V SA/Wa 252/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia ... listopada 2016 r. nr ... w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżący"), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W.. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik podkreślił, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w kontekście dalszego działania spółki może spowodować wystąpienie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Dodał, iż kapitał własny nie pokryje nałożonych kar, a co za tym idzie doprowadzi do upadłości spółki. Zauważył, iż sama utrata płynności w istocie skutkuje niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozi jej upadłością. Do wniosku załączono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok 2014 oraz rachunek zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r. W ocenie pełnomocnika wszelkie zaburzenia doprowadzające do podwyższenia wskazanej we wniosku wysokości straty spowodują nieodwracalne konsekwencje. Dodał, iż kara pieniężna w wysokości 779 533 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej w konsekwencji do upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie podane przez skarżącego twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (post. NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik jedynie ogólnikowo stwierdził, iż wszelkie zaburzenia doprowadzające do podwyższenia wskazanej we wniosku wysokości straty Spółki spowodują nieodwracalne konsekwencje, a kara pieniężna w wysokości 779 533 zł doprowadzi do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji do upadłości skarżącego. Podkreślić należy, iż również z dokumentów dołączonych do wniosku nie wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Wskazać bowiem należy, że z dokumentacji o której mowa wyżej wynika jedynie, że Spółka poniosła stratę z działalności gospodarczej w latach 2014 i 2013 r. (odpowiednio w 2014 r. – w wysokości 411.273,36 zł, a w 2013 r. w wysokości 153.694,26 zł). Dokumentacja ta nie potwierdza więc aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej na dzień złożenia skargi, a jedynie może świadczyć o ewentualnych trudnościach finansowych Spółki w latach 2013-2014 r., które z istoty rzeczy nie mogłyby przemawiać za tym, iż spółka w chwili złożenia przedmiotowego wniosku tj. w dniu 9 stycznia 2017 r. była pozbawiona płynności finansowej. Nadmienić również należy, iż jak wynika z dołączonej do skargi aktualnej informacji odpowiadającej aktualnemu odpisowi z rejestru przedsiębiorców Spółka nadal funkcjonuje i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że utraciła płynność finansową. Samo gołosłowne twierdzenie, że wykonanie decyzji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt II GZ 228/15 oraz z dnia 24 czerwca 2015 r. sygn. akt II GZ 287/15, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo należy zauważyć, iż rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. uiszczenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.