II SA/Wa 680/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Andrzej Góraj, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oddala skargę. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania policjanta – M.J. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. zwalniającego policjanta z dniem [...] stycznia z zajmowanego stanowiska i przenoszącego go z dniem [...] stycznia 2016 r. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W., wydał w dniu [...] lutego 2016 r. rozkaz personalny, którym uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W., ustalając datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień [...] lutego 2016 r. oraz datę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. na dzień [...] marca 2016 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał co następuje. I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w W. wnioskiem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zwolnienie [...] M.J. z zajmowanego stanowiska [...] Sekcji [...] Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K., pełniącego obowiązki służbowe na stanowisku detektywa Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w K. i przeniesienie go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. Przedmiotowy wniosek personalny Komendant Powiatowy Policji w W. uzasadnił potrzebami służby, polegającymi na konieczności wzmocnienia pionu kryminalnego KPP w W. i polepszeniu efektywności jego działania. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2015 r. zwolnił [...] M.J. z dniem [...] stycznia 2016 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] stycznia 2016 r. przeniósł go z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. Podstawę prawną rozkazu stanowił art. 32 ust. 1 i 2, art. 36 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). W odwołaniu M.J. opisał swój dotychczasowy przebieg służby oraz wskazał, iż od wielu lat swoje życie zawodowe i prywatne związał z K., założył tu rodzinę, posiada mieszkanie oraz buduje systemem gospodarczym skromny dom. Powołał się też na art. 65 Konstytucji RP, dotyczący wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy. Odniósł się do okoliczności jego uprzedniego delegowania do Komendy Miejskiej Policji w K., stwierdził też, że nie zna Komendanta Powiatowego Policji w W. ("na pewno nie wybierałem sobie Komendanta Powiatowego Policji w W. na swojego menadżera, który miałby dalej prowadzić mnie w służbie"). Następnie opisał swoją sytuację rodzinną, materialną i zdrowotną. Zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o uchylenie zaskarżonego rozkazu, gdyż przeniesienie go do pełnienia służby w W. jest bezzasadne, krzywdzące dla niego i jego rodziny, powodujące duże koszty zarówno dla niego, jak i jego rodziny. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazał na art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, podkreślając zasadę dyspozycyjności funkcjonariuszy i odwołując się do wyroku Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92 stwierdził, iż stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Omawiając zasadę dyspozycyjności, zawartą w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, organ odwołał się do wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92 oraz do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r. sygn. akt I SAB 8/99. Z zasady dyspozycyjności organ wyprowadził zasadę szczególnej podległości służbowej, zawartej w art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i wywiódł uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej miejscowości oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. W ocenie Komendanta Głównego Policji uprawnionym jest stwierdzenie, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. był organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia policjanta z Komendy Wojewódzkiej Policji w K. do Komendy Powiatowej Policji w W.. Treść art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Kontrola takiej decyzji nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta wadliwością (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 436/07). Uznaniowość takiej decyzji nie oznacza oczywiście, iż może być ona dowolnie uzasadniona (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 89/07). Przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 919/09). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. o zwolnieniu policjanta z dniem [...] stycznia 2016 r. z zajmowanego stanowiska służbowego oraz przeniesieniu go z dniem [...] stycznia 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji w W. uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby - jednostki organizacyjnej Policji - Komendy Powiatowej Policji w W., która - jak wskazano we wniosku personalnym - wymagała wzmocnienia o policjanta pionu kryminalnego. [...]. M.J. zaskarżonym rozkazem personalnym został jedynie zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. Dopiero Komendant Powiatowy Policji w W., w ramach posiadanych kompetencji, będzie mógł dokonać mianowania wymienionego na nowe stanowisko służbowe (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1353/12, z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 702/13, z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 616/11 i z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1487/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 sygn. akt I OSK 641/11 i z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1702/11). Z wniosku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. wynika intencja mianowania policjanta na stanowisko równorzędne z uposażeniem zasadniczym i dodatkiem o charakterze stałym w dotychczasowej wysokości. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwolnił M.J. z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz przeniósł go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. wykonując swoje uprawienia jako organ administracji publicznej odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanych jednostkach oraz komórkach organizacyjnych i prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi, a także mając na uwadze predyspozycje osobiste policjanta i możliwość dalszego jego rozwoju zawodowego policjanta, interes społeczny - tożsamy z interesem służby. Natomiast posiadane przez policjanta doświadczenie zawodowe stanowi gwarancję szybkiego wdrożenia się przez niego w realizację nowych obowiązków służbowych. W kontekście powyższych wywodów nie znajduje uzasadnienia argument strony, dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W niniejszej natomiast sprawie taka właśnie sytuacja ma miejsce. W kontekście argumentu utrudnień w dojazdach do miejsca pełnienia służby oraz destabilizacji życia rodzinnego należy zauważyć, że wymieniony nie jest jedynym policjantem borykającym się z problemem utrudnień w dojazdach do miejsca pełnienia służby, jednakże dynamiczna zmiana miejsca pełnienia służby nieodłącznie wiąże się ze specyfiką służby w Policji i policjant nie może oczekiwać, że przez cały okres pełnienia służby w Policji będzie ją pełnić na tym samym stanowisku oraz w tej samej jednostce organizacyjnej Policji, jeśli potrzeby służby w danym zakresie są odmienne. Toteż aspekt ten nie może być determinantem decyzji strony służbowej odnośnie miejsca pełnienia służby policjanta. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. W kontekście z kolei zarzutu odwołania o braku informacji o prowadzonym postępowaniu przed wydaniem rozstrzygnięcia, wspomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 10 Kpa może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 253/08). M.J. w odwołaniu takich okoliczności jednak nie wskazał. Tym samym zarzut ten należy uznać za chybiony. M.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której powyższemu rozkazowi personalnemu (decyzji) Komendanta Głównego Policji zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art 7 Kpa, poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną oraz brak uwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu Skarżącego, przejawiającego się w konieczności zapewnienia niespełna 2-letniej córce Skarżącego, M.J. chorującej na bezdech, 3-miesięcznej córce Skarżącego, E.J. mającej schorzenia natury neurologicznej, a nadto przewlekle chorym K.M. i A.M. stałej opieki w W., a w konsekwencji wydanie decyzji w ramach uznania administracyjnego noszącej cechy dowolności, art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie prowadzący do pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez całkowite pominięcie przez organ II instancji argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu, brak ich weryfikacji oraz analizy, w wyniku którego to uchybienia organ administracyjny dokonał błędnych ustaleń w przedmiocie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, art. 10 Kpa, poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, w sytuacji gdy zarzucane uchybienie uniemożliwiłoby skarżącemu dokonanie konkretnych czynności procesowych i przedłożenie dowodów, zwłaszcza wykazujących trudną sytuację zdrowotną bliskich skarżącego, w konsekwencji pozbawienie skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, art. 75 § 1 Kpa, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, jak również poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, w tym również brak przeprowadzenia z urzędów dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza w zakresie stanu zdrowia córek i pozostałych domowników skarżącego, co doprowadziło do zaniechania zebrania w przedmiotowej sprawie wszystkich dowodów koniecznych do właściwego jej rozstrzygnięcia, art. 107 § 3 w zw. z art. 8 Kpa, poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa oraz poprzez brak odniesienia się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu w zakresie sytuacji osobistej skarżącego oraz sytuacji zdrowotnej rodziny skarżącego, art. 107 § 1 i § 2 Kpa, poprzez niezamieszenie w zaskarżonej decyzji na jakie stanowisko skarżący został przeniesiony do służby w Komendzie Powiatowej Policji W. i czy jest to stanowisko równorzędne dotychczas zajmowanemu oraz brak oceny równorzędności stanowisk w zakresie ich kompetencji, zakresu zadań, podporządkowania hierarchicznego i uposażenia, pomimo iż jest to element obligatoryjny zaskarżonej decyzji, art. 61 § 4 Kpa, poprzez niepowiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania, art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 75 Kpa, poprzez utrzymanie w obrocie prawnym aktu, który nie został podpisany przez podmiot uprawniony do reprezentacji organu. Wskazując na powyższe zarzuty M.J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi M.J. zarzucił organom obu instancji brak uwzględnienia jego słusznego interesu, przejawiającego się koniecznością umożliwienia mu, po zakończeniu pełnienia służby świadczenia opieki wobec chorych członków jego rodziny (córek i rodziców żony). Wskazał na pozbawienie go czynnego udziału w postępowaniu. W jego ocenie, rozkaz organu I instancji, który został doręczony w formie kserokopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, nie zawiera obligatoryjnych elementów decyzji, tj. oryginalnego podpisu organu, a tym samym nie może wywołać skutków prawnych, bowiem jest tylko projektem decyzji. Przedmiotowy rozkaz został podpisany przez nieuprawnioną osobę. Nadto w jednostce, do której został przeniesiony, nie ma możliwości pełnienia służby na stanowisku równorzędnym do dotychczasowego stanowiska, czyli zgodnego z jego doświadczeniem i umiejętnościami. Uzasadnienie rozkazu organu II instancji nie spełnia wymogów określonych prawem. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Polemizując z zarzutem doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego, nie został podpisany przez podmiot uprawniony do reprezentacji organu, organ wskazał, iż rozkaz organu I Instancji, został skarżącemu doręczony w formie kserokopii potwierdzonej zgodność z oryginałem i dlatego nie zawiera oryginalnego podpisu piastuna organu. Doręczenie skarżącemu uwierzytelnionej kserokopii rozkazu na prawach oryginału nie stanowi naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 2 Kpa i jest prawnie dopuszczalne. Organ wskazał na zasadę dyspozycyjności, wyższości dobra służby nad interesem prywatnym policjanta i podkreślił, iż z regulacji art. 32 i art. 36 ustawy o Policji nie wynika, że do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości jest wymagana jego aprobata. Komendant Główny Policji wyjaśnia, że organ przenoszący policjanta do pełnienia służby w innej jednostce Policji nie ma uprawnień do mianowania go na określone stanowisko w tej jednostce (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1118/10). Dlatego ocena czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności, w stosunku do stanowiska uprzednio zajmowanego może zostać ewentualnie zweryfikowana w przypadku zakwestionowania przez skarżącego rozkazu personalnego o mianowaniu go na stanowisko służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może zostać przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości. Na zasadzie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji uprawienia takie posiadają właściwi przełożeni danego policjanta. W ten sposób jest między innymi realizowana zasada podporządkowania policjanta szczególnej dyscyplinie oraz zasada dyspozycyjności policjanta (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji) i zasadom tym policjant musi się podporządkować, przekładając interes prywatny nad interesem służby. Ustawa nie określa żadnych warunków owego przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Natomiast sądowa kontrola takich decyzji nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz sprowadza się do oceny, czy organ nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dowolna (por. wyrok NSA z 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 436/07 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 89/07). Właściwy w sprawach osobowych przełożony policjanta jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym także do przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 919/09). Nadto z regulacji art. 32 i art. 36 ustawy o Policji nie wynika, że do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości jest wymagana jego aprobata (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1824/11). Z materiału niniejszej sprawy wynika potrzeba przeniesienia policjanta M. J. z Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w K. do Komendy Powiatowej Policji W W. Skoro organ na taką właśnie potrzebę przeniesienia policjanta wskazuje, to względy natury osobistej, leżące po stronie policjanta, nie mogą być traktowane jako okoliczności uniemożliwiające takie przeniesienie. Skarżący pomimo dużego stażu służby w Policji nie rozumie zasady podporządkowania policjanta szczególnej dyscyplinie oraz zasada dyspozycyjności policjanta. W odwołaniu od rozkazu organu pierwszej instancji stwierdza, iż nie zna Komendanta Powiatowego Policji w W. i na pewno nie wybierał sobie Komendanta Powiatowego Policji w W. na swojego menadżera, który miałby dalej prowadzić go w służbie. Skoro skarżący w taki sposób traktuje służbę w Policji i takie ma do tej służby nastawienie to powinien przemyśleć, czy policjant to właściwie wybrany przez niego zawód. Bacząc na prymat interesu służby nad interesem policjanta - jego rodzinne problemy związane z chorobami bliskich oraz potrzeba przebywania z nimi i świadczenia opieki w czasie wolnym od służby, to uznać należy, iż wskazane okoliczności natury rodzinnej nie mogły stanowić dla organów obu instancji przesłanek do odmowy uwzględnienia potrzeb kadrowych Komendanta Komendy Powiatowej w W. Argumenty natury osobistej, powtórzone w skardze, także nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego oraz przeniesieniu go do Komendy Powiatowej Policji w W. oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i rozstrzygnięcia te nie mają cech dowolności. Są one konsekwencją potrzeb służby - tu Komendy Powiatowej Policji w W., która wymagała wzmocnienia właśnie o policjanta pionu kryminalnego. Ponieważ rozkaz organu pierwszej instancji nie został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności, organ drugiej instancji mógł dokonać zmiany daty zwolnienia, utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygniecie co do jego istoty. Dlatego chybione są zarzuty skargi wskazane w pkt 1 – pkt 5. Skarżący rozkazem personalnym organu pierwszej instancji został jedynie zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. i dopiero Komendant Powiatowy Policji w W., w ramach posiadanych kompetencji, będzie mógł dokonać mianowania skarżącego na nowe stanowisko służbowe (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1353/12; z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 702/13; z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 616/11 i z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1487/10 oraz NSA z dnia 24 listopada 2011 sygn. akt I OSK 641/11 i z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1702/11). Dlatego, na tym etapie za całkowicie chybiony należy uznać zarzut zawarty w pkt. 6 skargi. Natomiast dla skuteczności zarzutu zawartego w pkt 7 skargi niezbędne jest wykazanie jaki negatywny skutek dla skarżącego mało niepowiadomienie go o wszczęciu postępowania, czego w skardze nie wykazano. Nadto w niniejszej sprawie swoje stanowisko zawarł skarżący w odwołaniu, a zatem trudno uznać, iż był pozbawiony prawa do obrony swoich interesów (inną kwestią jest natomiast to, iż w sprawach służbowych interes służby ma zdecydowane pierwszeństwo nad interesem prywatnym). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżącemu doręczono poświadczony za zgodność z oryginałem rozkaz organu pierwszej instancji. Nadmienić tu należy, iż rozkaz ten został podpisany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. – czyli przez piastuna organu właściwego w niniejszej sprawie a nie przez inną nieznaną osobę , jak to utrzymuje skarżący. Zatem doręczenie skarżącemu uwierzytelnionej na prawach oryginału kserokopii rozkazu organu pierwszej instancji nie stanowi naruszenia prawa, a na pewno nie stanowi naruszenia, którym mowa w art. 156 § 2 Kpa. Przepis art. 109 § 1 Kpa nakazuje organowi doręczyć stronie decyzję, przez co należy rozumieć jej oryginał. Jednak poświadczona za zgodność z oryginałem decyzja korzysta z praw oryginału, dlatego jej doręczenie jest także prawnie skuteczne – porównaj wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1012/11. Inne rozumienie tego zagadnienia pozbawiało by sensu instytucji poświadczenia za zgodność z oryginałem. Wskazać w tym miejscu należy, iż w skardze bynajmniej nie zaprzeczono, iż skarżący otrzymał poświadczony za zgodność z oryginałem rozkaz personalny organu pierwszej instancji i nadto w trakcie postępowania przez sądem administracyjnym skarżący także nie zaprzeczył późniejszym twierdzeniom organu w tej materii, zawartym w odpowiedzi na skargę oraz nie przedstawił dokumentu, który otrzymał. Dlatego zarzut zawarty w pkt 8 skargi należy uznać za chybiony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych rozkazów personalnych i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.