III SA/Wa 2808/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk (sprawozdawca), sędzia WSA Włodzimierz Gurba, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za luty 2020 r. oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi 1. W dniu 7 kwietnia 2020 r. I. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") złożyła w [...] Urzędzie Skarbowym W. (dalej: "NUS", "organ I instancji") korektę deklaracji VAT- 7 za luty 2020 r. z wykazaną kwotą nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 900.000,00 zł do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 60 dni, tj. do dnia 8 czerwca 2020 r. 2. W celu zbadania zasadności zwrotu w dniu 25 maja 2020 r. organ I instancji wszczął w Spółce kontrolę podatkową. 3. Kolejnymi postanowieniami organ I instancji przedłużał termin dokonania zwrotu VAT za luty 2020 r. W szczególności, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. NUS przedłużył termin zwrotu do dnia 31 maja 2021 r. Spółka uważa, że postanowienie to nie zostało jej skutecznie doręczone przed upływem terminu wynikającego z poprzedniego postanowienia, tj. przed 29 stycznia 2021 r. Strona nie wniosła na to postanowienie zażalenia. W dniu 10 lutego 2021 r. wniosła natomiast ponaglenie, które Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. uznał za bezzasadne. Skarga wniesiona na to ostatnie postanowienie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego została odrzucona postanowieniem z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1287/21 jako niedopuszczalna. 4. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. (doręczonym w dniu 26 maja 2021 r.) NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do dnia 31 sierpnia 2021 r. 5. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. (doręczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r.) NUS przedłużył termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do dnia 31 grudnia 2021 r. 6. Na to postanowienie Spółka wniosła zażalenie. 7. Postanowieniem z dnia [...] października 2021 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...] sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał w szczególności, że wobec Spółki toczy się kontrola podatkowa za okres 1 stycznia 2020 r. – 29 lutego 2020 r. w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług przed dokonaniem zwrotu za luty 2020 r. z uwzględnieniem kwoty nadwyżki wynikającej z deklaracji VAT-7 złożonej za styczeń 2020 r. W trakcie trwania kontroli organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że Spółka nabywa w imieniu i na zlecenie firmy D. S.A. z siedzibą w Panamie towary handlowe. Jednakże Spółka nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających wywóz towarów poza terytorium kraju. Nabywany towar przed wydaniem towaru firmie D. S.A. jest konfekcjonowany przez kontrahentów Strony, a koszty z tym związane generują podatek naliczony. W toku prowadzonych czynności ustalono, że zatrudnieni w Spółce pracownicy lub osoby współpracujące nie znają odbiorcy pod nazwą D. S.A. Informację na temat podmiotu D. S.A. posiada jedynie prezes zarządu Spółki – Pani A.J. Zeznania świadków w zakresie wydania towaru z magazynu Spółki wskazują konkretne firmy transportowe mające odbierać sprzedawany towar. Udzielone przez te firmy odpowiedzi są sprzeczne z informacjami uzyskanymi od pracowników Spółki, gdyż przewoźnicy ci nie potwierdzili dokonywania w imieniu D. S.A. odbioru towaru z magazynów Spółki, zaprzeczyli, że mają wśród swoich kontrahentów taki podmiot. Pomimo skierowania wezwań do firm transportowych wymienionych w przesłuchaniach świadków oraz do innych znaczących podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w tym zakresie w kraju nie ustalono podmiotu faktycznie odbierającego towar w imieniu firmy panamskiej z magazynów Spółki oraz trasy przewozu towaru lub faktu opuszczenia terytorium Polski przez ten towar. Dotychczas nie potwierdzono faktycznej współpracy Spółki z jedynym kontrahentem, tj. z firmą D. S.A. oraz nie potwierdzono odbiorów towarów handlowych z magazynu w M. przez firmy transportowe w imieniu firmy D. S.A.. W toku prowadzonej kontroli ustalono, że faktycznym odbiorcą towarów handlowych z magazynu spółki I. jest firma S. Sp. z o.o., która odbiera towary na zlecenie firmy P. LIMITED. Kontrolującym dotychczas nie udało się ustalić, dlaczego tak się dzieje i dlaczego firma D. S.A nie jest podmiotem zlecającym odbiór swojego towaru. Zdaniem DIAS organ I instancji wskazał przyczyny przedłużenia terminu zwrotu, wymieniając czynności niezbędne do przeprowadzenia w celu weryfikacji zasadności zwrotu. Co do prawidłowości doręczenia postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. – organ odwoławczy wskazał, że postanowienie to zostało wysłane elektronicznie w dniu 4 stycznia 2021 r. na wskazany przez Spółkę w toku prowadzonej kontroli elektroniczny adres do doręczeń prezes zarządu Spółki. W wyniku niezaznaczenia jego doręczenia jako UPD zostało wysłane w trybie UPP, tj. bez zwrotnego potwierdzenia doręczenia. Od dnia 4 stycznia 2021 r. Strona miała możliwość zapoznania się z treścią wydanego postanowienia. Gdyby nawet Spółka zapoznała się z tym dokumentem w ostatnim 14 dniu po doręczeniu na skrzynkę e-PUAP, tj. w dniu 19 stycznia 2021 r., to i tak do upływu terminu zwrotu wyznaczonego w poprzednim postanowieniu na 29 stycznia 2021 r. pozostało jeszcze 10 dni. 2. Postępowanie sądowoadministracyjne 1. W skardze wniesionej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła mu naruszenie: - art. 87 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."), art. 274b § 1 w związku z art. 125, art. 139 oraz 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: "O.p."), tj. wydanie i doręczenie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, pomimo uprzedniego przerwania ciągłości dotychczasowego przedłużania terminu zwrotu kwoty nadwyżki naliczonego nad należnym; - art. 121 O.p., tj. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie; - art. 120 O.p., tj. zasadę prowadzenia postępowania na podstawie przepisów prawa; oraz - art. 122 O.p., tj. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania. Spółka argumentowała, że zwrot należny jej w ustawowym terminie 60 dni jest wstrzymywany już blisko dziesięciokrotnie dłużej niż przewidział ustawodawca powielanymi przedłużeniami, mimo że: - działalność Spółki to prosta działalność handlowa, a kwestie poprawności rozliczeń oraz faktyczne poprawne rozliczenie podatku zostały już dawno potwierdzone w toku kontroli; - Spółce nie doręczono postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu z dnia [...] stycznia 2021 r. zgodnie z właściwymi przepisami – przez co została zerwana ciągłość przedłużeń. 2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 1. Skarga jest niezasadna. 3.2. Przedmiotem sporu w sprawie jest zgodność z prawem przedłużenia terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek Spółki za luty 2020 r. 3.3. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Natomiast na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika, dokonywanego w ramach wymienionych w przepisie procedur, m.in. kontroli podatkowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. 3.4. Wykładnia art. 87 ust. 2 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, że postanowienie przedłużające termin do dokonania zwrotu podatku od towarów i usług może zostać wydane, gdy: 1) termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął; 2) weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w ramach jednego z postępowań wskazanych w przepisie (tj. w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej, postępowania podatkowego); a zarazem 3) stwierdzenie przez organ, że zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach. 3.5. W świetle orzecznictwa jest jasne, że przedłużenie terminu zwrotu podatku nie narusza zasady neutralności VAT, jeżeli ma miejsce w sytuacjach przewidzianych prawem i zgodnie z procedurą podatkową (wyrok NSA z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 308/18). 6. Jednym z warunków zgodnego z prawem przedłużenia terminu zwrotu VAT jest zachowanie ciągłości przedłużeń. Terminy ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. są terminami prawa materialnego. Ich upływ wywołuje skutek materialnoprawny w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości (art. 99 ust. 12 u.p.t.u.). Materialnoprawny charakter terminów określony w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z ust. 6 oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. Utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po jego upływie nie jest skuteczna. Tylko wydanie i doręczenie w ustawowym terminie zgodnego z prawem postanowienia na postawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. może wywołać określone prawem skutki materialnoprawne. Wielokrotnie w judykaturze podkreślano, a poglądy te Sąd podziela i wielokrotnie sam je wyrażał, że można przedłużyć jedynie termin, który trwa (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 906/19, z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I FSK 1108/19, wyroki WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1242/18, czy też z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1995/18). 7. Analogicznie rzecz wygląda w przypadku dalszego przedłużania terminu zwrotu VAT, tj. terminu, który został już wcześniej co najmniej raz przedłużony. Kolejne takie działanie musi także nastąpić zanim termin upłynie, a więc do dnia określonego przez organ podatkowy jako nowa, późniejsza data graniczna przedłużonego uprzednio terminu. Organ podatkowy musi zatem zachować ciągłość biegu terminu materialnoprawnego. 8. W praktyce oznacza to, że po upływie terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. nie może powstać ani na moment stan, w którym podatnik zwrotu nie otrzymuje, a w obrocie prawnym nie funkcjonuje postanowienie odsuwające w czasie ten zwrot. Innymi słowy, jeśli organ chce skutecznie zwrot wstrzymywać, musi wydać (oraz doręczyć) stosowne postanowienie przed upływem terminu 60-dniowego lub 25-dniowego, a następnie kolejne postanowienia każdorazowo przed upływem terminu wskazanego w akcie poprzednim. 9. W rozpatrywanej sprawie postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r. o przedłużeniu terminu zwrotu zostało przesłane za pośrednictwem platformy ePUAP bez UPD (Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia) – co zdaniem Strony "uniemożliwia zarówno skuteczny odbiór korespondencji wynikający z 152a § 1 pkt 3 [O.p.], jak i zastosowanie fikcji doręczenia przy zastosowaniu art. 152a § 3 [O.p.] (s. 5 skargi). W skardze Strona przedstawiła rozbudowaną argumentację na rzecz tezy o wadliwości doręczenia postanowienia NUS z dnia [...] stycznia 2021 r., a w konsekwencji tej wadliwości – przerwania ciągłości przedłużeń terminu zwrotu. Postanowienie NUS z dnia [...] stycznia 2021 r. nie zostało przez Stronę zaskarżone zażaleniem – mimo, że Strona postanowienie to odebrała (to, czy doręczenia dokonano wadliwie, czy też nie, jest kwestią odrębną i wtórną; niewątpliwie Strona jest w posiadaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r., skoro jego odpis dołączyła do skargi, a wcześniej do zażalenia). Kolejnym postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. NUS przedłużył termin do dokonania zwrotu VAT do 31 sierpnia 2021 r. Także to postanowienie pozostaje obecnie w obrocie prawnym. Przedmiotem skargi rozpatrywanej obecnie przez Sąd jest natomiast postanowienie DIAS z dnia [...] października 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia [...] sierpnia 2021 r. Ten przedmiot wyznacza granice sprawy. Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku ma samodzielny byt prawny w sensie materialnym i procesowym. Postanowienie, które w ocenie Skarżącej zostało wadliwie doręczone, nie zostało przez nią zaskarżone – pozostaje więc w obrocie prawnym. Wypowiedź Sądu na temat prawidłowości bądź wadliwości doręczenia tego postanowienia pozostawałaby poza granicami obecnie rozpoznawanej sprawy, z naruszeniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Wypowiedzi takiej zatem Sąd nie sformułuje – traktując fakt przedłużenia terminu zwrotu VAT dokonanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. jako dany. 10. Skarga na każde z postanowień przedłużających termin do dokonania zwrotu podatku VAT kreuje odrębną sprawę sądowoadministracyjną. Niedopuszczalna jest sytuacja, aby w sprawie kontroli sądowej kolejnego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku dokonywać kontroli legalności postanowienia wcześniej przedłużającego termin (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt 1439/21; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I FSK 1314/20). Dlatego ani postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2021 r., ani jego postanowienie z dnia [...] maja 2021 r. nie podlegają kontroli Sądu orzekającego w tej sprawie. Dopiero w sytuacji, gdy którekolwiek z kolejnych postanowień zostanie skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego, dochodzi do przerwania ciągłości kolejnych przedłużeń. Tym samym termin materialnoprawny do zwrotu nadwyżki w podatku od towarów i usług ulega zakończeniu i kolejne postanowienia przedłużające termin nie mogą odnieść zamierzonego skutku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 2169/18). Taka sytuacja nie wystąpiła w tej sprawie, skoro postanowienie NUS z dnia [...] stycznia 2021 r. nie zostało wyeliminowane z porządku prawnego. Nie orzeczono także co do niego w żaden inny sposób wskazujący na wadliwość jego doręczenia. W szczególności, nie uznano za niedopuszczalne zażalenia na to postanowienie w związku z brakiem jego skutecznego doręczenia – zażalenia takiego bowiem Strona nie wniosła. 11. Dlatego nie mogły być skuteczne wszelkie zarzuty zawarte w skardze wymierzone w zgodność z prawem przedłużenia terminu do dokonania zwrotu VAT dokonanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r., a w konsekwencji – kwestionujące ciągłość przedłużeń tego terminu. 12. Natomiast co do jakości uzasadnienia zawartego w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego, a wcześniej w postanowieniu NUS z dnia [...] sierpnia 2021 r. – zdaniem Sądu akty te wskazują w sposób dostateczny na istnienie i charakter wątpliwości uzasadniających przedłużenie terminu do dokonania zwrotu VAT za luty 2020 r. 3.13. W postanowieniu w sprawie przedłużenia terminu zwrotu należy wykazać okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. np. wyroki NSA z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2127/13 oraz z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 2039/15). Użyte w treści art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. sformułowanie, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" należy rozumieć w ten sposób, że przedłużenie powinno być dokonywane w oparciu o co najmniej uprawdopodobnione przesłanki. Warunek ten zakłada, że przed upływem ustawowego terminu zwrotu podjęte zostały czynności zmierzające do zweryfikowania jego zasadności, lecz nie dały one jeszcze rezultatu lub jest on niejednoznaczny. Uzasadnienie ma szczególnie istotne znaczenie dla ustalenia, czy organ podatkowy nie przekroczył granic wskazanych w tym przepisie. W postanowieniu przedłużającym termin zwrotu VAT organ podatkowy powinien wskazać na powody odmowy dokonania zwrotu w ustawowym terminie i przedstawić zachodzące w tym przedmiocie wątpliwości. Na tym etapie organ podatkowy decyduje bowiem wyłącznie o konieczności dalszego badania zasadności zwrotu, a nie o zasadności zwrotu. Chodzi więc o wykazanie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku (por. np. wyroki NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 610/13, z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 621/14 i z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 610/13). 3.14. W zaskarżonym postanowieniu wskazano, że Spółka nabywa w imieniu i na zlecenie firmy D. S.A. z siedzibą w Panamie towary handlowe. Pracownicy Spółki i osoby z nią współpracujące wskazują firmy transportowe mające odbierać magazynowany przez Spółkę towar – jednak przewoźnicy ci nie potwierdzają odbioru tego towaru w imieniu D. S.A. (nie mają takiego kontrahenta). W związku z tym, jak wskazuje organ odwoławczy, w toku dotychczasowych czynności kontrolnych "nie ustalono podmiotu faktycznie odbierającego towar w imieniu firmy panamskiej z magazynów I. Sp. z o.o. oraz trasy przewozu towarów lub faktu opuszczenia Polski" (s. 8-9 zaskarżonego postanowienia). DIAS wskazał także, że w toku prowadzonej kontroli ustalono, iż faktycznym odbiorcą towarów handlowych z magazynu Spółki jest firma S. Sp. z o.o., które odbiera je jednak na zlecenie P. LIMITED. Jak pisze organ odwoławczy "Kontrolującym dotychczas nie udało się ustalić dlaczego tak się dzieje i dlaczego firma D. S.A. nie jest podmiotem zlecającym odbiór swojego towaru" (s. 9 zaskarżonego postanowienia). Zdaniem Sądu jest dostatecznie uprawdopodobnione, że dalszego wyjaśnienia wymaga, jaka była "droga transakcyjna" nabywanych przez Spółkę w imieniu i na zlecenie innego podmiotu towarów handlowych – rozumiana tak fizycznie (jako trasa ich wywozu), jak i umownie (jako to, kto był faktycznym nabywcą tych towarów). Ustalenia w tym zakresie mają znaczenie dla stwierdzenia zgodności rozliczenia podatkowego Spółki z prawem. 15. Zarówno organ odwoławczy, jak i – wcześniej – organ I instancji wskazały na skierowane w dniu 5 sierpnia 2021 r. wezwania do kontrahentów Spółki; wezwania te dotyczyły faktur VAT wystawionych przez te podmioty na rzecz Strony, innej dokumentacji, a także charakterystyki ich działalności. Jak wskazał organ I instancji, do dnia wydania postanowienia z [...] sierpnia 2021 r. nie uzyskano odpowiedzi na wystosowane pisma (s. 3). Organ odwoławczy wskazał ponadto na zapytanie skierowane w dniu 23 sierpnia 2021 r. do podmiotu G. (s. 9 zaskarżonego postanowienia). Skoro podmioty te dokonywały na rzecz Spółki dostaw towarów i usług (czemu Strona nie zaprzecza), organ podatkowy może zasadnie dążyć do potwierdzenia, że świadczenia te zostały rzeczywiście wykonane – to bowiem warunkuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach VAT wystawionych przez te podmioty. 16. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części. 3.17. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. 3.18. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.