III SA/Wa 2307/17

Dnia 23 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 21 września 2017 r., odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2017 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu, Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że po zajęciu przez organ podatkowy rachunków bankowych oraz majątku, znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie ma jakichkolwiek dochodów ani majątku, nie posiada możliwości uzyskania pożyczki czy kredytu. Podniosła także, że postępowanie podatkowe a następnie sądowoadministracyjne, nie były możliwe do przewidzenia, nawet przy zachowaniu daleko idącej staranności. Zarządzeniem z dnia 17 sierpnia 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy wezwał Spółkę m.in. o złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr, przesłanie zestawienia faktur VAT za ostatnie trzy miesiące, wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, o wyjaśnienie czy Spółka w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą, czy podjęto kroki w celu likwidacji lub zawieszenia działalności gospodarczej, nadesłania zeznań podatkowych i sprawozdań finansowych za lata 2015 i 2016. W wykonaniu ww. wezwania Spółka złożyła urzędowy formularz PPPr oraz dokumentację finansowo- księgową, m.in. wykaz majątku, deklaracje podatkowe za lata 2015 i 2016,deklaracje VAT-7 za maj, czerwiec, lipiec 2017 r. oraz sprawozdania i bilanse za lata 2015 i 2016. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca ponownie podniosła, że nie posiada żadnego majątku, wszystkie rachunki bankowe zostały zablokowane, nie jest w stanie uiścić choćby niewielkiego wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 21 września 2017 r. Starszy Referendarz Sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. Zarzuciła w nim błędną ocenę stanu faktycznego w sprawie, poprzez przyjęcie, że: 1. Spółka jest w stanie uiścić opłatę od skargi; 2. Skarżąca nie wykazała, że podjęła wszystkie niezbędne działania w celu zdobycia funduszy na poniesienie kosztów wpisu od skargi; 3. ustanowienie przez Skarżącą pełnomocnika jest tożsame z faktem posiadania majątku. Ponadto, Spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 246 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na konieczności udowodnienia braku możliwości pozyskania środków na uiszczenie wpisu sądowego z innych źródeł, choć takiego obowiązku nie przewiduje przywołany przepis. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżąca wnioskowała o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w art. 199 P.p.s.a, zgodnie z którą strony samodzielnie ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do art. 243 § 1 i art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a prawo pomocy w zakresie częściowym może zostać przyznane na wniosek strony, będącej osobą prawną, jeżeli wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zaznaczyć należy, że przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, nie jest obligatoryjne, mimo spełnienia przez nią przesłanek, na co wskazuje zawarty w treści przepisu art. 246 § 2 P.p.s.a. zwrot "może być przyznane". Celem instytucji prawa pomocy, która w istocie oznacza dofinansowanie strony postępowania przez Skarb Państwa, jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym (w tym również osobom prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym), znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Zgodnie bowiem z art. 84 Konstytucji RP, każdy ma obowiązek świadczenia ciężarów i świadczeń publicznych, do których zalicza się daniny publiczne w postaci kosztów sądowych. Zwolnienie od tego rodzaju danin stanowi więc odstępstwo od konstytucyjnej zasady ich powszechnego i równego ponoszenia. Dlatego winno być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli (postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04 niepubl.). Nie ulega wątpliwości, że ciężar dowodu w zakresie przesłanek warunkujących zwolnienie od kosztów sądowych obciąża stronę, która powinna wykazać i wyczerpująco uzasadnić okoliczności stanowiące podstawę żądania. Po przeanalizowaniu wniosku Skarżącej oraz przedstawionej przez nią informacji dotyczącej sytuacji finansowej, Sąd stwierdza, że powyższe przesłanki, będące warunkiem niezbędnym do przyznania zwolnienia od uiszczenia kosztów sądowych, nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Należy podkreślić, iż aby móc ocenić sytuację strony i na jej podstawie prawidłowo rozpoznać wniosek, sąd musi zapoznać się z dokumentami świadczącymi o jej sytuacji, nie można tego uczynić na podstawie domniemań. Przy czym w P.p.s.a jednoznacznie wskazano, iż to wnioskodawca ma obowiązek wykazać fakty, na których opiera swój wniosek. Nie można przerzucić tego obowiązku na sąd, albowiem tylko strona skarżąca ma interes prawny, aby na podstawie dostarczonych dokumentów uzyskać prawo pomocy. W niniejszej sprawie, Skarżąca argumentuje wniosek o przyznanie prawa pomocy brakiem dochodów, zajęciem majątku, faktycznym nieprowadzeniem działalności gospodarczej. Zauważyć w tym miejscu należy, że z przedstawionej w sprawie dokumentacji księgowo - finansowej wynika, że Skarżąca w 2016 r. uzyskała przychód w wysokości ponad 373 mln zł, a w okresie styczeń – lipiec 2017 r. ponad 1 mln zł. Odnosząc się do podnoszonych przez spółkę trudności finansowych zauważyć należy, że sam fakt zabezpieczenia jej środków finansowych nie stanowi automatycznie podstawy do przyznania prawa pomocy. Jak przyjęto w orzecznictwie ani zerowy (bądź ujemny) na dzień złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy stan rachunków bankowych czy kasy, ani sam fakt obciążenia komorniczego rachunków bankowych strony nie są wystarczające dla uznania, że strona spełnia przesłanki do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (zob. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2009 r., I FZ 66/09). Dla oceny istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy niezbędne jest dokonanie analizy przebiegu zmian sytuacji finansowej Spółki, która pozwoli ocenić, czy trudności strony w istocie występują i jaki mają charakter. W ocenie Sądu, argumentacja Skarżącej ogranicza się do wskazania, że na skutek prowadzonych wobec spółki postępowań egzekucyjnych, środki finansowe znajdujące się na jej rachunkach bankowych zostały zajęte, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a w rezultacie nie osiąga ona obecnie żadnych dochodów z tej działalności i nie dysponuje żadnym majątkiem. Sąd podziela stanowisko Starszego Referendarza Sądowego, iż sama okoliczność zaprzestania działalności gospodarczej przez Spółkę nie może stanowić wystarczającej przesłanki do przyznania prawa pomocy. Podobnie należy ocenić fakt zajęcia na zabezpieczenie rachunków bankowych przedsiębiorcy. Należy podkreślić, że Spółka w ramach ryzyka prowadzenia działalności powinna liczyć się z możliwością albo koniecznością dochodzenia lub obrony swoich praw na drodze sądowej, a tym samym z koniecznością poniesienia kosztów sądowych i przeznaczenia, bądź z bieżącej działalności lub ze zgromadzonych zasobów pieniężnych, kwot niezbędnych do skutecznego wszczęcia procesu. Skoro normalnym następstwem wykonywania działalności gospodarczej jest prowadzenie spraw sądowych, koszty sądowe powinny być traktowane jako koszt bieżącego funkcjonowania firmy i spełnione przed innymi świadczeniami. Nie sposób zgodzić się także ze stanowiskiem Skarżącej, iż podstawą rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy winna być jedynie sytuacja majątkowa Spółki, a nie jej wspólników. Wskazać w tym miejscu należy, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może pozyskać środki finansowe na pokrycie kosztów sądowych w szczególny sposób, jakim jest zobowiązanie wspólników do dopłat. Zgodnie z art. 177 § 1 Kodeksu spółek handlowych umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału. Jak podkreśla się w doktrynie, dopłaty mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych (por. Kidyba A., Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-3000 K.s.h., wyd. VII). Z uwagi na fakt, że dopłata jest formą wewnętrznej przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być ona wykorzystana także na pokrycie kosztów sądowych w sprawach prowadzonych przez spółkę (postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FZ 796/11, postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., II GZ 123/12, postanowienie NSA z dnia 20 października 2015 r., II FZ 812/15). Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, iż nawet gdy umowa spółki nie przewiduje możliwości żądania dopłat od wspólników, wnioskodawca w pierwszej kolejności powinien zwrócić się do wspólników spółki o udzielenie pomocy w zakresie uiszczenia kosztów sądowych, a nie liczyć jedynie na to, że koszty sądowe zostaną pokryte z budżetu państwa. Bierność w kwestii ewentualnej zmiany umowy spółki, bądź podjęcia innych działań skutkujących dokonaniem przez wspólników wpłat do spółki dodatkowych sum stanowi argument przemawiający za odmową przyznania wnioskowanego prawa pomocy i brakiem podstaw do traktowania w sposób uprzywilejowany (por. postanowienia NSA: z 11 grudnia 2015 r., II FZ 871/15; z 20 października 2015 r., II FZ 812/15). Zdaniem Sądu, Skarżąca nie wykazała, że zdobycie funduszy w drodze dopłat od wspólników, chociażby w części, nie jest możliwe. Sąd zauważa, że Spółka nie wyjaśniła jaka jest rzeczywista sytuacja finansowa i majątkowa jej wspólników, nie przedłożyła również na tę okoliczność żadnych dokumentów (np. odpisów zeznań rocznych podatkowych złożonych przez wspólników, wyciągów z ich rachunków bankowych). Zaznaczyć należy, że wnioskodawca, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udokumentowania podnoszonych we wniosku o przyznanie prawa pomocy okoliczności. Użyte w treści art. 246 P.p.s.a. słowo "wykazać" oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (por. postanowienia NSA: z 24 listopada 2011 r., I OZ 881/11; z 20 stycznia 2012 r., II FZ 863/11). Biorąc zatem pod uwagę, że Skarżąca nie przedstawiła w sposób pełny i wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej i finansowej, w zaskarżonym postanowieniu słusznie odmówiono Spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien wkalkulować w ryzyko związane ze swoją działalnością konieczność ponoszenia kosztów sądowych i zabezpieczyć środki na ten cel. Jak wskazywał NSA w postanowieniu z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II FZ 196/06, obowiązkiem podmiotu, nawet prowadzącego działalność gospodarczą nieobarczoną nadzwyczajnym ryzykiem wystąpienia sporu sądowego związanego z tą działalnością, jest gromadzenie odpowiednich środków finansowych na koszty sądowe. Normalnym bowiem następstwem wykonywania działalności gospodarczej jest prowadzenie spraw sądowych, zatem koszty sądowe powinny być traktowane jako koszt bieżącego funkcjonowania firmy i spełnione przed innymi świadczeniami. Sąd podziela ponadto stanowisko Starszego Referendarza Sądowego, że wpis sądowy w wysokości 500 zł nie powinien przekraczać możliwości finansowych przedsiębiorcy będącego spółką prawa handlowego. Zauważyć należy, że rozpoznając wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy uwzględniono wysokość straty za ostatni rok obrotowy. Przypomnieć jednak należy, że jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 327/13), w obrocie gospodarczym strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie świadczy o braku środków finansowych. Powyższe nie stanowi więc wystarczającej przesłanki do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 260 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.