VI SA/Wa 1116/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę w całości Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w P. z dnia [...] stycznia 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 4 pkt 1 pkt 23, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 i 10 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 260 z późn. zm.; dalej: udp), po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o. o. z/s w L. przy (...), reprezentowanej przez radcę prawnego (...), od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 750,00zł za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia zarządcy drogi – utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, iż wskazaną decyzją Starszy Specjalista ds. administrowania pasem drogowym Miejskiego Zarządu Dróg w P. - działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P. - wymierzył firmie G. Sp. z o. o. z/s w L. (...) zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców prowadzonym przez Sąd Rejonowy dla [...] w L., XX Wydział Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: [...], karę pieniężną wysokości 750,00zł. za zajęcie pasów drogowych ulic: [...] (droga ktg. gminnej), [...] (droga ktg. gminnej) [...] (droga ktg. gminnej) w P. poprzez umieszczenie plakatów reklamowych o treści zawierającej [...] E., o powierzchni każdej sztuki 0,08m2 (0,234m x 0,335m): - 4 sztuki w ul. [...] w okresie od dnia [...] lipca 2014r. do [...] lipca 2014 r., tj.za 1 dzień, - 3 sztuki w ul. [...] w okresie od dnia [...] lipca 2014r. do dnia [...] lipca 2014 r., tj. za 7 dni, - 2 sztuki w ul. [...] w okresie od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r.. tj. za 8 dni, - 2 sztuki w ul. [...] w okresie od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r.. tj. za 1 dzień, - 1 sztuka w ul. [...] w okresie od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] lipca 2014 r.. tj. za 7 dni. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji chronologicznie opisał przebieg toczącego się w sprawie postępowania oraz wykazał podejmowane w jego ramach czynności i dokonane ustalenia. Wskazał, iż kontrole przeprowadzone przez organ I instancji w dniach [...] lipca 2014 r. potwierdziły fakt umieszczenia plakatów reklamowych zawierających [...] firmy P. w pasach drogowych ulic [...] (4 szt), [...] (2 szt.), [...] (2 szt). Plakaty zostały umieszczone na rynnach budynków znajdujących się na w/w ulicach. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną przedmiotowych plakatów i zdjęto 1 szt. plakatu z miejsca usytuowanego poza pasem drogowym, m.in. w celu dokonania jego pomiaru. Sporządzono też notatkę służbową. Pismem z dnia [...].07.2014 r. organ zawiadomił stronę: P. w P., że zostało wszczęte postępowanie w sprawie zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi pasów drogowych w/w/ ulic oraz poinformował o przysługującym stronie prawie czynnego udziału w postępowaniu. Jednocześnie zawiadomiono stronę o dacie przeprowadzenia w dniu [...].08.2014 r. dowodu z oględzin miejsc umieszczenia reklam oraz wezwano do wskazania osoby odpowiedzialnej za rozmieszczanie reklam, a także do złożenia wyjaśnień w sprawie określenia kto, kiedy i na czyje zlecenie umieścił plakaty reklamowe na rynnach budynków i jakie są ich wymiary. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu [...].07.2014 r. stwierdzono, że plakaty nadal znajdują się na rynnach ulic [...] (3 szt.), [...] (2 szt), [...] (1 szt.), a niektóre z nich (1 szt na ul. [...] i 1 szt na ul. [...]) zostały już usunięte. Również sporządzono dokumentację fotograficzną i notatkę służbową. W dniu [...] lipca 2014 r. do organu wpłynął e-mail od [...] G. w P. informujący, że "Plakaty w wyznaczonych w piśmie miejscach zostały usunięte". W dniu [...] sierpnia 2014 r. podczas oględzin pasów drogowych ulic [...],[...] i [...] stwierdzono, że przedmiotowe plakaty zostały usunięte. W oględzinach przeprowadzonych w dniu [...].08.2014 r. uczestniczyli jedynie pracownicy MZD w P., strona nie brała w nich udziału. Prowadzone przez organ wyjaśnienia (m.in. wyjaśnienia strony, analiza treści KRS) w celu ustalenia właściciela reklamy stały się przyczyną wszczęcia postępowania administracyjnego wobec G. Sp. z o. o. z/s w L. (zawiadomienie z dnia [...].09.2014 r.) i jednocześnie umorzenia postępowania wobec P. w P. (decyzja Nr [...] z dnia [...].09.2014r.). Pismem z dnia [...].09.2014r. organ zawiadomił stronę (tj. G. Sp. z o. o. w L.) o wszczęciu postępowania i jednocześnie wezwał do udzielenia wyjaśnień w sprawie. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał treść mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz treść uchwały RM Płocka Nr 465/XXIII/04 z dnia 30.03.2004 r. w sprawie stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego na terenie miasta Płocka zmienionych późniejszymi Uchwałami RM Płocka. Przywołał definicje "pasa drogowego", "reklamy". Organ wskazał, że przedmiotowe plakaty reklamowe zostały umieszczone na rynnach przytwierdzonych do ścian budynków: [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]), [...] (działka nr [...]) [...] (działka nr [...]) w P. Rynny te znajdowały się w przestrzeni nad częścią pasów drogowych, tj. nad chodnikami ulic [...],[...] i [...] na działkach będących w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg. Rynny zamocowane na ścianach frontowych budynków wychodzą poza obrys budynków (co potwierdza dokumentacja fotograficzna), a tym samym wchodzą w pasy drogowe wskazanych ulic. Przebieg granic działek budynków z działkami graniczącymi, tj. z działkami pasów drogowych ulic potwierdzają załączone do akt sprawy dokumenty geodezyjne: mapy zasadnicze w skali 1:500 określające m.in. przebieg linii granicznych pasów drogowych ulic. Granice pasów drogowych wskazanych ulic przebiegają po obrysie wymienionych budynków, zatem plakaty reklamowe umieszczone na rynnach wychodziły poza obrys budynków i tym samym znajdowały się w pasach drogowych ulic, w części nad chodnikami. Chodnik natomiast mieści się w pojęciu pasa drogowego. O zajęciu pasa drogowego decyduje nie tylko zajęcie powierzchni gruntowej chodnika, ale również przestrzeni nad chodnikiem (por. wyrok NSA z dnia 17.04.2013r., GSK 113/12). Fakt umieszczenia reklam w pasach drogowych ulic potwierdzają kontrole w/w pasów drogowych przeprowadzone przez organ w dniach [...] i [...] lipca 2014r. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie strona winna uzyskać zezwolenie na umieszczenie reklam w pasie drogowym, który to obowiązek wynika bezpośrednio z treści art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy. Strona w tym przypadku nie uzyskała stosowanego zezwolenia, a przedmiotowe plakaty zostały umieszczone w ten sposób, że naruszyły przestrzeń nad drogami publicznymi, a wiec znajdowały się w pasach drogowych. Powołując się na stan faktyczny sprawy oraz na orzecznictwo sądowo-administracyjne, organ uznał, że zostały w niniejszej sprawie spełnione określone w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Brzmienie art. 40 ust 12 pkt 1 ustawy nakłada na zarządcę drogi obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji ustalenia niedozwolonego zajęcia pasa drogowego. Organ przy tym nie bada przyczyny tego stanu rzeczy ani stopnia winy strony w zajęciu pasa, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej. Organ w dalszej części uzasadnienia wskazał też okoliczności, na podstawie których uznał, że właścicielem plakatów reklamowych, które zajmowały pasy dróg publicznych bez zgody zarządcy drogi i stroną postępowania jest G. Sp. z o.o. z/s w L. Uzasadnienie decyzji zawiera również matematyczne wyjaśnienie sposobu i podstaw ustalenia wysokości przedmiotowej kary pieniężnej. Od powyższej decyzji radca prawny (...) - działający w imieniu G. Sp. z o. o. z siedzibą w L. - w ustawowym terminie złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie przepisów kpa oraz ustawy o drogach publicznych poprzez błędne i dowolne przyjęcie, że plakaty reklamowe stanowiły własność G. Sp. z o.o. Odwołujący podkreślił, że przepisy ustawy obligują organ do nałożenia kary za zajęcie pasa ruchu drogowego - ale kara ta powinna być nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na taki, który potencjalnie takiego zajęcia mógł dokonać. Materiał dowodowy winien jednoznacznie wskazywać na podmiot, który zajął pas drogowy, a tego organ I instancji nie uczynił. Odwołujący kwestionuje, że rozwieszone plakaty były własnością G. i że to spółka je rozwieszała, czyli że faktycznie zajęła pas drogowy. Wskazują na to dołączone do odwołania wydruki wszystkich zakupów za rok 2013 i 2014 - brak jest w nim zakupów plakatów reklamowych. Brak jest więc podstaw, aby przyjąć, iż za umieszczenie plakatów reklamowych odpowiedzialna jest spółka i że stanowiły one jej własność. SKO w P. stwierdziło, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji znalazły zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Definicja pasa drogowego zawarta jest w art. 4 pkt 1 ustawy. Zgodnie z treścią ww. przepisu - pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zasada ochrony pasa drogowego została sformułowana w art. 39 ust. 1 ustawy, który stanowi, iż zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W art. 39 ust. 1 ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia działań naruszających drogę lub jej urządzenia oraz zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powyższy przepis dla zarządcy drogi tworzy gwarancje niezakłóconego administrowania pasem drogowym, dla użytkowników zaś - warunki bezpiecznego poruszania się. Ustawodawca dopuścił - na zasadzie wyjątku - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. W świetle art. 39 ust. 3 ustawy w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40 ust 1 ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Art. 40 ust. 2 stanowi, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione wpkt1-3. Z treści powyższego przepisu wynika, że zezwolenie to dotyczy również zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy - ustawodawca bowiem wyodrębnił w pkt 3 cytowanego przepisu zezwolenia na umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu" drogowego oraz zezwolenia na umieszczanie reklam. Pojęcie reklamy zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych i oznacza "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Ustawodawca posłużył się szerokim pojęciem reklamy. W orzecznictwie sądowo-admnistracyjnym podkreśla się, że każde zajęcie pasa drogowego przez reklamę - niezależnie od tego w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, a więc czy znajduje się ona na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, słupa oświetlenia ulicznego, rynny budynku czy znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym - wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego (por. wyrok NSA z dnia 09.02.2009 r., sygn. akt II GSK 740/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23.04.2008 r., sygn. akt II SA/Sz 82/08). Sankcje za naruszenie obowiązku wynikającego z treści art. 40 ust. 1 i 2 określa przepis art. 40 ust. 12 stanowiąc, iż za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (przy wydaniu zezwolenia). Za zajęcie pasa drogowego w przypadkach wskazanych w art. 40 ust. 12 pkt 1-3 ww. ustawy wymierza się karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej m. in. zgodnie z art. 40 ust. 6. W świetle art. 40 ust. 6 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (czyli za zajęcie pasa drogowego m.in. w celu umieszczenia reklamy), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Przy czym zgodnie z ust. 10 - zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 jest traktowane jak zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Brzmienie art. 40 ust 12 pkt 1 ustawy nakłada na zarządcę drogi obowiązek wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji ustalenia niedozwolonego zajęcia pasa drogowego. Ponieważ ustawodawca użył określenia: "wymierza w drodze decyzji administracyjnej" i nie wskazał żadnych negatywnych przesłanek, oznacza to, że zarządca drogi jest zobowiązany wymierzyć karę pieniężną, ma więc tu miejsce pełne związanie administracji. WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 09.03.2011 r. (II SA/Sz 634/2010) podkreślił, iż "Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia pod reklamę skutkuje wydaniem decyzji administracyjnej nakładającej karę i nie jest to decyzja o charakterze uznaniowym" . Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 68/08 wyraził pogląd prawny, iż "Związanie właściwego organu dyspozycją art. 40 ust 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (...) uzależnione jest od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego (...). Dokonując tego ustalenia organ nawet nie bada przyczyny, dla której nastąpił ten stan nieakceptowany przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje stopień winy strony w zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej". Kolegium powyższy pogląd w pełni podziela. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy SKO stwierdza, iż w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 (zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi) powodujący obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Fakt zajęcia bez zezwolenia pasów drogowych trzech ulic został po raz pierwszy stwierdzony podczas kontroli w terenie przeprowadzonej w dniu [...].07.2014 r. Sporządzono wówczas notatkę służbową oraz wykonano dokumentację fotograficzną. Podczas kolejnej kontroli w dniu [...].07.2014 r. stwierdzono obecność na rynnach niektórych reklam (6szt) oraz ustalono, ze niektóre z nich zostały już usunięte (2 szt.). Również sporządzono notatki służbowe i zdjęcia. W trakcie oględzin w dniu [...].08.2014 r. stwierdzono, iż przedmiotowe reklamy zostały już usunięte. Głównym argumentem odwołującego jest wskazanie, że brak jest podstaw, aby na podstawie materiału dowodowego przyjąć, iż za umieszczenie plakatów reklamowych odpowiedzialna jest Spółka i że plakaty stanowiły jej własność. Kolegium - po analizie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - stwierdza, że powyższy zarzut jest niezasadny. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo ustalił G. Sp. z o.o. jako stronę niniejszego postępowania, albowiem stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym jest właściciel danej reklamy (por. wyrok NSA z dnia 08.02.2011 r.; sygn. akt II GSK 204/10). W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że "stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi, jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych" (por. wyrok NSA z dnia 03.12.2008 r., sygn. akt II GSK 560/08; wyrok NSA z dnia 08.02.2011 r.; sygn. akt II GSK 204/10; wyrok NSA z dnia 17.08.2011 r. sygn. akt II GSK 803/10). Kara pieniężna jest nakładana na właściciela takiej reklamy z tytułu odpowiedzialności obiektywnej, bez względu na jego winę czy świadomość bezprawności. W sprawie takiej organ nie jest uprawniony do badania przyczyn umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia, poza jego zainteresowaniem pozostaje stopień winy strony w zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania nałożonej kary. (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 68/08; wyrok NSA z dnia 27.05.2009 r. sygn. akt II GSK 957/08) Z informacji widniejącej na reklamie oraz w oparciu o KRS i prowadzone wyjaśnienia ustalono, że właścicielem reklamy jest G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. Nazwa i adres strony internetowej ww. Spółki widnieje na plakatach reklamowych. W oparciu o KRS organ ustalił, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie m.in. [...] (m.in. [...],[...],[...]), której to działalności dotyczyła przedmiotowa reklama, a zatem jako właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zezwolenia, ponosi za to odpowiedzialność. Na podstawie wyjaśnień oraz treści KRS ustalono również siedzibę i adres podmiotu, na który to adres wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...].09.2014r., które strona odebrała w dniu [...].09.2014 r. W zawiadomieniu poinformowano stronę, że zgodnie z art. 10 §1 k.p.a. przysługuje jej prawo do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, i możliwość złożenia wniosków i zastrzeżeń. Kolejne zawiadomienie wysłano w dniu [...].10.2014r. (odebrane [...].10.2014r.). Strona z tej możliwości nie skorzystała. W toku prowadzonego postępowania Spółka nie zakwestionowała faktu bycia stroną niniejszego postępowania, ani że jest właścicielem przedmiotowych reklam. Jeżeli strona miała jakiekolwiek wątpliwości i uwagi, co do toczącego się postępowania i zgromadzonego w nim materiału dowodowego, to winna była zgłosić swoje zastrzeżenia odrębnym pismem, czego jednak nie uczyniła. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona została prawidłowo zawiadomiona o toczącym się postępowaniu i miała możliwość brania w nim czynnego udziału. W ocenie Kolegium organ dostatecznie wyjaśnił, kto jest właścicielem reklamy, a więc podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Zdaniem SKO, w niniejszej sprawie zarówno sam fakt zajęcia przez odwołującą się Spółkę pasa drogowego, jak również czas (okres) oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego - zostały ustalone przez organ I instancji prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Prowadzone postępowanie i zebrane w jego ramach dowody (oględziny, mapy geodezyjne, pomiary, dokumentacja fotograficzna, notatki służbowe) wykazały, że reklamy umieszczone były w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ miał zatem podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Skargę na powyższą decyzję SKO w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. Sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego (...). Zaskarżonej wyżej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne i dowolne przyjęcie, iż plakaty reklamowe stanowiły własność G. spółka z o.o. z siedzibą w L. i wymierzenie temu podmiotowi kary pieniężnej w kwocie 750,00 złotych podczas gdy skarżący nie był właścicielem plakatów reklamowych, których rozwieszenie zostało uznane za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych, W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przede wszystkim należy zauważyć, że w art. 40 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wprowadził definicję zajęcia pasa drogowego, wymienił szczególne jego rodzaje oraz przyjął, że umieszczanie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami oraz zarządzania ruchem, a także obiektów i reklam, jest rodzajem zajęcia pasa drogowego. Przez zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia rozumie się natomiast samowolne zajęcie pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu (por. Kotowski Wojciech, Kurzępa Bolesław, Komentarz, LEX/el. 2004). Za zajęcie natomiast pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Z treści tego przepisu wynika więc, iż podstawą jego zastosowania jest wyłącznie stwierdzenie przez zarządcę drogi, iż określony podmiot samowolnie zajął pas drogowy na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Należy przy tym zaznaczyć, iż brzmienie tego przepisu nie pozostawia zarządcy drogi swobody przy orzekaniu o nałożeniu opłaty za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Organ został bowiem zobligowany do wydania decyzji określonej treści w przypadku stwierdzenia stanu opisanego w dyspozycji powołanej wyżej normy prawnej, tzn. zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Nie może zatem badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy przy takim zajęciu czy też miarkować wysokość wymierzanej opłaty. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Stanowisko powyższe jest powszechne w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1819/05, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn, akt II SA/Ol 193/08, niepubi.). Przepisy ustawy o drogach publicznych obligują organ do nałożenia kary pieniężnej wyłącznie w przypadku stwierdzenia, iż doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego. Opłata za samowolne zajęcie pasa drogowego winna być zatem nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na osobę, która potencjalnie takiego zajęcia mogła dokonać. Podkreślić przy tym trzeba, iż w orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że w sprawie, w której przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest nałożenie na stronę danego postępowania administracyjnego określonej przepisami kary pieniężnej lub zobowiązanie jej do wykonania innego rodzaju obowiązku, a więc w sytuacji podjęcia działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawić żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy w takim przypadku powinien być kompletny i w sposób jednoznaczny wskazywać na podmiot, który podlega ukaraniu karą pieniężną jako sprawca dokonanego naruszenia prawa (por. np. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2007 r., 1 OSK 1519/06 - dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.). W rozpatrywanej sprawie powinnością organów administracji było zatem jednoznaczne ustalenie podmiotu, który samowolnie zajął pas drogowy, a następnie skierowanie do niego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. G. Spółka z o.o. kwestionuje, iż plakaty rozwieszone w sprawie były jej własnością, czyli że faktycznie spółka zajęła pas drogowy. Wskazują na to złożone do akt sprawy wydruki wszystkich zakupów za rok 2013 i 2014 i brak w nich zakupu plakatów reklamowych. Wobec powyższego nie można z pewnością określić czy powyższe plakaty faktycznie były rozwieszone przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o jej oddalenie. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a motywy i przesłanki jakimi kierował się skład orzekający wydając zaskarżoną decyzję podane zostały w jej uzasadnieniu. Zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania przyjętego przez organ faktu, iż właścicielem plakatów rozwieszonych na ulicach: [...],[...] i [...] w P. była G. W ocenie skarżącego, brak jest podstaw, aby przyjąć, iż za umieszczenie plakatów reklamowych w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi odpowiedzialna jest Spółka i że stanowiły one jej własność. Podnoszony obecnie w skardze zarzut był już przedmiotem postępowania toczącego się zarówno przed organem I instancji, jak i przed Kolegium. Organ I instancji w swoim uzasadnieniu wskazał okoliczności, na podstawie których uznał, że właścicielem plakatów reklamowych, które zajmowały pasy dróg publicznych bez zgody zarządcy drogi i stroną postępowania jest G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia właściciela reklamy. Z informacji widniejącej na plakatach reklamowych (nazwa i adres strony internetowej Spółki) oraz w oparciu o treść KRS i prowadzone wyjaśnienia ustalono, że właścicielem reklamy jest G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. W oparciu o KRS organ ustalił, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie m.in. [...] (m.in. [...],[...],[...]), której to działalności dotyczyła przedmiotowa reklama. Na podstawie prowadzonych wyjaśnień oraz treści KRS ustalono również siedzibę i adres podmiotu, na który to adres wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...].09.2014 r., które Spółka odebrała w dniu [...].09.2014 r. Kolejne zawiadomienie wysłano w dniu [...].10.2014 r. (odebrane [...].10.2014 r.). Spółka - pomimo prawidłowego zawiadomienia - nie brała udziału w postępowaniu, nie kwestionowała faktu bycia stroną niniejszego postępowania, ani że jest właścicielem przedmiotowych reklam. Jeżeli miała natomiast jakiekolwiek wątpliwości i uwagi, co do toczącego się postępowania i zgromadzonego w nim materiału dowodowego, to winna była zgłosić swoje zastrzeżenia -czego jednak nie uczyniła. W ocenie SKO, organ w dostateczny sposób wyjaśnił, kto jest właścicielem reklamy, a więc podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Zdaniem Kolegium, w mniejszej sprawie istniały podstawy do wymierzenia G. Sp. z o. o. z siedzibą w L. kary pieniężnej za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia zarządcy drogi na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2012 r., poz. 270, z późn. zm..; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2015 r., którą po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o. o. z siedzibą w L. przy ul. (...), reprezentowanej przez radcę prawnego (...) od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 750,00zł za zajęcie pasów drogowych bez zezwolenia zarządcy drogi – utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano m.in. art. 4 pkt 1 pkt 23, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 i 10 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Zaskarżonej decyzji zarzucono w skardze naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w zw. z przepisem prawa materialnego - art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne i dowolne przyjęcie, iż plakaty reklamowe stanowiły własność G. spółka z o.o. z/s w L. i wymierzenie Spółce kary pieniężnej w kwocie 750,00 zł, podczas gdy skarżący nie był właścicielem plakatów reklamowych, których rozwieszenie zostało uznane za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie Sądu, w odpowiedzi na skargę SKO w P. trafnie zauważyło, że zarzuty skarżącego sprowadzają się w istocie do kwestionowania przyjętego przez organ faktu, iż właścicielem plakatów rozwieszonych na ulicach: [...],[...] i [...] w P. była G. W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki, brak jest podstaw, aby przyjąć, iż za umieszczenie plakatów reklamowych w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi odpowiedzialna jest Spółka i że stanowiły one jej własność. W odwołaniu, a następnie w skardze pełnomocnik strony (skarżącej) kwestionuje, że rozwieszone plakaty były własnością G. i że to spółka je rozwieszała, czyli że faktycznie zajęła pas drogowy. Na poparcie tego twierdzenia Spółka odwołała się wyłącznie do jednego argumentu, a mianowicie braku w dołączonych do odwołania wydruków wszystkich zakupów za rok 2013 i 2014 dowodów zakupu plakatów reklamowych. Świadczy to, w ocenie Spółki, o braku podstaw do przyjęcia, że za umieszczenie plakatów reklamowych odpowiedzialna jest spółka i że stanowiły one jej własność. Podnoszony w skardze zarzut był już przedmiotem postępowania toczącego się przed organami orzekającymi w sprawie: zarówno przed organem I instancji, jak i przed Kolegium. Organ I instancji w swoim uzasadnieniu wskazał okoliczności, na podstawie których uznał, że właścicielem plakatów reklamowych, które zajmowały pasy dróg publicznych bez zgody zarządcy drogi i stroną postępowania jest G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia właściciela reklamy. Z informacji widniejącej na plakatach reklamowych (nazwa i adres strony internetowej Spółki) oraz w oparciu o treść KRS i prowadzone wyjaśnienia ustalono, że właścicielem reklamy jest G. Sp. z o.o. z siedzibą w L. W oparciu o KRS organ ustalił, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie m.in. [...] (m.in. [...],[...],[...]), której to działalności dotyczyła przedmiotowa reklama. Na podstawie prowadzonych wyjaśnień oraz treści KRS ustalono również siedzibę i adres podmiotu, na który to adres wysłano zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, odebrane przez Spółkę. Spółka - pomimo prawidłowego zawiadomienia - nie brała udziału w postępowaniu, nie kwestionowała faktu bycia stroną niniejszego postępowania, ani że jest właścicielem przedmiotowych reklam. Jeżeli miała natomiast jakiekolwiek wątpliwości i uwagi, co do toczącego się postępowania i zgromadzonego w nim materiału dowodowego, to winna była zgłosić swoje zastrzeżenia - czego jednak nie uczyniła. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona została prawidłowo zawiadomiona o toczącym się postępowaniu i miała możliwość brania w nim czynnego udziału. W ocenie SKO, którą Sąd podziela, organ w dostateczny sposób wyjaśnił, kto jest właścicielem reklamy, a więc podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Ustalając stronę postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, którą jest właściciel danej reklamy (por. wyrok NSA z dnia 08.02.2011 r.; sygn. akt II GSK 204/10), Kolegium trafnie odwołało się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Zasadnie też przypomniało, że w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że "stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi, jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych" (por. wyrok NSA z dnia 03.12.2008 r., sygn. akt II GSK 560/08; wyrok NSA z dnia 08.02.2011 r.; sygn. akt II GSK 204/10; wyrok NSA z dnia 17.08.2011 r. sygn. akt II GSK 803/10). Kara pieniężna jest nakładana na właściciela takiej reklamy z tytułu odpowiedzialności obiektywnej, bez względu na jego winę czy świadomość bezprawności. W sprawie takiej organ nie jest uprawniony do badania przyczyn umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia, poza jego zainteresowaniem pozostaje stopień winy strony w zajęciu pasa drogowego, nie ma też możliwości miarkowania nałożonej kary. (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008r., sygn. akt II GSK 68/08; wyrok NSA z dnia 27.05.2009 r. sygn. akt II GSK 957/08). W ocenie Sądu, ustalenie właściciela reklamy usytuowanej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi ma z konieczności charakter domniemania faktycznego. Domniemanie to oparte jest na ustaleniach, które również wystąpiły w rozpatrywanej sprawie, takich jak nazwa i adres reklamowanego podmiotu, rodzaj (przedmiot) prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, treść uzyskanego wypisu z KRS, ujawniona tam siedziba i adres podmiotu objętego reklamą, czy nawet – mimo otrzymania prawidłowych zawiadomień – brak reakcji tego podmiotu na zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a zwłaszcza – brak niezwłocznego zakwestionowania bycia stroną tego postępowania, zastrzeżenia wspartego odpowiednimi dowodami. Z doświadczenia życiowego wynika, że jest b. mało prawdopodobne, by podmiot którego dotyczy reklama (jego działalności) nie uczestniczył – w różnych formach – w jej wystawieniu, a najczęściej – by nie był właścicielem tej reklamy. Oczywiście, istnieją wyspecjalizowane przedsiębiorstwa, które zajmują się umieszczaniem – na podstawie odpowiednich umów cywilnoprawnych – umieszczaniem różnych reklam, nie zawsze po uzyskaniu odpowiedniej zgody w formie decyzji administracyjnej – w pasie drogowym. W takiej sytuacji podmiot reklamowany powinien podać dane przedsiębiorstwa, któremu zlecił umieszczenie reklamy w pasie drogowym. W przeciwnym przypadku, tzn. nie podania tych danych, właściwy organ (zarządca drogi), do którego obowiązku należy wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, ma prawo domniemywać, po ustaleniu danych, o których była wyżej mowa, że właścicielem reklamy jest podmiot reklamowany. Oczywiście, domniemanie to ma charakter faktyczny i może zostać wzruszone przez odpowiednie przeciwdowody. W żadnym jednak przypadku samo zakwestionowanie przez podmiot reklamowany własności dotyczącej go reklamy, bez podania istotnych faktów wspierającej to oświadczenie, nie ma praktycznie żadnej mocy dowodowej. Przyjęcie przeciwnej tezy prowadziłoby do tego, że przepis art. 40 ust. 12 udp byłby przepisem martwym. Nie jest też wystarczającym dowodem podany w niniejszej sprawie fakt braku w dokumentacji księgowej firmy G. Sp. z o.o. z/s w L. wydruku zakupów za rok 2013 i 2014, których przedmiotem byłby zakup plakatów reklamowych. W ocenie Spółki, świadczyć to ma o braku podstaw do przyjęcia, że za umieszczenie plakatów reklamowych odpowiedzialna jest spółka, i że stanowiły one jej własność. Sąd nie podziela tej oceny, gdyż – jak już wyżej wskazano – w praktyce mogą istnieć różne formy prawne prowadzenia przez Spółkę działalności reklamowej, niekoniecznie związane bezpośrednio z samym zakupem przez Spółkę plakatów reklamowych. W tym zakresie Sąd podziela ustalenia SKO w P., że organ w dostateczny sposób wyjaśnił, kto jest właścicielem reklamy, a więc podmiotem odpowiedzialnym za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika Spółki, że przepisy ustawy obligują co prawda organ do nałożenia kary za zajęcie pasa ruchu drogowego - ale kara ta powinna być nałożona na podmiot, który faktycznie zajął pas drogowy bez zezwolenia, a nie na taki, który potencjalnie takiego zajęcia mógł dokonać, a co za tym idzie - materiał dowodowy winien jednoznacznie wskazywać na podmiot, który zajął pas drogowy, a tego organ I instancji nie uczynił, Sąd nie podziela powyższego stanowiska. Według Sądu, organy orzekające w rozpatrywanej sprawie w sposób wystarczający uprawdopodobniły, że stroną, która faktycznie – a nie potencjalnie – zajęła pas drogowy w/w ulic w P. na cele reklamy była skarżąca G. Sp. z o.o. z/s w L. Sąd, odwołując się do przedstawionej wyżej argumentacji raz jeszcze powtarza, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie umieszczenia plakatów reklamowych w pasie drogowym bez uzyskania stosownego zezwolenia, nie wystarczy samo zakwestionowanie przez podmiot reklamowany prawa własności do dotyczącej go bezpośrednio reklamy, tak samo jak nie wystarczy odwołanie się jedynie do wybranych dowodów księgowych (dowodów zakupu w określonych latach plakatów reklamowych). Sad uważa za sprzeczne z doświadczeniem życiowym, że tego rodzaju plakaty reklamujące przedmiotową Spółkę mogły być umieszczone w pasie drogowym w/w ulic bez wiedzy i zgody tego podmiotu, a co za tym również idzie – beż określonych praw tego podmiotu do plakatów reklamujących jego działalność gospodarczą w sferze [...] ([...]). Odnosząc się z kolei do przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, tj. art. 4 pkt 1 pkt 23, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3, art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 i 10 utd, to należy stwierdzić, że zostały one przywołane i zinterpretowane prawidłowo. W szczególności należy zwrócić uwagę, że podstawowy dla rozpatrywanej sprawy przepis art. 40, reguluje pewną zasadę i odnosi się do zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, które – w myśl ustawy - wymaga zezwolenia zarządcy drogi, udzielanego za odpowiednią opłatą, w drodze decyzji administracyjnej; zasadą tę jest więc odpłatność zajęcia drogi publicznej na określone w ustawie cele i zgoda na takie zajęcie w formie decyzji. Z dalszych przepisów tego artykułu wynikają zasady naliczania tej opłaty (ust. 4 – 11), zaś ust. 12 wspomnianego przepisu stwierdza, że: "12. Za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6." Powyższy przepis odnosi się niewątpliwie do stanu faktycznego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. Jak trafnie podniosło to SKO w P., zakłada on przy tym jednoznacznie uznanie związane ("zarządca drogi wymierza...karę administracyjną") nie pozwalające zarządcy na odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej (pieniężnej), zgodnie z zasadami określonymi w tym przepisie. Wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1746/11, LEX nr 1288446, jednoznacznie potwierdza, że: "Z art. 40 ust. 12 u.d.p. wynika, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jest obligatoryjne. Z ustawy nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia omawianej kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia." Dlatego też WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 32/13, LEX nr 1356328, wprost stwierdził, że: "Organ orzekający w kwestii wymierzenia kary administracyjnej, tj. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, nie bada przy tym przyczyn tego zajęcia, nie ocenia stopnia winy strony ani nie miarkuje wysokości wymierzonej kary." Wreszcie, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, związanych z niezebraniem i nierozpatrzeniem całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, Sąd nie dostrzega tu innego odniesienia niż zarzut błędnego i dowolnego przyjęcie, iż plakaty reklamowe stanowiły własność G. spółka z o.o. z/s w L., a w związku z tym wymierzenie temu podmiotowi kary pieniężnej było niezasadne, gdyz skarżący nie był właścicielem plakatów reklamowych, których rozwieszenie zostało uznane za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Jest to, w ocenie Sądu, w istocie zarzut odnoszący się do naruszenia prawa materialnego, a w szczególności art. 40 ust. 12 utd. Innego naruszenia przepisów postępowania w rozpatrywanej sprawie Sąd się nie dopatrzył. Należy natomiast zwrócić uwagę, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organy orzekające w sprawie z należytą starannością: obszar zajęcia przedmiotowych ulic ustalono właściwie, przy pomocy pomiarów geodezyjnych, sporządzono odpowiednią dokumentację fotograficzną, a wysokość należnej kary naliczono prawidłowo, zgodnie z utd i obowiązującą uchwałą RM w P. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.