VI SA/Wa 2046/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz strony skarżącej T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Organ", "Urząd Patentowy"), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] marca 2021 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Uniwersalny element budowlany" nr [...] udzielonego na rzecz P. z siedzibą w A., Niemcy (dalej także: "Uprawniony", ,,Uczestnik") wszczętej na skutek sprzeciwu T. sp. z o.o. z siedzibą w S.(dalej: "Skarżąca", "Strona") uznanego za bezzasadny, na podstawie art 246 i art. 247 ust 2 oraz art 94, art. 25, art 89 ust 1 pkt 1 i 2 w związku z art 100 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; dalej: "Pwp") oraz art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm.; dalej: "Kpc") w związku z art. 256 ust 2 Pwp – oddalił sprzeciw. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 8 lipca 2019 r. do Urzędu Patentowego wpłynął sprzeciw Strony wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Uniwersalny element budowlany" nr [...] na rzecz P. z siedzibą w A., Niemcy, z pierwszeństwem od dnia 22 grudnia 2015 r., przy czym o udzieleniu prawa ochronnego ogłoszono dnia 28 lutego 2019 r. w Wiadomościach Urzędu Patentowego (nr [...]). W oparciu o treść sprzeciwu Organ uznał, że jako podstawę swojego żądania Skarżąca wskazała art. 94 i art. 25 w związku z art. 100 Pwp oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 100 i w związku z art. 97 ust 3 Pwp podnosząc, że sporny wzór nie został przedstawiony w sposób umożliwiający znawcy urzeczywistnienie na jego podstawie jednego rozwiązania, co w szczególności dotyczy cech określonych w części znamiennej zastrzeżenia niezależnego "ewentualnie ma przegrody wewnętrzne", "korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" i "co najmniej jeden element sprzęgający", "złożoną z części", a także braku na rysunku cech określonych w części znamiennej zastrzeżenia niezależnego jako "korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" i "środki do stabilizacji i podparcia", oraz wskazując na brak nowości spornego wzoru. Na dowód braku nowości spornego wzoru użytkowego Skarżąca przedłożyła: niemiecki opis patentowy [...], niemiecki opis patentowy [...], niemiecki opis zgłoszenia patentowego [...], europejski opis zgłoszenia patentowego [...], koreańskie zgłoszenie patentowe [...], japoński opis patentowy [...]. Natomiast, uzupełniając sprzeciw w dniu 24 września 2019 r., Strona przedłożyła następujące dokumenty: tłumaczenie fragmentów europejskiego opisu zgłoszenia patentowego [...], międzynarodowe zgłoszenie patentowe [...] i jego częściowe tłumaczenie, przy czym wskazano, że zgłoszenie to należy do rodziny patentów z koreańskim zgłoszeniem patentowym [...], fragmenty międzynarodowego zgłoszenia patentowego [...]i ich tłumaczenie, przy czym wskazano, że zgłoszenie to jest odpowiednikiem spornego wzoru użytkowego. W piśmie procesowym z 18 lutego 2020 r. Uprawniony, ustosunkowując się do sprzeciwu i przedłożonych materiałów podniósł, że przesłane przez Stronę materiały nie podważają zdolności ochronnej spornego wzoru, gdyż nie został przedstawiony ani jeden dokument ujawniający całościowo sporne rozwiązanie. Wskazał, że zamiast tłumaczenia przedłożonego przy sprzeciwie dokumentu [...] przedłożono międzynarodowe zgłoszenie patentowe [...] i jego częściowe tłumaczenie oraz jedynie częściowe tłumaczenie dokumentów [...] i [...]. Uprawniony stwierdził również, że wskazane cechy w części znamiennej zastrzeżenia niezależnego nie zmieniają istoty rozwiązania, a więc zastrzeżenie to spełnia ustawowe wymogi. Ponadto w ocenie Uprawnionego również rysunek, ujawnia wystarczająco istotę spornego wzoru. Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. Skarżąca przedłożyła opinię rzecznika patentowego T. B., która zawiera powtórzenie argumentów Strony zawartych w sprzeciwie odnośnie braku jednolitości i braku nowości spornego wzoru. Na kolejnej rozprawie w dniu [...] marca 2021 r. strony podtrzymały swoje stanowiska. W szczególności Skarżąca wskazała, że istnienie określeń typu "alternatywnie", "korzystnie", "ewentualnie" w zastrzeżeniu niezależnym spornego wzoru powoduje, że mamy do czynienia z dwoma rozwiązaniami. W załączniku do rozprawy Strona wskazała, że materiały przeciwstawione świadczą także o braku nowości zastrzeżeń zależnych. Ponadto podkreśliła, że występowanie przegród wewnętrznych lub ich brak wpływa na użyteczność wzoru. Natomiast Uprawniony zaznaczył, że Strona po raz pierwszy odniosła się do nowości zastrzeżeń zależnych i twierdziła, że występowanie przegród wewnętrznych lub ich brak nie wpływa na użyteczność wzoru. Organ zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] oddalił sprzeciw. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że zgodnie z art 94 Pwp, wzorem użytkowym jest (konkretne) nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia (jednego) przedmiotu o trwałej postaci, wyróżnionego cechami znamiennymi, a więc dowód braku jego nowości wymaga przedstawienia wcześniejszego rozwiązania o wszystkich jego zastrzeganych cechach, a zwłaszcza o jego cechach znamiennych. Natomiast art 89 ust 1 pkt 2 Pwp stanowi, iż patent może zostać unieważniony w całości lub części na wniosek każdego, kto wykaże, że wynalazek nie został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić. Urząd Patentowy zaznaczył, że przedmiotem prawa ochronnego na wzór użytkowy pt: "Uniwersalny element budowlany" nr [...] jest zgodnie z zastrzeżeniem ochronnym niezależnym nr 1: "Uniwersalny element budowlany z tworzywa sztucznego, do zastosowania jako wypełniony korpusami wypełnieniowymi moduł złożonego z wielu elementów budowlanych zespołu powierzchniowego, mający na bocznych powierzchniach zewnętrznych co najmniej po jednym elemencie sprzęgającym do łączenia dwóch sąsiednich elementów budowlanych, znamienny tym, że ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia, ewentualnie ma przegrody wewnętrzne (4), dzielące wnętrze ramki zewnętrznej we wzór komorowych przepustów (6), oraz ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11) i korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne, środki do stabilizacji i podparcia co najmniej jednego, umieszczonego w uniwersalnym elemencie budowlanym korpusu wypełnieniowego (20), przy czym co najmniej jeden element sprzęgający do łączenia dwóch sąsiednich uniwersalnych elementów budowlanych (1, 1’) znajduje się na zewnętrznych powierzchniach bocznych poszczególnych zewnętrznych ścianek (5) części dwuściennej ramki zewnętrznej (2)". Organ jako bezzasadny uznał zarzut, że sporny wzór nie został przedstawiony w sposób umożliwiający znawcy urzeczywistnienie na jego podstawie jednego rozwiązania, co w szczególności dotyczy cech określonych w części znamiennej zastrzeżenia niezależnego jako "ewentualnie ma przegrody wewnętrzne", "korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" i "co najmniej jeden element sprzęgający", "złożoną z części". Zdaniem Urzędu Patentowego, określenia "co najmniej jeden element sprzęgający", "złożoną z części", są jednoznaczne w kontekście całego opisu oraz rysunku, który zgodnie z art. 97 ust. 2 Pwp stanowi obowiązkowy element zgłoszenia wzoru użytkowego. Organ zaznaczył, że doniosła jest rola rysunków, gdy zastrzeżenia sformułowane są w sposób niejasny. Należy przy tym rozumieć, że sporny element może posiadać więcej niż jeden element sprzęgający, a określenie "dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części" oznacza jedynie, że w ramce tej można wyróżnić części, na przykład stanowiące jej boki. Organ podkreślił dalej, że sformułowania "ewentualnie ma przegrody wewnętrzne", "korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" z ich natury nie należą do zespołu cech istotnych, niezbędnych do zdefiniowania spornego wzoru. Tak więc nie należą one do zespołu cech stanowiących podstawę oceny zdolności ochronnej spornego wzoru. Stanowią one rozwinięcie lub uzupełnienie tego zespołu cech i powinny być przedmiotem zastrzeżeń zależnych. Nie przesądzają jednakże o tym, że zastrzeżenie niezależne przedstawia dwa lub większą liczbę sprzecznych ze sobą rozwiązań. Również przeznaczenie wzoru nie należy do zespołu cech istotnych niezbędnych do zdefiniowania spornego wzoru. W związku z tym, sformułowanie "do zastosowania jako wypełniony korpusami wypełnieniowymi moduł złożonego z wielu elementów budowlanych zespołu powierzchniowego" również nie należy do zespołu cech stanowiących podstawę oceny zdolności ochronnej spornego wzoru. Według Urzędu Patentowego zespół cech stanowiących podstawę oceny zdolności ochronnej spornego wzoru obejmuje: "Uniwersalny element budowlany z tworzywa sztucznego, mający na bocznych powierzchniach zewnętrznych co najmniej po jednym elemencie sprzęgającym do łączenia dwóch sąsiednich elementów budowlanych, znamienny tym, że ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia, oraz ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11) i środki do stabilizacji i podparcia co najmniej jednego, umieszczonego w uniwersalnym elemencie budowlanym korpusu wypełnieniowego (20), przy czym co najmniej jeden element sprzęgający do łączenia dwóch sąsiednich uniwersalnych elementów budowlanych (1, 1’) znajduje się na zewnętrznych powierzchniach bocznych poszczególnych zewnętrznych ścianek (5) części dwuściennej ramki zewnętrznej (2)". Zdaniem Organu istnienie określeń typu "alternatywnie", "korzystnie"; "ewentualnie" w zastrzeżeniu niezależnym spornego wzoru nie powoduje zaistnienia dwóch odrębnych rozwiązań. Jak wskazano sformułowania "ewentualnie ma przegrody wewnętrzne", "korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" z ich natury nie należą do zespołu cech istotnych stanowiących podstawę oceny zdolności ochronnej spornego wzoru. Ponadto zastrzeżenie niezależne spornego wzoru nie zawiera sformułowania "alternatywnie". Za bezzasadny Urząd Patentowy uznał zarzut braku nowości. Wyjaśnił, że rozwiązania nie uważa się za nowe, jeśli jest częścią stanu techniki, zgodnie z art. 25 ust. 1 Pwp, mającym odpowiednie zastosowanie do wzorów użytkowych na mocy art. 100 tej ustawy. Organ stwierdził, że żaden z materiałów przedłożonych przez Skarżącą wraz z tłumaczeniem przysięgłym ich fragmentów, nie świadczy o braku nowości spornego wzoru, tj. o podaniu go do publicznej wiadomości przed datą jego zgłoszenia do ochrony. Żaden z tych materiałów nie ujawnia bowiem, cech spornego wzoru zastrzeganych w zastrzeżeniu niezależnym jako: "ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5) ), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia" (co należy rozumieć jako powierzchnie łączące (15) o szerokości pozwalającej na stabilne postawienie na nich stopy) oraz "ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11)" (co należy rozumieć jako jedną ramkę umieszczoną wewnątrz ramki zewnętrznej i poniżej zewnętrznej dolnej powierzchni "korpusów wypełnieniowych", wspólną dla całego elementu budowlanego). Urząd Patentowy zwrócił uwagę, że występująca w niemieckim opisie patentowym [...] strona wierzchnia ukształtowana ze sztywnych kratek nie stanowi odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia", a spodnia strona utworzona przez powierzchnie pierścieniowe nie stanowi odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11). Dalej Organ wskazał, że występujący w niemieckim opisie patentowym [...] szereg ukośnych listew tworzących kratki nie stanowi odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5) ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia", a elementy kotwiące komór nie stanowi odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11)". Natomiast występujący w niemieckim opisie patentowym [...] szereg ukośnych żeber tworzących kratki nie stanowi odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5) ), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia", przy czym brak jest jakiegokolwiek odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11)". W ocenie Urzędu Patentowego występujące w europejskim opisie zgłoszenia patentowego [...] wydrążenia kanałowe 3 i 4 w wewnętrznych ściankach nie stanowią odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia", przy czym brak jest jakiegokolwiek odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11)". Zdaniem Organu występujące w japońskim opisie zgłoszenia patentowego [...] elementy kołnierzowe wysunięte w dół z górnego czoła ścian zewnętrznych nie stanowią odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma dwuścienną ramkę zewnętrzną (2) złożoną z części ze ściankami zewnętrznymi (5), ściankami wewnętrznymi (14) i łączącymi je powierzchniami (15) do chodzenia", a pręty spodnie umieszczone w dnach pustych przestrzeni nie stanowią odpowiednika cechy spornego wzoru zastrzeganej jako: "ma wewnętrzną spodnią ramkę podporową (11)". Organ wyjaśnił, że nie rozpatrywał fragmentów międzynarodowego zgłoszenia patentowego [...] przedłożonego wraz z tłumaczeniem przysięgłym zaznaczonych fragmentów przy piśmie z dnia 24 września 2019 r. (zamiast koreańskiego opisu [...]), gdyż stanowi ono nowy materiał dowodowy przedłożony po upływie 6 miesięcy od publikacji spornego wzoru (dnia 28 lutego 2019 r.), a więc jest spóźniony. Zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom Skarżącej międzynarodowe zgłoszenie patentowe [...] stanowi dokument odrębny od koreańskiego opisu [...], gdyż w trybie Układu o Współpracy Patentowej (PCT), dokonane w tym trybie zgłoszenia mogą być podstawą uzyskania krajowej ochrony na wynalazek. Urząd Patentowy wskazał, że opis [...], nie został przetłumaczony na język polski i dlatego nie mógł zostać rozpatrzony merytorycznie. Zgodnie bowiem z obowiązującym systemem prawnym w postępowaniu spornym występuje wymóg stosowania języka polskiego. Zdaniem Urzędu Patentowego, opinia rzecznika patentowego T. B. z [...] lipca 2020 r. stanowi dokument prywatny. Ekspertyza taka nie ma mocy opinii biegłego, lecz może być traktowana wyłącznie jako element stanowiska strony, która powołuje się na tę opinię. W kwestii argumentów Strony, podnoszonych na rozprawach w dniu [...] sierpnia 2020 r. i [...] marca 2021 r., że materiały przeciwstawione świadczą także o braku nowości zastrzeżeń zależnych Organ stwierdził, że argumenty te są bezzasadne wobec uznania nowości zastrzeżenia niezależnego. W sytuacji bowiem, gdy zastrzeżenie niezależne jest nowe, to dowolne zastrzeżenie od niego zależne nie może samodzielnie nadać przymiotu nowości całemu rozwiązaniu. Cechy nowe w zastrzeżeniu niezależnym pozostają bowiem nowe w zespole cech powstałym z połączenia zastrzeżenia niezależnego z dowolnymi zastrzeżeniami od niego zależnymi. Stąd Urząd Patentowy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że sporny wzór użytkowy nie spełniał wymogu nowości w dacie zgłoszenia. Ponadto jako bezzasadne Organ uznał argumenty, że występowanie przegród wewnętrznych lub ich brak wpływa na użyteczność wzoru wobec uznania, że sformułowanie "ewentualnie ma przegrody wewnętrzne" nie należy do zespołu cech istotnych stanowiących podstawę oceny zdolności ochronnej spornego wzoru. Na ww. decyzję Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła Organowi, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył: 1) art. 7, art. 8 § 1, art. 80, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "Kpa") w związku z art. 256 ust. 1 Pwp, które miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz de facto pominięcie i brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do twierdzeń Skarżącej dotyczącej użyteczności przegród wewnętrznych wzoru użytkowego [...] , co skutkowało dowolnym uznaniem przez Organ za istotne cechy wzoru użytkowego [...] określone w zastrzeżeniu niezależnym 1, a w szczególności przyjęcie, że do cech istotnych nie zaliczają się przegrody wewnętrzne oraz spodnie rozpórki poprzeczne; 2) art. 80, art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 256 ust. 1 Pwp, które miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na brak spójności w przeprowadzeniu wnioskowania na podstawie okoliczności faktycznych poprzez z jednej strony stwierdzenie, że cechy techniczne określone w sposób alternatywny jako "ewentualne" lub "korzystne" w zastrzeżeniu niezależnym 1 powinny być przedmiotem zastrzeżeń zależnych przy jednoczesnym uznaniu przez Organ, że ujęcie tych alternatywnie określonych cech technicznych w zastrzeżeniu niezależnym 1 nie powoduje braku jedności rozwiązania; 3) art. 97 ust. 3 i art. 97 ust. 4 Pwp (w brzmieniu sprzed nowelizacji Pwp z 16 października 2019 r.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że określenie cech technicznych w sposób alternatywny w zastrzeżeniu niezależnym 1 poprzez użycie sformułowań "ewentualnie" i "korzystnie" nie narusza wymogu jedności (jednolitości) zgłoszenia; 4) art. 97 ust. 3 i art. 97 ust. 4 Pwp (w brzmieniu sprzed nowelizacji Pwp z 16 października 2019 r.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na jego niewłaściwą wykładnię polegające na tym, że Organ przyjął, iż ocena istotności cech technicznych, o których stanowi art. 97 ust 4 Pwp, ma charakter abstrakcyjny, gdy tymczasem ocena istotności cech technicznych powinna odnosić się do zastrzeganego, tj. konkretnego rozwiązania; 5) art. 97 ust. 3 i art. 97 ust. 4 Pwp (w brzmieniu sprzed nowelizacji), które miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przegrody wewnętrzne oraz spodnie rozpórki poprzeczne wskazane w zastrzeżeniu niezależnym 1 wzoru użytkowego [...] nie stanowią istotnych cech technicznych zastrzeganego rozwiązania, co skutkowało błędnym stwierdzeniem przez organ, że wzór użytkowy [...] spełnia wymóg jedności (jednolitości) rozwiązania; 6) art. 80, art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 256 ust. 1 Pwp, które miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na przyjęcie, że w przeciwstawionych rozwiązaniach: niemieckim opisie patentowym [...], niemieckim opisie patentowym [...], niemieckim opisie zgłoszenia patentowego [...] oraz japońskim opisie patentowym [...] nie ma wskazanych przez Organ cech technicznych odpowiadających rozwiązaniu według wzoru użytkowego [...] , gdy tymczasem wskazane cechy techniczne są obecne w przeciwstawionych rozwiązaniach; 7) art. 94 ust. 1 Pwp (w brzmieniu sprzed nowelizacji) w zw. z art. 25 Pwp, które miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wzór użytkowy [...] jest nowy, w sytuacji gdy przeciwstawione rozwiązania: niemiecki opis patentowy [...], niemiecki opis patentowy [...], niemiecki opis zgłoszenia patentowego [...] oraz japoński opis patentowy [...] wskazywały na posiadanie wszystkich cech technicznych zastrzeganego rozwiązania [...] , a więc niweczą nowość zastrzeganego rozwiązania. Odwołując się do powyższych zarzutów Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021, poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2021r., poz. 1598, dalej ,,Ppsa). Istota sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją sprowadza się do oceny zasadności sprzeciwu wniesionego przez Skarżącą wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na wzór użytkowy ,,Uniwersalny element budowlany" [...] wydanej na rzecz Uczestnika. Jako podstawę prawną wnoszonego sprzeciwu zostały wskazane art. 100 Pwp w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 94 ust. 1 (z uwagi na brak spełnienia przesłanki nowości) oraz art. 100 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 3 Pwp w związku z § 16 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (z uwagi na brak spełnienia wymogu jednolitości (jedności) rozwiązania) oraz art. 100 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 97 ust. 2 Pwp (z uwagi na brak przedstawienia przedmiotu rozwiązania na tyle jasno i wyczerpująco aby znawca mógł ten wzór urzeczywistnić). Jak stanowi art. 94. ust. 1 Pwp wzorem użytkowym jest nowe i nadające się do przemysłowego zastosowania rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu lub budowy przedmiotu o trwałej postaci albo przedmiotu składającego się ze związanych ze sobą funkcjonalnie części o trwałej postaci. "Zacytowana definicja w sposób jednoznaczny wskazuje, że ochroną objęta jest trwała postać przedmiotu. Wzorem użytkowym jest rozwiązanie techniczne odnoszące się, nie tak jak w przypadku wynalazku do przedstawienia rozwiązania określonego problemu technicznego, ale rozwiązanie dotyczące postaci konkretnego przedmiotu materialnego. Odwołanie się przez ustawodawcę do postaci przedmiotu wskazuje, że chodzi tu o pewne cechy rzeczy o określonej postaci materialnej, stanowiącej samoistną całość i wyodrębnionej w świecie rzeczywistym. Trwałość przedmiotu stanowiąca element definicji pozwala postawić tezę, że chodzi o specjalny sposób ukształtowania przedmiotu materialnego, który w sensie cywilnoprawnym stanowi rzecz ruchomą. W odróżnieniu zatem od wynalazków wzorem użytkowym nie może być sposób postępowania zmierzający do wytworzenia określonego przedmiotu. Odwołanie się do postaci przedmiotu, który może przybrać określony wzór, powoduje, że trójwymiarowość uważa się za cechę konieczną wzoru użytkowego (K. Szczepanowska-Kozłowska, ROZDZIAŁ IV Wzór użytkowy [w:] K. Szczepanowska-Kozłowska, E. Nowińska, U. Promińska, Własność przemysłowa i jej ochrona, E. Nowińska, U. Promińska, Warszawa 2014). Wzór użytkowy musi być rozwiązaniem technicznym a w świetle definicji zawartej w art. 94 ust. 2 Pwp (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) użyteczność oznacza możliwość osiągnięcia celu mającego praktyczne zastosowanie. Aby ocenić użyteczność, konieczne jest wskazanie, jaki cel ma osiągnąć rozwiązanie poprzez określony kształt, budowę czy zestawienie. Zidentyfikowanie celu pozwoli z kolei ocenić, czy cel taki jest celem praktycznym. W konkretnym przypadku wymagać to będzie analizy przy uwzględnieniu rodzaju przedmiotu i jego zastosowań. Dopiero wówczas możliwa staje się ocena realnego wpływu proponowanego rozwiązania na sposób posługiwania się danym przedmiotem i związanych z tym korzyści praktycznych. Konieczne jest zatem uwzględnienie okoliczności towarzyszących stosowaniu danego przedmiotu, bez tego nie jest bowiem możliwa ocena, czy to, co osiąga się poprzez kształt, budowę czy zestawienie, ma w rzeczywistości praktyczne zastosowanie. Zidentyfikowanie praktycznego znaczenia przy korzystaniu z danego przedmiotu jest o tyle łatwiejsze, że ocena użyteczności powinna być dokonywana z punktu widzenia użytkownika takiego przedmiotu, który jest skupiony na określonych cechach takiego przedmiotu, istotnych właśnie z punktu widzenia korzystania z niego. W przypadku oceny użyteczności związanej z wytworzeniem konieczne będzie uwzględnienie punktu widzenia podmiotów, które zajmują się wytwarzaniem przedmiotów takiego rodzaju. (tak: K. Szczepanowska-Kozłowska, ROZDZIAŁ IV Wzór użytkowy [w:] K. Szczepanowska-Kozłowska, E. Nowińska, U. Promińska, Własność przemysłowa i jej ochrona, E. Nowińska, U. Promińska, Warszawa 2014.). Stosownie natomiast do postanowienia art. 100 ust. 1 Pwp do wzorów użytkowych i praw ochronnych na wzory użytkowe przepisy art. 25, art. 27-29, art. 35-37, art. 39-52, art. 55-60, art. 62, art. 66-75, art. 76-90 i art. 92 stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 25 ust. 1 Pwp wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. W świetle powyższych przepisów, w konsekwencji wnioskować należy, że wzorem użytkowym jest nieobjęte częścią stanu techniki (nowe) rozwiązanie o charakterze technicznym nadające się do przemysłowego zastosowania. Przez stan techniki, zgodnie z art. 25 ust. 2 Pwp rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnej lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. W celu wykazania braku nowości rozwiązania musi być udowodnione spełnienie łącznie trzech następujących przesłanek: 1) musi nastąpić udostępnienie rozwiązania do wiadomości publicznej; 2) udostępnienie musi nastąpić w takim zakresie, aby dla znawcy z danej dziedziny ujawnione zostały dostateczne dane do jego stosowania; 3) udostępnienie to musi nastąpić przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa. Wystarczy jeden dowód na obalenie przymiotu nowości przedmiotowego rozwiązania (wyrok NSA z 23 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1935/17). Trzeba mieć na uwadze, że publicznym udostępnieniem jest każdy akt umożliwiający zapoznanie się ze wzorem użytkowym przez nieograniczoną liczbę osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Ujawnienie wzoru nie może mieć charakteru poufnego (wyrok NSA z 23 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1935/17). Konieczne jest także wskazanie, że badanie nowości musi zidentyfikować tę nowość w odniesieniu do kształtu, budowy bądź zestawienia. Odesłanie do przepisów o nowości wynalazku powoduje, że analogicznie należy również badać tę nowość na datę, według której oznacza się pierwszeństwo. W wyroku z dnia 1 marca 2010 r. (sygn. akt II GSK 80/11) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w celu udowodnienia braku nowości wzoru należy zgłoszonemu do ochrony wzorowi "[...] przeciwstawić rozwiązanie, w którym cechy techniczne występują w tym samym powiązaniu lub w tej samej funkcji co w rozwiązaniu chronionym. Nie wystarczy [...] dowieść, że poszczególne istotne elementy danego rozwiązania są znane z kilku odrębnych rozwiązań zaliczonych do stanu techniki. Danemu rozwiązaniu trzeba przeciwstawić konkretne wcześniejsze rozwiązanie tego samego problemu. W oparciu o więcej niż jedno rozwiązanie (kilka wcześniejszych rozwiązań) można dowodzić braku nieoczywistości rozwiązania, a nie braku nowości rozwiązania". W komentarzu do Prawa własności przemysłowej (Demendecki T., Niewęgłowski A., Sitko J., Szczotka J., Tylec G.; LEX 2015) wskazano, że "zdarzeniem prawnym powodującym utratę nowości przez wynalazek jest udostępnienie go do wiadomości publicznej w sposób, który umożliwi jego realizację. (...) Do utraty nowości prowadzi jawne zastosowanie wynalazku, polegające np. na wytworzeniu według niego produktów i wprowadzeniu ich do obrotu (np. rozpoczęcie sprzedaży). Udostępnienie jest publiczne, jeżeli następuje za pomocą takich środków i w taki sposób, że krąg osób uzyskujących informację o wynalazku nie jest z góry określony. Udostępnienie publiczne zapewnia taka forma komunikacji, która każdej osobie gwarantuje możliwość poznania istoty wynalazku, abstrahując od tego, czy ktoś rzeczywiście ją poznał (np. umieszczenie kompletnej dokumentacji wynalazku w formie pliku PDF na prywatnej stronie internetowej, do której dostęp jest nieograniczony)". Wspomniane reguły mają odpowiednie zastosowanie do oceny nowości wzoru użytkowego (art. 94 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 1 i art. 100 ust. 1 Pwp). Ocena co do spełnienia przez przedstawione rozwiązanie wymogów określonych przepisami prawa dla wzoru użytkowego powinna niewątpliwie być dokonana przez Urząd Patentowy (art. 10 ust. 1 Pwp). Tak też - w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie - jeżeli niedochowanie tych wymogów staje się przedmiotem zarzutów zgłaszanych przez Skarżącą w sprzeciwie, musi stać się przedmiotem analizy Organu. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z 23 maja 2019r. (sygn. akt II GSK 1935/17), że naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 Kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 października 2001 r. sygn. akt I SA 1110/01). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi, bowiem art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu - również w relacji do innych dowodów przedstawionych w sprawie, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne wnioski, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 Kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Z kolei możliwość dokonania oceny legalności decyzji przez Sąd warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Jak to przyjmuje się w orzecznictwie zasada działania organu z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 Kpa, podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 849/09). W wyroku z 18 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II GSK 350/06) NSA zaakcentował, że w postępowaniu spornym Urząd Patentowy nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego, przez art. 256 ust. 1 Pwp, wynikających z art. 7, art. 77 § 1 Kpa, obowiązków Urzędu Patentowego w zakresie zbierania dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 Pwp jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania w tym zakresie przepisów Kpa Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2006 r. (sygn. akt II GSK 82/06) NSA stwierdził, że w treści art. 256 ust. 1 Pwp odesłano w zakresie postępowania spornego do przepisów Kpa, stosowanych jednak odpowiednio, gdyż: "Już sama natura postępowania spornego, w którym Urząd Patentowy rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego.". Z kolei w wyroku z 21 czerwca 2016 r. (sygn. akt II GSK 508/15) NSA stwierdził, że postępowanie sporne nie stanowi nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa. Stanowisko powyższe uzasadnione jest także treścią art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 Pwp, zgodnie z którym to na osobie żądającej unieważnienia prawa ochronnego spoczywa ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe należy wnioskować, że zastosowanie wspomnianych zasad Kpa w postępowaniu wywołanym wniesionym sprzeciwem podlega modyfikacji warunkowanej kontradyktoryjnością takiego postępowania spornego. Stąd też Organ, działając w ramach wynikających z tego reguł, nie zbiera materiału dowodowego ale w ramach przedstawionego mu materiału dowodowego i stanowisk stron zajętych w prowadzonym postępowaniu, rozważa ich zasadność. W zaskarżonej decyzji Organ odmówił zasadności twierdzeniu Strony co do tego, że sporny wzór nie został przedstawiony w sposób umożliwiający znawcy urzeczywistnienie na jego podstawie jednego rozwiązania, co w szczególności dotyczy cech określonych w części znamiennej zastrzeżenia niezależnego jako ,,ewentualnie ma przegrody wewnętrzne", ,,korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" i ,,co najmniej jeden element sprzęgający" oraz ,,złożoną z części". Zdaniem Urzędu Patentowego ostatnie dwa określenia przywołane w zdaniu wcześniejszym są jednoznaczne w kontekście opisu oraz rysunku obowiązkowego elementu zgłoszenia na podstawie art. 97 ust. 2 Pwp. Jak stwierdził Organ oznacza to odpowiednio, że sporne rozwiązanie może zawierać więcej niż jeden element sprzęgający i, że w ramce zewnętrznej można wyróżnić części, na przykład stanowiące jej boki. Dalej Urząd Patentowy uznał, że sformułowania ,, ewentualnie ma przegrody wewnętrzne", ,,korzystnie spodnie rozpórki poprzeczne" z ich natury nie należą do zespołu cech istotnych, niezbędnych do zdefiniowania spornego wzoru gdyż stanowią one rozwinięcie lub uzupełnienie tego zespołu cech i powinny być objęte przedmiotem zastrzeżeń zależnych (str. 6 decyzji). Zdaniem Organu, także istnienie określeń typu ,,alternatywnie", ,,korzystnie", ",ewentualnie" w zastrzeżeniu niezależnym spornego wzoru nie powoduje zaistnienia dwóch odrębnych rozwiązań a ponadto w zastrzeżeniu niezależnym spornego wzoru nie zawarto sformułowania ,,alternatywnie" a rysunek ilustrujący sporny wzór przedstawia dostatecznie zespół cech istotnych niezbędnych do zdefiniowania spornego wzoru, a więc sporny wzór został przedstawiony w sposób umożliwiający znawcy urzeczywistnienie na jego podstawie jednego rozwiązania obejmującego ten zespół cech. W zaskarżonej decyzji (str. 6-7) zostało przedstawione wspomniane powyżej stanowisko Organu ale przy braku uzasadnienia dla przyjętej w tym zakresie oceny. Trudno zatem prześledzić tok wnioskowania Organu co do tego, z jakich powodów uznał określone cechy spornego rozwiązania za niestanowiące zespołu jego cech istotnych, determinujących ocenę zdolności ochronnej tego wzoru. Nastąpiło to w sytuacji gdy nie można a priori wykluczyć, że istnienie wspomnianych przegród wewnętrznych czy spodnich rozpórek poprzecznych, z racji ich walorów funkcjonalnych (użytkowych), może składać się na zespół istotnych cech technicznych zastrzeganego rozwiązania, różnicując postać przedmiotu w zależności od tego czy posiada czy też nie posiada tych cech. Nadto, na kwestię tę, z powołaniem na art. 94 ust. 3 i 4 Pwp, wskazywała Strona już w treści wnoszonego sprzeciwu i powinnością Organu było zajęcie w tym zakresie umotywowanego stanowiska a nie ograniczanie się tylko do formułowania wniosków bez ich uzasadnienia. W konsekwencji zaskarżona decyzja wymyka się w tym zakresie spod kontroli dokonywanej przez Sąd. Warto mieć zaś na uwadze, że stosownie do postanowienia art. 97 ust. 3 Pwp ,,zgłoszenie wzoru użytkowego może obejmować tylko jedno rozwiązanie. Przy czym, stosownie do ust. 4 tego artykułu ,,wymóg, o którym mowa w ust. 3, nie ogranicza ujęcia w zgłoszeniu różnych postaci przedmiotu, posiadających te same istotne cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania, jak również przedmiotu składającego się z części organicznie lub funkcjonalnie związanych ze sobą". W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się natomiast, że wymóg z art. 97 ust. 3 Pwp nie ma charakteru jedynie formalnego, ale odnosi się do istotny przyjętego rozwiązania (por. wyrok NSA z 30 października 2013r.r., sygn. akt II GSK 924/12; wyrok WSA w Warszawie z 16 lipca 2007r. sygn. akt VI SA/Wa 1818/06). Stąd też, podzielając to stanowisko Sąd stwierdza, wymóg ten nie tylko może ale powinien być przedmiotem wnikliwej oceny Organu w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa ochronnego gdy jego niedochowanie było kwestionowane we wniesionym sprzeciwie. W świetle treści zaskarżonej decyzji trzeba zaś stwierdzić, że Organ uchybił temu obowiązkowi. Co do spełnienia przez zgłoszony wzór użytkowy przesłanki nowości Organ, ustosunkowując się do tego zarzutu sprzeciwu stwierdził, że przedłożone przez Stronę materiały w postaci przetłumaczonych opisów patentowych (niemieckie opisy patentowe [...], [...], [...], europejski opis zgłoszenia patentowego [...] oraz japoński opis patentowy [...]) nie świadczą o braku nowości spornego wzoru. Urząd Patentowy przyjął takie stanowisko pomimo tego, że poza jego analizą pozostawał stan techniki osiągnięty w porównywanych zgłoszeniach. W tym zakresie Organ odwołując się do określonych cech przedstawionych w opisach tych zgłoszeń ograniczył się tylko do lakonicznego stwierdzenia, że nie stanowią one odpowiednika wskazanych cech spornego wzoru. Nastąpiło to w sytuacji gdy staraniem Skarżącej, zostały złożone do akt spraw tabelaryczne porównania cech spornego wzoru użytkowego z cechami ujawnionymi w ww. zgłoszeniach patentowych. Sąd wskazuje zaś, że przeprowadzona przez Organ na potrzeby oceny kwestii nowości spornego wzoru analiza porównawcza zastrzeżeń ochronnych spornego wzoru z przeciwstawionymi mu rozwiązaniami ujawnionymi w przedstawionych zgłoszeniach patentowych powinna być dokładna, precyzyjna i wnikliwa. Tylko poprzez dokonanie takiej oceny w odniesieniu do osiągniętego już stanu techniki ujawnionego w tych zgłoszeniach można było w konsekwencji dojść do ewentualnego wniosku co do posiadania cech nowości przez sporny wzór użytkowy. Organ powinien zatem przedstawiając poszczególne cechy techniczne przeciwstawianych sobie rozwiązań wykazać, że przeciwstawione spornemu wzorowi rozwiązania nie posiadają cech wynikających z zastrzeżeń ochronnych przedmiotowego wzoru użytkowego, skoro taki wniosek ostatecznie sformułował. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi formułowane w odwołaniu do wymogów, jakie w zakresie prowadzenia postępowania i treści decyzji administracyjnej wynikają z postanowienia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 256 ust. 1 Pwp. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Urząd Patentowy zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko Sądu co do wymogów, jakie w zakresie prowadzenia administracyjnego postępowania spornego powinny zostać dochowane, jak i co do treści uzasadnienia decyzji kończącej to postępowania, w której wnikliwie, w sposób wyczerpujący, zostanie wyjaśnione stanowisko Organu co do zasadności wniesionego sprzeciwu. O kosztach postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 Ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r. poz. 265). Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 z późn. zm.) to jest przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.