II SA/Wa 2041/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Konrad Łukaszewicz (spr.), Protokolant referent stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] reprezentowanego przez Zarząd Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia starosty oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. o numerze [...], mocą którego stwierdzono nieważność uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia starosty. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Rada Powiatu [...] podjęła w dniu [...] sierpnia 2018 r. uchwałę o numerze [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty [...], w której w § 1 ustaliła to wynagrodzenie, a jej wykonanie powierzyła w § 2 Przewodniczącemu Rady Powiatu [...]. Ponadto w § 3 uchwały wskazała, iż z chwilą jej wejścia w życie tarci moc poprzednia uchwała Rady Powiatu z dnia [...] grudnia 2014 r., zaś w § 4 postanowiła, iż uchwała wchodzi w życie z zachowaniem okresu uprzedzenia ze strony pracodawcy równego okresowi wypowiedzenia, czyli z dniem 1 października 2018 r. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż jej podjęcie było niezbędne z uwagi na wejście w życie z dniem 19 maja 2018 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 936 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Wskazano ponadto, iż przy opracowywaniu uchwały uwzględniono materiały przesłane przez Związek Powiatów Polskich, w których akcentowano konieczność zachowania odpowiedniego okresu między wypowiedzeniem dopuszczalnej zmiany warunków płacy na niekorzyść pracownika a skutkiem w postaci obniżenia wynagrodzenia. Podniesiono, iż wypowiedzenie zmieniające jest czynnością prawną złożoną, nie ma więc przeszkód, aby w drodze analogii stosować przepis art. 42 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.; zwanej dalej: "Kodeksem pracy") do pracowników z wyboru, ale tylko w zakresie ustanawiającym zachowanie okresu wypowiedzenia co do wywołania skutku w postaci obniżenia wynagrodzenia pracownika. Rada Powiatu powołała się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2006 r. o sygn. akt II PK 27/06. Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] września 2018 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność § 4 uchwały Rady Powiatu w zakresie w jakim przewiduje wejście w życie uchwały z zachowaniem okresu uprzedzenia ze strony pracodawcy równego okresowi wypowiedzenia, czyli z dniem 1 października 2018 r. oraz § 3 w zakresie słów "z chwilą wejścia w życie niniejszej uchwały". W uzasadnieniu organ podniósł, iż rozwiązanie wprowadzone w zakresie wejścia w życie uchwały jest sprzeczne z prawem, bowiem Rada Ministrów wskazała jednoznacznie – w Załączniku nr 1 do rozporządzenia – termin obowiązywania stawek wynagrodzenia zasadniczego oraz maksymalnego poziomu dodatku funkcyjnego od dnia 1 lipca 2018 r. Zdaniem Wojewody, rozwiązanie wprowadzone przez Radę Powiatu pozostawałoby w sprzeczności z rozporządzeniem, które jest aktem prawa powszechnie obowiązującego. Organ podniósł przy tym, iż z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że do zmiany wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego zatrudnionego na podstawie wyboru (w tym starosty) nie stosuje się przepisów Kodeksu pracy, a więc również art. 42. W konsekwencji Wojewoda uznał, iż Rada Powiatu nie miała podstaw do ustalenia wejścia w życie uchwały z zachowaniem okresu uprzedzenia ze strony pracodawcy równego okresowi wypowiedzenia, czyli z dniem 1 października 2018 r. Powiat [...] wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] wnosząc o jego uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez Wojewodę, że dotychczasowa stawka wynagrodzenia, ustalona zgodnie z poprzednio obowiązującymi regulacjami oraz na podstawie ważnej i nieuchylonej w świetle prawa uchwały Rady Powiatu z dnia [...] grudnia 2014 r., miałaby przestać obowiązywać z dniem [...] lipca 2018 r., w związku z wejściem w życie rozporządzenia, pozbawiając tym samym Starostę [...] zagwarantowanego oraz nabytego (m. in. na podstawie Kodeksu pracy) prawa do zachowania odpowiedniego okresu pomiędzy wprowadzeniem dopuszczalnej zmiany warunków płacy na niekorzyść pracownika, wpływając tym samym negatywnie na zaufanie oraz pewność co do prawa, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) art. 8 ust. 2 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1260 ze zm.) w zw. z art. 12 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 511) w zw. z art. 42 Kodeksu pracy poprzez uznanie za prawidłowe obniżenie wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego bez zachowania odpowiedniego okresu, podczas gdy prawo to zostało nabyte przez Starostę [...] na mocy przepisów ustawowych (m. in. Kodeksu pracy), które pozostają nadal w mocy, a więc aktu wyższego nad rozporządzeniem, które nie może ingerować w postanowienia ustawy, ani tym bardziej zmieniać ich z mocą wsteczną na niekorzyść pracownika, tym bardziej, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozporządzenie bezpośrednio ma kształtować wynagrodzenie pracowników samorządowych. Rozwijając zarzuty skargi Powiat ponowił argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu do uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., powołując się ponownie na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2006 r. o sygn. akt II PK 27/06. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Realizując powyższe kompetencje Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest prawidłowe. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, iż zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa, przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego obowiązkiem sądu administracyjnego jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 3 do art. 148; J. Zimmermann, Elementy procesowe nadzoru i kontroli NSA nad samorządem terytorialnym, "Państwo i Prawo" 1991, nr 10, s. 48; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 1995 r. o sygn. akt SA/Rz 1109/95; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przystępując do badania zgodności z prawem uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty [...] wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 12 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym, do wyłącznej właściwości rady powiatu należy ustalanie wynagrodzenia przewodniczącego zarządu powiatu (starosty). Wynagrodzenie to ustala rada powiatu w formie uchwały w oparciu o przepisy prawa regulujące zasady ich wynagradzania. Problematyka wynagradzania pracowników samorządowych aktualnie uregulowana jest w ustawie o pracownikach samorządowych i w wydanym na podstawie art. 37 ust.1 tej ustawy rozporządzeniu. Przepisy tego rozporządzenia są źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej (art. 87 ust. 1 Konstytucji) oraz źródłem prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Podkreślić od razu trzeba, iż sytuacja starosty jako pracownika samorządowego jest szczególna, bowiem pochodzi on z wyboru, zatem nie można założyć, jak uczynił to autor skargi, że jego stosunek pracy jest ukształtowany w sposób tożsamy, jak innych pracowników samorządowych. W orzecznictwie sądów powszechnych i administracyjnych wskazuje się bowiem, iż stosunek pracy pracownika samorządowego z wyboru jest szczególnym stosunkiem pracy ściśle związanym z pełnioną przez niego funkcją. W przypadku starosty przyjęcie mandatu oznacza zgodę na podjęcie zatrudnienia na warunkach określonych przez radę powiatu w ramach prawa powszechnie obowiązującego, czyli ustawy o samorządzie powiatowym, ustawy o pracownikach samorządowych i rozporządzeń wykonawczych do nich. Zatem Starosta [...] przyjmując mandat i obejmując stanowisko wyraził zgodę na zatrudnienie na takich warunkach. Kwestia zmiany wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego z wyboru nie została uregulowana ani w ustawie o pracownikach samorządowych ani w przepisach Kodeksu Pracy. W Kodeksie pracy stosunkom pracy na podstawie wyboru poświęcono zaledwie kilka artykułów (art. 73-75), nie przewidując przy tym – jak to ma miejsce w odniesieniu do stosunków pracy z powołania (art. 69) – odpowiedniego stosowania do nich przepisów dotyczących umów o pracę. Zgodnie natomiast z art. 43 ustawy o pracownikach samorządowych, w kwestiach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy (ust. 1), a spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają sądy pracy (ust. 2). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela stanowisko wyrażone zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, że do stosunków pracy z wyboru, w szczególności do zmiany wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego zatrudnionego na podstawie wyboru, nie stosuje się przepisów Kodeksu pracy, w szczególności art. 42 (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 czerwca 2001 r. o sygn. akt I PKN 488/00, OSNP 2003 nr 10, poz. 242; z dnia 23 listopada 2001 r. o sygn. akt I PKN 699/00, OSNP 2003 nr 22, poz. 541; z 9 października 2006 r. o sygn. akt II PK 27/06, OSNP 2007 nr 23-24, poz. 344; z dnia 9 czerwca 2008 r. o sygn. akt II PK 330/07, OSNP 2009, nr 21-22, poz.278; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 września 1997 r. o sygn. akt II SA 941/97; z 9 listopada 2004 r. o sygn. akt OSK 873/04; z dnia 12 marca 2010 r. o sygn. akt II OSK 14/10; z dnia 21 listopada 2018 r. o sygn. akt II OSK 2788/16). Przepis art. 42 Kodeksu pracy wprost odnosi się jedynie do umownych stosunków pracy, a w związku z tym, że przepisy dotyczące stosunku pracy na podstawie wyboru (art. 73-75) nie odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących umowy o pracę, nie jest możliwe zastosowanie konstrukcji wypowiedzenia zmieniającego do stosunku pracy na podstawie wyboru. Jak to zostało już wskazane, kwestia zmiany wysokości (obniżenia) wynagrodzenia pracownika samorządowego zatrudnionego na podstawie wyboru nie została również uregulowana w ustawie o pracownikach samorządowych. Nie oznacza to jednak niedopuszczalności zmiany wysokości wynagrodzenia starosty przez radę powiatu w okresie trwania jego mandatu. Takich przepisów gwarantujących stabilność warunków zatrudnienia starosty (stabilność treści jego stosunku pracy w zakresie dotyczącym wysokości wynagrodzenia) nie zawiera ani ustawa o samorządzie powiatowym, ani ustawa o pracownikach samorządowych, ani Kodeks pracy. Powyższa kwestia została kompleksowo wyjaśniona w obszernym i wnikliwym uzasadnieniu do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r. o sygn. akt II PK 330/07, jak również w uzasadnieniu do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2010 r. o sygn. akt II OSK 14/10, w którym dodatkowo wskazano na trafne stanowisko zajęte przez A. Kisielewicza w glosie do wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2006 r. o sygn. akt II OSK 424/05, zgodnie z którym, przyporządkowanie stosunku pracy z wyboru mandatowi, skutkujące niedopuszczalnością rozwiązania lub zmiany stosunku pracy bez naruszenia mandatu, sprawia również, że do stosunku pracy z wyboru nie stosuje się wypowiedzenia warunków pracy i płacy (wypowiedzenia zmieniającego), przewidzianego w art. 42 Kodeksu pracy. Odmowa przyjęcia przez pracownika zaproponowanych mu w wypowiedzeniu zmieniającym nowych warunków wynagrodzenia prowadziłaby, w myśl art. 42 § 3 Kodeksu pracy do rozwiązania stosunku pracy. Tymczasem stosunek pracy z wyboru nie może być rozwiązany w trakcie trwania mandatu (art. 73 § 2) a odmowa przyjęcia przez wójta nowych warunków wynagrodzenia nie stanowi w świetle prawa przesłanki wygaśnięcia mandatu. W konsekwencji stwierdzić należało, iż podstawowe kryterium ustalania wysokości wynagrodzenia dla pracowników samorządowych z wyboru, w tym dla starosty, stanowią przepisy ustawy o pracownikach samorządowych i rozporządzenia. Dodać należy, iż przepis art. 13 Kodeksu pracy stanowi, że pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za pracę, a warunki realizacji tego prawa określają przepisy prawa pracy oraz polityka państwa w dziedzinie płac, w szczególności poprzez ustalenie najniższego wynagrodzenia za pracę. Z przepisu tego wynika, że wynagrodzenie za pracę musi mieścić się w granicach wyznaczonych przez przepisy o zakresie wynagrodzenia dla określonej grupy pracowników, w tym wypadku określonych w rozporządzeniu. Rada Powiatu, w swojej argumentacji uzasadniającej zastosowanie trzymiesięcznego "okresu uprzedzenia" skutkującego wejściem uchwały w życie z dniem 1 października 2018 r., odwołała się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2006 r. o sygn. akt II PK 27/06 (OSNP 2007/23-24/344, OSP 2008/7-8/83). Organ nie dostrzegł jednak, że w wyroku tym Sąd Najwyższy wskazał również, że systemowa analiza przepisów prawa pracy (w rozumieniu art. 9 Kodeksu pracy) prowadzi do wniosku, że zasadą prawa pracy jest konieczność zachowania odpowiedniego okresu między wprowadzeniem dopuszczalnej zmiany warunków płacy na niekorzyść pracownika, a skutkiem w postaci obniżenia wynagrodzenia. W zależności od źródła uprawnienia płacowego jest to realizowane różnymi metodami. W przypadku, gdy uprawnienie płacowe pracownika wynika z aktów prawnych powszechnie obowiązujących to rolę taką spełniają odpowiednie przepisy przejściowe ustanawiające ich vacatio legis. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje zatem, iż w rozporządzeniu przewidziane zostały stawki wynagrodzenia dla pracowników samorządowych z wyboru obowiązujące do 30 czerwca 2018 roku (w wysokości identycznej z dotychczas obowiązującymi na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych, które utraciło moc 18 maja 2018 r.) oraz w wysokości obniżonej, obowiązujące od 1 lipca 2018 r. Unormowanie to stanowi quasi vacatio legis dla wprowadzonych zmian, a wobec tego także i z tego powodu brak jest podstaw do odmiennego kreowania terminu wejścia w życie nowych stawek wynagrodzenia przez radę powiatu (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 listopada 2018 r. o sygn. akt III SA/Łd 849/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 1734/18). Wskazać również trzeba, iż w art. 37 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych wyraźnie wskazane zostało upoważnienie do określania zasad wynagradzania pracowników samorządowych do kompetencji Rady Ministrów, a nie organów samorządowych. Tym samym rada powiatu nie może, powołując się na art. 12 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym, ustanawiać innych, szczególnych zasad wynagradzania pracowników powiatu, aniżeli wynikające z powołanych przepisów. W związku z tym zgodzić należy się z Wojewodą, iż uchwała Rady Powiatu z dnia [...] sierpnia 2018 r. była we wskazanym zakresie sprzeczna z postanowieniami Załącznika nr 1 do rozporządzenia, gdyż określa termin wejścia w życie nowych stawek wynagrodzenia niezgodnie z wyrażoną w nim wolą prawodawcy. Zgodnie bowiem z tym Załącznikiem, zmieniona tabela kwot wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego starostów miała mieć zastosowanie od 1 lipca 2018 r. W związku z powyższym, nowe wynagrodzenie Starosty [...], odpowiadające kwotom przewidzianym w tym rozporządzeniu, powinno obowiązywać od dnia 1 lipca 2018 r., a nie od 1 października 2018 r. Przechodząc natomiast do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały. Jednocześnie, w myśl art. 79 ust. 4 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały w przypadku nieistotnego naruszenia prawa. Zatem nie każde naruszenie prawa prowadzi do nieważności uchwały organu powiatu. Dotyczy to wyłącznie naruszeń istotnych. Wyjaśnić zatem należy, iż za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, "Samorząd Terytorialny" 2001 r., z. 1-2, s. 101-102). Na wymóg wyraźniej sprzeczności z normą prawną wyższego rzędu w aspekcie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy wskazał NSA w wyroku z dnia 12 września 2017 r. o sygn. akt II OSK 2884/16 podkreślając, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepis. W rozstrzyganym sporze rację należy przyznać Wojewodzie [...] bowiem przekroczenie przez Radę Powiatu [...] kompetencji przy ustalaniu wynagrodzenia Starosty [...], stanowiło istotne naruszenie prawa skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności uchwały we wskazanej części. W ocenie Sądu, kontrolowane rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, które jednoznacznie wskazywało na czym polegało i w czym się wyrażało naruszenie przepisów rozporządzenia. Rozstrzygnięcie to zostało podjęte w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. Z tych względów za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze, jak również argumenty wywiedzione na ich poparcie. W szczególności zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza zasad konstytucyjnych. Przeciwnie, jak to podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 21 listopada 2018 r. o sygn. akt II OSK 2788/16, pozostawienie w obrocie prawnym uchwały, która w swej treści narusza obowiązujące prawo, prowadzi do naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Odnosząc się z kolei do powoływanego przez stronę skarżącą na poparcie swojego stanowiska wyroku Sądu Najwyższego z 9 października 2006 r. o sygn. akt II PK 27/06 wskazać należy, że został on wydany w innym stanie faktycznym i prawnym. Przede wszystkim dotyczył sytuacji, w której rada gminy korzystając ze swoich kompetencji do kształtowania wysokości wynagrodzenia wójta, burmistrza, prezydenta miasta jednostronnie, w związku z negatywną oceną jego pracy dokonała obniżenia wysokości jego wynagrodzenia i tylko takiej sytuacji dotyczy wynikający z niego nakaz stosowania w drodze analogii art. 42 Kodeksu pracy, a więc dokonania obniżenia wynagrodzenia z zachowaniem okresu równego okresowi wypowiedzenia. W ocenie Sądu, skoro w rozstrzyganej sprawie obniżenie wynagrodzenia Starosty [...] było konsekwencją zmian dokonanych przez ustawodawcę to ustawodawca decyduje od kiedy nowe przepisy wejdą w życie. W tym zakresie ustawodawca w rozporządzeniu przewidział quasi przepisy przejściowe, umożliwiające organom samorządu dostosowanie wysokości wynagrodzenia starosty do zmienionych stawek wynagrodzenia. Reasumując wskazać należy, że skoro przepisy prawa nie przyznają radzie powiatu uprawnień do ustalania zasad wynagradzania pracowników samorządu gminnego, to uchwała tego organu regulująca omawianą kwestię w sposób odmienny od przepisów prawa mających charakter bezwzględnie obowiązujących, narusza prawo w sposób istotny i dlatego na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wojewoda uprawniony był do stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej chwili jej wejścia w życie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.