IV SA/Wa 2495/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. z siedzibą we L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. z siedzibą we L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] orzekającą o nałożeniu na przewoźnika T. z siedzibą we L. kary administracyjnej w wysokości 3.000 EURO, co w przeliczeniu na złote według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wynosi 12.425,10 PLN. Na powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. T. z siedzibą we L., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosło za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że realizacja przez przewoźnika nałożonego na niego obowiązku może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw, bowiem w celu wykonania kwestionowanej decyzji przewoźnik będzie zmuszony zaciągnąć w banku kredyt, z którym wiązałoby się poniesienie dodatkowych kosztów, a w konsekwencji powstaniem szkód w majątku przewoźnika. Ponadto skarżący podał, że przed organami administracyjnymi toczą się kolejne postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na tegoż przewoźnika, dlatego też przewoźnik zaciągnąłby jedno zobowiązanie kredytowe w celu wykonania nałożonego na niego obowiązku uiszczenia kar administracyjnych. Skarżący także podniósł, że ewentualne wyeliminowanie przez Sąd z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji będzie się wiązało z nieodwracalną szkodą w postaci uprzednio poniesionych dodatkowych koszów operacyjnych zaciągniętego kredytu. Przedmiotowy wniosek rozpoznany został postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 3 grudnia 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wobec tego, że uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje sytuacji finansowej przewoźnika. Skarżący na poparcie argumentów swojego wniosku nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych obrazujących kondycję finansową przewoźnika i jego możliwości płatniczych, ograniczając się jedynie do hipotetycznego założenia, że w celu uiszczenia nałożonej kary administracyjnej skarżący będzie zmuszony zaciągnąć w banku kredyt, z którym wiązałoby się poniesienie dodatkowych kosztów, a w konsekwencji powstaniem szkód w majątku przewoźnika na skutek uregulowania nałożonej na niego kary pieniężnej. Skarżący powinien wykazać, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej uiszczenie przedmiotowej kary administracyjnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności skarżący powinien był złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Wnioskodawca na poparcie argumentów swojego wniosku nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących kondycję finansową przewoźnika. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku zaistniała okoliczność stanowiąca podstawę do zastosowania ochrony tymczasowej i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzez przyjęcie, że do pozytywnego załatwienia wniosku strony konieczne jest udowodnienie swoich twierdzeń, tj. poparcie ich dokumentami źródłowymi, co w konsekwencji spowodowało, w ocenie żalącego się, błędne przyjęcie przez Sąd, że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody do zażalenia lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żalący się również do zażalenia nie załączył żadnych dokumentów, które przedstawiałyby kondycję finansową przewoźnika. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając powyższe zażalenie, postanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 81/14 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że przepis art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony, bowiem Sąd musi opierać się na "jakimś" materiale pozwalającym zając stanowisko w sprawie. W dalszej części uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zwrócił uwagę Sądu na kwestię toczenia się przeciwko niemu innych jeszcze postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczą się jeszcze dwie inne sprawy w tym przedmiocie, zatem mając na uwadze wielość postępowań w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na skarżącego przewoźnika oraz fakt, że w sprawach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 1466/12 oraz IV SA/Wa 2411/13 dotyczących tego przewoźnika, wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji. Orzeczenia w tym przedmiocie zaakceptowane zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach zarejestrowanych odpowiednio pod sygnaturą II OZ 87/13 i II OZ 1219/13. Ponownie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Mając na względzie przytoczoną powyżej argumentację, która legła u podstaw rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 81/14, należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie wzbogacił swojej argumentacji prawnej zawartej w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 81/14, jaką posłużył się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, lecz jedynie ocenił zasadność wniosku. Wyjaśnić bowiem należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się już dominujący pogląd przemawiający za udzieleniem ochrony tymczasowej, jeżeli skarżący wykaże, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej wywiązanie się z nałożonego obowiązku finansowego wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody, w szczególności skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty obrazujące jego sytuację finansową, pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. W tym tonie już wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach: z dnia 9 kwietnia 2013 r., II OZ 253/13; z dnia 17 stycznia 2012 r., I OZ 13/12; z dnia 21 stycznia 2013 r., II FZ 1076/12; z dnia 22 grudnia 2011, II FZ 743/11; z dnia 5 lutego 2014 r., II OSK 131/14; z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04; z dnia 5 kwietnia 2013 r., II OZ 223/13; z dnia 29 stycznia 2014 r., I FZ 436/13; z dnia 7 lutego 2014 r., I FZ 4/14; z dnia 10 lutego 2014 r., I FSK 76/14; z dnia 11 lutego 2014 r., I GSK 184/14; z dnia 12 lutego 2014 r., II FZ 31/14; z dnia 14 lutego 2014 r., I OZ 94/14; z dnia 14 lutego 2014 r., II FZ 1594/13 – wszystkie dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – a wyrażone w nich jednolite i ugruntowane stanowisko Sąd rozpoznający wniosek w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Jeżeli natomiast pojawia się rozbieżność orzecznictwa w sądzie drugiej instancji i chwiejność poglądów, można wskazywać na możliwość wdrożenia procedury przewidzianej w art. 264 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Jednakże o rzeczywistej rozbieżności można mówić wówczas, gdy różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednostkową mocą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05, LEX nr 229287). Przedstawione wyżej orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie poruszonej problematyki, niezależnie od tego, że posiada walor ujednolicający orzecznictwo sądowoadministracyjne, dostrzega i chroni te wartości prawne, które w istocie stanowią motyw wniosku. Wyrazem przedstawionego kierunku orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest także niniejsze postanowienie. Jak trafnie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 stycznia 2014 r., II OZ 81/14, uprawdopodobnienie nie może opierać się na samych twierdzeniach strony, bowiem Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zastosować ochronę tymczasową. Zatem, zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zachodzi sytuacja contra facta non valent argumenta, tj. że argumenty muszą ustąpić wobec faktów, bowiem ubi ius, ibi onus (czyt.: gdzie prawo, tam obowiązek), w przeciwnym razie z braku uprawdopodobnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie poprzez zaniechanie przedstawienia ad fontes należy odmówić zastosowania ochrony tymczasowej. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się tylko do jego gołosłownego twierdzenia niczym nie popartego. Tak sformułowany wniosek nie jest wystarczający w zakresie uzasadnienia wystąpienia przesłanek do wstrzymania wykonania aktu. Skarżący nie udokumentował w sposób pełny swojej sytuacji majątkowej, zatem nie dopełnił ciążących na nim obowiązków wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący winien wykazać – co według znaczenia słownika języka polskiego PWN "wykazać" oznacza uzewnętrznić coś, ujawnić istnienie czegoś, zaś "istnienie" oznacza fakt bycia czegoś, mieć miejsce w rzeczywistości, być – przedstawiając odpowiednie argumenty poparte dowodami, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest tak, jak w postępowaniu karnym, że wszelkie wątpliwości powinny być tłumaczone na korzyść wnioskującego, tylko wszystko co wątpliwe skarżący winien wyjaśnić, bo to po jego stronie istnieje powinność dowiedzenia, że zasługuje na objęcie go ochroną tymczasową. To do strony ubiegającej się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy wykazanie, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Natomiast wszechstronne rozważenie całokształtu wskazanych przez stronę okoliczności należy do Sądu związanego regułą ustanowioną przez art. 61 § 3 powołanej ustawy oraz wytycznymi takimi jak: zgodność prowadzonego wnioskowania z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy, oraz innymi elementami, które pozwalają domniemywać, że skutek w postaci faktu uprawdopodobnionego może w ogóle nastąpić. Tymczasem skarżący na poparcie argumentów swojego wniosku nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych obrazujących kondycję finansową przewoźnika i jego możliwości płatniczych, ograniczając się jedynie do argumentowania, że w celu uiszczenia nałożonej kary administracyjnej skarżący będzie zmuszony zaciągnąć w banku kredyt, z którym wiązałoby się poniesienie dodatkowych kosztów, a w konsekwencji powstaniem szkód w majątku przewoźnika na skutek uregulowania nałożonej na niego kary pieniężnej. Nie ulega wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Skarżący powinien więc wykazać, że w jego konkretnej sytuacji majątkowej uiszczenie przedmiotowej kary administracyjnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody. W szczególności skarżący powinien był złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji finansowej. Wnioskodawca nie przedstawił swojej sytuacji materialnej, w oparciu na której formułuje żądania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 stycznia 2014 r., II OZ 81/14 stwierdził, że "przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczą się jeszcze dwie inne sprawy w tym przedmiocie, zatem mając na uwadze wielość postępowań w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na skarżącego przewoźnika oraz fakt, że w sprawach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 1466/12 oraz IV SA/Wa 2411/13 dotyczących tego przewoźnika, wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji. Orzeczenia w tym przedmiocie zaakceptowane zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach zarejestrowanych odpowiednio pod sygnaturą II OZ 87/13 i II OZ 1219/13". W tym miejscu wyjaśnić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczyło się lub toczy się piętnaście spraw w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na skarżącego przewoźnika, z czego tylko w trzech z tych spraw skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie o sygn. akt II OZ 1219/13 Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 14 stycznia 2014 r. oddalił zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2013 r., IV SA/Wa 2411/13 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast w sprawie o sygn. akt II OZ 87/13 Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 19 lutego 2013 r. uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2012 r., IV SA/Wa 1466/12 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Toczące się te dwie sprawy w tym przedmiocie nie świadczą o wielości postępowań, zaś wskazane powyżej rozbieżności w dwóch rozstrzygnięciach Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach skarżącego przewoźnika w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na skarżącego przewoźnika nie stanowią ugruntowanej linii orzeczniczej. Z powyższego wynika, że dowodów nie należy liczyć, należy je ważyć (argumenta ponderantur, non numerantur). Zatem badając całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem twierdzenia strony winny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej, skarżący nie wskazał jednak jaka jest jego sytuacja finansowa, a tym samym nie jest możliwa ocena, w jaki sposób uiszczenie nałożonej kary administracyjnej mogłoby wpłynąć na kondycję finansową skarżącego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.