II SA/Wa 3749/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi K.K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby oddala skargę Centralna Komisja Lekarska (zwana dalej CKL) orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] (zwane dalej orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r.) po rozpatrzeniu odwołania Pana K.K.(zwanego dalej Skarżącym) utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji [....] w W.(zwanej dalej [...] RKL w [...]) z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] (zwane dalej orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2021 r.) w przedmiocie uznania ww. za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący został skierowany na komisję lekarską celem ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 398) zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z - "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N - "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w załączniku do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 2035; zwanym dalej załącznikiem do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r. ). [...]RKL w [...]orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2021 r. uznała Skarżącego za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej z powodu niestabilności przyśrodkowej kolana lewego i stanu po przebyciu ostrego krwiaka śródmózgowego z epizodem majaczeniowym. Od powyższego orzeczenia Skarżący złożył w terminie odwołanie i wnosił o pozytywne rozpatrzenie jego prośby. CKL orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. po analizie całości dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie, po uwzględnieniu wyników dotychczas przeprowadzonych badań, zadecydowała o konieczności przeprowadzenia ponownej specjalistycznej oceny ortopedycznej i urologicznej. Konsultujący w dniu [...] sierpnia 2021 r. na potrzeby postępowania drugiej instancji specjalista ortopedii i reumatologii narządu ruchu na podstawie dokumentacji medycznej i badania własnego stwierdził występowanie przewlekłej niestabilności przyśrodkowej kolana lewego. Konsultujący specjalista neurologii w dniu [...] sierpnia 2021 r. potwierdził ustalenia z postępowania pierwszo-instancyjnego o przebyciu przez odwołującego ostrego krwiaka śródmózgowego skroniowo-potylicznej prawej z epizodem majaczeniowym, aktualnie bez odchyleń neurologicznych. CKL stwierdziła, że na potrzeby orzeczenia ustalenia dotyczące występowania niestabilności lewego kolana i przebycia urazu wielonarządowego (w tym krwiaka śródmózgowego) tego typu analizy stanu zdrowia w aspekcie przyszłej służby w PSP jest wystarczająca i przeczy stwierdzeniu pełnego zdrowia. Wobec powyższego zdaniem CKL nie można uznać, że stan zdrowia Skarżącego spełnia kryteria niezbędne do podjęcia służby. Wskazała, że stwierdzone rozpoznania figurują w wykazie chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawartym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. 2018 r., poz. 2035) w § 67 p. 1 i 2 p. 1 i kwalifikują stronę (kolumna 4) wyłącznie jako niezdolnego do służby w PSP. Mając na uwadze wyniki niezależnych konsultacji specjalistycznych oraz wnikliwą analizę dokumentacji orzeczniczej i medycznej zgromadzonej w sprawie, przedstawiony stan faktyczny i poczynione wyjaśnienia, CKL stwierdziła, że orzeczenie z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] jest merytorycznie słuszne, przez co zostało utrzymane w mocy. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie CKL z dnia [...] sierpnia 2021 r. Skarżący podniósł, iż nigdy nie leczył się na dolegliwości związane z kolanami, nie posiada zatem żadnej dokumentacji na ten temat. Badanie kolana lewego było przeprowadzone w trakcie posiedzenia komisji bez prześwietlenia RTG. Lekarz przeprowadzający badanie stwierdził niestabilność przyśrodkową kolana lewego bez prześwietlenia. Po otrzymaniu orzeczenia nr [...] Komisji Lekarskiej, Skarżący na własny koszt wykonał badanie kolana lewego oraz prześwietlenie RTG. W badaniu klinicznym oraz obrazowym (USG) specjalista stwierdził brak niestabilności stawu kolanowego lewego w każdej płaszczyźnie. Lekarz ten dodał ponadto, iż brak jest przeciwwskazań do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Skarżący podniósł, iż w 2020 r. zrobił badanie EEG głowy, które dało wynik prawidłowy mimo przebytego krwiaka śródmózgowego okolicy skroniowo- potylicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie CKL z dnia [...]sierpnia 2021 r. utrzymujące w mocy orzeczenie[...] RKL w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w przedmiocie uznania Skarżącego za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu w powyższym zakresie, należy zauważyć, że orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie grupy. Pierwsza obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby, jak i samej zdolności do służby. Orzeczenia komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż mają one charakter decyzji rozstrzygających o istocie sprawy - zdolność do służby. Drugą grupę stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą dla celów odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Orzeczenia z tej grupy mają wyłącznie charakter orzeczeń wstępnych, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (zob. też np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 334/19, z 26 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 394/15, z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 782/14; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08 – niepublikowane: dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97 - ONSA z 1998 r. nr 2 poz. 39; prawomocne postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17, z 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17 – niepublikowane: dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej, Sąd stwierdził, że skargę należało oddalić. Sąd administracyjny, kontrolując orzeczenie komisji lekarskiej, nie ocenia kwestii medycznych (zob. też np. prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17, z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest więc uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby. Co za tym idzie, Sąd nie może badać prawidłowości samej diagnozy. Kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny sprowadza się natomiast do badania tego aktu pod względem formalnym. Sąd zobowiązany jest więc ocenić zgodność zaskarżonego orzeczenia przede wszystkim z wymogami zawartymi w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 398 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonego orzeczenia; dalej powoływana jako "u.k.l."), a także w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. poz. 2035 ze zm.; dalej powoływane jako "rozporządzenie"). W zakresie nieuregulowanym w u.k.l., sąd bada też zgodność orzeczenia z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 4 u.k.l.). Uwzględniając powyższe, należy zauważyć, że zgodnie z art. 39 ust. 5 pkt 1 u.k.l., orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo. U.k.l. nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej. Niemniej jednak, skoro zgodnie z art. 4 tej ustawy, w zakresie w niej nieuregulowanym stosuje się przepisy K.p.a., to uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskiej powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że komisja lekarska, wydając orzeczenie, zobowiązana jest w sposób dokładny i jednoznaczny wyjaśnić, dlaczego przyjmując dane schorzenie lub ułomność uznała, że badany funkcjonariusz jest niezdolny do służby. Uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej powinno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone schorzenie, czy też ułomność u osoby badanej określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Należy przy tym zaznaczyć, że zaskarżone orzeczenie uniemożliwia Skarżącemu przystąpienie do PSP. Nie budzi też wątpliwości, że postępowanie przed komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych jest postępowaniem dwuinstancyjnym w rozumieniu art. 15 K.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga natomiast nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Na mocy zaskarżonego orzeczenia CKL, na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie [...] RKL podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], z dnia [...] czerwca 2021 r. Obie komisje uznały, że Skarżący jest niezdolny do służby w Państwowej Straży Pożarnej (został zakwalifikowany do kategorii "N", o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 u.k.l.), wskazując, że powyższa kwalifikacja do kategorii "N" nastąpiła z uwagi na rozpoznane schorzenia. W treści orzeczenia wskazano, iż u Skarżącego rozpoznano: - stan po urazie wielonarządowym (2013 r. ze złamaniami wieloodłamowymi trzonów kości obu podudzi powikłanych zrostem opóźnionym leczonym operacyjnie, wygojonym licznymi bliznami pooperacyjnymi - co zostało wymienione w wykazie chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawartym w rozporządzeniu z dnia 11 października 2018 r. w § 71 p. 1, rub. 7, kat. Z - niestabilność przyśrodkowa kolana lewego - § 67 p. 1, rub. 7, kat. N - stan po ostrym krwiaku śródmózgowym okolicy skroniowo-potylicznej prawej z przebytym epizodem majaczeniowym bez udokumentowanego dalszego leczenia w zastosowaniu - § 82 p. 1, rub. 7, kat. N - skrzywienie przegrody nosa. Nos drożny - § 28 p. 1, rub. 7, kat. Z. W ocenie Sądu zasadnie stwierdzono, że ww. rozpoznanie kwalifikuje kandydata wyłącznie jako niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej (kat. N). Komisja lekarska w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata, musi orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami. Organ zasadnie wskazał, że subiektywne odczucia Skarżącego na temat jego stanu zdrowia, z punktu widzenia orzeczniczego, nie mają istotnego wpływu na ustalenie kategorii zdolności do służby. Do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) orzekanego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie. W ocenie Sądu CKL wnikliwie przeanalizowała całość zgromadzonej dokumentacji, czemu wyraz dała dokonując szczegółowej analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej, w efekcie czego potwierdziła prawidłowość rozstrzygnięcia dokonanego przez RKL. Podsumowując wskazać należy, iż organ w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, albowiem wskazał jakie podjął czynności i dlaczego w dany sposób ocenił stan zdrowia Skarżącego i prawidłowość orzeczenia wydanego przez [...]RKL w [...]. Nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. Nie są zatem trafne w tym zakresie argumenty zawarte w przedmiotowej skardze, albowiem w praktyce stanowią one jedynie polemikę z oceną stanu zdrowia przedstawioną przez CKL. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a., oddalił skargę.