IV SA/Wa 1796/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2021r. Nr [...] Minister Klimatu i Środowiska, działając na podstawie art. 123 i 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2021r., którym odmówiono zawieszenia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2015r. Nr [...] udzielającej w/w spółce pozwolenia na wytwarzanie odpadów. W uzasadnieniu powołując się na ugruntowane orzecznictwo oraz treść art. 101 § 3 k.p.a. Minister stwierdził, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. W skardze do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie, skarżąca wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła Ministrowi naruszenie art. 6,7,8,11,77§1, 80,107§3 k.p.a w zw. z art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że nie ma podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego i niezastosowania w sprawie art. 7a k.p.a, tj. rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony. Ponadto w ocenie skarżącej organ nie zbadał sprawy właściwie, jak również nie przedstawił właściwego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, nie odniósł się do stanu sprawy, nie ocenił jej pod kątem interesu strony. W ocenie skarżącej w sprawie doszło także do naruszenia art. 101 § 3 k.p.a poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie przysługuje zażalenie oraz art. 98 k.p.a poprzez obłędną odmowę zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 190) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie na mocy którego Minister Klimatu i Środowiska stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącą zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w powyższym przepisie, może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Po otrzymaniu odwołania organ odwoławczy zobligowany jest do zbadania dopuszczalności jego wniesienia. Obowiązek ten wynika wprost z art. 134 k.p.a. W przypadku ustalenia, że na decyzję odwołanie nie przysługuje obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie w formie postanowienia jego niedopuszczalności, a tym samym brak jest możliwości przystąpienia przez organ do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Stosownie do art. 144 k.p.a., komentowany przepis stosuje się odpowiednio do zażaleń. Wyjaśnienia wymaga zatem, że nie wszystkie postanowienia wydawane przez organ prowadzący postępowanie administracyjne podlegają zaskarżeniu w drodze zażalenia. W świetle art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie zaś do art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca objęła zażaleniem postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje zaś ugruntowane obecnie stanowisko, że przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie obejmuje postanowień negatywnych. W wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu po nowelizacji wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania") (zob. również wyroki NSA z dnia 18 lipca 2014 r., z dnia 27 października 2017 r., II OSK 340/16, z dnia 9 stycznia 2018 r., II GSK 2865/17, II OSK 340/13, z dnia 26 stycznia 2018 r.). W ocenie sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze należy się zgodzić z zaprezentowanym wyżej poglądem. Przede wszystkim wskazać należy, że przed nowelizacją z dnia 11 kwietnia 2011r., przepis art. 101 § 3 k.p.a. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. Mając na uwadze taką treść cytowanego przepisu przyjmowano powszechnie, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień wydanych "w sprawie zawieszenia postępowania", w tym na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W wyniku nowelizacji zmodyfikowano omawiany przepis w ten sposób, że do § 3 dodano sformułowanie "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania". Od tego momentu, zażalenie służy na postanowienie "w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania". W ocenie sądu, przepis art. 101 § 3 k.p.a., po nowelizacji od 11 kwietnia 2011r., nie daje podstaw do przyjęcia dopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, zwrot "w sprawie zawieszenia" należy rozumieć w węższym znaczeniu i nie można przyjąć, że odnosi się on również do postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Zwrot ten dotyczy jedynie zawieszenia postępowania. Powyższe koresponduje z jednoznacznym wyróżnieniem, że na postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" przysługuje zażalenie. Zażalenie przysługuje zatem wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania (w sprawie zawieszenia postępowania) albo na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania). Natomiast na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, zażalenie nie przysługuje. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżenia postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego. Taka wykładnia omawianego przepisu pozostaje w zgodzie z wynikającą z art. 12 k.p.a. z zasadą szybkości postępowania, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2147/13, z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 339/16, z dnia 3 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 885/15 oraz z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1542/16). Skoro zatem zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługiwało, wniesione przez skarżącą zażalenie musiało zostać uznane za niedopuszczalne, co z kolei obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Zaskarżone postanowienie wbrew zarzutom podniesionym w skardze jest zgodne z prawem. Minister nie mógł przystąpić do jego rozpatrzenia, nie mógł tym samym dokonać oceny zasadności czy też nie postanowienia o odmowie zawieszenia, gdyby rozpoznał zażalenie naraziłby się bowiem na zarzut rażącego naruszenia prawa. Wbrew zatem zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie narusza art. 107 § 3 k.p.a, organ wyjaśnił w nim bowiem w sposób w ocenie Sądu przekonujący dlaczego uznał zażalenie za niedopuszczalne. Sąd w świetle powyższego nie uwzględnił zatem podniesionych w skardze zarzutów wskazujących na naruszenie przez organ odwoławczy szeregu zasad dobrej administracji i w konsekwencji nie uwzględnienia interesu skarżącej jako przedsiębiorcy. Za chybiony Sąd uznał również zarzut uchybienia art. 98 k.p.a. , bowiem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania, jako że nie stanowił podstawy kwestionowanego rozstrzygnięcia, bo tę stanowił art. 134 k.p.a. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.