VI SA/Wa 1816/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący R.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 9006 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności natychmiastowej zapłaty lub zajęcia rachunków bankowych, co naraziłoby skarżącego na utratę płynności finansowej i mogłoby negatywnie rzutować na możliwość dalszego zatrudniania lub współpracy na podstawie umów cywilnoprawnych z osobami świadczącymi usługi na rzecz skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać, w tym zakresie, za stronę (postanowienia NSA: z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II FZ 526/17, z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II GZ 685/17, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienia NSA: z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OZ 836/17, z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uzasadniając przedmiotowy wniosek nie przedstawił żadnych konkretnych danych dotyczących jego aktualnej sytuacji zarówno majątkowej, jak i rodzinnej. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednakże nie musi to być równoczesne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków czy wyrządzeniem znacznej szkody. Natomiast brak jakichkolwiek danych obrazujących aktualną sytuację finansową (chociażby wysokości uzyskiwanego dochodu, wysokość otrzymywanego wynagrodzenia przez skarżącego (ewentualnie żonę skarżącego), stanu pozostających do dyspozycji środków pieniężnych, oszczędności) przy jednoczesnym wskazaniu jak sytuacja ta zmieniłaby po wykonaniu zaskarżonej decyzji oznacza, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo podnieść należy, że wysokość nałożonej kary automatycznie nie może świadczyć o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji bez odniesienia się do całokształtu sytuacji majątkowej skarżącego. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd zgodnie, z którym decyzja nakładająca obowiązek zapłacenia określonej kwoty tytułem kary pieniężnej nie prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż uiszczenie kwoty pieniężnej ma ze swej natury charakter odwracalny (por. postanowienie NSA z dnia 30.01.2008 r., sygn. akt I OZ 28/08), gdyby Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, spowoduje to konieczność zwrotu należności. Na koniec wskazać należy, iż zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Wobec powyższego zarzuty zawarte w skardze nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.