III SA/Wa 2013/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2012 oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Burmistrz Miasta Z. ustalił M. T., dalej "Skarżąca", wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie 45 zł za nieruchomość położoną w Z. przy ulicy D. [...]. Do opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o pow. 51,14 m2 grunty pozostałe o pow. 34,32 m2. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie kwestionując wielkość powierzchni lokalu mieszkalnego przyjętej do opodatkowania oraz zarzuciła, iż organ nie wyjaśnił sposobu obliczenia wielkości powierzchni gruntu przypadającej na skarżącą. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ powołał się na treść art. 2 ust 1 pkt i i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1993 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), dalej "u.p.o.l.". Zaznaczył, iż Kolegium w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wskazało, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Organ podniósł, iż z rejestru gruntów wynika, iż skarżąca jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0369 ha w udziale 93/1000 części (93/1000 x 0,0369 ha = 34,32 m2), zaś z rejestru lokali wynika, że lokal skarżącej ma powierzchnię użytkową wynoszącą 51,14 m2. W ocenie Kolegium dopóki dane w ewidencji nie zostaną zmienione organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania wymiaru podatku na podstawie jakichkolwiek innych dowodów. Na marginesie Organ zauważył, że rozbieżność pomiędzy danymi wynikającymi z księgi wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków występuje z korzyścią dla Skarżącej, skoro powierzchnia określona w ewidencji jest mniejsza od wynikającej z księgi wieczystej. Organ podatkowy zastosował się do wskazań Kolegium zawartych w ww. decyzji, wydając postanowienie o wszczęciu postępowania oraz umożliwiając Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta Z. poprzez uwzględnienie właściwej powierzchni jej lokalu, a także przyjęcie realnego udziału w gruncie zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Skarżącej Kolegium nie odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu: Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - dowolność w określaniu powierzchni mieszkalnej przez Burmistrza Miasta Z.; - brak aktualnej ewidencji lokali znajdujących się w bloku nr [...] przy ulicy D. [...] w Z., z której wynikałby metraż powierzchni znajdujących się w nim lokali oraz wypisu z kartoteki lokalu nr [...], pozwalający na dowolność określania wielkości powierzchni mieszkalnej; - brak wypisu z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałaby powierzchnia działki przy ul. D. [...] bl. [...] w Z. W uzasadnieniu wskazała, iż w celu wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r., Burmistrz Miasta Z. został zobowiązany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do ponownego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości znajdującej się w Z. ul. D. [...] bl. [...] m [...] po uprzednim przeprowadzeniu postępowania podatkowego. W dniu 10 listopada 2012 r. Skarżąca wystosowała pismo do Burmistrza Miasta Z. celem wzięcia udziału w tym postępowaniu, w którym wskazała na dowolność określania powierzchni mieszkań oraz wniosła o uwzględnienie w wypisie ewidencji lokali właściwych obmiarów mieszkań. Skarżąca, wskazała, iż do dnia dzisiejszego nie otrzymała odpowiedzi na ww. pismo jak również na inne pisma w tej sprawie. Skarżąca podniosła, iż na przestrzeni lat Gmina i kolejne zarządy przyjmowały następujący, ogólny metraż powierzchni mieszkalnej dla posesji ul. D. [...] bl. [...] w Z.: • 703,95 m2 w 1995 roku, • 685,64 m 2 w 2001 roku, • 667,62 m2 w 2011 roku, • 685,53 m2 w 2012 roku. Zwróciła uwagę, iż na przestrzeni lat - od 1995r. do dzisiaj - występują istotne różnice w określaniu powierzchni poszczególnych mieszkań, a co za tym idzie zmienia się koszt utrzymania 1 -go m2. Skutkuje to brakiem proporcjonalności wskaźników współudziału w kosztach bieżącego utrzymania budynku. Zdaniem Skarżącej dowolność w określaniu powierzchni poszczególnych mieszkań na przestrzeni lat spowodowała zaniżenie ogólnej powierzchni mieszkalnej całej posesji o 36, 33m2. Wskazała, iż w ostatnich latach Burmistrz Miasta Z. wydawał decyzje w sprawie podatku od nieruchomości Skarżącej w Z. ul. D. [...] bl. [...] m [...] różniące się podstawą opodatkowania. Skarżąca podkreśliła, iż w dniu 19 listopada 2012 r. Urząd Gminy, nie przedstawił jej aktualnej ewidencji lokali znajdujących się w bloku nr [...] przy ulicy D. [...] w Z., z której wynikałby metraż powierzchni znajdujących się w nim lokali arii wypisu z kartoteki lokalu nr [...], a także wypisu z ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikałaby powierzchnia działki przy ul. D. [...] bl. [...] w Z. Skarżąca zwróciła uwagę, iż w kwestionowanej decyzji jako podstawę do opodatkowania powierzchni mojego mieszkania przyjęto 51,14 m 2, gdy tymczasem powierzchnia jej lokalu wynosi 51,68 m2, co wynika z pierwotnej dokumentacji budynku i jest uwidocznione w decyzji urzędu o wykupie jej mieszkania. Zaznaczyła, że zarówno organy podatkowe gminy jak i pracownicy odpowiedzialni za przekazywanie danych do ewidencji gruntów i budynków podlegają temu samemu Burmistrzowi. W ocenie Skarżącej Burmistrz Miasta zobowiązany jest do uporządkowania dokumentacji nieruchomości przy ul. D. [...] bl. [...] w Z. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się także wystąpienia innych przesłanek wymienionych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) pozwalających na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (z zastrzeżeniem ust. 3, który w sprawie jest nieistotny). Jeżeli zaś wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zgodnie z aktualnym wypisem z rejestru gruntów, Skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości gruntowej o powierzchni 0,0369 ha w udziale 93/1000 części (93/1000x0,0369 ha = 34,32 m2), zaś z rejestru lokali wynika, że lokal Skarżącej ma powierzchnię użytkową wynoszącą 51,14 m2. Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ I instancji ustalił podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przyjmując, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., że dla gruntów podstawę opodatkowania stanowiła ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części - powierzchni użytkowa; prawidłowo też na podstawie uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Rady Miasta Z. zastosowano stawki podatku: odpowiednio 0,67 zł/m2 dla budynków mieszkalnych oraz 0,32 zł/m2 dla gruntów zajętych na cele mieszkaniowe. Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych w celu ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wiążące były dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Artykuł 21 ust. 1 stawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) - dalej: "u.p.g.k.", stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów i budynków stanowią istotny element określenia podatkowego stanu taktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1901/12 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.qov.pl). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów . budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Ewidencja gruntów i budynków rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej, tak więc może się zdarzyć, że dane z niej wynikające są nieaktualne. Jeżeli więc Skarżąca kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, to powinna najpierw w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zmiany, a następnie w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym Skarżąca kwestionuje dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1291/09). Reasumując, przedmiotem analizowanego przez Sąd postępowania nie było realizowanie zmian prowadzonej przez właściwy niepodatkowy organ administracji ewidencji. Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty Skarżącej. W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.