III SA/Wa 2791/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia części wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W.("DUKS"), decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] określił Skarżącej P. S.A. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. ("DIS") decyzją z [...] grudnia 2014r. Nr [...]., którą uchylił w całości decyzję DUKS i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. DUKS, decyzją z [...] maja 2016r. Nr [...] określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w prawidłowej wysokości. Następnie DIS, decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję DUKS z dnia [...] maja 2016r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. Skarżąca, w dniu [...] stycznia 2017r. dokonała wpłaty na rachunek bankowy [...] Urzędu Skarbowego w W. ("NUS") w kwocie 50.000.000,00 zł. NUS, postanowieniem z [...] lutego 2017r. Nr [...] poinformował Skarżącą o zaliczeniu z wpłaty z dnia [...] stycznia 2017r. w kwocie 50.000.000.00 zł, kwoty 35.757.028.00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowy m od osób prawnych za 2008r., w tym kwoty 22.816.697.00 zł na należność główną oraz kwoty 13.001.767,00 zł na odsetki za zwlokę. Skarżąca wniosła zażalenie z [...] lutego 2017 r. na postanowienie NUS z [...] lutego 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej W. ("DIAS"), postanowieniem z [...] czerwca 2017r. Nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 239 oraz art. 51 § 1. art. 53 § ł, § 3 i § 4, art. 54 § 1 pkt 3 i § 3. art. 62 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017, poz. 201 ze zm., dalej jako "O.p."), art. 24 ust, 5 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016r. poz. 720 ze zm., dalej jako "u.k.s.") oraz § 4 ust. 1 pkt I rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2005r. Nr 165. poz. 1373 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 27 lutego 2017r., uchylił w całości zaskarżone postanowienie NUS i orzekł o zaliczeniu wpłaty z dnia 9 stycznia 2017r. w wysokości 50.000.000.00 zł. kwoty 35.757.028.00 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r.. w tym kwoty 22.793.474.00 zł na należność główną oraz kwoty 12.963.554.00 zł na odsetki za zwłokę. Zdaniem DIAS, w przepisach u.k.s. brak jest odpowiednika przepisu art. 54 § 3 O.p.. Jednakże stosownie do art. 31 ust. 1 u.k.s. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Dlatego NUS prawidłowo uznał, że odsetki za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. należało naliczyć za okres od dnia 1 kwietnia 2009r. tj. od dnia następującego, po dniu upływu terminu płatności podatku, do dnia 9 stycznia 2017r.. tj. do dnia wpłaty. W sposób prawidłowy również organ pierwszej instancji zastosował przerwę w naliczaniu ww. odsetek za okres: • od dnia 22 kwietnia 2013r. do dnia 30 czerwca 2014r. tj. za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji DUKS z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] - zgodnie z art. 24 ust. 5 u.k.s., • od dnia 1 października 2014r. do dnia 1 grudnia 2014r., tj. za okres od dnia następującego po upływie dwumiesięcznego terminu, o którym stanowi art. 139 § 3 O.p., na rozpatrzenie odwołania z dnia 11 lipca 20l4r. od decyzji DUKS z [...] czerwca 2014r. Nr [...] do dnia doręczenia decyzji DIS z [...] grudnia 2014r. Nr [...] - zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p., • od dnia 29 sierpnia 2016r. do dnia 5 stycznia 2017r. tj. za okres od dnia następującego po upływie dwumiesięcznego terminu, o którym stanowi art. 139 § 3 O.p., na rozpatrzenie odwołania z dnia 10 czerwca 2016 r. od decyzji DUKS z dnia [...] maja 2016r. Nr [...] do dnia doręczenia decyzji DIS z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...] - zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 i § 3 O.p. W ocenie DIAS, w sposób nieprawidłowy organ pierwszej instancji wskazał przerwę w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. za okres, w którym DUKS nie wydał, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w terminie 6 miesięcy decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. DIAS zaznaczył, że w myśl art. 24 ust. 5 u.k.s., który stosownie do art. 54 § 3 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 u.k.s., znajduje również zastosowanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres, od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Tymczasem organ pierwszej instancji zastosował przerwę w naliczaniu odsetek za zwłokę za okres do dnia wydania decyzji DUKS Nr [...]. tj. do dnia 25 maja 2016r. Powyższe stanowi naruszenie art. 24 ust. 5 u.k.s. w związku z art. 54 § 3 i O.p. i art. 31 ust. 1 u.k.s.: w tym zakresie za zasadny DIAS uznał zarzut Strony. Dlatego, zdaniem DIAS, wpłata z 9 stycznia 2017r. w części stanowiącej kwotę 35.757.028,00 zł podlega zaliczeniu na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. oraz odsetek za zwłokę naliczonych za okres od 1 kwietnia 2009r. do 9 stycznia 2017r" z wyłączeniem okresu: • od dnia 22 kwietnia 20I3r. do dnia 30 czerwca 2014r. na podstawie art. 24 ust. 5 u.k.s., • od dnia 1 października 2014r. do dnia 1 grudnia 2014r. na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. • od dnia 14 kwietnia 2015r. do dnia 30 maja 2016r. na podstawie art. 24 ust. 5 u.k.s. w zw. z art. 54 § 3 i O.p. i art. 31 ust. 1 u.k.s., • od dnia 29 sierpnia 2016r. do dnia 5 stycznia 20I7r. na podstawie 54 § 1 pkt 3 O.p. Strona w skardze z dnia 24 lipca 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenie: • art. 14 a § 4 w zw., z art. 14 § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003r. w związku z art. 120 i 121 O.p. poprzez naliczenie odsetek od zaległości podatkowej związanej z nieprawidłowym w ocenie DIAS rozpoznaniem przez Skarżącą momentu powstania przychodu z tytułu opłaty za obsługę pożyczki w domu klienta, w sytuacji gdy rozliczenia Skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych były zgodne z uzyskaną informacją, tj. poprzez nieuwzględnienie przez organ ochrony wynikającej z uzyskanej informacji, jak również były zgodne z wcześniejszymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, które potwierdziły prawidłowość przyjętej przez Spółkę metody dokonywania rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych w spornym zakresie. • art. 217 § 2 w zw. z art. 219, art. 210 oraz art. 121 § 1 i art, 124 O.p. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przesłanek, które zdecydowały o niezastosowaniu ochrony wynikającej z informacji, a zamiast tego oparcie postanowienia na ustaleniach poczynionych w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji DIS z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu powołała się na • moc ochronną wynikającą z uzyskana przez Skarżąca informacji potwierdzającej poprawność modelu dokonywania przez Spółkę rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych, w kontekście faktu, że informacja nie została nigdy uchylona, żaden przepis nie pozbawił jej mocy, a regulacje ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązujące w dacie jej wydania pozostały co do ich istoty niezmienione w 2008 r. w tym zakresie, • wynikającą z zasady zaufania wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. oraz potwierdzoną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ochronę przed koniecznością uiszczania przez podatnika odsetek od zaległości podatkowych powstałych w wyniku oparcia się w prowadzeniu rozliczeń podatkowych na uprzednich rozstrzygnięciach organów podatkowych (tj. w przypadku Spółki na decyzjach z dnia 5 września 2008r. - za lata 2003 i 2004); • uchybienia proceduralne związane z wydaniem zaskarżonego postanowienia, tj. w szczególności jego wadliwe uzasadnienie. W dalszej części skargi Skarżąca podnosi, iż w dniu 24 marca 2003r. uzyskała informację zawierającą odpowiedź na pytanie dotyczące zasad rozpoznawania przychodów podatkowych z tytułu opłat administracyjnych otrzymywanych za pobranie raty udzielonej pożyczki przez przedstawicieli Spółki w miejscu zamieszkania klienta. W informacji potwierdzono prawidłowość rozpoznania przez Skarżącą przychodu z mułu obsługi pożyczki w domu klienta w momencie faktycznego odbioru raty pożyczki od klienta. Powyższa informacja nie została uchylona a przypadku Skarżącej powinna mieć zastosowanie wynikająca z niej moc ochronna. DIAS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Skarżąca doszukuje się wad w niezastosowaniu ochrony wynikającej z informacji podatkowej skutkującymi przyjęciem za nieprawidłowe rozpoznanie przez Stronę momentu powstania przychodu z tytułu opłaty za obsługę pożyczki w domu klienta. 3. Sąd wskazuje, że spór w sprawie dotyczy zaliczenia części wpłaty na poczet zaległości (w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.), zatem tymi granicami sprawy należy miarkować sposób rozpoznania zarzutów Strony. W szczególności, postępowanie w sprawie zaliczenia jest jedynie konsekwencją ustaleń i rozstrzygnięć dokonanych w ramach postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. 4. Na wstępie Sąd wskazuje, że w sprawie zostało prawidłowo skonstruowane uzasadnienie, które tworzy logiczną całość. W szczególności, DIAS w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017r. Nr [...] uznał kwestię zastosowania ochrony wynikającej z informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego za rozstrzygniętą w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...], zaś przyczyny tego stanu rzeczy szczegółowo wyjaśnił. W ten sposób postanowienie to wypełnia przewidziane przez ustawodawcę standardy jego budowy. W szczególności, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym wyjaśniono tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu w sprawie oraz wskazano dowody, w oparciu o które organ wydał rozstrzygnięcie. Uzasadnienie to zawiera zwłaszcza wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej. Sąd nie podziela poglądu o naruszeniu art. 217 § 2 w zw. z art. 219, art. 210 § 4 O.p., ponieważ w zaskarżonym postanowieniu zostało sporządzone rzetelne uzasadnienie faktyczne i prawne, w ramach którego objaśnione zostało zastosowanie konkretnie sprecyzowanych przepisów oraz wskazane zostały dowody, w oparciu o które organ wydał rozstrzygnięcie. Przy czym uzasadnienie faktyczne zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Przyjmuje się. że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie tworzy logiczną całość. Dokonana została zwłaszcza rzetelna ocena całokształtu materiału sprawy, w tym dowodowego. Ocenie tej podlegały wszelkie dowody i twierdzenia Strony zebrane w sprawie, związki między nimi, zaś przy ocenie uwzględniono zasady doświadczenia życiowego, wiedzy dostępnej każdemu przeciętnemu człowiekowi, logiki. Przy czym czynności te znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w którym organ ma obowiązek nie tylko zrelacjonować, jakie czynności przeprowadził i opisać je, ale również wyjaśnić, przyczyny podjęcia rozstrzygnięcia. 5. Sąd nie doszukał się wadliwości oceny w precyzyjnie wyszczególnionych przez organy okresach, za które należało naliczać odsetki (a za które – nie należało), ani w przyporządkowaniu norm prawa do poszczególnych adresów. Wadliwości tych zresztą nie oznaczyła również Skarżąca, powołując się jedynie na "dorobek interpretacyjny", zgromadzony w jej sprawie. 6. W tym kontekście należy stwierdzić, że skoro DIAS w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2017r. Nr [...] uznał kwestię zastosowania ochrony wynikającej z informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego za rozstrzygniętą w decyzji DIS z dnia [...] grudnia 2016r., to nie można uznać za trafny zarzut naruszenia art. 14 a § 4 w zw. z art. 14 § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003r. poprzez naliczenie odsetek od zaległości związanej z nieprawidłowym rozpoznaniem przez Skarżącą, momentu powstania przychodu z tytułu opłaty za obsługę pożyczki w domu klienta. Drugorzędne wobec tych uwag jest stwierdzenie, zgodnie z którym funkcja ochronna wynikająca z informacji uzyskanej przez podatnika nie ma zastosowania w sprawie, ponieważ informacja dotycząca stosowania przepisów prawa wydana została w odmiennym stanie faktycznym i prawnym (od stanu faktycznego i prawnego ustalonego i obowiązującego w 2008r.). Kwestia ta została już rozstrzygnięta w powołanej powyżej decyzji DIS z dnia [...] grudnia 2016r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r.: decyzja ta jest wiążąca i nie można funkcji ochronnej pojmować w inny, proponowany w niniejszej skardze, "nieograniczony" niemal, sposób. Postępowanie postulowane przez Stronę, czyli "incydentalne" odmienne rozstrzygnięcie danej kwestii, oznaczałoby naruszenie zasady pewności obrotu, niezależnie już od oczywistej odmienności instytucji interpretacji, której Strona usiłuje nadać znaczenie (prawne) nieobowiązujące w okresie, w którym Strona z niej korzystała. W żadnym wypadku do kwestionowania należnych odsetek nie służy postępowanie w trybie "zaliczenia odsetek". 7. Sąd jest przekonany, że bezpieczeństwo prawne jednostki związane z pewnością prawa powinno umożliwiać przewidywalność działań organów państwa a także prognozowanie działań własnych. Wbrew sugestiom zawartym w skardze nie jest to wyłącznie przejaw bezdusznego legalizmu, lecz warunek konieczny wolności obywatela w państwie, ponieważ przewidywanie i dokonywanie wyborów w oparciu o pewną i niezachwianą wiedzę na temat obowiązującego prawa umożliwia jednostce organizację jej życiowych spraw i przyjmowanie odpowiedzialności za własne decyzje. Zdaniem Sądu, pewność prawa oznacza nie tyle stabilność przepisów prawa (...) co możliwość przewidywania działań organów państwa i związanych z nimi zachowań obywateli. Niezbędne jest dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego jednostki, lojalne postępowanie państwa i jego organów, w tym podatkowych wobec jednostki – "...zasada zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem przejawia się m.in. w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane pod rządami obowiązującego prawa i wszelkie związane z nimi następstwa będą także i później uznane przez porządek prawny (por. orzeczenie TK z 24 maja 1994 r., K. 1/94). Zdaniem Sądu, konieczność rozważenia stanowisk interpretacyjnych nie sprzeciwia się jednak jednolitemu lub ustabilizowanemu rozumieniu przepisu w judykaturze oraz w doktrynie. Stałość, powtarzalność i powszechność praktyki sądowej i administracyjnej może nadawać określone znaczenie nie tylko przepisowi prawa, ale również – zagadnieniu prawnemu: zwłaszcza, jeśli dotyczy sytuacji prawnej konkretnego podmiotu. 8. Z tego powodu nie sposób doszukać się naruszenia zasad wynikających z art. 120 i art. 121 § 1 O.p., tj. zasady działania na podstawie przepisów oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, ponieważ działanie polegające na dokonaniu odmiennej od Skarżącej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, lecz oceny uwzględniającej uprzednio podjęte rozstrzygnięcia, nie przesądza o uznaniu prowadzonego w sprawie postępowania za naruszającego wskazane wcześniej przepisy. 9. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie zaliczenia jest jedynie konsekwencją ustaleń i rozstrzygnięć dokonanych w ramach postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W szczególności, z treści art. 51 § 1 O.p. wynika, że zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Od zaległości podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.): z mocy prawa i płatne bez wezwania organu podatkowego. 10. W ocenie Sądu niejednokrotnie był już wyrażany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, choć dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym jest ustalenie, że zaległość ta istnieje. (wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1439/11, wyrok z 26 października 2017 r., II FSK 2660/15, 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1252/15, CBOSA). Postanowienie to nie może być traktowane jako akt, w którym określone zostały podatnikowi odsetki za zwłokę (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2077/10). Organ podatkowy dokonując zaliczenia wpłaty na zaległości podatkowe nie ocenia prawidłowości rozstrzygnięć zapadłych w sprawie wymiarowej, poprzedzającej wydanie postanowienia. (wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1703/10, CBOSA). Postanowienie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty wydawane na podstawie art. 62 § 4 O.p. nie ma charakteru prawnokształtującego (konstytutywnego), lecz jedynie charakter formalny (deklaratoryjny) potwierdzający skutek powstający z mocy samego prawa na podstawie art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej (wyrok WSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1836/11 z 11 kwietnia 2017 r., II FSK 738/15, CBOSA). 11. Skoro zatem niezakwestionowana w sprawie jest zaległość podatkowa, zaś Skarżąca nie wykazała wad w przyjęciu wysokości odsetek i w sposobie ich zaliczenia na poczet zaległości podatkowych, poprzestając jedynie na argumentacji dotyczącej sposobu konstrukcji uzasadnienia i nieuwzględniania "dorobku interpretacyjnego", ocenionego już i powstałego w nieobowiązującym stanie prawnym, nie można było przychylić się do przeświadczenia o wadliwości zaskarżonego postanowienia. 12. Podsumowując poczynione rozważania, zarzuty (Strony) naruszenia art. 14 a § 4 w zw., z art. 14 § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003r. w związku z art. 120 i 121 O.p. oraz art. 217 § 2 w zw. z art. 219. art. 210 oraz art. 121 § 1 i art, 124 O.p. nie mogą zostać uwzględnione. Niedokładności popełnione przez organ w nieprecyzyjnym wyjaśnieniu Stronie zasady pewności (stosowania) prawa, postępowania w sposób budzący zaufanie strony, postulatu przewidywalności rozstrzygnięć – naprawione przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu – nie są wadami, które powinny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Odpowiada ono bowiem co do istoty prawu i jest słuszne oraz uwzględnia realizację postulatu o zachowaniu równowagi między spełnieniem oczekiwań Strony (w części dotyczącej dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia), jak zachowaniem w obrocie prawny oczywiście sprawiedliwego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.. 13. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł, jak w sentencji.