II SA/Wa 1939/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi S.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) dalej "k.p.a." uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia S. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782, ze zm.), ustalając datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2017 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania, wskazując co następuje: Komendant Miejski Policji w [...] wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia S. S. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku organ wskazał, że analiza udostępnionych przez Prokuraturę Rejonową w [...] oraz przez Sąd Rejonowy w [...] materiałów postępowania karnego w sprawie o popełnienie przez S. S. przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., pozwala na stwierdzenie, że skarżący nie sprostał ustawowym obowiązkom, a przede wszystkim utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, wykazując jednocześnie rażące lekceważenie wobec obowiązujących norm prawnych i etycznych. W opinii KMP w [...], okoliczności czynu, o którego popełnienie oskarżony jest S. S., niezależnie od wyniku postępowania karnego, dyskwalifikują go jako funkcjonariusza Policji, bowiem utracił on przymiot osoby, która mogłaby gwarantować praworządność, sprawiedliwość i zaufanie. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 4 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.) zawiesił S. S. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. Następnie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i 3 w zw. z art. 45 ust. 3 i art. 124 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 4 lit. c, § 2 i § 3 ww. rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. przedłużył okres zawieszenia wymienionego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. zwolnił S. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji - z dniem [...] maja 2017 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności, natomiast doręczona ona została pełnomocnikowi strony w dniu [...] czerwca 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż ww. funkcjonariusz z chwilą oskarżenia go o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, utracił przymiot "nieskazitelności charakteru", a to z kolei spowodowało konieczność zwolnienia go ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Pozostawienie funkcjonariusza w szeregach Policji - w zaistniałych okolicznościach - naruszyłoby ważny interes służby, pozbawiając tę formację wiarygodności w opinii publicznej oraz wpłynęłoby demoralizująco na innych funkcjonariuszy. Organ zaznaczył ponadto, iż stronie zapewniono możliwość skorzystania z uprawnienia wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie organu I instancji dotychczas zgromadzone materiały, a przede wszystkim wniesienie aktu oskarżenia przeciwko S. S., stanowiły wystarczającą podstawę do wydania ww. rozkazu personalnego. W dniu [...] czerwca 2017 r., w terminie ustawowym, pełnomocnik S. S. złożył odwołanie od ww. rozkazu personalnego KWP w [...] zaskarżając go w całości, jednocześnie zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 43 ust. 3, art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., art. 9, art. 10 § 1 i 2 i art. 108 k.p.a. Ponadto pełnomocnik złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci protokołów przesłuchań świadków znajdujących się w aktach postępowania karnego, które zostały przekazane do Sądu Rejonowego w [...]. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić służby w Policji. Użycie w ww. przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Komendant Główny Policji zaznaczył, iż przyczyny zwolnienia ze służby policjanta, ustanowione w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz które utrudniają mu lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. We wszystkich zatem przypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnej, indywidualnej sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną, uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Zdaniem organu odwoławczego, KWP w [...] słusznie uznał, że skarżący utracił cechę nieskazitelności charakteru w następstwie oskarżenia go o przestępstwo ściągane z oskarżenia publicznego. Powoduje to konieczność usunięcia go z szeregów Policji. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przeciwko S. S. w toku prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w [...] postępowania karnego o sygn. akt [...], sporządzono akt oskarżenia, w którym ww. oskarżono o to, że: w okresie od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. w [...] będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w [...] w trakcie pełnienia służby przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że mimo wynikającej z art. 25 ust 3 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, zakazu używania przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, w stosunku do której użyto środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce, kilkakrotnie użył wobec zatrzymanego L. D. urządzenia typu [...] serii [...] , czym spowodował u niego liczne drobne oparzenia skóry w okolicy lędźwiowej i prawego pośladka, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zgodnie z dokumentacją znajdującą się w aktach niniejszego postępowania, S. S. w dniu [...] grudnia 2015 r., pełniąc służbę w patrolu Policji otrzymał od dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w [...] polecenie udzielenia pomocy funkcjonariuszom, przy doprowadzaniu do przychodni lekarskiej agresywnie zachowującego się mężczyzny, zatrzymanego uprzednio w związku z zakłócaniem porządku publicznego. S. S. wraz z partnerem z patrolu udał się pod przychodnię lekarską. W związku ze stawianiem oporu przez zatrzymanego, policjanci napotkali trudności w wyprowadzeniu zatrzymanego z radiowozu w celu doprowadzenia go na badanie lekarskie. W końcu po wyprowadzeniu z radiowozu, przy pomocy wózka inwalidzkiego L. D. został przewieziony do budynku przychodni, a następnie, po badaniu lekarskim, został przetransportowany w asyście patrolu Policji, w którym służbę pełnił S. S., do KMP w [...] w celu umieszczenia go w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych. Zachowanie mężczyzny, pomimo założonych kajdanek (użyto ich nieprzerwanie od chwili zatrzymania L. D.) ponownie spowodowało trudności z wyprowadzeniem go z radiowozu oraz utrudniało policjantom wykonanie kolejnych czynności zmierzających do osadzenia zatrzymanego w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych, znajdującym się na drugim piętrze w budynku KMP w [...]. Po wprowadzeniu zatrzymanego do wskazanego pomieszczenia początkowo niemożliwe było dokonanie przeszukania L. D., ze względu na stawiany przez niego opór i agresywne zachowanie. W momencie gdy zatrzymany stracił przytomność zostały mu zdjęte z rąk kajdanki, rozebrano go z odzieży, a także wezwano pogotowie ratunkowe. Zatrzymany, zgodnie z zaleceniem lekarza, który go badał, został przewieziony do szpitala w związku z podejrzeniem zażywania substancji psychoaktywnych. W opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej sporządzonej w oparciu o badanie L. D. oraz historię choroby, sporządzoną w związku ze złożonym do Prokuratury Rejonowej w [...] zawiadomieniem o pobiciu, wskazano, że u L. D. poza obrażeniami ciała w postaci otarć naskórka obu nadgarstków i sińców licznych okolic ciała, wystąpiły także liczne drobne oparzenia skóry składające się z podwójnych punktów w naskórku okolicy lędźwiowej i prawego pośladka. Stwierdzono przy tym między innymi, że te liczne drobne oparzenia należy wiązać z działaniem wysokiej temperatury i mogły one powstać w wyniku działania elektrod elektrycznego paralizatora. Analiza zapisów w urządzeniu [...] serii [...] znajdującego się podczas omawianych czynności w posiadaniu S. S. wykazała, że w okresie od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. w urządzeniu tym kilkanaście razy wzbudzany był łuk elektryczny. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach świadka - policjanta, który wraz ze skarżącym brał udział w omawianej interwencji. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że S. S. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z ww. policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W przedmiotowej sprawie dopełniony został obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem organ I instancji w dniu [...] maja 2017 r. uzyskał opinię właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów wydaną w oparciu o uchwałę nr [...]Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ województwa [...] w [...]. W opinii tej organizacja zakładowa związku zawodowego policjantów nie wniosła uwag i zastrzeżeń do zwolnienia skarżącego ze służby. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przy czym, jak zaznaczył organ, sytuacja każdego funkcjonariusza Policji jest odmienna i okoliczności danego czynu czy zachowania muszą być badane indywidualnie. Bez wpływu zatem dla niniejszej sprawy pozostaje "incydent" dotyczący przekroczenia uprawnień w związku z użyciem paralizatora przez funkcjonariuszy innego garnizonu, na co powoływał się skarżący. W ocenie organu odwoławczego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów S. S. nie spełnia. Organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy na potrzeby niniejszego postępowania został ustalony ponad wszelką wątpliwość na podstawie informacji własnych organu I instancji oraz materiałów przekazanych przez prokuratora, a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że S. S. nie może dalej pełnić służby w Policji. Zasadnie przy tym organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącego o przeprowadzenie dowodu z protokołów przesłuchań znajdujących się w aktach postępowania karnego. Decyzja w sprawie zwolnienia policjanta ze służby znajduje bowiem pełne oparcie w okolicznościach wynikających ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji zaznaczył, że organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zasadności oskarżenia policjanta w toku postępowania karnego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu czynu należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do właściwego sądu. Zdaniem organu odwoławczego nie jest trafny zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bowiem KWP w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, zapewniając stronie możliwość czynnego udziału w tymże postępowaniu na każdym jego etapie. Z akt sprawy wynika, że z uprawnienia tego strona skorzystała. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 108 § 1 k.p.a., bowiem w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. KWP w [...] mógł i powinien użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem służby. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że zaskarżony rozkaz personalny KWP w [...] został doręczony pełnomocnikowi strony w dniu [...] czerwca 2017 r. Stosownie do art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja wywołuje określone w niej skutki prawne dopiero od dnia doręczenia lub ogłoszenia stronie. Rozstrzygnięciu organu I instancji o zwolnieniu S. S. ze służby z dniem [...] maja 2017 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec powyższego należało uchylić rozkaz personalny I instancji w części dotyczącej określenia daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji i na nowo określić tę datę na [...] czerwca 2017r. Pismem z dnia [...] października 2017 r. S. S. , reprezentowany prze pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. zarzucając naruszenie: - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, że zaistniała przesłanka ważnego interesu służby w sytuacji, gdy sprawa dotycząca domniemanego popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego, nie została ostatecznie zakończona, gdyż toczy się dopiero postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...](sygn. akt [...]), - art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, polegające na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji, podczas gdy nie zostało wykazane, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu w postępowaniu karnym toczącym się przed Sądem Rejonowym w [...], - art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy poprzez zwolnienie ze służby w Policji przed upływem 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, - art. 41 ust 2 pkt. 5 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na jego zastosowaniu z przekroczeniem granic swobodnego uznania, bowiem zarówno Komendant Główny Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie wskazali na czym polega ważny interes służby, a nadto nie wykazali, w jakim stopniu pozostawanie w służbie skarżącego naruszałoby ważny interes służby, a ponadto - błędne uznanie, że z uwagi na ważny interes służby zachodzi podstawa do zwolnienia skarżącego ze służby, w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie skarżącego nie dawało ku temu żadnych podstaw, - art. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego, pomimo iż rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem procedury administracyjnej, tj. art. 76 § 1 k.p.a. przy jednoczesnym wadliwym zastosowaniu art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, - art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, poprzez wadliwe zastosowanie tego trybu do zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy zwolnienie z służby w ogóle nie było konieczne w okolicznościach niniejszej sprawy wobec niezakończenia postępowania karnego w stosunku do skarżącego, - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zaznajomienia skarżącego z aktami sprawy przed wydaniem decyzji II instancji, co naruszyło prawo skarżącego do czynnego udziału w sprawie, prawo do obrony jego interesów oraz zgłaszania w sprawie wniosków dowodowych, takich jak np. wniosku o pozyskanie opinii bezpośredniego przełożonego skarżącego o przebiegu jego służby, przeprowadzenia dowodu z akt osobowych skarżącego na okoliczność przebiegu jego służby, zwrócenia się do Prokuratury Rejonowej w [...] celem wyjaśnienia statusu i stanu postępowania karnego, - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez orzekanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy zebrany w sprawie, - art. 108 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony, podczas gdy brak było podstaw do nadania rozkazowi personalnemu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie prawdy obiektywnej, a także nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego przy rozpatrywaniu sprawy poprzez nieuwzględnienie sytuacji skarżącego, który działał w zaufaniu do organów. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż organ odwoławczy błędnie zastosował normę wynikającą z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podkreślił przy tym, że dopóki jego wina nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem, należy uznawać go za niewinnego. Skoro skarżący nie popełnił zarzucanego mu czynu i jego wina nie została stwierdzona prawomocnym wyrokiem, to nie zachodzi przesłanka "ważnego interesu służby", uzasadniająca jego zwolnienie ze służby w Policji. Skarżący zarzucił również, że organy Policji nie wykazały na czym polega ważny interes służby, przez co dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ, stosując uznanie administracyjne, powinien uwzględniać słuszny interes strony, jeżeli nie stoi na przeszkodzie interes społeczny, który - zdaniem skarżącego - w niniejszej sprawie nie występuje. Skarżący podniósł, że w praktyce na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwalnia się funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Nie oznacza to jednak, że przełożeni funkcjonariuszy mają tu całkowitą swobodę i ważnym interesem służby mogą uzasadnić każdą decyzję o zwolnieniu. Taka decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego staje się arbitralną lub podjętą przy użyciu niedozwolonych kryteriów. W ocenie skarżącego przyczyną podjęcia decyzji o zwolnieniu go ze służby były doniesienia medialne związane z przypadkiem przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Policji i w konsekwencji śmierci osadzonego we [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia S. S. ze służby w Policji nie narusza prawa. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w przedstawionych przez organy Policji okolicznościach faktycznych istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji - wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA). Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, przy czym w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 ww. ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również i etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią, bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa. Nierespektowanie obowiązującego porządku prawnego, jest zachowaniem niegodnym każdego policjanta, ewidentnie sprzecznym z rotą złożonego ślubowania, a ponadto zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym, podważającym dobre imię i autorytet macierzystej formacji. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych, przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1084/16; wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15; publ. CBOSA). Pojęcie "ważnego interesu służby" należy również wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, którym nie można zarzucić, czy przypisać takiego zachowania, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego policjanta. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. CBOSA). Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – S. S. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została przez organy Policji wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że przeciwko S. S. w toku prowadzonego w Prokuraturze Rejonowej w [...] postępowania karnego (sygn. akt [...]), sporządzono akt oskarżenia, w którym ww. oskarżono o to, że: w okresie od dnia [...] grudnia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. w [...] będąc funkcjonariuszem Komendy Miejskiej Policji w [...] w trakcie pełnienia służby przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że mimo wynikającej z art. 25 ust 3 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, zakazu używania przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej, w stosunku do której użyto środków przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce, kilkakrotnie użył wobec zatrzymanego L. D. urządzenia typu [...] serii [...] (...), tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Powyższe okoliczności skutkowały tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby leży wydalenie skarżącego z szeregów tej formacji. Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem ww. przestępstwa w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, że sam fakt oskarżenia S. S. o popełnienie czynu z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k., stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyroki NSA z dnia: 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111; 12 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 921/17, publ. CBOSA). Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie ww. przestępstwa, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane wymagania. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OSK 1034/13; publ. CBOSA), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, który realizuje Policja. Zauważyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, o czym stanowi art. 43 ust. 3 ww. ustawy. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, który nie wniósł zastrzeżeń co do trybu i sposobu zwolnienia S. S. ze służby w Policji (uchwała z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]). Odnosząc się do argumentacji skargi, że popełnienie zarzucanego czynu i zawinienie skarżącego nie zostało udowodnione w postępowaniu karnym, zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym względzie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 (publ. CBOSA) stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13 (publ. j.w.) NSA stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych". Podkreślić również należy, że organ Policji nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z akt sprawy wynika, że niezbędne materiały z postępowania karnego (postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] października 2016 r. o przedstawieniu S. S. zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], akt oskarżenia sporządzony w dniu [...] grudnia 2016 r. przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...]) zostały dołączone do materiału aktowego i poddane stosownej analizie. Organ orzekający nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie można również uznać, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Postępowanie w przedmiocie rozwiązania ze S. S. stosunku służbowego było bowiem prowadzone w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, przy czym w dacie wydania rozkazów personalnych I i II instancji nie zaistniały przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 9 tej ustawy. Odnośnie zarzutu naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że organ II instancji nie prowadził postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., bowiem zgłoszony przez pełnomocnika skarżącego wniosek dowodowy w odwołaniu od rozkazu personalnego organu I instancji nie został uwzględniony, a całość materiału dowodowego zgromadzona w postępowaniu była skarżącemu i jego pełnomocnikowi znana. Niezależnie do powyższego zaznaczenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową, która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, publ. LEX nr 1286271; z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, publ. LEX nr 1081058). Przy czym to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, publ. LEX nr 1070853). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem skarżący - działający przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo iż wskazał jakich ewentualnie czynności procesowych nie mógł dokonać, tzn. jakie dowody w sprawie nie zostały przeprowadzone, to jednak nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Niezależnie od powyższego uznać należy, że wymienione w skardze dowody, których skarżący nie zgłosił przed wydaniem decyzji organu II instancji, tj. wniosek "o pozyskanie opinii bezpośredniego przełożonego skarżącego o przebiegu jego służby, przeprowadzenie dowodu z akt osobowych skarżącego na okoliczność przebiegu jego służby, zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...], celem wyjaśnienia statusu i stanu tego postępowania karnego", nie mogły mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że akta osobowe policjanta - S. S. stanowią integralną część akt postępowania administracyjnego i zawierają wszelkie dane dotyczące dotychczasowego przebiegu służby funkcjonariusza. Przedmiotowe akta osobowe zawierają także wydane w toku służby opinie służbowe dotyczące ww. funkcjonariusza. Zważywszy natomiast, że organy Policji nie były uprawnione ani zobowiązane do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego, w tym także do oceny zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, ewentualne dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym dowodu w postaci "zwrócenia się do Prokuratury Rejonowej w [...], celem wyjaśnienia statusu i stanu tego postępowania karnego" w sytuacji, w której postępowanie karne było nadal w toku, również nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. bowiem organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Czyniąc to, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnie przy tym uznał, że w interesie społecznym leży natychmiastowe odsunięcie od pełnienia obowiązków funkcjonariusza, który nie daje rękojmi godnego reprezentowania formacji i prawidłowej realizacji zadań służbowych. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] maja 2017 r., należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.