VI SA/Wa 1309/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2024 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oraz zwrotu kosztów postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej G. Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Urząd Patentowy", "UP RP", "Organ") z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], którą po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] listopada 2023 r. sprawy z wniosku G. [...] Spółka jawna z siedzibą w C. (obecnie: G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) z/s w C. (dalej: "Spółka", "Skarżąca", "Wnioskodawca") przeciwko R. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą G. R. P. z siedzibą w C. (dalej: "Uprawniony") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] UP RP: 1) stwierdził z dniem 19 kwietnia 2019 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] w zakresie następujących usług: usługi w zakresie administrowania działalności gospodarczej, usługi marketingowe, usługi reklamowe towarów i usług, w tym reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej (klasa 35); usługi w zakresie informacyjnego serwisu internetowego, usługi przesyłania informacji tekstowej i obrazowej za pośrednictwem sieci komputerowej (klasa 38), 2) w pozostałym zakresie wniosek oddalił, 3) zniósł wzajemnie koszty postępowania między stronami, - dalej "zaskarżona decyzja". Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 169 ust. 2 oraz art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1170, dalej: "p.w.p."), a także art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Urząd patentowy udzielił prawa ochronnego na znak słowny "[...]". Podmiotem, na którego rzecz zostało udzielone prawo ochronne był "P. M., G., C., Polska". Udzielona ochrona dotyczyła towarów i usług z klasyfikacji nicejskiej, tj.: 21 – wyroby ze szkła; 35 – usługi w zakresie administrowania działalności gospodarczej, usługi marketingowe, usługi reklamowe towarów i usług, w tym reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej; 37 – usługi budowlane; 38 – usługi w zakresie informacyjnego serwisu internetowego, usługi przesyłania informacji tekstowej i obrazowej za pośrednictwem sieci komputerowej; 40 – usługi w zakresie obróbki szkła. Następnie, na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] wykreślił "P. M., G., C., Polska" i dokonał wpisu "E. [...] R. P., C., Polska". W dniu [...] września 2022 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek G. [...] Spółka jawna z siedzibą w C. (dalej: "Wniosek") o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "[...]" o numerze [...]udzielonego na rzecz R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w C.. Wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku podniósł, że uprawniony nie posługuje się spornym znakiem od dnia rejestracji, wobec czego zasadnym jest stwierdzenie wygaśnięcia udzielonego prawa ochronnego w całości z dniem [...] kwietnia 2019 r. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2022 r. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku. Wskazał, że znak sporny jest używany przez niego i jego ojca, tj. M. P.. Podniósł, że od wielu lat posługuje się zarówno znakami słownymi: [...] oraz [...], jak i znakami słowno-graficznymi [...], co potwierdza załączony materiał dowodowy. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2023 r. Uprawniony podtrzymał swoje stanowisko. Wskazał, że zgłosił do ochrony 5 znaków z rodziny znaków [...] i [...]. Podkreślił, że sporny znak był używany również przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Stwierdził także, że znak sporny jest używany w różnych formach, zbliżonych do znaku zarejestrowanego i różniących się elementami które nie mają charakteru odróżniającego. Uprawniony w piśmie z dnia [...] marca 2023r. wskazał, że posługuje się od wielu lat zarówno znakami słownymi: [...] oraz [...], jak i znakiem słowno-graficznym [...], co potwierdza załączony materiał dowodowy. Znaki te są podobne i mają na celu identyfikowanie ich z uprawnionym i jego działalnością. Ponadto uprawniony używa znaku towarowego w nazwie swego przedsiębiorstwa: "G. R. P.". Posługuje się on znakiem towarowym poprzez używanie nazwy przedsiębiorstwa do reklamowania wytwarzanych przez siebie towarów i oferowanych usług. M. P. (ojciec Uprawnionego) prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą P. M. G. posługiwał się znakiem towarowym [...], oznaczając nim jednocześnie oferowane na rynku usługi i towary. Uprawniony podkreślił również, że w zakresie prowadzonych przez siebie działalności gospodarczych najpierw M. P., a następnie uprawniony działający przez cały czas za obopólną zgodą i w porozumieniu (wspólne prowadzenie działalności), posługiwali się znakiem towarowym i logo z tym znakiem, wysyłali oferty, wystawiali faktury, otrzymywali referencje oraz zatrudniali pracowników. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 29 listopada 2023 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia z dniem 19 kwietnia 2019 r. prawa ochronnego na sporny znak "[...]" w zakresie usług z klasy 35 (w części) i 38. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Organ, powołując się na przepisy prawa, wskazał, że przepisy p.w.p. przewidują obowiązek używania znaku towarowego, bowiem celem udzielenia prawa ochronnego jest właśnie używanie znaków towarowych w sposób określony w art. 154 p.w.p., czyli w szczególności: 1) umieszczanie na towarach lub ich opakowaniach i wprowadzanie do obrotu, 2) umieszczanie znaku na dokumentach, 3) posługiwanie się znakiem w celu reklamy. UP RP wyjaśnił, że Uprawniony na okoliczność używania spornego znaku przedłożył następujący materiał dowodowy: 1) faktury wystawione przez [...] R. P.: a) wykonanie witraża/rozety w kościele parafialnym (29.06.2022 r., 31.05.2022 r., 24.01.2022 r., 29.06.2021 r.,14.12.2020 r., 24.02.2020 r., 31.08.2020 r., 05.10.2020 r., 23.04.2019 r. 27.09.2019 r.), b) wykonanie renowacji witraży (17.02.2021 r., 20.12.2021 r., 09.07.2019 r. 08.11.2019 r.), c) wykonanie przeszkleń wraz z montażem ram (19.07.2021 r.), d) usługa przeszklenia (14.07.2020 r.), e) wykonanie obrazków jubileuszowych (21.01.2019 r.); 2) faktury wystawione przez E. [...] R. P.: a) wykonanie witraży wraz z montażem (9.04.2018 r.), b) renowacja witraża (31.08.2018 r.), c) przeszklenia witrażowe (30.10.2017 r.), d) naprawa przeszkleń (23.11.2017 r.), e) mozaika szklana - obrazki (21.05.2018 r.), f) wykonanie przeszkleń ze szkła stapianego (28.02.2017 r.), g) wykonanie witraża (8.05.2017 r., 26.07.2017 r.), 3) faktury wystawione przez G. M. P.: a) wykonanie przeszklenia ze szkła stapialnego (25.04.2016 r.), b) wykonanie renowacji witraży, wykonanie witraży (14.04.2016 r.), c) wykonanie instalacji przeciwwilgociowej (19.01.2016 r., 14.12.2021 r.), d) wykonanie elewacji z dociepleniem, izolacji, remont, zagospodarowanie terenu (7.10.2015 r.), e) wykonanie naprawy przeszklenia (17.11.2015 r.), f) modernizacja, odwodnienie (26.05.2015 r.), g) termomodernizacja (24.06.2015 r., 2.02.2015 r., 21.11.2014 r.), h) odtworzenie muru oporowego i ogrodzenia (1.07.2014 r., 29.05.2014 r.), i) adaptacja pomieszczeń szkolnych (28.05.2014 r.); 4) Faktury wystawione przez G. R. P.: a) wymurowanie otworów, izolacja przeciwwilgociowa, montaż przeszklenia (3.12.2019 r.), b) wykonanie remontu wraz z izolacją i wypełnieniem uszczelnienia pod budowę okna (14.12.2020 r., 6.12.2021 r.), c) wykonanie izolacji przeciwwilgociowej wraz z uszczelnieniem (14.12.2021 r.), d) przebudowa otworów wraz z izolacją i uszczelnieniem prześwitów (31.05.2022 r.); 5) oświadczenia różnych podmiotów o współpracy G. R. P. i o posługiwaniu się znakami G. oraz G. w latach 2018-2020, 2014-2021, od 2018 r. do teraz, 2019-2022, 201-2021; 6) listy referencyjne dla G. (2017, 2016); 7) protokoły odbioru robót dla G. (2014, 2015); 8) pismo od konserwatora zabytków dot. Konserwacji witraży dla G. (2019); 9) życzenia świąteczne dla G.(2014); 10) kserokopia gazetki kościelnej z informacjami o renowacji witraży przez G. (2015); 11) opracowanie o dziejach parafii w M., gdzie jest witraż wykonany przez G. (2020); 12) pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 7.07.2015 r. na remont witraży, wydany dla G.; 13) pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków z dnia 13.07.2017 r. na remont witraży, wydany dla M. P.; 14) pismo Kurii Diecezjalnej w T. z dnia 1.03.2022 r. ze wzmianką o G.; 15) pismo z O. [...] S.A. do R. P. [...]z dnia 21.03.2018 r.; 16) wycena naprawy uszkodzeń witraży dokonana przez G. w dniu 1.09.2021 r.; 17) zdjęcia witraży i projektów witraży, 8 zdjęć z pieczątką G.; 18) oferta E. [...] dotycząca wykonania przeszkleń ze szkła artystycznego, 2017 r.; 19) zdjęcia budynku - siedziby G.; 20) wydruk "wyglądu strony internetowej" G.; 21) referencje wystawione nadruku firmowym G. 2.12.2019r. dla [...]; 22) dokumenty kadrowe z G. M. P. z 2016 r.; 23) wpisy do CEIDG M. P. [...], R. P. [...]; 24) umowa użyczenia i licencji na znak towarowy z dnia 1 stycznia 2016 r. dotycząca znaków słownego i słowno-graficznego [...]; 25) faktury o zanonimizowanym lub nieokreślonym szczegółowo (prace w ramach zadania, wykonanie robót) przedmiocie sprzedaży z lat 2014-2015. Dokonując oceny wyżej wymienionego materiału dowodowego Organ stwierdził, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego jest zasadny w części. Sporny znak, jest używany przez Uprawnionego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz przez M. P. (ojca Uprawnionego) również w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Przy czym M. P. ma prawo używania tego znaku na podstawie zawartej z uprawnionym umowy użyczenia i licencji z dnia 1 stycznia 2016 r. (pkt 24). Znak sporny był używany poprzez umieszczenie go w lewym górnym rogu faktur (pkt 1, 3, 4). Faktury te zostały wystawione przez R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] oraz przez M. P. prowadzącego działalność pod nazwą [...]. Ponadto znak ten był umieszczany na projektach witraży (pkt 17) i ofertach (pkt 18), na stronie internetowej (pkt 20) oraz widnieje na siedzibie uprawnionego (pkt 19). Również kontrahenci uprawnionego oraz M. P. złożyli pisemne oświadczenia o umieszczaniu znaku spornego na materiałach handlowych, ofertach oraz na stronie internetowej (pkt 5). Urząd Patentowy podkreślił, że z dowodów opisanych powyżej wynika, że znak ten był używany w zakresie wyrobów artystycznych ze szkła z klasy 21, usług sprzedaży wyrobów artystycznych ze szkła, usług sprzedaży wyrobów z zakresu obróbki szkła z klasy 35 i usług z zakresu obróbki szkła z klasy 40 o czym mowa w dowodach dotyczących wykonania witraży i przeszkleń (pkt 1a, 1b, 1c, 1d, 3a, 3b, 5, 6) i renowacji witraży (pkt 1b, 3b, 8, 10). Znak ten był również używany w zakresie szeroko rozumianych usług budowlanych z klasy 37 co zostało wykazane w następujących dowodach: pkt 3c, d, f, g, h, i, 4a, 4b, 4,c, 4d oraz 5 i 7. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wykonanie usług takich jak wykonanie instalacji przeciwwilgociowej, wykonanie elewacji z dociepleniem, wykonanie izolacji, przeprowadzenie remontu, zagospodarowanie terenu, usługi modernizacji i termomodernizacji oraz odtworzenie muru oporowego i ogrodzenia a także adaptacja pomieszczeń szkolnych, przebudowa otworów i wykonanie remontu, wymurowanie otworów, przygotowanie izolacji przeciwwilgociowej, wykonanie remontu wraz z izolacją i wypełnieniem uszczelnienia pod budowę okna, wykonanie izolacji przeciwwilgociowej wraz z uszczelnieniem oraz przebudowa otworów wraz z izolacją i uszczelnieniem prześwitów, które to usługi widnieją na fakturach przedłożonych do akt niniejszego postępowania, zawiera się w szeroko rozumianych usługach budowlanych z klasy 40. Jednocześnie UP RP stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazuje aby sporny znak był używany w odniesieniu do następujących usług: usługi w zakresie administrowania działalności gospodarczej, usługi marketingowe, usługi reklamowe towarów i usług, w tym reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej (z klasy 35); usługi w zakresie informacyjnego serwisu internetowego, usługi przesyłania informacji tekstowej i obrazowej za pośrednictwem sieci komputerowej (z klasy 38). Organ podkreślił, że aby uznać, iż dane usługi były sygnowane znakiem towarowym muszą być one świadczone na rzecz osób trzecich. Tymczasem z materiału dowodowego wynika, że Uprawniony oraz M.P. takich usług na rzecz osób trzecich nie prowadzili ani nie prowadzą. Dodatkowo Uprawniony nie wskazał na zaistnienie ważnych powodów uzasadniających nieużywanie spornego znaku towarowego w ww. zakresie. Z rozstrzygnięciem Urzędu patentowego nie zgodziła się [...] sp. z o.o., zaskarżając decyzję UP RP z dnia [...] listopada 2023 r. w części, tj. z zakresie punktu 1 i 3. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 169 p.w.p., poprzez: 1) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że oznaczenie "[...]" jest w sposób faktyczny używane w obrocie gospodarczym, podczas gdy zebrany materiał dowodowy, wskazuje, że Uprawniony posługuje się odrębnym oznaczeniem "[...]", 2) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Uprawniony, zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wykazał używanie znaku towarowego "Glasini", podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wywieść rzeczywistego i faktycznego używania oznaczenia, 3) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Uprawniony korzysta z oznaczenia "[...]" biorąc pod uwagę dowody dotyczące oznaczenia "[...]" jak i "[...]", podczas gdy używanie znaku musi mieć niedwuznaczny charakter, musi być rzeczywiste oraz powinno dotyczyć zarejestrowanego znaku dla towarów i usług objętych ochroną, b) art. 169 w zw. z art. 154 p.w.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Uprawniony korzysta z oznaczenia "[...]" biorąc pod uwagę, że Uprawniony posługuje się w oznaczeniu swojego przedsiębiorstwa oznaczeniem "[...] R. P.", podczas gdy rzeczywiste używanie znaku towarowego polega na nakładaniu znaku na towar i wprowadzaniu tak oznaczanych towarów do obrotu w określonym przedziale czasowym, umieszczanie znaku na dokumentach, posługiwanie się znakiem w celu reklamy. 2. inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775., dalej: "k.p.a."), poprzez nienależyte i niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego, nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy przejawiające się w wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a) wadliwe zaniechanie ustalenia, że Uprawniony posługuje się znakiem [...] i [...] jak i znakiem słowno-graficznym [...], co potwierdza załączony materiał dowodowy, w sytuacji, gdy Organ, winien uwzględnić tylko dowody, potwierdzające używanie oznaczenia "[...]", który to znak był przedmiotem postępowania, b) wadliwe ustalenie, że działalność R. P. była kontynuacją działalności M. P. i wzięcie pod uwagę faktur wystawionych przez M. P. jako dowodów potwierdzających używanie oznaczenia "[...]", podczas gdy działalność M. P. była odrębną działalnością gospodarczą, prowadzoną przez inną osobę niż Uprawniony, c) wadliwe ustalenie, że Uprawniony posługuje się oznaczeniem "[...]" podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przedstawione faktury, potwierdzają, że korzysta z oznaczenia "[...]" (przez "SS"), co nie jest tożsamym oznaczeniem do kwestionowanego znaku towarowego, natomiast do 2018-10-12 posługiwał się oznaczeniem "[...]" (zmiana wpisu w CEiDG), d) wadliwe ustalenie za udowodnioną okoliczność, że Uprawniony udowodnił korzystanie z oznaczenia "[...]", podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczące tego oznaczenia dotyczy jego ojca M. P. (referencje, pozwolenia, umowy), a nie Uprawnionego, który prowadził w tym czasie własną działalność gospodarczą, e) wadliwe ustalenie, że M. P. posiada prawo do korzystanie ze znaku na podstawie umowy użyczenia i licencji z dnia 1 stycznia 2016 r., podczas gdy licencja nie została zgłoszona do rejestru UPRP, f) poprzez nieustalenie przez organ wszystkich okoliczności sprawy - w szczególności zbadania stanu faktycznego sprawy, co skutkowało przyjęciem, iż uprawniony korzystał z oznaczenia "[...]" w przeciągu 5 lat od daty rejestracji, podczas gdy Organ nie zweryfikował, czy przesłane wydruki ze strony internetowej, zdjęcia siedziby dotyczą działalności R. P. czy M. P. oraz z jakiego okresu pochodzą, 2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 k.p.a. poprzez sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji, co spowodowało niemożność zrozumienia przesłanek leżących u podstaw wydanego orzeczenia oraz naruszyło zasadę zaufania do organów władzy publicznej. Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w części i stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znaku towarowy "[...]" o numerze [...]w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ. Ponadto, Skarżąca wniosła o zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała m.in., że Organ nieprawidłowo uznał, że Uprawniony, zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu, wykazał używanie znaku towarowego "[...]", podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można wywieść rzeczywistego i faktycznego używania oznaczenia. W ocenie Skarżącej, UP RP wziął pod uwagę wiele dowodów dotyczących oznaczenia "[...]", które to jest odrębnym znakiem towarowym i również zostało zarejestrowane przez R. P. w UPRP pod numerem [...], data zgłoszenia 2015-02-03, co potwierdza, że Uprawniony miał świadomość korzystania z innego oznaczenia niż kwestionowany znak towarowy "[...]". Także faktury, które zostały wystawione przez [...] R. P. w okresie 21.01.2019 - 29.06.2022, w ogóle nie potwierdzają rzeczywistego używania znaku towarowego "[...]" przez Uprawnionego, a wręcz przeciwnie - potwierdzają, że Uprawniony posługuje się oznaczeniem "[...]" dla oznaczenia towarów/ usług. Ponadto, Skarżąca wskazała, że Organ wziął pod uwagę, że Uprawniony używa znaku towarowego w nazwie swego przedsiębiorstwa "[...] R. P.", podczas gdy oznaczenie "[...]" nie jest tożsame z kwestionowanym oznaczeniem "[...]". Organ oparł się głownie na oświadczeniu R. P. co do stosowania oznaczenia, podczas gdy postępowanie administracyjne winno opierać się na dowodach, a nie subiektywnych ocenach Stron. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniósł również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a.")). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2023 r., mocą której Organ po rozpoznaniu wniosku Spółki o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...], UP: 1) stwierdził z dniem [...]kwietnia 2019 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...]w zakresie następujących usług: usługi w zakresie administrowania działalności gospodarczej, usługi marketingowe, usługi reklamowe towarów i usług, w tym reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej (klasa 35); usługi w zakresie informacyjnego serwisu internetowego, usługi przesyłania informacji tekstowej i obrazowej za pośrednictwem sieci komputerowej (klasa 38), 2) w pozostałym zakresie wniosek oddalił, 3) zniósł wzajemnie koszty postępowania między stronami. Istota sporu sprowadza się zatem do rozsądzenia czy w realiach niniejszej sprawy istniały przesłanki, zgodnie z Wnioskiem Skarżącej, do stwierdzenia w całości wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak. W ocenie Skarżącej Organ naruszył podniesione w skardze przepisy prawa materialnego i prawa procesowego. Uchybienia dotyczące sfery ustalenia stanu faktycznego – oceny zgromadzonego materiału dowodowego, które rzutowały na wadliwość rozstrzygnięcia, przemawiają za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Natomiast, zdaniem Organu, zarzuty Skarżącej stanowią jedynie polemikę z ustaleniami Organu. W niniejszym sporze rację należy przyznać Skarżącej. Na wstępie Sąd zauważa, że zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy stwierdził w części wygaśnięcie spornego znaku towarowego. Zgodzić się należy z Organem, iż podjęte rozstrzygnięcie znajdowało oparcie materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Organ prawidłowo również ustalił datę wygaśnięcia w części spornego znaku. Natomiast Sąd powziął wątpliwości w zakresie oceny UP RP materiału dowodowego odnoszące się do wykazania używania znaku w pozostałych klasach, które objęte są ochroną udzielona na sporny znak. Te mankamenty, w ocenie Sądu, naruszył przepis art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przywołanego powyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji UP RP z dnia 29 listopada 2023 r., stanowi art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zgodnie z którym, prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego do oznaczania towarów i usług, dla których znak ten uzyskał prawo ochronne. O wygaszeniu prawa wyłącznego decyduje wyłącznie ziszczenie się trzech przesłanek, a mianowicie: znak zarejestrowany nie był używany w sposób rzeczywisty dla towarów lub usług nim oznaczonych, znak nie był używany przez kogokolwiek z uprawnionych z prawa ochronnego, licencji czy innego upoważnienia i wreszcie znak nie był używany nieprzerwanie przez pięć kolejnych lat. O używaniu (bądź nieużywaniu) znaku towarowego decydują ustalenia faktyczne. Zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się (Prawo własności przemysłowej, red. U. Promińska, wyd. II, Difin, str. 246 i n.), brak w p.w.p. legalnej definicji używania znaku towarowego. W art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 wskazuje się, że dla zachowania prawa ochronnego konieczne jest rzeczywiste używanie znaku towarowego. Zgodnie z art. 169 ust. 5 p.w.p. nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Powyższy wymóg, w ocenie cyt. autorki, należy uzupełnić innymi i odnieść do wszystkich sposobów używania znaku towarowego, a nie tylko do używania go w reklamie. Do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego. W konsekwencji należy przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: 1) rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem, 2) niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, 3) zgodne ze specjalizacją. Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego. Co więcej, nie można pominąć przykładów używania znaku towarowego, na które wskazuje art. 154 p.w.p., zgodnie z którym używanie znaku towarowego polega w szczególności na: 1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem, 2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług, 3) posługiwaniu się nim w celu reklamy. Finalnie, przy ocenie pojęcia "używanie" można kierować się art. 153 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym używanie znaku polega na używaniu go w sposób zarobkowy lub zawodowy. Zauważyć ponadto należy, że postępowanie związane z wygaśnięciem prawa ochronnego na znak towarowy, z powodu jego nieużywania, poddane jest trybowi spornemu (art. 255 ust. 1 pkt 3 p.w.p.). Zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Urząd Patentowy RP, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, był zatem związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (art. 256 ust. 1 p.w.p.). Wyjaśnić należy, iż do postępowań prowadzonych przez UP RP mają zastosowanie częściowo regulacje prawne zawarte w p.w.p., a częściowo i niejednokrotnie z modyfikacjami przepisy k.p.a. Taka procedura postępowania wynika z powołanego art. 256 ust. 1 p.w.p. zgodnie z którym, do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie danych przepisów nie oznacza zawsze bezpośredniego ich stosowania (p. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., II GSK 18/09). Oznacza to, że rozważając, które przepisy będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę cechy wyróżniające danej sprawy (p. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1088/10; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 647/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2531/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2175/06). Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. powinno przy tym uwzględniać specyfikę i cel postępowania spornego przez Urząd Patentowy, a także wyjątki wprost wynikające z przepisów omawianej ustawy – p.w.p. Rozpoznając zatem zarzuty skargi, w tym przypadku sformułowane przez Skarżącą, w zakresie naruszenia przepisów postępowania Sąd ocenia zastosowanie przez Organ nie tylko przepisów p.w.p ale również przepisów k.p.a., które nakładają na organ określone obowiązki procesowe, choć w ograniczonym zakresie. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 2945/14, w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jednakże wymaga podkreślenia, iż w postępowaniu spornym Urząd Patentowy RP, nie zbiera materiału dowodowego. Taka powinność, z uwagi na kontradyktoryjność tego postępowania, spoczywa na stronach, nie zaś na Urzędzie Patentowym (art. 255 1 ust. 3 pkt 5 p.w.p.). Co istotne, przepisy p.w.p. nie normują w sposób autonomiczny reguł oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Urząd Patentowy. W tym zakresie w grę wchodzi odpowiednie – z mocy art. 256 p.w.p. – stosowanie przepisów k.p.a., a więc art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. O tym, czy dany fakt można uznać za udowodniony świadczyć muszą takie dowody, które zestawione łącznie dają spójny, logiczny i korespondujący z zasadami doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego obraz rzeczy. Czynności postępowania wyjaśniającego powinny nadto cechować się bezpośredniością. Specyficznie ułożony ciężar dowodu w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie uchyla obowiązku organu należytej, rzetelnej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ta nie może cechować się dowolnością; twierdzenia, które nie znajdują potwierdzenia w zgłoszonych przez strony dowodach nie mogą zostać przyjęte za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że jak wynika z zaskarżonej decyzji (s. 6-7) sporny znak towarowy, jest używany przez Uprawnionego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz przez M. P. (ojca Uprawnionego) również w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Przy czym M. P. ma prawo używania tego znaku na podstawie zawartej z uprawnionym umowy użyczenia i licencji z dnia 1 stycznia 2016 r. W tym miejscu Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego sformułowanego na stronie 3 skargi braku zgłoszenia licencji do Urzędu Patentowego, co skutkowało brakiem podstaw do korzystania ze spornego znaku. Sąd zauważa, że nabycie prawa do znaku towarowego wiąże się z obowiązkiem jego używania, bowiem zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa między innymi na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Stosownie zaś do art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. przez używanie znaku spełniające wymóg obowiązku używania rozumie się również jego używanie przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego, czyli na przykład przez licencjobiorcę. Natomiast prawo udzielenia licencji na znak towarowy oraz skutki jej udzielenia wprost wynikają z art. 163 p.w.p. Z kolei żaden przepis ustawowy nie nakazuje zgłoszenia licencji do Urzędu patentowego i co więcej pod rygorem jej nieskuteczności w przypadku zaniechania zgłoszenia. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ rozstrzygniecie oparł o stanowiska stron oraz przedłożony materiał dowodowy. UP RP w tym zakresie wskazał, że sporny znak był używany poprzez umieszczenie go w lewym górnym rogu faktur. Wystawca tych faktur był R. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] oraz M. P. prowadzący działalność pod nazwą [...]. Ponadto znak ten był umieszczany na projektach witraży i ofertach, na stronie internetowej oraz widnieje na siedzibie uprawnionego. Również kontrahenci Uprawnionego oraz M. P. złożyli pisemne oświadczenia o umieszczaniu znaku spornego na materiałach handlowych, ofertach oraz na stronie internetowej. W konsekwencji Organ na podstawie przedłożonych dowodów uznał, iż sporny znak był używany w zakresie wyrobów artystycznych ze szkła z klasy 21, usług sprzedaży wyrobów artystycznych ze szkła, usług sprzedaży wyrobów z zakresu obróbki szkła z klasy 35 i usług z zakresu obróbki szkła z klasy 40. Sąd w składzie rozpoznającym zauważa, że w przypadku towarów lub usług zebranych w ramach szerokiej kategorii, którą można podzielić na kilka niezależnych podkategorii, należy wymagać, by właściciel znaku towarowego zarejestrowanego dla tej kategorii towarów lub usług przedstawił dowód rzeczywistego używania swojego znaku dla każdej z tych niezależnych podkategorii, w braku czego mógłby on zostać pozbawiony praw do tego znaku w odniesieniu do tych z niezależnych podkategorii, dla których nie przedstawił takiego dowodu (zob. wyrok z 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C-714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 43). Jeżeli bowiem właściciel znaku towarowego zarejestrował swój znak towarowy dla szerokiej gamy towarów lub usług, które mógłby ewentualnie wprowadzić do obrotu, ale nie uczynił tego w nieprzerwanym okresie pięciu lat, jego interes w korzystaniu z ochrony jego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów lub usług nie może przeważać nad interesem, jaki konkurenci mogą mieć w używaniu dla tych towarów lub usług identycznego lub podobnego oznaczenia tudzież w zgłoszeniu takiego oznaczenia do rejestracji w charakterze znaku towarowego (zob. analogicznie wyrok z 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C-714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 43). W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę dokonana przez Organ analiza nie spełnia warunków tak w zakresie całościowej ocenie materiału dowodowego oraz uzasadnienia decyzji. Tym samym zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli Sądu. Zgodzić się bowiem należy ze Skarżącą, że wyciągnięte przez Urząd Patentowy wnioski zasadniczo oparte zostały na tym, iż słowo [...], które jest jednocześnie objęte ochroną spornym znakiem występuję w materiale dowodowym, bez szczegółowego odniesienia do konkretnego zakresu ochrony (konkretnej klasy). Organ zasadniczo dokonał zbiorczego odniesienia wymienionego punktowo materiału dowodowego do poszczególnej klasy objętej spornym znakiem. Ponadto Sąd zauważa, że UP RP utrzymując ochronę znaku towarowego przyjął, że przedłożony materiał potwierdza używanie znaku w tym zakresie. Jednocześnie Organ nie dokonał badania (nie wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji) okoliczności posługiwania się w różnych dokumentach pochodzących od Uprawnionego lub jego kontrahentów słowem "[...]", ale nie koniecznie w formie zarejestrowanego znaku słownego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporny znak towarowy został zarejestrowany dla towarów i usług z klasy 21, 35, 37, 38 i 40. W związku z czym dowód przedstawienia na rzeczywiste używanie znaku, w tych wszystkich kategoriach (z wyłączeniem tych, wobec których Organ stwierdził wygaśnięcie) powinien być oczywisty i w niebudzący wątpliwości sposób wynikający z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Natomiast w sprawie poddanej sądowej kontroli Organ nie dokonał badania oraz wskazania – z odniesieniem do poszczególnych dowodów wymienionych w zaskarżonej decyzji). Urząd Patentowy odwołał się tylko ogólnie do dowodów ze zbioru określonego w danym punkcie decyzji, w którym został wymieniony materiał dowodowy. Zdaniem Sądu takie działanie jest wadliwe, bowiem o używaniu (bądź nieużywaniu) znaku towarowego decydują ustalenia faktyczne (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1062/13). Należy przypomnieć, że Uprawnionemu zostało "zachowane" prawo na sporny znak w zakresie klas, tj.: wyrobów artystycznych ze szkła (21); usługi budowlane (37); usługi w zakresie obróbki szkła (40). Z sentencji decyzji wynika również, że z kasy 35 unieważnione zostały usługi w zakresie administrowania działalności gospodarczej, usługi marketingowe, usługi reklamowe towarów i usług, w tym reklamy za pośrednictwem sieci komputerowej. Natomiast utrzymane zostały usługi z tej klasy, dotyczące usługi sprzedaży wyrobów artystycznych ze szkła, sprzedaż wyrobów z zakresu obróbki szkła. Sąd wskazuje, że ochrona wynikająca ze spornego znaku, w szczególności dotycząca usług ze szkła przenika się w poszczególnych klasach i obejmuje różne konfiguracje. Jednocześnie należy zauważyć, że słowo "[...]" w załączonych materiałach dowodowych nie występuje wyłącznie jako zarejestrowany znak słowny, lecz występuje również jako nazwa działalności gospodarczej, np. " [...]", "[...] Pracownia Witraży" lub "[...]". Zasadne są również zarzuty odnoszące w przedmiocie określenia w załączonych materiałach, w szczególności w ofertach, referencjach, pozwoleniach itp., kto był ich adresatem i czy miało to jakikolwiek wpływ na wykazanie używania spornego znaku w pozostałych klasach, wobec których Organ nie stwierdził wygaśnięcia. Sąd podziela również zarzuty i twierdzenia Skarżącej odnoszące się do wad poczynionych przez Organ ustaleń w zakresie charakteru i skutków relacji gospodarczych pomiędzy Uprawnionym i M. P.. Oba podmioty od 1 stycznia 2016 r. łączy umowa użyczenia i licencji na znak towarowy. Niemniej jednak wydaje się, że Urząd Patentowy w sposób jednoznaczny nie odniósł się do tej kwestii, w szczególności w kontekście oceny materiału dowodowego i w odniesieniu wykazania materiałami dowodowymi, które pochodzą od M. P., iż był on uprawniony do używania tego znaku i które dowody o tym świadczą. Sąd wskazuje, że pełnomocnik Uprawnionego pismem z dnia 23 listopada 2022 r., oprócz stanowiska, załączył szereg dowodów, które miały potwierdzić używanie spornego znaku we wszystkich klasach. Wydaje się, że Organ rozpatrując Wniosek przyjął proste kryterium, iż jeżeli w przedłożonym dowodzie, np. ofertach, referencjach lub fakturach użyto słowa odpowiadającego usłudze/produktu z danej klasy, np. usługi budowlane, szkło, to Urząd uznał dany dowód za potwierdzający używanie znaku. Natomiast o używaniu znaku możemy mówić gdy dowód prezentuje znak oraz poszczególny produkt/usługę. Sąd zauważa, że wśród dowodów, które oceniał Organ, są faktury (k. 66-74 akt administracyjnych), które nie zawierają przedmiotu, tj. oznaczenia towaru lub usługi. Uchybienia powyższe czynią zasadnym postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stan faktyczny tej sprawie nie został wyjaśniony ani wnikliwie ani wszechstronnie. Brak należytego umotywowania sformułowanych w decyzji ocen co do dowodów, z odniesieniem ich do poszczególnych usług, a nie zbiorczego podsumowania, jak uczynił to Organ, czyni nadto skutecznym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. Gdyby Organ wywiązał się z obowiązków nałożonych przez unormowania prawa procesowego, być może wynik postępowania administracyjnego byłby inny. Niemniej jednak nie jest rolą Sądu dokonywania oceny dowodów i twierdzeń strony na okoliczność udowodnienia/wykazania danej kwestii. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego. Niestety, w niniejszej sprawie Sąd w sposób wolny od wątpliwości nie jest w stanie dokonać kontroli zaskarżonej decyzji. Tę kontrolę utrudnia również deficyt uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do rozważań Organu w zakresie ustalonego stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego. Organ na ten, jakże istotny składnik decyzji, poświęcił niespełna dwie strony (s. 6 – 7 zaskarżonej decyzji). Nie ustrzegł się przy tym od omyłki w określeniu daty decyzji udzielającej ochrony na sporny znak oraz liczenia pierwszego dnia pięcioletniego okresu. Ponownie rozpoznając sprawę Organ ustali w sposób niebudzący wątpliwości, które dowody potwierdzają używanie spornego znaku przez Uprawnionego oraz M. P. – w przypadku M. P. należy jednocześnie uwzględnić zawartą umowę użyczenia i licencji na znak towarowy z 1 stycznia 2016 r. Organ oceni również okoliczność posługiwania się w nazwie działalności gospodarczej Uprawnionego oraz M. P. oznaczeniem zbieżnym ze spornym znakiem oraz jaki ma to wpływ na ewentualne wykazanie używania spornego znaku dla usług/produktów objętych spornym znakiem. Swoje ustalenia Organ zawrze w uzasadnieniu, w szczególności ze wskazaniem, które dowody świadczą o używaniu spornego znaku w danej klasie. Bacząc, o czym Sąd wyżej wspomniał, że w klasie 21, 35 i 40 dotyczą: wyrobów artystycznych ze szkła; usługi sprzedaży wyrobów artystycznych ze szkła, usługi sprzedaży wyrobów z zakresu obróbki szkła; usługi z zakresu obróbki szkła. Zatem Organ powinien ustalić, który dowód odnosi się do wskazanej klasy. Skoro bowiem w spornym znaku zostały wyróżnione klasy, to taki zabieg nie był przypadkowy. Zatem również ocena używania znaku powinna stricte odnosić się do danej klasy. Wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, Organ zawrze w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Tylko bowiem w ten sposób ocena dowodów może być sprawdzona w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Uznając zasadność naruszenia przepisów prawa procesowego, niezasadne jest odnoszenie się do zarzutów materialnych, bowiem rozpoznanie zarzutów materialnych wymaga uprzedniego stwierdzenia, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, jak też zaskarżona decyzja jest wolna od wad, co w rozpatrywanej sprawie nie zostało potwierdzone. Niezasadne jest również w ocenie Sądu odnoszenie się do kwestii prawidłowości rozstrzygnięcia Organu w zakresie kosztów (pkt 3 zaskarżonej decyzji). Skora Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, niezasadne jest zatem czynienie przedmiotem rozważań Sądu zagadnienia, które zależne jest od rozstrzygnięcia istoty sporu. O kosztach Urząd patentowy orzeknie w ponownie wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę 2.217 zł obejmującą wpis od skargi w wysokości 1.000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1 200 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł). Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl . Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. ----------------------- #