VI SA/Wa 2354/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi V.S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej V. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], po rozpoznaniu w dniu [...] maja 2014 r. skargi kasacyjnej V. S.A. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r., sygn. akt [...], w sprawie ze skargi V. S.A. w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej uchylono zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu (WSA) w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżonym postanowieniem WSA w Warszawie odrzucił skargę V. S.A. w K. na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd I instancji przyjął, że zaskarżona decyzja została doręczona Spółce w dniu 22 sierpnia 2012 r., z uchybieniem art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.). W dniu 1 października 2012 r. doręczono pełnomocnikowi Spółki poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji. Zdaniem Sądu, od tej daty należało liczyć termin do wniesienia skargi. Upłynął on bezskutecznie z dniem 31 października 2012 r. Oznacza to, że złożona w dniu 18 września 2013 r. skarga wniesiona została z uchybieniem terminu. W związku z tym, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zrn.). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła V. S.A. w K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzuciła naruszenie art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 141 § 4 oraz art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że zaskarżona decyzja Prezesa NFZ została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 października 2012 r., podczas gdy w rzeczywistości nastąpiło to dopiero w dniu 19 sierpnia 2013 r. W świetle art. 109 § 1 Kpa, nie można bowiem uznać, że doręczenie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji, jest tożsame z doręczeniem oryginału decyzji, od którego to momentu rozpoczyna bieg termin do złożenia skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji w ogóle się do tej kwestii nie odniósł. Nie rozważył także prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi Spółki oryginału przedmiotowej decyzji w dniu 19 sierpnia 2013 r., która to data została wskazana w skardze. Ponadto, Sąd pominął, że doręczenie oryginału decyzji nastąpiło w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu. Tym samym doszło do naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji, strona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem organu, postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem, a zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się do ustalenia, czy skarga V. S.A. w K. wniesiona została w terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stwierdzenie, czy doszło do uchybienia powyższego terminu, może nastąpić dopiero po bezsprzecznym ustaleniu, że decyzja została skutecznie doręczona. Skuteczne doręczenie decyzji rozpoczyna bowiem bieg terminu do wniesienia skargi. Kluczowym zagadnieniem dla niniejszej sprawy, jest zatem kwestia skuteczności doręczenia pełnomocnikowi skarżącej, decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2013 r. W ocenie organu, skuteczne doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 22 listopada 2010 r. W tym dniu, pełnomocnik strony pokwitował odbiór potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii decyzji z dnia [...] października 2010 r. Autor skargi kasacyjnej twierdzi natomiast, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można uznać takiego doręczenia za skuteczne. Powołał się przy tym na stanowisko doktryny i orzecznictwa odnośnie wykładni art. 109 § 1 k.p.a. Stosownie do przepisu art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od doręczenia decyzji stronie. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a., decyzję doręcza się stronom na piśmie. Doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, z którą przepisy kodeksu wiążą skutki prawne. Jak to trafnie podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2008 r, sygn. akt [...], czynność doręczenia pisma (w tym także decyzji administracyjnej) została uregulowana w rozdziale 8 k.p.a. "Doręczenia" (art. 39-49 k.p.a.). Normy te, z uwagi na ich ogólny cel, stanowią w istocie gwarancję przestrzegania przez organ administracji publicznej, zasady demokratycznego państwa prawnego. Mają one chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji. Zatem, nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela w sytuacji, gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. W tym miejscu zauważyć wypada, że w orzecznictwie i doktrynie dominuje pogląd, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę (osoby) upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie doręcza się li tylko wypis lub odpis decyzji - por. postanowienie NSA z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1618/96, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 782/10. Stanowisko takie jest także konsekwentnie prezentowane w piśmiennictwie. W komentarzach do Kodeksu postępowania administracyjnego, zarówno prof. Janusz Borkowski, jak i prof. Andrzej Wróbel, jednoznacznie przyjmują, że przepis art. 109 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ administracji do doręczenia stronie decyzji na piśmie, co należy rozumieć jako obowiązek doręczenia stronie oryginału pisemnej decyzji. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi o doręczeniu stronie "decyzji", a więc oryginału, a nie odpisu, wyciągu z protokołu posiedzenia organu, czy też kopii decyzji. Strona jest uprawniona do otrzymania w oryginale, z własnoręcznym podpisem osoby reprezentującej organ, dokumentu, jakim jest decyzja sporządzona na piśmie - por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 11 wydanie Wyd. C.H.Beck 2011, s. 443; M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz LEX, 4 wydanie Wyd. Wolters Kluwer Polska 2011, s. 680-681. Także A. Skóra w glosie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, GSP-PO 2005, nr 1-2, poz. 31 wskazuje, że przepis art. 109 § 1 k.p.a. stanowi expressis verbis o doręczeniu stronie "decyzji", a zatem jej oryginału, a nie odpisu, kopii, czy też wyciągu z protokołu posiedzenia organu kolegialnego. Uprawniony wydaje się zatem wniosek, iż gdyby ustawodawcy chodziło o doręczenie jedynie "odpisu" decyzji, przesądziłby o tym w wyraźny sposób zarówno w treści art. 109 k.p.a., jak i innych przepisach dotyczących doręczenia pism uczestnikom postępowania administracyjnego (w szczególności art. 39 i n. k.p.a.). Skoro zatem nie czyni tego wyraźnie, w sposób nie budzący wątpliwości, to zamiaru takiego przypisać mu nie można. Warto w tym miejscu zauważyć, że ustawodawca w niektórych przepisach szczególnych wyraźnie zezwala na doręczanie jedynie odpisu decyzji, określając wprost krąg adresatów, którym odpis decyzji może zostać doręczony Sytuacje takie są jednak zupełnie wyjątkowe w systemie postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie podjął nawet próby wyjaśnienia okoliczności doręczenia pełnomocnikowi skarżącej decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] grudnia 2013 r. Bezkrytycznie przyjął datę doręczenia podaną przez organ, pomimo że z akt sprawy oraz treści skargi wynika, że nie jest to okoliczność bezsporna. Tym samym, Sąd dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl tego przepisu, uzasadnienie orzeczenia jest sprawozdaniem zawierającym zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie tej podstawy. Jakkolwiek czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana jest już po rozstrzygnięciu sprawy i ma sprawozdawczy charakter, może wpływać na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r, sygn. akt II FSK 1771/06, LEX nr 487991; z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, LEX nr 478546; z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, LEX nr 513308; z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07, LEX nr 399211). Zarzut naruszenia tego przepisu można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, motywów rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia narusza warunki określone w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zawiera bowiem należytego przedstawienia stanu sprawy, tj. wskazania przyjętych przez Sąd ustaleń w niezbędnym zakresie. Tymczasem, przy ocenie skuteczności prawnej doręczenia zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji także przesłanek z art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało mieć na uwadze szczególne okoliczności niniejszej sprawy. Chodzi o doręczenie pełnomocnikowi strony uwierzytelnionej za zgodność z oryginałem kopii decyzji (w kontekście zaprezentowanej wyżej wykładni przepisu art. 109 § 1 k.p.a.) oraz doręczenie decyzji w wyniku złożenia przez skarżącą skargi na bezczynność organu, polegającą na niedoręczeniu pełnomocnikowi skarżącej przedmiotowej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania, w celu jednoznacznego ustalenia terminu doręczenia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 185 § 2 p.p.s.a. w razie przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy do ponownego rozpoznania sąd rozpoznaje sprawę w innym składzie. Zgodnie z art. 190 powołanej ustawy Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z Komentarzami (por. J. P. Tarno oraz T. Wosia) wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa, jeżeli: a) stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny. W rozpatrywanej sprawie żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca, a więc nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle przytoczonego przez Naczelny Sąd Administracyjnym w rozpatrywanym postanowieniu (z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 987/14) stanowiska doktryny i orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie jej oryginału. NSA określa ten pogląd co prawda tylko jako dominujący, tym niemniej wypada zauważyć, że odmienne stanowisko zajął wyłącznie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, OSNP 2004, nr 16, poz. 274, w którym stwierdził, że: "Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu do doręczenia stronie postępowania jednego uwierzytelnionego odpisu decyzji, a nie jej oryginału (art. 109 § 1 k.p.a.)", a także Naczelny Sąd Administracyjny w dnia 9 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1340/09. Jak podnosi się w skardze kasacyjnej i komentarzach (por. m.in. A. Skóra, Podpis kolegialnego organu administracji publicznej - doręczenie decyzji administracyjnej, glosa do wyroku SN z dnia 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, GSP-PO 2005, nr 1-2, poz. 31) pogląd ten występuje w marginalnej skali, a prezentowana teza uznawana jest powszechnie za kontrowersyjną i krytykowaną w piśmiennictwie. Powołane powyżej stanowisko NSA (w postanowieniu z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 987/14) znajduje bezpośrednie oparcie w treści art. 109 K.p.a., w którym mowa o "doręczeniu decyzji", a nie jej kopii. Przepis art. 109 § 1 k.p.a. nakazuje zatem organowi doręczyć decyzję, przez co należy rozumieć, że doręcza się oryginał. Każda kopia decyzji, która zostaje doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie doręczyć tylko wypis bądź odpis decyzji. Pewne wątpliwości na tym tle budzi treść art. 125 K.p.a. odnoszącego się bezpośrednio do postanowień. Zgodnie z tym przepisem: "Art. 125. § 1. Postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. § 2. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 postanowienia mogą być stronom ogłaszane ustnie. § 3. Postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, doręcza się stronie wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym." W Komentarzach do powołanego przepisu (por. A. Wróbel, stan prawny na 2014.09.30, G. Łaszczyca, stan prawny na 2010.08.01) podkreśla się, że nasuwa on sporo wątpliwości interpretacyjnych ze względu na brak jego spójności z innymi przepisami kodeksu. Tym niemniej, mimo ułomności konstrukcyjnej tego przepisu (który w § 2 reguluje te same zagadnienia unormowane w art. 126 przez odesłanie do art. 109, a w § 3 nie wprowadza nowych rozwiązań normatywnych w zakresie obowiązku pouczania o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego i obowiązku uzasadniania takich postanowień w odniesieniu do rozwiązań przyjętych w art. 124) żaden z autorów nie kwestionuje zasady, że stronie doręcza się oryginał postanowienia a nie kopię . Powyższa teza jest zgodna z wyrokiem NSA z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 858/07, LEX nr 483726, w myśl którego " Brzmienie przepisu art. 125 § 3 k.p.a. oznacza, że stronie doręcza się oryginał postanowienia a nie odpis bądź kopię. Także innym uczestnikom postępowania będącym adresatami postanowienia doręcza się oryginał postanowienia - zgodnie z treścią wskazanego przepisu art. 125 § 3 k.p.a. Wymogu takiego nie stosuje się do egzemplarza postanowienia pozostającego w aktach administracyjnych. Sąd winien tylko wyjaśnić okoliczność, czy postanowienia doręczane stronom spełniają wymogi prawidłowego podpisu przez wszystkich członków orzekających." Reasumując, w przypadku postanowień (przynajmniej niektórych), jak i decyzji administracyjnych, o których mowa w art. 109 K.p.a., wymóg doręczenia dotyczy ich oryginałów a nie kopii lub odpisów. Należy przy tym podkreślić, że nie doręczenie oryginału aktu oznacza, że nie wchodzi on do obrotu prawnego, a stwierdzenie jego nieistnienia może nastąpić w dowolnej formie i w każdym czasie. W realiach rozpatrywanej sprawy trzeba zatem uznać, że Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że zaskarżona decyzja Prezesa NFZ została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 1 października 2012 r., podczas gdy w rzeczywistości nastąpiło to dopiero w dniu 19 sierpnia 2013 r. W świetle art. 109 § 1 Kpa, nie można bowiem uznać, że doręczenie poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji jest tożsame z doręczeniem oryginału decyzji. Tym samym należy uznać, że moment, od którego rozpoczyna bieg termin do złożenia skargi, rozpoczynający się od doręczenia oryginału aktu, miał miejsce w dniu 19 sierpnia 2013 r. Jak zasadnie stwierdził pełnomocnik strony w skardze kasacyjnej, określony w art. 53 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg wówczas, gdy orzeczenie zostało doręczone stronie w prawidłowy sposób Doręczenie w dniu 1 października pełnomocnikowi skarżącej Spółki poświadczonej za zgodność kopii wspomnianej decyzji nie spełnia tych warunków. Jak to wyjaśnił bowiem NSA w powołanym postanowieniu, przez doręczenie decyzji należy rozumieć dopiero doręczenie jej oryginału. Miało tu więc miejsce bezskuteczne doręczenie decyzji, w następstwie czego nie weszła ona do obrotu prawnego. Skutkiem tego jest niedopuszczalność zaskarżenia tejże decyzji do sądu administracyjnego ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. W zakończeniu trzeba przypomnieć, że wobec braku skutecznego doręczenia decyzji Prezesa NFZ pełnomocnikowi skarżącego, pismem z dnia [...] października 2012 organ ten został wezwany do zaniechania naruszeń i doręczenia decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami K.p.a. W odpowiedzi na to pismo organ, po 5 miesiącach, udzielił odpowiedzi i w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. uznał, że skutecznie doręczył decyzję. Dopiero w wyniku wniesienia dnia [...] kwietnia 2013 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność, organ skutecznie doręczył pismem z dnia [...] sierpnia (data otrzymania: 19 sierpnia 2013 r.) przedmiotową decyzję Prezesa NFZ. W literaturze (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz...str. 579) podkreśla się, w kontekście art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., że przez udział w postępowaniu należy rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego ale też i w czynnościach decydujących, który jest zrealizowany przez doręczenie stronie decyzji. Przez pozbawienie strony udziału w postępowaniu należy zatem rozumieć przypadki, gdy stronie nie doręczono decyzji. Dotyczy to spraw, w których występuje wielość stron (jak ma to miejsce m.in. w rozpatrywanej sprawie), gdy jednej ze stron nie doręczono decyzji. Oznacza to pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w obronie własnego interesu prawnego w toku instancji. W takich przypadkach strona ma prawo żądać wznowienia w sprawie postępowania. Rozwijając tę kwestię WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II SA/GL 1629/13, LEX nr 1465346, stwierdził m.in., że :"Każda decyzja doręczana stronom, czy podmiotom na prawach strony, musi być podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania, a w przypadku kolegium - przez wszystkich członków orzekających. Skutki braku wymaganych podpisów należy wiązać z faktem, czy wadliwość dotyczy wszystkich egzemplarzy decyzji, czy też jedynie jednego, bądź kilku egzemplarzy. W pierwszym wypadku decyzja w ogóle nie wchodzi do obrotu prawnego, a w drugiej sytuacji mamy do czynienia z brakiem doręczenia decyzji, czyli pozbawieniem strony udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co z kolei stanowi przesłankę wznowieniową." W konsekwencji, ponownie rozpatrując sprawę organ rozważy istnienie przesłanek wznowienia postępowania w sprawie, w której – w ocenie Sądu – decyzja nie miała charakteru ostatecznego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej V. S.A. z siedzibą w K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.