III SA/Wa 441/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi S. Fundusz Inwestycyjny Otwarty reprezentowany przez S. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę Przedmiotem skargi S. (dalej: skarżący, fundusz) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] grudnia 2022 r., w którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] września 2022 roku nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści na przedłożonym formularzu włoskim. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że pismem z 20 lipca 2022 roku fundusz wystąpił do organu z wnioskiem o wydanie dla S. zaświadczenia na dokumencie "Certification of the investor’s tax authorities of the country of residence" dla włoskiej izby skarbowej, potwierdzającego, że Subfundusz podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w Rzeczypospolitej Polsce. We wniosku wskazano, że Subfundusz będący częścią aktywów Funduszu, nie posiada samodzielnie osobowości prawnej. Dzieli natomiast status prawno-podatkowy funduszu. Zatem jeśli fundusz jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, analogicznie status taki posiada Subfundusz. Bez znaczenia pozostaje natomiast zwolnienie funduszy inwestycyjnych otwartych wyrażone w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.; dalej: u.p.d.o.p.), które to ma charakter następczy w stosunku do statusu Funduszu jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Nie zmienia ono statusu funduszu, a w efekcie Subfunduszu, jako podatnika. Uzasadnione jest zatem wydanie przez organ podatkowy na rzecz Subfunduszu wnioskowanego zaświadczenia potwierdzającego, że Subfundusz podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z [...] września 2022 roku nr [...], odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści na przedłożonym formularzu włoskim. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, że nie może potwierdzić danych na złożonym formularzu, ponieważ dane takie nie znajdują odzwierciedlenia w danych zgromadzonych w ewidencjach i rejestrach będących w dyspozycji organu. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził, iż S. nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (brak danych w rejestrach). Nie jest również przedmiotem podatku, gdzie za przedmiot należy uznać określony w ustawie stan faktyczny lub prawny, z którym ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Organ wskazał, iż zaświadczenie może zostać wydane jedynie w takim zakresie w jakim treść dokumentu znajduje odzwierciedlenie w wymienionych zbiorach. Skarżący złożył na to postanowienie zażalenie zarzucając naruszenie: - art. 306a § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 306 § 1 i § 2, art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej o.p.) poprzez odmowę wydania zaświadczenia, podczas gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego dysponował wszelkimi dokumentami i informacjami, umożliwiającymi wydanie zaświadczenia; - art. 306k w zw. z art. 121 § 1 i § 2, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 217 § 2 i art. 219 o.p. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia do argumentów przedstawionych w uzasadnieniu złożonego wniosku oraz bezpodstawną zmianę podejścia do możliwości wydania zaświadczenia w porównaniu do praktyki organu prezentowanej w poprzednich latach. Organ odwoławczy nie uznał zażalenia za zasadne. Przytoczywszy treść art. 306a, art. 306b § 1 o.p. organ wskazał, że w świetle art. 306b § 1 o.p. w drodze zaświadczenia organ potwierdza jedynie te informacje, których jest dysponentem. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, dlatego też powinno zawierać informacje pewne i prawdziwe. Przepis szczególny art. 306l o.p. stanowi z kolei, że organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat rezydencji). Organ zaznaczył, że postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony i nie może być prowadzone na podstawie tych samych wymogów, jakie stosowane są do postępowania kontrolnego czy postępowania podatkowego. Inny jest bowiem cel tych postępowań i prowadzą one do innego skutku. Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2019 roku, sygn. akt II FSK 3399/17: "Obowiązkiem organu podatkowego, do którego skierowano stosowne żądanie jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Przedmiotem postępowania o wydanie zaświadczenia nie może być więc analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani też dokonywanie ocen prawnych. Na postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaświadczenia lub odmowę jego wydania, składają się czynności materialno-techniczne". Fundusz złożył wniosek o wydanie dla S. zaświadczenia na dokumencie "CERTIFICATION OF THE INVESTOR'S TAX AUTHORITIES OF THE COUNTRY OF RESIDENCE" dla włoskiej Izby Skarbowej. Z przedłożonego tłumaczenia tego dokumentu wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. miałby poświadczyć, że beneficjent – S., zgodnie z najlepszą wiedzą administracji, jest rezydentem w Polsce, zgodnie z art. 4 konwencji obowiązującej pomiędzy Włochami a Polską oraz że jest przedmiotem podatku dochodowego od osób prawnych w swoim kraju rezydencji. Tymczasem prowadzone przez organ ewidencje oraz rejestry nie odzwierciedlają danych, o które fundusz zawnioskował. Skoro S. nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (brak danych w rejestrach) oraz nie jest przedmiotem podatku (tym może być jedynie określony w ustawie stan faktyczny lub prawny, z którym ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego), słusznie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z [...] września 2022 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stanowiska w tym zakresie nie może zmienić przedłożona przez fundusz dokumentacja. Z załączonego wyciągu z Rejestru funduszy inwestycyjnych, a także aktu notarialnego z [...] listopada 2018 roku Rep. A. nr [...], wynika jedynie, że w ramach S.wydzielony jest między innymi S.1. Zgodnie z przywołanym powyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy podatkowe w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie mogą dokonywać ocen prawnych czy też wyciągać wniosków, co sugeruje treść zażalenia. Słusznie zatem w przypadku braku zgodności między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, zostało wydane postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Końcowo organ wskazał, iż uzyskanie we wcześniejszym okresie zaświadczeń o tożsamej treści nie ma wpływu na to rozstrzygnięcie. Fundusz nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym w tej sprawie przez organ i wniósł do tutejszego Sądu skargę, zarzucając naruszenie: - art. 306a § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 306b § 1 i § 2, art. 306c o.p. poprzez utrzymanie w mocy przez Dyrektora IAS postanowienia wydanego przez Naczelnika US odmawiającego wydania zaświadczenia, podczas gdy zarówno Naczelnik US jak i Dyrektor IAS dysponowali wszelkimi dokumentami i informacjami umożliwiającymi wydanie zaświadczenia w formie wymaganej przez Stronę; - art. 306k w zw. z art. 121 § 1 i § 2, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 217 § 2 i art. 219 o.p. - poprzez bezpodstawną zmianę podejścia do możliwości wydania zaświadczenia w porównaniu do praktyki Organu I instancji prezentowanej w poprzednich latach, jak również brak ustosunkowania się do argumentów Strony przedstawionych w uzasadnieniu zażalenia na postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia przez Naczelnika US z dnia [...] września 2022 r. Mając na uwadze powyższe Fundusz wniósł o uchylenie zaskarżonego Postanowienia i postanowienia Organu I instancji, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Funduszu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 6 lipca 2023 r. skarżący Fundusz przedstawił dodatkową argumentację na poparcie swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia tego, czy organ zasadnie odmówił funduszowi wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści na formularzu włoskim. Odnosząc się do istoty sprawy, Sąd w składzie orzekającym podziela ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych sprowadzającą się do stwierdzenia, że z przepisów Działu VIIIa Ordynacji podatkowej normujących instytucję zaświadczenia wynika, iż jest to czynność materialno-techniczna, co do zasady odtwórcza, która ze swej istoty stanowić ma jedynie odzwierciedlenie danych będących w dyspozycji organów, tj. informacji wynikających z prowadzonych przez nie ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu (art. 306b § 1 o.p.). Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, stanowi urzędowe poświadczenie tego, co jest organowi wiadome i sprowadza się do opisu sytuacji (faktycznej lub prawnej) wynikającej z posiadanych przez organ rejestrów (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 760/14; z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2891/13, z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 2276/18, z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 2276/18 czy z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 398/17). Nie może ono wobec tego w żaden sposób kształtować czy determinować istnienia bądź zakresu uprawnień lub obowiązków podmiotów wnioskujących o jego wydanie. Nie powinno zatem rozstrzygać jakichkolwiek kwestii spornych. Wprawdzie ustawodawca w ramach sprawy o wydanie zaświadczenia dopuszcza możliwość prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w "niezbędnym zakresie" (art. 306b § 2 o.p.), jednakże - zdaniem Sądu - nie powinno to wpłynąć na ocenę charakteru omawianej instytucji. W tym przypadku chodzi bowiem o postępowanie uproszczone. W ocenie Sądu "niezbędne" postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ewentualnych dysponentów tych danych. Przedmiotowe postępowanie wyjaśniające nie może natomiast być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 października 2000 r., sygn. akt V SA 760/00 - publ. LEX nr 50109). W analizowanej sprawie skarżący Fundusz oczekiwał potwierdzenia od organu, iż S. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce. Precyzyjniej, Fundusz oczekiwał wydania certyfikatu rezydencji, w którym poświadczy się, że to Subfundusz, zgodnie z najlepszą wiedzą administracji, jest rezydentem w Polsce zgodnie z art. 4 konwencji obowiązującej pomiędzy Włochami a Polską i jest "przedmiotem" podatku dochodowego od osób prawnych w swoim kraju rezydencji. Sąd ujął owo słowo w cudzysłów, bowiem w jego przekonaniu dalece wątpliwa jest prawidłowość tłumaczenia formularza w tym zakresie. Frazę "is subject to corporate tax in its country of residence" należy tłumaczyć raczej jako jest podmiotem podatku dochodowego od osób prawnych w kraju jego rezydencji. Powyższa wadliwość tłumaczenia, dostrzegalna w przekonaniu Sądu na pierwszy rzut oka, nie zmienia jednak istoty sporu, tj. tego, czy organ mógł poświadczyć, że Subfundusz jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych albo ogólniej, że jest opodatkowany tym podatkiem w Polsce. Organ uznał, że nie może wydać zaświadczenia Funduszowi, bowiem "prowadzone przez organ ewidencje i rejestry nie odzwierciedlają danych", o które Fundusz wnioskował. Organ wskazał, że w jego rejestrach brak jest danych, jakoby Subfundusz był podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i był "przedmiotem" tego podatku. W przekonaniu Sądu stanowisko organu o braku możliwości wydania w tej sprawie zaświadczenia należy uznać za prawidłowe. Jak przyznaje sam skarżący Fundusz, to on jest zarejestrowanym podatnikiem podatku CIT w Polsce. Takimi też danymi w rejestrach dysponują organy podatkowe. W przekonaniu Sądu, oczekiwanie w postępowaniu zaświadczeniowym, by organ analizował strukturę funduszu i wzajemne relacje między Funduszem a Subfunduszem w celu wydania zaświadczenia zawierającego dane nieznajdujące poparcia w rejestrach prowadzonych przez organ, nie może zostać uznane za uzasadnione. Jak przecież sam argumentuje skarżący, powołując się na interpretację Dyrektora KIS z 21 kwietnia 2017 r., "brak jest przesłanek do analizowania podmiotowości podatkowej subfunduszy w sytuacji, gdy ustawodawca wprost przyznaje taką podmiotowość Funduszowi jako osobie prawnej". Fundusz w sposób nieuprawniony wywodzi, że skoro Fundusz jest podatnikiem CIT, to automatycznie Subfundusz jest podatnikiem. Podmiotowość prawnopodatkowa wynika ze stosownych przepisów prawa i jak argumentował sam Fundusz, to fundusze inwestycyjne są podatnikami CIT, a nie ich subfundusze. Twierdzenie, że skoro Fundusz jest podatnikiem, to automatycznie podatnikiem jest także Subfundusz, nie jest zresztą zagadnieniem, które w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia powinien rozstrzygać organ podatkowy. Nie można oczekiwać, że organ wyda zaświadczenie o treści nieznajdującej poparcia w jego rejestrach w oparciu o twierdzenie, że choć to Fundusz jest "formalnie" podatnikiem, to "faktycznie" w istocie podatnikiem jest także Subfundusz. Ponownie podkreślić należy, że podmiotowość prawnopodatkowa wynika ze stosownych przepisów prawa, zaś to fundusze są podatnikami CIT, natomiast odmawia się takiej podmiotowości subfunduszom, niemającym osobowości prawnej, będącym jedynie wyodrębnioną częścią aktywów funduszu, masą majątkową. Tego rodzaju analizy prawne zdecydowanie wykraczają poza czynność materialno-techniczną, a także poza ramy postępowania wyjaśniającego w "niezbędnym zakresie", które może być przeprowadzone w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Ponadto, skoro Subfundusz nie figuruje w rejestrach jako podatnik CIT, to organ nie może zaświadczyć, że jest inaczej. Nieuprawnione jest także sugerowanie, jakoby problem w analizowanej sprawie sprowadzał się do tego, że "pełna nazwa" Subfunduszu nie widnieje w rejestrach. Przecież sam skarżący argumentuje, że Subfundusz jest jedynie częścią Funduszu, a nie Funduszem. W rejestrach figuruje więc Fundusz, będący podmiotem prawa podatkowego, osobą prawną, zaś czym innym – częścią składową, masą majątkową, jest Subfundusz stanowiący część aktywów tego Funduszu. Skoro organ w rejestrach posiada informację (znajdującą podstawę w obowiązujących przepisach prawa), że to Fundusz jest podatnikiem podatku CIT, to takiej treści zaświadczenie może wydać. Nie jest to więc kwestia "niepełnej nazwy", ale tego, że w rejestrach figuruje osoba prawna, a nie masa majątkowa. W ocenie Sądu, nie powinno nic stać na przeszkodzie uzyskania zaświadczenia, że Fundusz jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce. Przekonanie skarżącego, że "w sposób oczywisty" oznacza to tym samym, że Subfundusz podlega opodatkowaniu CIT w Polsce na potrzeby związane z prowadzeniem działalności we Włoszech, Fundusz może przecież prezentować właśnie w tamtym państwie, powołując się na swoją strukturę organizacyjną i wzajemne relacje między Funduszem a Subfunduszem. Nie znajduje natomiast uzasadnienia oczekiwanie, że organ, w którego rejestrach (zgodnie zresztą z obowiązującymi przepisami prawa) to Fundusz figuruje jako podatnik, będzie dokonywał wykładni prawa podatkowego i przepisów dotyczących funduszy (w zakresie zagadnienia podmiotowości prawnopodatkowej funduszy i subfunduszy), a także analizował obszerną dokumentację przedłożoną wraz z wnioskiem (czy też dane zawarte na stronach internetowych KNF bądź Funduszu), żeby wydać zaświadczenie o treści nieznajdującej poparcia w rejestrach organu. Skarżący nie może oczekiwać, by organ dla uzyskania przez niego korzystnych skutków podatkowych w innym państwie dokonywał wpisów w zaświadczeniu niezgodnych z treścią rejestrów, którymi dysponuje. Okoliczności na które powołuje się Fundusz, tj. uwarunkowania prowadzenia działalności we Włoszech, gdzie to z majątku Subfunduszu dokonywane są inwestycje w akcje włoskich spółek, pozostają irrelewantne dla niniejszej sprawy. Włoska administracja podatkowa na podstawie informacji o tym, że Fundusz jest polskim rezydentem podatkowym (jeśli Fundusz wystąpi o stosowny certyfikat rezydencji), a także na podstawie przedłożonych do akt tej sprawy wyciągu z rejestru funduszy i statutu Funduszu będzie dysponować wiedzą w zakresie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce. Znamiona spekulacji nosi natomiast twierdzenie, że skarżący zostanie pozbawiony możliwości rozliczenia podatku we Włoszech według stawki preferencyjnej, jeśli nie uzyska zaświadczenia o żądanej treści. Sąd nie stwierdził w tej sprawie także naruszeń przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Organ jednoznacznie wyjaśnił, że w jego rejestrach brak jest danych, by to Subfundusz był podatnikiem podatku CIT, zaś w toku postępowania o wydanie zaświadczenia organ nie jest uprawniony do dokonywania ocen prawnych. Skoro organ stwierdził niezgodność między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów i innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, to zasadnie odmówił wydania zaświadczenia. Organ wyjaśnił więc przyczyny swojego rozstrzygnięcia, zaś odnoszenie się do argumentów zażalenia w istocie wymagałoby analiz wykraczających poza postępowanie wyjaśniające dopuszczalne w tym trybie; organ nie miał obowiązku analizować charakteru prawnego Subfunduszu czy przekonania strony, że odmowa wydania zaświadczenia uniemożliwi Funduszowi skorzystanie z preferencyjnego opodatkowania. Tego rodzaju argumenty nie mogą wpływać na fakt stwierdzony jednoznacznie na podstawie posiadanych rejestrów: Subfundusz nie figuruje w rejestrach jako podatnik (czy też przedmiot) podatku dochodowego od osób prawnych. Nie można również twierdzić, że organ naruszył jakiekolwiek przepisy prawa, gdyż wcześniej Fundusz uzyskał zaświadczenie w analizowanym zakresie. Bez wątpienia zmiana praktyki stosowania prawa przez organ nie jest pożądana, jednakże, w przekonaniu Sądu, w postanowieniu wydanym w tej sprawie, które było przedmiotem kontroli Sądu, stanowisko organu było prawidłowe. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga złożona w tej sprawie jest niezasadna, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a.