VI SA/Wa 3178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w T. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę w całości Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [..] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF") - działając na podstawie art. 134 w związku z art. 141 § 1 i 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "k.p.a.") oraz art. 11 ust. 1 i 5 oraz art. 12 ust. 1 ustawy dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 614), a także § 1 pkt 1 Uchwały nr [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego i Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielenia dalszych pełnomocnictw, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "P" z siedzibą w T. (dalej: "P", "skarżąca") z dnia [...] sierpnia 2015 r. dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie ustanowienia zarządcy komisarycznego w P. do czasu prawomocnego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na inną czynność z zakresu administracji publicznej Komisji Nadzoru Finansowego w Warszawie, polegającą na zleceniu [...] Sp. z o.o. Sp. K. zbadania prawidłowości i rzetelności sprawozdań finansowych, kontroli ksiąg rachunkowych oraz analizy portfela kredytowego Kasy – stwierdziła niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 14 sierpnia 2013 r. Komisja Nadzoru Finansowego wszczęła postępowanie w sprawie ustanowienia zarządcy komisarycznego w P. Pismem z dnia 2 lipca 2015 r. P. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie ustanowienia zarządcy komisarycznego w Kasie do czasu prawomocnego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na inną czynność z zakresu administracji publicznej Komisji Nadzoru Finansowego w Warszawie, polegającą na zleceniu [...] Sp. z o.o. Sp. K. zbadania prawidłowości i rzetelności sprawozdań finansowych, kontroli ksiąg rachunkowych oraz analizy portfela kredytowego Kasy. KNF postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] odmówiła zawieszenia postepowania w sprawie ustanowienia zarządcy komisarycznego w P. P. pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. złożyła zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie ustanowienia zarządcy komisarycznego w P. Kasa wskazała, że zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Zdaniem strony regulacja ta wskazuje na przedmiot zażalenia, którym jest "postanowienie: o zawieszeniu postępowania; o odmowie zawieszenia postępowania; o podjęciu zawieszonego postępowania; o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania". Co za tym idzie, formuła "postanowienia w sprawie zawieszenia" ma charakter zbiorczy i jej zakres nie może być ograniczony jedynie do postanowienia "o zawieszeniu postępowania". KNF nie ma więc racji odmawiając Kasie prawa do wniesienia środka zaskarżenia. Strona wskazała również, że zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a., postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie oraz, że skarżone postanowienie zostało takiego uzasadnienia pozbawione. Jednocześnie organ uchybił tym samym obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Kasa zarzuciła również Komisji, iż nie wskazała osób, które brały udział w wydaniu tego postanowienia, wobec czego KNF rażąco naruszała art. 124 § 1 k.p.a., jako, iż postanowienie powinno zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, jak i powinno być podpisane przez wszystkich członków organu. KNF jest organem kolegialnym i zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 4 osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy. Strona w konkluzji do powyższych argumentów zażądała uchylenia postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. organ stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu organ - mając na uwadze art. 128 k.p.a. oraz art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a. - uznał, że wniesione zażalenie P. z dnia 10 sierpnia 2015 r. stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zwrócił uwagę, że na postawie art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Komisja podkreśliła nadto, że art. 101 § 3 k.p.a. przyznaje stronie prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, natomiast nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 18 lipca 2014 r. II OSK 340/13). Komisja wskazała, że obowiązujący art. 101 § 3 k.p.a. stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zamieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Organ stwierdził, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o zawieszeniu postępowania i odmowę podjęcia zawieszonego postępowania, zatem na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje (vide: postanowienie NSA z dnia 23 maja 2013 r., II OSK 1617/12). Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. P. t z siedzibą w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 101 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że Komisja Nadzoru Finansowego w swoim rozstrzygnięciu błędnie uznała, że postanowienie "w sprawie zawieszenia" przewidziane w tym przepisie nie ma charakteru zbiorczego, a więc obejmującego swoim zakresem postanowienia: "o zawieszeniu postępowania", "o odmowie zawieszenia postępowania", "o podjęciu zawieszonego postępowania" oraz "o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania". Wobec powyższego skarżąca podniosła, iż zakres tej formuły nie może być ograniczony wyłącznie do postanowienia "o zawieszeniu" postępowania. Zarzuciła, że KNF nie miała racji odmawiając P. prawa do wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Pociąga to za sobą naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez brak prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. 2) art. 124 § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania osób, które brały udział w wydaniu rozstrzygnięcia, oraz brak podpisów członków organu kolegialnego jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego (wydająca postanowienie), do czego zobowiązuje brzmienie tego artykułu, który wskazuje, iż postanowienie powinno zawierać oznaczenie organu administracji oraz podpisy z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, co należy oceniać jako istotne naruszenie prawa procesowego. 3) Art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez brak wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, Z-cy Przewodniczącego KNF p. W.K., który brał udział w wydaniu postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, podpisując je, a równocześnie brał udział w rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia, również je podpisując, co stanowi wadę kwalifikowaną tego rozstrzygnięcia. Zwróciła uwagę, że nieusunięcie tej wady godzi w wyrażony w art. 8 k.p.a. obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W ocenie skarżącej powyższe spowodowało również naruszenie art. 7 k.p.a., poprzez brak możliwości oparcia rozstrzygnięcia na zasadzie prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt, czy też czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga P. z siedzibą w T. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Komisja Nadzoru Finansowego, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2015 r., nie naruszyła przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organ nadzoru nie dopuścił się naruszenia przede wszystkim przepisu art. 134 k.p.a., art. 141 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a., a także pozostałych przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności powołanych przez stronę skarżącą przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 i art. 24 § 1 pkt 5, a także art. 124 § 1 k.p.a. Sąd uznał ponadto, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komisja Nadzoru Finansowego nie dopuściła się również obrazy przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności zawartych w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, jak i w ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. W działaniu organu nadzoru, wydającego sporne postanowienie z dnia 5 października 2015 r., Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów art. 134 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. Jednocześnie, Sąd uznał, że w uzasadnieniu spornego rozstrzygnięcia Komisji wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny motywy podjętego postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i spójna, a także - co nie bez znaczenia - pozwala na dokonanie pełnej oceny legalności spornego aktu również świetle stosownych regulacji prawa materialnego przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia, należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania (w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Należy podkreślić, co ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości działania organu nadzoru, że do rozstrzygnięć wydawanych przez Komisję Nadzoru Finansowego instytucja wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy znajduje zastosowanie na podstawie art. 11 ust. 5 i ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. W myśl przytoczonych przepisów, do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (o ile przepisy szczególne stanowią inaczej), a do decyzji Komisji stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 k.p.a. W konsekwencji, należy - zdaniem Sądu - wskazać, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje jedynie od rozstrzygnięć wydawanych przez Komisję Nadzoru Finansowego w formie decyzji lub postanowień, od których przysługuje zażalenie (czyli tzw. postanowień zaskarżalnych). Sąd zauważa, że zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego uzależniona została więc w świetle art. 98 § 1 k.p.a. od zaistnienia m. in. przesłanki, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony. Powyższy wymóg ogranicza dopuszczalność zawieszenia fakultatywnego tylko do tych przypadków postępowań, których wszczęcie oparte jest na zasadzie skargowości (na żądanie strony - art. 61 § 1 k.p.a.). W sytuacji gdy postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu, czyli na zasadzie oficjalności (poza sytuacją określoną w art. 61 § 2), jego zawieszenie może nastąpić tylko przy wystąpieniu podstaw wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu, wobec czego wniosek strony dotyczący zawieszenia postępowania był niedopuszczalny. Należy dodać, iż argumenty powołane we wniosku organ administracji publicznej może potraktować jako "sygnał" do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 97 § 1 k.p.a., w przypadku wystąpienia przewidzianych tam przypadków. Zgodnie bowiem z treścią art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w przypadkach tam wskazanych. Nadmienić należy, że w świetle art. 98 § 1 k.p.a. niedopuszczalnym jest zawieszenie na wniosek strony postępowania administracyjnego wszczętego przez organ administracji publicznej z urzędu - postanowienie w tej sprawie nie jest postanowieniem przewidzianym w art. 101 § 3 k.p.a. Jest to postanowienie wydawane na podstawie art. 123 § 1 k.p.a., do którego ma zastosowanie ogólna reguła procesowa przewidziana w art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którą na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Wobec powyższego, postanowienie takie, jako niezaskarżalne, zgodnie z art. 124 § 2 k.p.a. nie musi zawierać uzasadnienia. Dopiero więc w uzasadnieniu decyzji administracyjnej organ administracji publicznej może się odnieść do kwestii uzasadniającej ewentualne zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu. Sąd zwraca uwagę, że art. 101 § 3 k.p.a. przyznaje stronie prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania, natomiast nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania administracyjnego. Wyżej wymienione stanowisko potwierdzone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2014 r. II OSK 340/13 stwierdził niedopuszczalność zażalenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż w obecnym brzmieniu art. 101 § 3 k.p.a. (w brzmieniu po 11 kwietnia 2011 r.) , należy rozumieć ten przepis tak, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Sąd przypomina, że z dniem 11 kwietnia 2011 r. weszła w życie zmiana art. 101 § 3 k.p.a., z której można wyprowadzić wniosek, że nie można obecnie przyjmować, że zwrot "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" oznacza: - postanowienie o zawieszeniu postępowania, - postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, - postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, - postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Zdaniem Sądu - takie rozumienie tego przepisu jest nieuzasadnione w obecnym jego brzmieniu. W obecnym brzmieniu § 3 art. 101 k.p.a. zwrot "w sprawie zawieszenia postępowania", należy rozumieć w węższym znaczeniu tzn. że obejmuje on jedynie zawieszenie postępowania i odmowę podjęcia zawieszonego postępowania. Inne rozumienie tego przepisu byłoby sprzeczne z jego ratio legis i zamiarem ustawodawcy, który miał między innymi na celu wprowadzając zmiany, uproszczenie i zdynamizowanie (przyśpieszenie) postępowania administracyjnego. Sąd zgadza się z poglądem, że podobnie kwestia zawieszenia postępowania i środków zaskarżenia w tym zakresie, została uregulowana w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w procedurze cywilnej (k.p.c.), na co wskazuje się w orzecznictwie sądowym (postanowienia NSA z: 23 maja 2013 r., II OSK 1617/12, Lex nr 1370497, 18 czerwca 2013 r., II OSK 2296/12, Lex nr 1356312, 22 stycznia 2014 r, II OSK 1906/12, 11 marca 2014 r., II OSK 2454/12, 17 kwietnia 2014 r., II OSK 2825/12). Podobne stanowisko NSA zajął już wcześniej, bowiem w postanowieniu z dnia 23 maja 2013 r. II OSK 1617/12 wskazał, że w świetle art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje. Podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Nowelizacja kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a., który obecnie brzmi: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Obecnie treść art. 101 § 3 k.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w przepisie tym użyto określenia postanowienie "w sprawie odmowy podjęcia postępowania" i ustawodawca rozumie przez to jedynie postanowienie negatywne, to tak samo należy przyjąć, że postanowieniem "w sprawie zawieszenia postępowania", na które przysługuje zażalenie jest wyłącznie postanowienie o zawieszeniu postępowania. Sąd zauważa, że istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnione jest zatem wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona jednak możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 k.p.a. - może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Z uzasadnienia rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że ustawodawca wprost wykluczył zażalenie na podjęcie zawieszonego postępowania, motywując to możliwością oceny jego zasadności w ramach kontroli podjętego rozstrzygnięcia na skutek odwołania (i skargi do sądu), ten sam argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż Komisja Nadzoru Finansowego postąpiła zgodnie z prawem - odmawiając zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego w P. oraz uznając takie postanowienie za niezaskarżalne. Sąd ponownie wskazuje, że stronie nie przysługuje wniosek o zawieszenie postępowania w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu. Należy podkreślić, iż art. 101 § 3 k.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowym . Odnośnie zarzutu, iż brak uznania możliwości zaskarżalności postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. stwierdzić należy, iż organ wyjaśnił stan faktyczny w sposób nie budzący wątpliwości. Ponadto zdaniem Sądu organ poinformował stronę w pouczeniu o możliwości zaskarżenia niniejszego postanowienia w odwołaniu od decyzji, zgodnie z brzmieniem art. 142 k.p.a. W ocenie Sądu organ nie pozbawił więc strony możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia, jedynie wskazał odpowiednią do tego drogę prawną, wyznaczoną przez przepisy k.p.a. W wyniku analizy zarzutu dotyczącego naruszenia art. 124 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie osób, które brały udział w wydaniu rozstrzygnięcia, oraz zarzut braku podpisów członków organu kolegialnego jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego – Sąd uznał, że zarzut ten jest bezpodstawny. Zdaniem Sądu zgodnie z treścią art. 11. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Art. 11 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego Komisji, a w razie jego nieobecności - głos Zastępcy Przewodniczącego upoważnionego do kierowania pracami Komisji, natomiast zgodnie z ust. 3 art. 11, uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego. Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, Komisja może upoważnić Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz pracowników Urzędu Komisji do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji, w tym do wydawania postanowień i decyzji administracyjnych. Jako, iż zgodnie z postanowieniem art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej, zastosowanie znalazł również art. 124 § 1 k.p.a., zgodnie z którym postanowienie powinno m. in. zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W ocenie Sądu organ nadzoru uczynił zadość tym obowiązkom poprzez wskazanie w postanowieniu organu administracji publicznej - Komisji Nadzoru Finansowego. Jednocześnie zaskarżone postanowienie zostało wydane m.in. na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, czyli z upoważnienia Komisji Nadzoru Finansowego przez Zastępcę Przewodniczącego, wobec czego to jego oznaczenie oraz podpis znajdują się pod postanowieniem. Organ nadzoru powołał się w główce postanowienia na wyżej wymienione upoważnienie dla Zastępcy Przewodniczącego, tj. § 1 pkt 1 Uchwały nr [...] Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie udzielenia Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego i Zastępcom Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego upoważnienia do podejmowania działań w zakresie właściwości Komisji Nadzoru Finansowego oraz do udzielenia dalszych pełnomocnictw. Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie było postanowieniem wydanym przez Komisję Nadzoru Finansowego jako organ kolegialny, lecz z jej upoważnienia przez Zastępcę Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, a oznaczenie jego stanowiska jak i podpisu znajdują się pod postanowieniem. W ocenie Sądu organ nadzoru uczynił więc zadość obowiązkowi oznaczenia organu wydającego postanowienie jak i oznaczeniu i podpisowi osoby je wydającej. Z uwagi na to, iż postanowienie wydane zostało z upoważnienia KNF przez Zastępcę Przewodniczącego Komisji, to – w ocenie Sądu – organ prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie bez określania składu osobowego KNF, jak i umieszczania podpisów jej członków było bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu - kolejny zarzut, a dotyczący naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. także należy uznać za bezpodstawny. Z art. 11 ust. 6a ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym wynika, że w postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wydanie zaskarżonego postanowienia przez pracownika, który brał udział w wydaniu poprzedniego postanowienia, w tym przypadku przez W. K., nie stanowi więc naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa, z uwagi na to, iż ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym stanowi wyjątek od tej zasady. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy przyjąć, że Komisja Nadzoru Finansowego, wydając zaskarżone postanowienie kierowała się prawidłowo zasadami postępowania administracyjnego, albowiem podjęła wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organ nadzoru nie dopuścił się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w przepisach art. 134 k.p.a., art. 141 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a., a także pozostałych przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności powołanych przez stronę skarżącą przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 i art. 24 § 1 pkt 5, a także art. 124 § 1 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.