III SA/Wa 3257/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Kozik, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Grzegorz Nowecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi R.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej jako "NUS") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku Skarżącego R.L. na podstawie, wystawionego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej jako "NUS[...]"), tytułu wykonawczego z dnia 17 lutego 2015r nr [...]. obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za marzec 2012r na kwotę 5.182,00 zł. NUS, w oparciu m.in. o powyższy tytuł wykonawczy, zawiadomieniem z dnia 13 marca 2015r nr [...] zajął rachunek bankowy w [...]. Zawiadomieniami o numerach [...] z tego samego dnia organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę. Skarżący działający poprzez pełnomocnika, pismem z dnia 25 marca 2015r złożył do NUS, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Jego zdaniem, w dniu wystawienia tytułu wykonawczego tj. 17 lutego 2015r. zobowiązanie pieniężne określone tym tytułem jest zobowiązaniem nieistniejącym. Skoro tytuł wykonawczy określa nieistniejące na dzień wystawienia tytułu zobowiązania, to złożone przez Wierzyciela oświadczenie, że obowiązek określony tytułem jest wymagalny i podlega egzekucji jest fałszywe. NUS wystąpił do Wierzyciela – tj. do NUS[...] - o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. NUS[...], postanowieniem z [...] maja 2015r znak [...] uzna! zarzuty za niezasadne. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej jako "DIS"), po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z [...] czerwca 2015r. znak [...], uchylił postanowienie NUS2 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. NUS[...], postanowieniem z [...] grudnia 2015r znak [...], uznał zarzuty za niezasadne. DIS, po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z [...] lutego 2016r., uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej nieuznania zarzutu nieistnienia obowiązku poprzez nieprawidłowe określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę i uznał ten zarzut za zasadny, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, że odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. ("DUKS") z dnia [...] grudnia 2013r nr [...] wpłynęło do Izby Skarbowej w W. w dniu [...] stycznia 2014r. Tym samym, wynikający z art. 139 § 3 O.p., ustawowy termin do załatwienia sprawy upływał w dniu 31 marca 2014r. Natomiast decyzja DIS z dnia [...] czerwca 2014r nr [...] została doręczona Stronie w dniu 9 czerwca 2014r. zatem po upływie terminu. Nie zostały również spełnione przesłanki, o których mowa w art. 54 § 2 O.p. Dlatego organ pierwszej instancji winien zastosować przerwę w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r. za okres od dnia 1 kwietnia 2014r. do dnia 9 czerwca 2014r. Stąd zasadny jest zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a, w części dotyczącej niezastosowania przerwy w naliczaniu odsetek za zwlokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 O.p. organ II instancji stwierdził, iż przepis ten nie znajduje zastosowania. DIS uznał, że opóźnienie w wydaniu decyzji DUKS z [...] grudnia 2013r, z której wynika sporna zaległość podatkowa, powstało z przyczyn niezależnych od organu, bowiem DUKS nie miał wpływu na czas niezbędny do zachowania terminów proceduralnych wymaganych przy gromadzeniu materiału dowodowego. Zdaniem DIS, fakt, iż w powyższym tytule wykonawczym winna być wskazana inna kwota odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r i okres naliczania odsetek za zwlokę, nie świadczy o tym. że powyższy tytuł nie zawiera elementów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. NUS, postanowieniem z [...] maja 2016r znak [...] uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 17 lutego 2015r nr [...] w części dot. nienależnie naliczonych odsetek i wprowadził przerwy w naliczaniu odsetek od zobowiązań podatkowych w okresach od 1 kwietnia 2014r do 9 czerwca 2014r. a w pozostałej części uznał zarzuty Strony za niezasadne. W szczególności wskazał, że fakt. iż w przedmiotowym tytule wykonawczym winna być wskazana inna kwota odsetek nie świadczy o tym, że tytuł ten nie zawiera elementów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. NUS zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Dlatego trafne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek w okresie od 1kwietnia 2014r do 9 czerwca 2014r. Skarżący, w zażaleniu z 6 czerwca 2016r zarzucił, że postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 6 k.p.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 3 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a., poprzez: - brak umorzenia postępowania egzekucyjnego po stwierdzeniu przez Wierzyciela, że wielkość zobowiązania określona w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna; - brak umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów ustawowych określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. (postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego fałszywe oświadczenia Wierzyciela); - wydanie postanowienia nieprzewidzianego w art. 34 § 4 u.p.e.a. DIS, zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2016 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § i pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r, poz. 23, tekst jedn., dalej jako "k.p.a.") oraz z art, 18 i art. 34 § 5 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r, poz. 599, tekst jedn., dalej jako "u.p.e.a."), utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] maja 2016r w sprawie zarzutów. W jego ocenie, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Również organ odwoławczy, rozpoznając natomiast zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, również jest związany stanowiskiem wierzyciela. DIS wskazał, że gdy egzekucja prowadzona jest na wniosek wierzyciela, organ egzekucyjny bada z urzędu tylko dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zdaniem DIS, NUS prawidłowo za wierzycielem uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwlokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. W szczególności, odwołanie od decyzji DUKS z dnia [...] grudnia 2013r nr [...] wpłynęło do Izby Skarbowej w W. w dniu [...] stycznia 2014r, a zatem ustawowy termin do załatwienia sprawy upłynął w dniu 31 marca 2014r. Nadto decyzja podatkowego organu odwoławczego z dnia 2 czerwca 2014r nr [...] została doręczona Stronie w dniu 9 czerwca 2014r. Zasadnym stało się wprowadzenie przerwy w naliczaniu odsetek za zwlokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r, w okresie od 1 kwietnia 2014r do 9 czerwca 2014r. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w zakresie niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy o kontroli skarbowej. W szczególności, opóźnienie w wydaniu przez DUKS w B. decyzji z dnia [...] grudnia 2013r nr [...], nastąpiło z przyczyn niezależnych od tego organu. DIS powołał się na to, że tytuł wykonawczy nr [...]. sporządzony został wg wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014. poz. 650) i zawiera wszystkie elementy wymienione w przepisach (podstawę prawną, stwierdzenie wymagalności, termin liczenia odsetek, rodzaj i stawkę odsetek i in.). Dlatego brak jest podstaw do uznania, że wskazanie w powyższym tytule wykonawczym innej kwoty odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2012r świadczy o tym. że tytuł ten nie zawiera wszystkich elementów określonych w art. 27 § 1 pkt. 3 u.p.e.a. Zdaniem DIS, częściowe nieistnienie obowiązku czy też częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku, stanowi zarówno podstawę zarzutu (art. 33 § 1 u.p.e.a.) jak i podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Zdaniem DIS, skoro w niniejszy m przypadku wierzyciel potwierdził zasadność zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku poprzez nieprawidłowe określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę, to prawidłowo postąpił NUS wydając postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jedynie w tym zakresie. Strona, w skardze z 30 września 2016 r., zakwestionowała w całości postanowienie DIS z dnia [...] sierpnia 2016r nr [...], zarzucając, ze "(...) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzająca je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. zostały wydane z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego oraz zasad postępowania egzekucyjnego w administracji mającym istotny wpływ na wynik postępowania i ograniczające przysługujące Podatnikowi prawa w postępowaniu egzekucyjnym i godzące w zasady demokratycznego państwa prawnego art.2 Konstytucji RP oraz obowiązku państwa w zakresie ochrony własności art.64ust.2 Konstytucji". W ocenie Skarżącego, postanowienie DIS zostało wydane z naruszeniem art 6 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a.: - poprzez nie umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów ustawowych określonych w art.27 §1 u.p.e.a. - postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego zawierającego fałszywego oświadczenia NUS[...]; - wydanie postanowienia nieprzewiedzianego w art. 34 § 4 u.p.e.a. - brak w uzasadnieniu postanowienia ustosunkowani przedstawionych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia DIS oraz NUS w całości i zasądzenie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących.  DIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należy oddalić. 2. Spór dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sprawy ze skargi Strony w podobnym stanie faktycznym i prawnym były już rozpoznawane przez tutejszy Sąd (por wyrok z 22 czerwca 2017 r. III SA/Wa 3253/16, 2 czerwca 2017 r. III SA/Wa 3228/16, 18 maja 2017 r. III SA/Wa 3261/16 i wiele innych, dostępnych w bazie CBOSA), co z uwagi na postulat poszanowania dorobku prawnego należało uwzględnić w sposobie badania niniejszej skargi. 3. Jako podstawę (prawną) skargi Strona wskazała naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 4 u.p.e.a. 4. Zdaniem Skarżącego, organy administracji powinny umorzyć postępowanie egzekucyjne, ponieważ sam Wierzyciel uznał, że wielkość zobowiązania zawarta w tytule wykonawczym jest wyższa niż należna, tytuł wykonawczy nie wypełnia wymogów z art. 27 § 1 u.p.e.a., forma prawna działania organów państwa nie odpowiada wymogom prawa. Nadto organy administracji nie ustosunkowały się do poczynionych im zarzutów. 5. W ocenie Sądu, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., ponieważ organ działał na podstawie przepisów prawa i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśnił istotne treści przepisów prawnych i sposób ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, co zostanie rozwinięte poniżej. Brak jest również podstaw do uznania za zasadne stwierdzenia o braku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustosunkowania się do przedstawionych zarzutów. 6. Sąd nie doszukał się wad w poglądach DIS wyłożonych w zaskarżonym postanowieniu i sposobie załatwienia sprawy tam zawartym. Zwraca nadto uwagę na fakt, że zarzuty i argumenty ze skargi do Sądu są wyrazem powielenia argumentów podnoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego, lecz nie zawierają treści wskazujących na wadliwość rozumowania (błąd) organów egzekucyjnych. Są jedynie wyrazem polemiki ze stanowiskiem organów – dopuszczalnej, lecz niewywołującej skutków prawnych. 7. Sąd wskazuje, że funkcja instytucji zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do weryfikacji poprawności czynności organów egzekucyjnych, mającej służyć ochronie adresata czynności. Środek ten przysługuje Stronie wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia i tym aspektem także należy ograniczać skuteczność tego środka prawnego. 8. Zdaniem Sądu, istnieje, na co trafnie zwracał Stronie uwagę DIS, ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpoznawaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W szczególności, organ niebędący jednocześnie wierzycielem – z wyjątkami wskazanymi w art. 34 § 1 u.p.e.a. - co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów i jest zobowiązany uwzględniać tą ocenę. 9. Sąd podziela pogląd wyrażany w dorobku prawnym, zgodnie z którym wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Powyższe oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. 10. Skoro skarżący wniósł do organu egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zarzut nieistnienia obowiązku, to trafnie NUS powołał się na stanowisko wierzyciela i uznał za nim, za zasadny zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej niezastosowania przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 O.p. (zob. wyroki NSA z dnia 14 listopada 2006r, sygn. akt II FSK 1480/05 oraz z dnia 17 czerwca 2009r, sygn. akt II FSK 333/08, CBOSA). W szczególności, organ egzekucyjny czy też DIS nie mają uprawnień do badania zasadności i trafności stanowiska wierzyciela w zakresie wniesionych na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. zarzutów oraz powodów do zmiany przyjętego stanowiska. 11. Brak jest w sprawie przejawów naruszenia art. 34 § 4 u.p.e.a. (wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego tym przepisem, tj. postanowienia w sprawie częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego), ponieważ częściowe nieistnienie obowiązku czy też częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku, stanowi zarówno podstawę zarzutu (art. 33 § 1 u.p.e.a.), jak i podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.). Jak wskazał NSA w wyroku z 11 października 2011 r., II FSK 585/10 (CBOSA), prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym art. 34 § 4 u.p.e.a. nie stanowi samodzielnej podstawy umorzenia postępowania w administracji. Umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. stanowić musi jedną z form umorzenia wymienioną w art. 59 u.p.e.a. (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 172/12, z dnia 14 listopada 2011 r., sygn. akt SA/Gl 507/11, CBOSA). Umorzenie bowiem na podstawie tego przepisu może nastąpić w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 59 u.p.e.a. Tym samym, art. 34 § 4 u.p.e.a. – w sytuacji, gdy tylko część obowiązku nie istnieje, a została objęta tytułem wykonawczym, stanowiącym przedmiot zarzutu – uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego w części, w jakiej zarzut jest zasadny, a nie całego prowadzonego postępowania (podobnie też wyroki z 4 grudnia 2014r., II FSK 2838/12 i z 24 maja 2013r. II GSK 406/12, a także wyroki WSA w Gliwicach: z 14 marca 2012r., I SA/Gl 172/12 i z 14 listopada 2011r., SA/Gl 507/11 – CBOSA). 12. Podsumowując Sąd wskazuje, że skoro wierzyciel potwierdził trafność zarzutu nieistnienia obowiązku poprzez nieprawidłowe określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę, to zgodne z prawem było działanie NUS, który wydał postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego jedyne w tym zakresie. W takiej sytuacji trafne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w części, w jakiej zarzut jest trafiony, a nie całego prowadzonego postępowania. Zatem w takich sytuacjach, jak częściowe uwzględnienie wykonania nałożonego obowiązku, czy też częściowe nieistnienie obowiązku stanowi podstawę częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. (por. wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 174/12, z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 307/11, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 750/07, wyroki WSA w Lublinie z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 164/08 oraz z dnia 23 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 509/08, CBOSA). 13. W ocenie Sądu, nie jest również trafny zarzut Strony dotyczący pominięcia argumentu dotyczącego fałszywego stwierdzenia w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, że obowiązek jest wymagalny i spełnieniem tym samym wymogów formalnych określonych dla tytułu wykonawczego zawartych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W szczególności, sporny tytuł wykonawczy, sporządzony został wg. wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2014r. poz. 650) i zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej zawiera wszystkie wymagane elementy: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, wysokość należności pieniężnej, termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawkę odsetek. Brak jest natomiast podstaw do uznania, że wskazanie w tytule wykonawczym innej kwoty odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług świadczy o tym, że tytuł ten nie zawiera wszystkich elementów określonych w art, 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zwłaszcza wobec stwierdzenia NUS, że zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zasadny okazał się wyłącznie w części dotyczącej błędnego wskazania w części E.4.2. daty, od której nalicza się odsetki oraz w części E.4.3, błędnej kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego. W tym też zakresie prawidłowe jest – ale niewiążące – stanowisko wierzyciela. Skoro zatem decyzja zawiera prawidłowo ustaloną należność główną oraz pozwala określić odsetki od tej należności, a kwota ta została prawidłowo powtórzona w tytule wykonawczym, to tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. (podobnie NSA w wyroku z 25 listopada 2016 r. II FSK 2896/14, CBOSA). Co do zasady bowiem, organ egzekucyjny zaś był zobligowany do dalszego naliczania odsetek od kwoty dochodzonego zobowiązania, zgodnie z regułami naliczania odsetek i z uwzględnieniem przerw w ich naliczaniu. Stąd Sąd podziela pogląd organów administracji, zgodnie z którym kwestionowany tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. Trafny przy tym jest pogląd organów administracji, zgodnie z którymi na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się – przykładowo - podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. 14. Do spełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. dochodzi w wyniku zawarcia w tym dokumencie wszystkich elementów wskazanych w art. 27 u.p.e.a. Jeżeli zatem tytuł wykonawczy zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym stosowne oświadczenia wierzyciela, to nie można skutecznie podnieść zarzutu, choćby na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., co trafnie zauważył DIS. 15. Nie jest trafny zarzut Skarżącego dotyczący nieustosunkowania się do zarzutów Skarżącego. Sąd wskazuje, że w wydanym postanowieniu zawarte zostało zarówno uzasadnienie faktyczne oraz prawne, skonstruowane z poszanowaniem zasad rzetelnej komunikacji między stronami. Przywołane zostały zwłaszcza przepisy regulujące zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym i odniesiono je do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Organy administracji uwzględniły orzecznictwo sądów administracyjnych, które znalazło kontynuację w poglądach z wyroków przedstawionych – tym razem - przez Sąd w niniejszej sprawie. 16. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził też naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani okoliczności powodujących stwierdzenie nieważności objętych kontrolą aktów. 17. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. 18. W konsekwencji Sąd nie uznał za uzasadniony zarzutu wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 u.p.e.a. Brak jest również do przyjęcia poglądu o naruszeniu art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, choćby z tego względu, że organ egzekucyjny umarzając postępowanie egzekucyjne w części dotyczącej nienależnie naliczonych odsetek, zrealizował zasady wynikające z powołanych przepisów Konstytucji RP. 19. Dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).