VI SA/Wa 3895/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Sp.j. z siedzibą w S. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] września 2014 r. nr [...] w zakresie nałożenia kary pieniężnej w sprawie ze skargi C. Sp.j. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu reklamy apteki i nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca – C. Sp.j. z siedzibą w S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego, którą stwierdzono, że dopuściła się ona naruszenia zakazu reklamy apteki oraz nałożono na nią karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych. Pismem z 17 lutego 2015 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w części nałożenia kary. W uzasadnieniu wskazała, że przed Sądem toczą się jeszcze trzy inne sprawy, których przedmiotem są kary po 10.000 złotych i konieczność ich uiszczenia jednorazowo zrodzi skutek w postaci utraty płynności finansowej. Do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przedmiotem wniosku o wstrzymanie skarżąca uczyniła w niniejszej sprawie decyzję GIF w części, w jakiej nałożyła ona na nią karę pieniężną w kwocie 10.000 złotych. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jednocześnie warto zaznaczyć, że Sąd - w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę, ponieważ jak to już wskazano powyżej to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto Sąd rozpoznając takowy wniosek ma obowiązek wziąć pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dokumenty, które mogą posłużyć do weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na uiszczeniu kwoty kary. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca lakonicznie wskazała w nim, że uiszczenie nałożonej kary (w zestawieniu z trzema innymi karami, dającymi łączną kwotę 40.000 złotych) skutkować będzie znacznym ubytkiem gotówki, grożącym jej utratą płynności finansowej. Do wniosku nie zostały przy tym załączone żadne dokumenty, które potwierdzałyby możliwość ziszczenia się ww. obawy skarżącej. Nadto Sąd stwierdza, że takowych dokumentów nie ma również w aktach sprawy. Podkreślić należy, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła zatem nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, spowoduje konieczność zwrotu należności. Należy przypomnieć, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącej, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek, wskazujących na trudną sytuację finansową oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II FSK 404/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem, co do zasady, do nieodwracalnych skutków, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2010 r., sygn. akt I FZ 317/10). Egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi zatem samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu stwierdzenie we wniosku, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej skarżącej, bez przedłożenia jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tą możliwość, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania jej wykonania. W orzecznictwie jednolity jest bowiem pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie skarżąca nie dołączyła do wniosku żądnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. W tym stanie rzeczy – skoro skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.