III SA/Wa 3233/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik, sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz I. S. kwotę 3617 zł (słownie: trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., [...] , Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 24 lutego 2014 r. (nr [...] określającą I. S. (dalej: "Podatnik", "Strona", "Skarżąca") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń - maj, lipiec i sierpień 2007r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń - kwiecień, lipiec - grudzień 2007r. oraz kwoty podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT za styczeń - maj, lipiec, sierpień, październik - grudzień 2007r.. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. przeprowadził wobec I.S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] I. S., postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r. W toku kontroli ustalono, że Strona odliczyła podatek naliczony wynikający z faktur VAT dokumentujących czynności, które nie zostały w rzeczywistości wykonane. Ponadto stwierdzono, że w kontrolowanym okresie Strona wystawiła i wprowadziła do obrotu prawnego faktury VAT dokumentujące fikcyjne transakcje. Pierwsza decyzja wydana przez DUKS, na skutek złożenia przez Stronę środka odwoławczego, została uchylona a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, celem uzupełnienia materiału dowodowego. Organ I instancji wypełnił zalecenia organu odwoławczego i w dniu 24 lutego 2014 r. wydał decyzję, w której określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń - maj, lipiec i sierpień 2007r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za styczeń - kwiecień, lipiec - grudzień 2007r. oraz kwoty podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT za styczeń - maj, lipiec, sierpień, październik - grudzień 2007r., wskazując że Podatnik w deklaracjach VAT-7 za styczeń, luty, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, październik oraz grudzień 2007r. nienależnie odliczył podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez: -"K. "M. " oraz "Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe Związku N." Sp. z o. o., które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji powyższego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. mając na uwadze przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT stwierdził, że Strona zawyżyła podatek naliczony ujęty w ewidencji zakupów i deklaracjach VAT – 7 za ww. miesiące roku 2007. Nadto organ kontroli wskazał, że Strona wystawiła faktury VAT na rzecz T&T Zaborowski, Delikatesy Verde s.c. T. Wolffgram, U. Remiszewska oraz B. Z.P.U. dokumentujące dostawy towarów i usług, które w rzeczywistości nie miały miejsca, zatem Podatnik na podstawie art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT jest zobowiązany do zapłaty podatku w nich wykazanego. Strona pismem z dnia 11 marca 2014 r. wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zlecenie uzupełniania w poważnej części materiału dowodowego. Strona zarzuciła naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Po rozpoznaniu zarzutów odwołania, decyzją dnia [...] lipca 2014 r., Nr [..], Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. Jak wynika z treści tej decyzji, organ odwoławczy nie stwierdził przeszkód do merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego albowiem uznał, że w sprawie doszło do zawieszenia tego biegu w związku z zawiadomieniem podatnika (przed upływem terminu przedawnienia), że na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego za 2007 r. uległ zawieszeniu z uwagi na wszczęcie przez inspektora kontroli skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. postanowieniem z dnia 25 maja 2012 r., nr [...] wszczął dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. o czyny określone w art. 56 § 2, art. 61 § 1 oraz art. 62 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007r. Nr 111, poz. 756 ze zm.), dalej - k.k.s., polegające na złożeniu przez Podatnika we właściwym urzędzie skarbowym deklaracji VAT - 7 za 2007r., w których do rozliczenia podatku od towarów i usług wykorzystano: "puste" faktury zakupów dokonanych rzekomo od "K. Sp. z o. o., "M. " Sp. z o. o. oraz "P.P.H. Związku N. " Sp. z o. o., oraz "puste" faktury sprzedaży wystawione w okresie styczeń - grudzień 2007r., przez co narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za 2007r. w kwocie co najmniej 150.000,00 zł. Jednocześnie organ uznał, że pismem z dnia 20 listopada 2012r., znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował Stronę, iż z dniem 25 maja 2012r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Powyższe pismo zostało doręczone Stronie w dniu 26 listopada 2012r. Rozpatrując sprawę merytorycznie organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu przytoczył okoliczności ustalone w sprawie i uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wyraźnie wskazuje, że organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował prawo Strony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez "K. Sp. z o. o., "M. " Sp. z o. o. oraz "P.P.H. Związku N. Sp. z o. o. tytułem dostawy towarów i usług. Podstawę zastosowania przez organ kontroli skarbowej przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT stanowił stan faktyczny z którego wynika, że przedmiotowe faktury nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. Organ uznał również, że Strona nie zakwestionowała skutecznie ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Nadto organ wskazał, że ani Strona ani Jej pełnomocnik nie dopełnili należytej staranności w doborze kontrahentów. Odnośnie faktury wystawianych przez Podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, że zakwestionowane faktury dotyczyły w znacznej części wykonania usług niematerialnych, tj. m. in. przekrój działań prowadzonych w leczeniu szpitalnym, badania rynku samochodowego, opracowania dotyczące sprzedaży samochodów, usługi konsultingowe oraz analizy podatkowe, dokumentów gwarancyjnych i rozrachunków. Jest to o tyle istotne, że specyfika takich usług polegających z reguły na przekazaniu określonej wiedzy czy wiadomości, utrudnia, a niejednokrotnie czyni niemożliwym, poszukiwanie dowodów ich wykonania bez udziału Strony. W orzecznictwie podkreśla się, że sama okoliczność wystawienia faktur nie jest takim dowodem. Musi istnieć konkretne potwierdzenie wykonania świadczenia i jego związku z czynnościami opodatkowanymi. To podatnik musi wykazać, iż usługi niematerialne zostały rzeczywiście wykonane, miały na celu uzyskanie przychodu, i że wykonał je podmiot, na rzecz którego poniesiono wydatek (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 356/04, z dnia 7 grudnia 2007r., sygn. akt II FSK 1425/06 oraz z dnia 30 kwietnia 2010r., sygn. akt II FSK 2178/08). W przedmiotowej sprawie ani Pani B. K. prowadząca działalność gospodarczą w imieniu Strony, ani Pan P. Z. będący właścicielem i Prezesem Zarządu T&T Z., ani pracownicy T&T Z. nie potrafili określić, czego konkretnie dotyczyły usługi wykazane na spornych fakturach oraz nie przedłożyli dowodów na potwierdzenie ich wykonania, natomiast analiza treści ww. faktur prowadziła do wniosku, iż powinni być w posiadaniu takich dowodów. Samo gołosłowne twierdzenie, że wszystkie dostawy towarów i usług zostały wykonane, dowodem ich wykonania nie jest. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy będący podstawą zastosowania przez organ pierwszej instancji wskazanego art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wskazuje, iż Podatnik nie nabywając towarów i usług od "K. Sp. z o. o., "M. Sp. z o. o. oraz "P.P.H. Związku N. Sp. z o. o., nie mógł uczynić ich przedmiotem dostawy na rzecz kolejnych odbiorców, tj. T&T Zaborowski, B. Z.P.U. oraz Delikatesy V..c. T. W., U. R. w sytuacji, gdy sam był jedynie pośrednikiem, tj. nie zatrudniał innych podwykonawców, pracowników oraz nie posiadał żadnych środków trwałych by we własnym zakresie dokonać dostawy towarów i usług (poza usługami w zakresie sprzątania i fotografowania). Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Skarżąc domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Zgłosiła nadto wniosek o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania według norm przepisanych. Zasadność skargi Skarżąca wywodziła z naruszenia następujących przepisów prawa, tj: art. 70 § 6 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 113 i art. 108 § 2 pkt 2 lit a) Ordynacji podatkowej w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ustawą o VAT, art. 108 ust. 1 w związku z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W rozwinięciu argumentacji skargi Skarżąca podniosła, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazywał wyraźnie, iż nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskazanych zobowiązań. Okoliczność wszczęcia postępowania karno-skarbowego w dniu 12 sierpnia 2011 r., na który powołuje się organ wydający decyzję w drugiej instancji - nie ma istotnego znaczenia, gdyż do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2008 nie dość, że nie doszło do postawienia Skarżącej zarzutów karno-skarbowych, to przede wszystkim postępowanie karne, które miało skutkować zawieszeniem biegu terminu przedawnienia nie toczyło się (oraz nie toczy się) wobec Niej, lecz wobec innej osoby, tj. pani B. K. . Wskazała również, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. w sposób bezpodstawny zakwestionował fakt, iż w postępowaniu prowadzonym wobec Pani S. winny znaleźć zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące odpowiedzialności podatkowej firmanta. Zaistniały w sprawie stan faktyczny mieścił się bowiem w hipotezie normy z art. 113 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie, firmant, tj. Pani K. posiadała pełnomocnictwo tylko formalnie, a de facto prowadziła własną działalność gospodarczą, z wykorzystaniem własnego majątku. Dlatego też zaistniały stan faktyczny idealnie wpisywał się w przepisy Ordynacji podatkowej, normujące instytucję firmanctwa. Podkreśliła, że nie istniały jakiekolwiek podstawy prawne do stosowania wobec Pani S. postanowień z art. 108 ustawy o VAT, a tym samym do nakładania na Nią ciężaru podatkowego, w związku z działaniami Pani B. K. , wystawiającej i wprowadzającej do obrotu faktury z wykorzystaniem przedsiębiorstwa [...]. Norma z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Powszechnie aprobowana w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego wykładania wskazanego przepisu nakazuje, aby obciążać podatkiem wyłącznie tę osobę, która faktycznie wystawiła fakturę, i która to osoba jednocześnie nie musi mieć statusu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: W sprawie uzasadniony okazał się najdalej idący zarzut skargi, tj. zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z ogólną zasadą z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Liczony na tej podstawie skutek w postaci przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2008 r. następował w dniu 31 grudnia 2013 r., za grudzień 2006 natomiast następował z dniem 31 grudnia 2014 r., o ile nie wystąpiły okoliczności skutkującego jego przerwaniem lub zawieszeniem. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, że w okolicznościach faktycznych sprawy nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podanym terminie albowiem bieg tego terminu uległ zawieszeniu w związku z wystąpieniem okoliczności o jakiej mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zgodnie z powołaną regulacją, bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli popełnienie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z dalszych przepisów Ordynacji podatkowej (art. 70c) wynika, że dla przyjęcia skutku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wymagane jest, by podatnik został zawiadomiony o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Wymóg zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na ww. przyczynę został wprowadzony przez ustawodawcę z dniem 15 października 2013 r. ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy-Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy i ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013r. poz. 1149), co stanowiło wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, publ. OTK-A 2012/7/81, Dz. U. z 2012r. poz. 848. Zgodnie z ww. wyrokiem TK, przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminy określonego w art. 70 § 1 O.p. – jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Wskazać w tym miejscu trzeba, że w świetle przeważającego stanowiska sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 1880/13, opublikowane na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"), powiązanie skutku w postaci zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie należy łączyć z dokonaniem konkretnej czynności procesowej, czy też, z prowadzeniem konkretnej fazy postępowania, co oznacza, że dopuszczalne jest przyjęcie takiego skutku także w sytuacji wszczęcia postępowania karno-skarbowego jedynie w sprawie (ad rem), a zatem bez wskazania konkretnej osoby podejrzanego. Tym samym z wyroku Trybunału z 17 lipca 2012 r., P 30/11 wynika, że przyczyną zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, a nie wszczęcie postępowania przeciwko określonej osobie. Podkreślenia jednak wymaga, że choć samo wszczęcie takiego postępowania zawiesza bieg terminu przedawnienia, to jednak skutek ten nastąpi pod warunkiem, że przez upływem terminu przedawnienia podatnik zostanie zawiadomiony o tym, że jego zobowiązanie podatkowe z tej przyczyny nie przedawnia się. W orzecznictwie przyjmuje się, że ww. wyrok TK wskazuje na trzy istotne kwestie. Po pierwsze zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe w sprawie, a nie przeciwko osobie (por. wyrok NSA z 1 października 2015 r., II FSK 995/15). W związku z tym nie ma żadnego uzasadnienia pogląd, by dla skutecznego zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 o.p., wymagane było wszczęcie postępowania o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe ad personam (por. wyrok NSA z 30 października 2014 r., I FSK 1505/13). Po wtóre dla osiągnięcia skutku zawieszenia z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. nie wystarczy wszczęcie postępowania w sprawie o podejrzenie popełniania jakiegokolwiek przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, lecz zarzut ten powinien dotyczyć tego zobowiązania podatkowego, którego bieg z art. 70 § 1 o.p., ma zostać zawieszony (por. wyrok NSA z 14 lipca 2015 r., II FSK 1372/13). Po trzecie wreszcie z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. wyrok NSA z 2 lutego 2016 r., I FSK 1522/14). Powyższe zasady i cele są spełnione, jeżeli podatnik zostanie przed upływem terminu przedawnienia poinformowany na piśmie o wszczęciu postępowania o przestępstwo skarbowe i o związku tego postępowania z niewykonaniem zobowiązania podatkowego oraz o skutkach tego dla toczącego się postępowania podatkowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia oraz dacie, z jaką skutek ten nastąpił. Ten sformalizowany sposób poinformowania podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia jest powszechnie akceptowany (por. wyrok NSA z 12 maja 2014 r., II FSK 1865/13; wyroki WSA we W. z 26 września 2012 r., I SA/Wr 967/12 i w Łodzi z 4 grudnia 2012 r., I SA/Łd 1262/12; interpretację ogólną Ministra Finansów z 2 października 2012 r., nr PK4/8012/239/AAN/12/1804, publ. Dziennik Urzędowy Ministra Finansów z 4 października 2012 r. poz. 48). W niniejszej sprawie organy nie wykazały dostatecznie, że przesłanki skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zostały spełnione. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, skutek zawieszenia biegu przedawnienia w sprawie organ podatkowy łączy z faktem doręczenia Skarżącej w dniu 26 listopada 2012 r. pisma Naczelnik Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 listopada 2012r., znak: [...] którym poinformował Stronę, iż z dniem 25 maja 2012r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na wystąpienie przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu, informacja zawarta w tym piśmie uprawnia twierdzenie, że bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany. W ocenie jednak Sądu wniosek organu przedstawiony powyżej, jest wnioskiem zbyt daleko idącym. Treść pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 20 listopada 2012r., znak: [...], nie spełnia wszystkich warunków, o których mowa wyżej. Przede wszystkim pismo to nie zawiera informacji, jakie postępowanie karno skarbowe zostało wszczęte, ani czy ma ono wpływ na zobowiązanie podatkowe strony, którego bieg przedawnienia ma zostać przerwany. Tym samym nie można w sposób uprawniony stwierdzić, że w oparciu o to pismo Strona powzięła wiadomość, iż wskutek wszczęcia postępowania karno skarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2007. W konsekwencji pismo to nie może stanowić o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania, którego dotyczy skarżona decyzja. Ponownie rozpoznając sprawę organy podatkowe zobowiązane będą uwzględnić przedstawione powyżej stanowisko Sądu, co wiąże się z rozważeniem celowości dalszego procedowania w zakresie spornego zobowiązania skarżącego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2007 r., w razie braku innego dowodu na wyczerpujące poinformowanie Skarżącej o skutkach wszczęcia postępowania karno-skarbowego w sprawie. Mając na uwadze przedstawioną argumentację prawną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a