kwocie 850 zł i dodatkiem [...]. Decyzji tej, na podstawie art, 108 § 1 k.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant [...] Policji wskazał w uzasadnieniu wymienionego rozkazu, iż z dniem [...] kwietnia 2019 r. wszedł w życie rozkaz organizacyjny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2019 r., na podstawie którego uległa zmianie struktura organizacyjna między innymi Wydziału [...] Komendy [...] Policji, tj. wyłączono z tego wydziału stanowisko etatowe [...] Sekcji [...] i włączono to stanowisko do Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. Z uwagi na powyższe zaszła konieczność mianowania policjanta Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy [...] Policji na stanowisko w nowo utworzonej strukturze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. W dniu [...] marca 2019 r. (data prezentaty Komendy [...] Policji), w ustawowym terminie, M. L. wniósł od tej decyzji odwołanie, żądając cofnięcia wydanej wobec niego decyzji o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowaniu na równorzędne stanowisko w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. W uzasadnieniu wskazał na czynności, które wykonywał na dotychczas zajmowanym stanowisku, na swoje wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Podniósł, że w przypadku przeniesienia go do innej komórki organizacyjnej na nowe stanowisko służbowe jego wiedza i doświadczenie nie będą w pełni wykorzystane. Niecelowość tej decyzji argumentował również dotychczasowym przebiegiem służby. Wskazał ponadto na swoją obecną sytuację rodzinną i osobistą, która w jego ocenie, będzie miała wpływ na jego dyspozycyjność, a także jakość wykonywanych przez niego czynności służbowych. Po zapoznaniu się z powyższym odwołaniem. Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji w trybie art. 132 k.p.a. i przekazał sprawę, wraz z jej aktami i własnym stanowiskiem, Komendantowi Głównemu Policji. Organ II instancji analizując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym, a jednocześnie odnosząc się do zarzutów [...] M. L., w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i zbrojną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tych zadań jest niewątpliwie dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (por. wyrok Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt IIIAZP 38/92). Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/14). Z tego właśnie względu art. 28 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Konsensusu wymaga zatem jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Oznacza to także dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb policjanta (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 605/11). Obowiązki policjanta reguluje ponadto zawarta w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji rota ślubowania. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy przy tym traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta mianować go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. Wynika to a contrario z art. 38 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji, wymieniającego w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie na niższe stanowisko służbowe (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK195/16). Z kolei uregulowanie prawne zawarte w cytowanym powyżej przepisie nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt 1 OSK 2630/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt U SA/Wa 2305/14). W rozpatrywanej sprawie organem właściwym do podjęcia decyzji w zakresie zwolnienia strony ze stanowiska służbowego, a następnie mianowania na inne, równorzędne stanowisko służbowe był Komendant [...] Policji - zgodnie z art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 4 ustawy o Policji Komendant [...] Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o Policji, zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji. W kontekście powyższego organ stwierdził, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2019 r. o zwolnieniu [...] M. L. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowaniu inne stanowisko służbowe, został wydany przez właściwy organ oraz uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. W szczególności Komendant [...] Policji mianował policjanta na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego, tj. stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku służbowym i stopniu etatowym. Organ zauważa, że wprawdzie ustawa o Policji nie precyzuje pojęcia "stanowisko równorzędne", ale zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych o równorzędności stanowisk decyduje przede wszystkim grupa zaszeregowania i stopień etatowy przyporządkowany temu stanowisku (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2015r . sygn. akt I OSK 2219/13, z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt 1 OSK 654/14 i z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 195/16). Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ stwierdzić, że specyfiką służb mundurowych jest podległość służbowa i prawo przełożonego do przydzielania zadań służbowych. Komendant [...] Policji był uprawniony i zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w komórkach organizacyjnych jednostki Policji, którą kieruje. Mianowanie [...] M. L. na inne stanowisko służbowe leży więc w interesie społecznym, gdyż wzmocnienie stanu osobowego Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji zgodne jest z interesem służby. Ustawodawca nie uzależnił przy tym możliwości mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe od jego przebiegu służby, czy też od subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować ustawowe zadania nałożone na tę formację. Osobiste oczekiwania policjanta wobec organu, czy też poczucie szeroko rozumianej krzywdy nie mogą doprowadzić w konsekwencji do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro przełożony uznaje, że w danych okolicznościach jest potrzeba innego "zagospodarowania" funkcjonariusza i odbywa się to zgodnie z prawem, a zarzuty zawarte w odwołaniu kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na przyczyny samego mianowania, zmierzają w istocie do kwestionowania polityki kadrowej przełożonego, to nie mogą stanowić argumentacji w niniejszej sprawie uzasadniającej uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt ll SA/Wa 1931/13). M. L. złożył skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko służbowe. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego tj. Ustawy o Policji: a) Naruszenie zasady przenoszenia na stanowisko równorzędne wynikającej z - a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 Ustawy o Policji i w świetle § 2 pkt 14 lit. a-e zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - zgodnie z wykładnią zaprezentowaną w wyroku Sądu Administracyjnego w Krakowie (III SA/Kr 1092/18 - Wyrok WSA w Krakowie) b) Naruszenie uprawnień wynikających z Art. 79 Ustawy o Policji w związku z art. 142 z 1 pkt 3 Kodeksu Pracy, poprzez przeniesienie na stanowisko uniemożliwiające uzyskanie tych uprawnień. 2. Niezgodność treści uzasadnień rozkazów ze stanem faktycznym: a) Uzasadnienie rozkazu [...] ma nieprawdziwe uzasadnienie, o czym świadczą następne wydarzenia, przenoszenia międzywydziałowe, a także treść samego rozkazu. b) Realizacja i kierowanie mnie do służby i zadań odbiegających od wskazanych w rozkazach potrzeb. c) Nie pełnienia służby nawet 1 dnia przy zadaniach wskazanych jako potrzeby przeniesienia. Skarżący wnosił o uchylenie wyżej wymienionych rozkazów [...] KGP i [...] K[...]P, wraz z ich konsekwencjami i następstwami. Skarżący podnosił, iż w ciągu 4 miesięcy 3 krotnie zmieniano mu stanowisko, co spowodowało trudności w opiece nad moim niepełnosprawnymi dziećmi i jest sprzeczne z Ustawą o Policji (Art. 79 Ustawy o Policji) w związku z art. 142 ust. 1 pkt 3 Kodeksu Pracy. Podnosi, iż przeniesienie było konsekwencją prywatnej niechęci Naczelnika w związku z tym, iż byłem na długotrwałym zwolnieniu po wypadku w pracy, a w kontaktach mówił co myśli, a nie co chciano usłyszeć. Wskazywał, iż miał obiecany awans w Wydziale [...] a gdy miał odwagę zapytać się o niego, chciano skarżacego przenieść z pracy zmianowej 12h dyżurnego do pracy w godzinach 8-16, W rozmowie z Naczelnikami wskazał, że ze względu na opiekę nad niepełnosprawnymi dziećmi potrzebuję pozostać na pracy zmianowej (było to przed czerwcem 2018r), która zapewnia najdogodniejsze warunki opieki i możliwości poświęcenia dużo czasu na rehabilitacje dzieci.Skarżacy podnosił, iż zgodnie z art. 79 ust. 1 Ustawy o Policji i Kodeksem Pracy należy mu się takie udogodnienie. Otrzymał zapewnienie, że będzie mógł pracować na zmianach. Uległ wypadkowi w pracy i był na długim zwolnieniu (pierwszym w służbie) po powrocie jednak nie przywrócono skarżącego na poprzednie stanowisko tylko kazano przychodzić o zmienionych godzinach 8-16 i powierzono mi obowiązki w tzw. sekcji ekspertów Zmiana ta nastąpiła rozkazem Komendanta [...] Policji w dniu [...]lipca 2019r. Zaznaczał, iż do służby powrócił w dniu [...] grudnia 2019r. i bez rozkazu i niezgodnie z cytowanymi przepisami kazano ww. pracować w sekcji ekspertów. Skarżący podkreślał, że nie chcąc problemów, zacząłem układać opiekę nad dziećmi pod nowe stanowisko ustaliłem z kierownikiem zmianę godzin pracy z 8:00-16:00 na 6:45-14:45 pod warunkiem uzyskania zgody Naczelnika. Napisał stosowny raport i przekazał go kierownikowi prosząc o potwierdzenie. Kierownik powiedział, iż potwierdzenie złożenia raportu skarżący otrzyma od Naczelnik, tak się jednak nie stało. W związku z tym [...] marca 2019r. ww. złożył raport do Komendanta o zmianę godzin pracy na dziennik podawczy. Dnia [...] marca 2019r. otrzymał natomiast rozkaz przeniesienia do Wydziału Ruchu Drogowego do sekcji [...] Zespołu [...], była to druga zmiana stanowiska. Kolejni rozkazem z dnia [...] kwietnia 2019r., czyli po 24 dniach przeniesiono został do Sekcji [...]. Przy czym nie otrzymał opisu stanowiska pracy przed kolejną zmianą. Po przeniesieniu do Sekcji [...] otrzymał odpowiedź w formie pisemnej o odmowie zmiany godzin prac z uzasadnieniem, iż nie jest to możliwe na tym stanowisku. W związku z tym, zdaniem skarżącego, zajmowane aktualne stanowisko nie jest równorzędne, gdyż nie zapewnia tych samych możliwości opieki na dziećmi. Podnosi również, iż 10 lat pracowałem w [...], ma ukończoną uczelnię techniczną Politechnikę [...], a aktualne obowiązki zupełnie nie pokrywają się z obowiązkami, które miałem w Wydziale [...] i wykształceniem. Najważniejszą jednak sprawą, zdaniem skarżącego jest jednak fakt, iż w aktualnej sekcji są ruchome godziny, co nie pozwala ułożyć opieki nad dziećmi z niepełnosprawnością i utrudnia znacząco życie. Tak więc raz przychodzi się na 6:00, raz na 14:00 są to tzw. dyżury cały czas się zmienia godziny pracy mimo, iż teoretycznie pracuje się w godzinach 8:00- 16:00. Podkreśla, że ma dwójkę niepełnosprawnych dzieci na utrzymaniu i potrzebuje stabilnych godzin pracy, aby mógł zaplanować lekarzy i rehabilitację. Ponadto, zakresy obowiązków są zupełnie inne, a na dodatek aktualne stanowisko jest niższe rangą z uwagi na fakt, iż na poprzednim stanowisku, mogłem zastępować kierownika i eksperta i nie zastępowałem niskich stanowisk jak referent czy policjant, na obecnym stanowisku zastępuje niskie stanowiska i nie zastępuje wysokich jak ekspert. Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Policjant może być przeniesiony na stanowisko równorzędne w każdym czasie, co wynika z dyspozycji art. 36 ust. 1ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2019r., poz.161 ze zm.). Przykładowo, stanowiska takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 891/09 oraz w wyroku z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 952/09. Taka sama reguła obowiązuje w przypadku zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączonego z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r., II SA/Wa 1716/08, LEX nr 553222; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r., II SA/Wa 4/10). Do zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne uprawnia każda okoliczność faktyczna odpowiadająca interesowi społecznemu i na tyle istotna, że przeważa nad indywidualnym interesem funkcjonariusza. Równorzędność stanowisk nie oznacza ich identyczności. Ustawa wymaga w art. 38 ust. 1 i 2 u.p., aby stanowiska były równorzędne, a nie tożsame (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., II SA/Wa 46/08). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia). Równorzędność nie oznacza takich samych obowiązków, czy też czasu służby. Również fakt innego miejsca ich wykonywania nie ma wpływu na ocenę równorzędności. Charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby (m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 366/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 września 2018r., II SA/Po 357/18). Dalej podkreślić należy, że pozostawanie w służbie w Policji oznacza dyspozycyjność policjanta, co nakazuje oceniać dopuszczalność zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć, czy też potrzeb rodzinnych policjanta. Podkreślenia wymaga, że ważny interes służby (społeczny), polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji, przeważa nad indywidulanym interesem policjanta. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2019r. [...] M. L. specjalistę Sekcji [...], pełniącego od dnia [...] stycznia 2019r. powierzone obowiązki służbowe w Sekcji [...], z dniem [...] marca 2019r. zwolnił z pełnienia powierzonych obowiązków służbowych oraz z zajmowanego stanowiska. Funkcjonariusz od dnia [...] kwietnia 2019r. został mianowany na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że z dniem [...] kwietnia 2019r. wchodzi w życie Rozkaz Organizacyjny Nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2019r., na podstawie którego ulegnie zmianie struktura organizacyjna między innymi Wydziału [...] Komendy [...] Policji, polegająca na wyłączeniu stanowiska etatowego [...] Sekcji [...] i włączeniu tego stanowiska do Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. W związku z powyższym zachodzi konieczność mianowania wymienionego policjanta na stanowisko w nowo utworzonej strukturze Wydziału Ruchu Drogowego. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju aktów jak rozkaz personalny nr [...] jest nader wąska i zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa wydanie decyzji było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic swojej dyskrecjonalności oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 707/16). Kontrolowany według powyższego wzorca rozkaz personalny nr [...] jest prawidłowy z punktu widzenia jego legalności. Wobec zmian organizacyjnych i wyłączenia stanowiska etatowego Specjalisty Sekcji [...] i włączenia tego stanowiska do Zespołu [...] Sekcji [...] Wydziału Ruchu Drogowego Komendant [...] Policji miał podstawy faktyczne i prawne do przeniesienia skarżącego na równorzędne stanowisko. Należy przy tym wskazać, ze Sąd nie ma uprawnień do badania celowości i racjonalności zmian organizacyjnych w strukturach Policji. Miarodajnym dla sprawy jest fakt, iż został wydany Rozkaz Organizacyjny Nr [...], który te zmiany wprowadzał w życie. Istotnym jest również wniosek personalny z dnia [...] marca 2019r. o zwolnienie skarżącego ze stanowiska służbowego i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Wydziale Ruchu Drogowego K[...]P na stanowisko [...] z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia. Należy przy tym wskazać, że funkcjonariusz został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Równorzędne bowiem są takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Równorzędność nie oznacza natomiast takich samych obowiązków, czy też takiego samego grafiku służby. To, że skarżący miał po przeniesieniu inny grafik służby i inny zakres obowiązków nie stanowiło przesłanki uznania, że stanowiska nie są równorzędne, bowiem stopień etatowy oraz parametry uposażenia zostały zachowane. Szczególny charakter służb mundurowych wymaga odmiennego i bardziej rygorystycznego kształtowania stosunku służbowego. Specyfika ta w konsekwencji determinuje też ocenę zgodności z prawem rozkazu osobowego mianowania na nowe równorzędne stanowisko służbowe, który jest wydawany w ramach uprawnień kompetencyjnych podmiotów wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Należy również wziąć pod uwagę, że ustawodawca w art. 38 ustawy o Policji różnicuje sposób kształtowania stosunku prawnego na podstawie tych kompetencji. Tym bardziej mianowanie policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe (a contrario z art. 38 ust. 2 ustawy o Policji) ma charakter dyskrecjonalny i motywowany jest wyłącznie przesłankami prakseologicznymi związanymi z wymaganiami i potrzebami służby, która charakteryzuje się silnym podporządkowaniem i dyspozycyjnością funkcjonariuszy. W celu właściwej realizacji zadań, Policja jako formacja zorganizowana w sposób hierarchiczny, musi posiadać możliwość elastycznego gospodarowania zasobem osobowym Policji przez jej organy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 5 grudnia 2017r., I OSK 195/16). Przy czym nie jest rolą sądu administracyjnego podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy. Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności rozkazu personalnego, nie może wkraczać w politykę kadrową policji. Zmiana treści stosunku służbowego policjanta, dokonywana jednostronnymi rozkazami przełożonego, w głównej mierze opartymi na uznaniu, nie wymaga przeprowadzania czynności dowodowych. Przełożony ma wiedzę o sytuacji kadrowej podległej mu jednostki i dokonuje według uznania, właściwego dla opanowania konkretnej sytuacji, doboru personelu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 676/11). Skarżący podnosił kwestie związane z opieką nad niepełnosprawnymi dziećmi. Wskazywał, że nowy grafik służby znacznie utrudnia mu organizowanie tej sfery życia rodzinnego. Nie można jednak zapomnieć, że służby mundurowe, w tym Policja odznaczają się wysokim stopniem dyspozycyjności funkcjonariuszy. Każdy kandydat na policjanta podejmujący służbę godzi się na ograniczenia wynikające z charakteru tej formacji. Zatem, służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej, podlegającym określonym rygorom i ograniczeniom. Stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się dyspozycyjnością, która polega na poddaniu się szczególnej dyscyplinie służbowej, której policjant gotów jest się podporządkować. Granice tej dyspozycyjności określają ustawa o Policji i wydane na jej podstawie akty wykonawcze (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r., II SA/Wa 2239/06, LEX nr 318269). Ponadto, służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza ona również dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektyzowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć policjanta (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r., II SA/Wa 1152/06, LEX nr 328767). Kwestie związane z opieką nad dziećmi nie mogły zatem podważyć zgodności z prawem rozkazów personalnych. Zwłaszcza, że jak już kilkakrotnie Sąd podkreślał kontrola jaką władny jest przeprowadzić sąd administracyjny jest wąska i odnosi się do legalizmu rozkazu personalnego. Podobnie, ze wskazanych przyczyn zarzut dotyczący krzywdzącego, w ocenie skarżącego, traktowania przez bezpośredniego przełożonego nie mógł być poddany ocenie sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzuty naruszenia przez organ art. 79 ustawy o Policji należy podkreślić, iż z uwagi na specyfikę służby przepis ten należy stosować ostrożnie i tylko we wskazanym tam zakresie bowiem stosowanie do policjantów przenoszonych do innych jednostek Policji ochrony przewidzianej w przepisach Działu ósmego KP w związku z art. 79 ust. 1 ustawy o Policji nadinterpretację. Nie można zatem przyjąć, że pomimo braku ograniczeń w tym zakresie w ustawie o Policji i przy jednoczesnym określeniu przypadków, w których policjanci korzystający z uprawnień związanych z rodzicielstwem podlegają szczególnej ochronie, przewidzianej w art. 44 ust. 1 ustawy o Policji, zamiarem racjonalnego ustawodawcy było, aby w stosunku do policjantów, od których wymaga się szczególnej dyspozycyjności i którzy są zobowiązani realizować zadania istotne z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, stosować ograniczenia dotyczące zmiany miejsca pełnienia służby, które odnoszą się wyłącznie do pracowników (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września 2016 r., IV SA/Gl 338/16). Należy zatem przyznać racje organowi, iż wzgląd na uprawnienia pracownicze nie może utrudniać wykonywania zadań Policji także w sensie prawidłowego kształtowania polityki kadrowej. Organy rozstrzygające w niniejszej sprawie uwzględniły obowiązujące regulacje prawne w zakresie przenoszenia i mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe i podjęte w sprawie rozstrzygnięcia nie mają cech dowolności nie naruszając przy tym dyspozycji art. 32 ust. 1 w zw. z art. 38 1 i 2 a contrario ustawy o Policji. Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Rozkazy organów I i II instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy formalne, uwzględniają też okoliczności sprawy. Przy czym organ II instancji przeprowadził prawidłową ocenę tego czy mianowanie dotyczyło stanowiska równorzędnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.