III SA/Wa 366/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Marek Kraus, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w dniach [...] – [...] czerwca oraz [...] – [...] września 2011 r. przeprowadził u K. S. (dalej: "Skarżąca") kontrolę podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. W toku kontroli stwierdzono, iż za wskazany rok podatkowy Skarżąca zaniżyła przychód oraz zawyżyła koszt jego uzyskania, w związku z czym organ podatkowy wszczął u Skarżącej postępowanie podatkowe. Organ i instancji wskazał, że w badanym okresie Skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą M. Pracownia [...] w lokalu dzierżawionym w O., w zakresie szycia odzieży z powierzonego materiału na zlecenie głównie zagranicznych podmiotów gospodarczych. W ocenie organu I instancji, w podatkowej księdze przychodów i rozchodów Skarżąca zaniżyła przychód za 2006 r. na skutek błędów rachunkowych oraz poprzez zaniechania zaewidencjonowania wpływu na rachunek bankowy zapłaty od podmiotów zagranicznych z tytułu pięciu wystawionych na ich rzecz przez Skarżącą faktur (dotyczy płatności od I. GmbH oraz od N. GmbH). Wskutek powyższego w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. doszło do naruszenia art. 14 ust. 1. ust. 1a, ust. 1c oraz ust. 1f z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). W zakresie kosztów uzyskania przychodów organ podatkowy stwierdził, iż niezasadnie zaliczono do nich odpisy amortyzacyjne dotyczące leasingu i wykupu samochodu osobowego marki [...], wydatki z tytułu otrzymanej faktury z terminem płatności przypadającym na grudzień 2005 r. zapłatę za zakup mebli niewykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej, część wydatków przeznaczonych na reklamę i reprezentację, a także kwoty naliczonego podatku od towarów i usług zawarte w kwotach brutto zaewidencjonowanych faktur. Wskutek powyższych nieprawidłowości zdaniem organu I instancji naruszono art. 22 ust. 1, ust. 4, ust. 8, art. 22n ust. 2, ust. 6, art. 23 ust. 1 pkt 23, pkt 43 lit. a) i pkt 49, art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. Pełnomocnik Skarżącej w dniu [...] kwietnia 2012 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Skarżącą na okoliczność wyjaśnień dotyczących prowadzonej w 2006 r. działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji odmówił przeprowadzenia tego dowodu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., powołując się na ww. nieprawidłowości, w decyzji z dnia [...] maja 2012 r. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w wysokości 75 654 zł. Pełnomocnik Skarżącej w odwołaniu od powyższej decyzji podniósł, iż w 2006 r. nie prowadził księgowości Skarżącej wskutek czego nie ma wiedzy co do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 188 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: "O.p."), ponieważ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Skarżącej, pomimo że ww. przepisem organ ten był do tego zobligowany, ponieważ: "przedmiotem dowodu miało być wyjaśnienie stanu faktycznego w odniesieniu do wszystkich podnoszonych w trakcie postępowania, a nie wyjaśnionych zarzutów'". Bezsporne jest, w ocenie Pełnomocnika, iż wyjaśnienia wymaga sprawa płatności za faktury, które wpłynęły na konto firmowe Skarżącej, odpisów amortyzacyjnych od posiadanych przez Skarżącą środków trwałych, remontu wynajmowanego na cele działalności gospodarczej pomieszczenia oraz zakupu mebli wykorzystanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe nie zostało wyjaśnione innym dowodem i z tego powodu wymaga przesłuchania Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] maja 2012 r. W zakresie ustaleń dotyczących przychodów należnych Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że Skarżąca zaniżyła w 2006 r. przychody do opodatkowania, ponieważ jej kontrahenci z Niemiec zapłacili za niewystawione faktury: Nr [...] i [...] w dniu 9 sierpnia 2006 r. - kwota 13.463.99zl (dowód bankowy wystawiony przez K. [...] S.A. [...] O/W.: potwierdzenie wykonania operacji oraz wyciąg bankowy Nr [...]/2006 z dnia 9 sierpnia 2006); Nr [...], [...] i [...] w dniu 27 grudnia 2006 r. - kwota łączna 74 391,10 zł (dowód bankowy wystawiony przez K. [...] S.A. [...] O/W.: potwierdzenie wykonania operacji z dnia 27 grudnia 2006 r.). Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane płatności na rzecz Skarżącej stanowiły przychód należny za 2006 r. który powinien być zaewidencjonowany w prowadzonej księdze przychodów i rozchodów. Pozostała kwota zaniżenia przychodów w 2006 r. w wysokości 19 378,68 zł wynika z błędów rachunkowych w podsumowaniu poszczególnych stron księgi. W zakresie ustaleń dotyczących kosztów uzyskania przychodów Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż koszty uzyskania przychodu Skarżącej zostały zawyżone poprzez: zaliczenie do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych w łącznej kwocie 3.212,76 zł - w grudniu 2005 r. Skarżąca wykupiła z leasingu samochód osobowy [...] - wg. oświadczenia Skarżącej - stanowił środek trwały firmy, jednakże w toku postępowania kontrolnego i podatkowego, pomimo wielokrotnych wezwań nie okazano ewidencji środków trwałych, ani nie wyjaśniono jaki rodzaj środka trwałego był przedmiotem amortyzacji, co stanowi naruszenie art. 22n u.p.d.o.f.; w pozycji [...] podatkowej księgi przychodów i rozchodów za miesiąc luty 2006r. ujęto fakturę VAT Nr [...] z dnia 16 grudnia 2005 r. wystawioną przez D. [...] z tytułu zaliczki na roboty budowlane - montaż wg umowy Nr [...] z dnia 20 czerwca 2005 r. o wartości 8.395,25 zł netto (VAT 7% 587,67 zł) z terminem płatności w dniu 19 grudnia 2005 r. W toku postępowania nie przedstawiono przedmiotowej umowy, ani nie wyjaśniono, kiedy, jakiego rodzaju oraz w jakim obiekcie zafakturowane roboty budowlane przeprowadzono. Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż roboty te dotyczyły remontu wynajmowanego na cele działalności gospodarczej pomieszczenia. Zwrócił uwagę, że faktura wystawiona została w grudniu 2005 r., wtedy też przypadał jej termin płatności, a ponadto stawka naliczonego podatku VAT wskazuje, iż dotyczyła ona budownictwa mieszkaniowego, co stanowi naruszenie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.; w pozycjach [...] i [...] zaewidencjonowano jako koszt uzyskania przychodów faktury Nr [...] z dnia 5 czerwca 2006 r. (na kwotę 6.254.80 zł, wystawca: S. [...] s.c. - zakup mebli: stół, 6 krzeseł i kanapy) oraz [...] z dnia 28 grudnia 2006 r. (kwota 13.024,65zł. wystawca: D. [...] - zakup 14 krzeseł, stołu, 2 witryn, komody oraz stolika). W toku kontroli nie stwierdzono wskazanych mebli w pomieszczeniach Pracowni [...], zaś Skarżąca - pomimo wielokrotnych wezwań - nie przedstawiła dowodów potwierdzających wykorzystanie tych mebli w działalności gospodarczej, ani też nie odniosła się do ich braku w zakładzie. Treść oświadczenia z dnia [...] czerwca 2011 r. pozostaje w oderwaniu od okoliczności sprawy, jak np. organizowanie pokazów mody przez firmy zewnętrzne (vide faktura nr [...] z dnia 27 października 2006 r. wystawiona przez. W. Sp. z o.o.), pominięto także, iż spotkania z klientami odbywały się także poza zakładem (vide faktura Nr [...] z dnia 3 lutego 2006 r. wystawiona przez B.) - z powyższego wynika, iż zakwestionowane wydatki miały charakter osobisty, zaś zakupione sprzęty stanowiły wyposażenie domu mieszkalnego, co stanowi naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 49 u.p.d.o.f.; w pozycjach [...], [...] i [...] zaewidencjonowano wydatki w łącznej kwocie 8.400,20 zł wynikające z faktur [...] z dnia 21 lutego 2006 r. oraz [...] z dnia 28 listopada 2006 r. (wystawione przez A.z tytułu usług gastronomicznych). [...]. z dnia 17 czerwca 2006 r. (wystawiona przez D. [...]z tytułu usług cateringowych). Kwota, w jakiej zaksięgowano te wydatki - stanowiące koszty reklamy i reprezentacji - przekroczyła ustawowy próg 0.25% przychodów działalności gospodarczej, co stanowi równowartość 2.943,89 zł - koszty podatkowe z tego tytułu zawyżono zatem o 5.456,31 zł – tym samym naruszono art. 23 ust.1 pkt 23 u.p.d.o.f.; w pozycjach [...], [...] oraz [...] zaewidencjonowano w kwotach brutto faktury Nr [...] z dnia 4 maja 2006 r. (wystawca: E. s.c. [...]), [...] z dnia 2 sierpnia 2006 r. (zakup tkaniny od kontrahenta z L.) oraz z dokumentu SAD [...] (zakup zamków błyskawicznych) - łączna kwota zawyżenia kosztów uzyskania przychodu z tego tytułu odpowiada naliczonemu, a niezasadnie zaliczonemu do kosztów podatkowych podatkowi naliczonemu VAT w kwocie 2.024,44 zł (z uwzględnieniem prawidłowej kwoty dokumentu SAD), co stanowi naruszenie art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. W ocenie Dyrektora izby Skarbowej w W. ww. nieprawidłowości znajdują odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, zaś Skarżąca nie udzieliła w tym zakresie w sposób wiarygodny i wyczerpujący wyjaśnień, bądź pozostawała bierna na kierowane do niej wezwania. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygając w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo (tj. rzetelnie i wyczerpująco) ustalił i wyjaśnił zaistniały w sprawie stan faktyczny. Nie uchybił zatem zasadzie prawdy materialnej, ponieważ na podstawie zgromadzonych dowodów można było odtworzyć wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. podjął działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów poddał go ocenie pod kątem przepisów materialnego prawa podatkowego, co pozwoliło na zakończenie sprawy w drodze decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Skarżącej. Organ odwoławczy podkreślił, że zasada prawdy obiektywnej zobowiązująca organy podatkowe do podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie zwalnia Skarżącej z obowiązku aktywności i nie oznacza, że ciężar ten obciąża tylko organy podatkowe. Zauważył, iż w toku kontroli podatkowej oraz w trakcie postępowania podatkowego wielokrotnie kierowano do Skarżącej wezwania, których celem było wyjaśnienie wątpliwości związanych ze sprawą (wezwania Nr [...] z dnia 14 czerwca 2011 r., Nr [...] z dnia 29 czerwca 2011 r., Nr [...] z dnia 20 września 2011 r" Nr [...] z dnia 23 lutego 2012 r.). Wezwania te zostały przez Skarżącą zignorowane - pomimo, że odnosiły się wprost do istotnych, a niewyjaśnionych okoliczności faktycznych (dotyczyły one między innymi związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zakupu mebli niezaewidenejonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, otrzymanych wpływów na bankowy rachunek walutowy, ewidencji środków trwałych lub ich wykazu, historii operacji na rachunku osobistym za 2006 r., oświadczeń majątkowych etc.). Nie można zatem uznać, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. zaniechał wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy. Akta sprawy potwierdzają, że organ I instancji wykazał inicjatywę dowodową, a jego działania nakierowane były na wyjaśnienie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Natomiast jedyną formą aktywności Skarżącej było pisemne oświadczenie z dnia [...] czerwca 2011 r. i wniosek dowodowy złożony w trybie art. 200 O.p. Zdaniem organu odwoławczego, wnosząc o przesłuchanie w charakterze Strony Skarżącą Pełnomocnik nie wskazał, jakie to elementy stanu faktycznego wnioskowany środek dowodowy miałby wyjaśnić, a zatem nie uzasadnił potrzeby jego przeprowadzenia. Brak taki stanowi de facto uchybienie przepisowi, którego naruszenie Skarżąca zarzuca organowi I instancji, bowiem z art. 188 O.p. wynika wprost obowiązek wskazania przez wnioskodawcę, jakie okoliczności mają być przedmiotem dowodu, ponieważ brak takiego uzasadnienia uniemożliwiałby organom weryfikację, czy dany wniosek dowodowy należy uwzględnić z uwagi na niestwierdzenie wskazanej okoliczności innymi dowodami. Podniósł, iż Pełnomocnik Skarżącej kwestionując ustalony w sprawie stan faktyczny, w żaden sposób nie odniósł się do konkretnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji na podstawie dokumentów źródłowych. Mając na uwadze bierną postawę Skarżącej w toku postępowania podatkowego oraz żądanie przeprowadzenia dowodu dopiero w odpowiedzi na postanowienie organu wyznaczające termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 188 O.p. poprzez odmowę przesłuchania Skarżącej w ocenie organu odwoławczego należało uznać za nieuzasadniony. Ponadto odnosząc się stwierdzenia Pełnomocnika zawartego w odwołaniu, iż: "W 2006r. nie prowadziłem księgowości Pani K. S., nie mam więc wiedzy co do stanu faktycznego" organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami O.p. nieznajomość stanu faktycznego przez Pełnomocnika nie stanowi przesłanki przeprowadzenia przez organ dowodu, bowiem upoważnienie do występowania w imieniu Skarżącej zakłada, iż Pełnomocnik reprezentuje jej stan wiedzy o sprawie - zwłaszcza o zaistniałym stanie faktycznym. W toku postępowania odwoławczego, w odpowiedzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do zajęcia stanowiska w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu [...] września 2012 r. Pełnomocnik Skarżącej wystąpił "z ponownym żądaniem przesłuchania Pani K. S.". Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił Skarżącej przeprowadzenia żądanych dowodów. Odnosząc się do żądania przesłuchania Skarżącej, organ odwoławczy zauważył, iż wniosek ten Skarżąca umotywowała koniecznością wyjaśnienia zapłat za faktury, które wpłynęły na jej konto firmowe. Wnosząc zatem o przeprowadzenie wskazanego dowodu Pełnomocnik nie wskazał, dlaczego w jego opinii dopuszczenie dowodu z przesłuchania Skarżącej byłoby zasadne. Przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., Pełnomocnik nie wskazał konkretnej, istotnej okoliczności faktycznej, która miałaby być stwierdzona w drodze przesłuchania. W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. dokonał prawidłowej analizy przychodów Skarżącej, w efekcie której stwierdzono zaniżenie przychodów poprzez m.in. nieuwzględnienie w przychodach podatkowych płatności od firmam: I. GmbH (z tytułu faktur Nr [...] i [...]) i N. (faktury Nr [...], [...], [...]) na łączną kwotę 107.233.77 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż wpływ powyższych kwot został należycie udokumentowany i w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż nie został on uwzględniony w podatkowej księdze przychodów i rozchodów Skarżącej. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w oparciu o właściwe przepisy u.p.d.o.f. zasadnie zwiększył przychody podlegające opodatkowaniu o kwotę 107.233,77 zł. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącej o dowód z oględzin należącego do Skarżącej lokalu i jego wyposażenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że również ten wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazał, iż - jak wynika z samego wniosku o przeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej - Skarżąca nie prowadzi już działalności pod wskazanym adresem, pod którym działalność ta prowadzona była w 2006 r. Nie jest więc możliwe wykazanie w drodze oględzin przedmiotowego lokalu (lub jego wyposażenia) w jego stanie na dzień złożenia wniosku dowodowego w 2012 r., iż kwestionowany zakupu wyposażenia wnętrza (stoły, krzesła, witryny, etc.) lub wykonany remont miały związek z prowadzoną w 2006 r. działalnością w lokalu. Zatem powołany środek dowodowy nie mógł zostać uwzględniony przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. W toku kontroli nie stwierdzono mebli w pomieszczeniach Pracowni [...]. Mimo wielokrotnych wezwań w tej sprawie Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, że meble wykorzystywane były w działalności gospodarczej i nie odniosła się faktu braku mebli w zakładzie. Odnosząc się do pozostałych okoliczności sprawy, wskazanych błędów rachunkowych w podsumowaniu poszczególnych stron księgi przychodów i rozchodów oraz w zakresie kosztów uzyskania przychodów i zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych w kwocie 3.212.76 zł, zawyżonych o kwotę 5.456.31 zł kosztów z. tytułu reklamy i reprezentacji oraz zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty 2.024.44zł podatku naliczonego w podatku od towarów i usług - Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż powyższe ustalenia są prawidłowe i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym w dokumentach źródłowych oraz w przepisach u.p.d.o.f. Niezgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., zarzucając jej naruszenie art. 121 oraz art. 122 O.p., tj. zasady prawdy obiektywnej i zasady zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi dodatkowo wskazała, że w 2006 r. poza działalnością prowadzoną na własny rachunek była udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i wpłaty dokonane na jej rachunek bankowy dotyczyły faktur wystawionych przez tę spółkę. Ponadto w ocenie Skarżącej odmawiając dopuszczenia środka dowodowego w postaci przesłuchania jej w charakterze świadka, organ odwoławczy naruszył normę wynikającą z art. 121 O.p. Powołując wykładnię tego przepisu dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 401/05 oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 24 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 677/10 uznała, iż decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest niezgodna z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie istota sporu pomiędzy Skarżącą a organami podatkowymi obejmuje zasadniczo dwa obszary zarzutów. Pierwszy - dotyczy kwestii proceduralnych, związanych z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz niewyjaśnieniem w przeprowadzonym postępowaniu w pełni stanu faktycznego, który był podstawą wydania zaskarżonych decyzji, a także nieuwzględnieniem wnioskowanych przez Skarżącą w toku postępowania dowodów. Drugi - dotyczy kwestii interpretacji prawa materialnego oraz jego subsumcji i sprowadza się do tego, że – w ocenie Skarżącej – naruszenia wskazanych wyżej zasad postępowania doprowadziły do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego tj. u.p.d.o.f., poprzez określenie w wyższej wysokości osiągniętych przychodów oraz wyłączenie niektórych poniesionych wydatków z kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych. Badając skargę w aspekcie wskazanych wyżej grupy zarzutów, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia aby zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. określająca Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie lub z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Jak już zauważono na wstępie, zasadniczy zarzut skargi sprowadza się do błędnej oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, w następstwie których organ odwoławczy podzielił zapatrywania organu I instancji, że Skarżąca osiągnęła niewykazane do opodatkowania przychody z prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie nabyła prawa do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur, które nie mają związku z taką działalnością. Skarżąca wywodzi zaś, że określone zdarzenia gospodarcze miały faktycznie miejsce w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej, w tym w ramach spółki w której była udziałowcem, co jednak należy podkreślić, podniosła dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Rolą Sądu jest w tej sytuacji dokonanie oceny prawidłowości ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanych decyzji, a następnie rozstrzygnięcie sporu na tle przepisów u.p.d.o.f., a w konsekwencji ocenę prawidłowości tego postępowania zgodnie z kryterium prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 187 § 1 O.p. Odnosząc się do wykazanych przez organy podatkowe faktycznych przychodów Skarżącej osiągniętych w 2006 r. w ocenie Sądu ustalenia w tym zakresie zostały dokonane na podstawie obiektywnych i niekwestionowanych przez Skarżącą dowodów w postaci przelewów na jej konto bankowe określonych kwot otrzymanych od kontrahentów zagranicznych, które nie zostały ujęte w ewidencji podatkowej Skarżącej. Fakt ten wprost potwierdza Skarżąca wskazując na okoliczność, iż ww. płatności miały związek z jej działalnością jako wspólnika (udziałowca) spółki z o.o. Okoliczność, iż płatności na rachunek bankowy Skarżącej wynikały z faktur wystawionych przez tę spółkę nie była wcześniej podnoszona na etapie postępowania administracyjnego. Nie została także poparta jakimikolwiek dowodami, w tym przynajmniej wskazaniem wspomnianej spółki, co mogłoby potwierdzić (lub przynajmniej pozwolić na weryfikację) zaistnienia takiego zdarzenia. W takiej sytuacji braku uprawdopodobnienia wskazanej okoliczności należało zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż nie może ono stanowić podstawy do uwzględnienia na etapie rozpatrywania skargi przez Sąd argumentacji Skarżącej co do domniemanego faktu, który nie był wcześniej przedmiotem postępowania administracyjnego i nie był znany organowi podatkowemu. Okoliczność taka, w przypadku jej udowodnienia, może być jedynie podstawą żądania wznowienia postępowania w odrębnym trybie przez organ podatkowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd odmówił również przeprowadzenia na rozprawie dowodu z wskazanych przez Stronę dokumentów, tj. umowy najmu z [...] czerwca 2010 r. oraz 10 faktur VAT na okoliczność nieprawidłowego określenia wysokości dochodu w decyzji organu podatkowego. Odnosząc się z kolei do zakwestionowanych przez organy podatkowe wydatków Skarżącej jako kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, iż dane wydatki aby mogły zostać zaliczone, zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., do kosztów podatkowych podatnik winien udowodnić, że zostały poniesione w wyniku rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, opisanych na dowodach je dokumentujących, w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania (zabezpieczenia) źródła przychodów. Teza ta znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (por. dla przykładu: wyrok WSA w Opolu z 26 marca 2008 r., I SA/Op 6/08 oraz powiązany z nim wyrok NSA z 14 sierpnia 2008 r., II FSK 1067/08; wyrok WSA w Warszawie z 19 grudnia 2007 r., VIII SA/Wa 544/07; wyrok WSA we Wrocławiu z 5 października 2007 r., I SA/Wr 647/07). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w wyrokach: z 24 lipca 2012 r. sygn II FSK 77/11 i z 6 czerwca 2011 sygn. II FSK 462/11, "(...) do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar i zużyć go w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (podobnie w wyrokach NSA z dnia 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 418/09; z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1722/07; z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1405/07; z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 1755/06; wyrok z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1438/06; z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 958/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy podatkowe muszą bowiem dysponować takimi środkami dowodowymi, aby w każdej chwili mogły zweryfikować wydatki z uwzględnieniem przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie prawidłowo wskazały organy podatkowe, co zresztą jest zbieżne z twierdzeniami Skarżącej, że fakt poniesienia wydatków oraz ich związek z przychodami może być przez podatnika wykazywany różnymi dowodami. Tym niemniej muszą to być dowody, które w sposób wiarygodny świadczą o zaistnieniu okoliczności uzasadniających zaliczenie wydatku do kosztów podatkowych oraz ich związku z przychodem. . Skarżąca podnosi, że skarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem ogólnych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącej. Tymczasem Skarżąca w toku prowadzonych postępowań podatkowych przed organem I i II instancji nie przedstawiła żadnych innych wiarygodnych dowodów wskazujących na nieprawidłowe ustalenia tych organów w zakresie stanu faktycznego sprawy, które następnie można byłoby poddać formalnej weryfikacji. Odnosząc się do zarzutów skargi, że organy podatkowe wydały decyzje wyłącznie w oparciu o stwierdzone nieprawidłowości pomijając zupełnie wnioski dowodowe Strony, Sąd stwierdza, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do przyjęcia, że naruszono zasadę swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p. Stanowisko organów w tym zakresie było poprzedzone analizą całego materiału zgromadzonego w toku postępowania podatkowego, zaś organ odwoławczy dokonał powtórnej, merytorycznej oceny postępowania dowodowego i zebranych materiałów. Wyprowadzone wnioski pozostają w zgodzie z regułami logicznego rozumowania i zasadami doświadczenia życiowego. Skarżąca w toku postępowania, jak już to podkreślono wcześniej, nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia faktyczne organu I instancji, mimo wielokrotnych wezwań tego organu. W świetle ujawnionych faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał za niezasadny zarzut dalszego dodatkowego wyjaśniania okoliczności podnoszonych przez Stronę, w tym przesłuchania jej w charakterze świadka, skoro stan faktyczny i okoliczności sprawy zostały wystarczająco wyjaśnione. Co godzi się podkreślić, organy podatkowe w sposób pełny i przekonywujący uzasadniły, dlaczego odmówiono przeprowadzenia żądanych dowodów, a w szczególności, na jakich dowodach oparły się ustalając stan faktyczny sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, z zachowaniem zasad określonych w ww. przepisach prawa i oceniły wyniki postępowania w granicach swobodnej oceny dowodów na podstawie wiedzy i zasad doświadczenia życiowego, wysnuwając z zebranego materiału dowodowego wnioski logicznie uzasadnione. Mając na względzie powyższe ustalenia, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.