VI SA/Wa 4154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz T.K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 24 lipca 2014 r.T. K. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wpisanie go na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].07.2014 r., orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...].07.2014 r., dyplom ukończenia w 1988 r. W. oraz dyplom ukończenia w 1990 r. na Wydziale [...]. Decyzją z [...] sierpnia 2014 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099) odmówił T. K., wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ uznał, że dyplom ukończenia przez T. K. W. nie potwierdza posiadania przez niego specjalistycznego przygotowania w myśl art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia. Pismem z 9 września 2014 r. T. K. wniósł odwołanie, podnosząc że organ I instancji nie jest władny wypowiadać się co do zamysłu (zamiaru) ustawodawcy i odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej jest bezprawna. Zdaniem strony, organ ten winien był dokonać wykładni przepisów ustawy całościowo z uwzględnieniem nie tylko ukończenia przez odwołującego się WSO w S. i ASW w W. w ramach istniejącej wówczas MO, ale także służby w Policji przez 19 lat. Strona podkreśliła, że organ I instancji w szczególności winien oprzeć się na zapisach samej ustawy o Policji (art. 149, 150 i 153). Odnosząc się do kwestii posiadania przez odwołującego się przygotowania teoretycznego i praktycznego, jak też odpowiedniego wyszkolenia, strona wskazała, że już samo przechodzenie przez nią corocznych szkoleń wynikających z wymogów KWP i KGP w okresie 19 lat służby powinno stanowić dostateczną podstawę do wydania jej pozytywnej decyzji, a brak udokumentowania zaświadczeń w tym zakresie wynika aktualnie jedynie z przepisów dotyczących archiwizacji i okresów ich przechowywania. Jej zdaniem, zakres edukacji w WSO w S., gdzie były przeprowadzane w sposób ciągły wyszkolenie strzeleckie (tzw. ogniowe), wyszkolenie obronne, wychowanie fizyczne, jak zajęcia z prawa karnego, administracyjnego, wykroczeń, cywilnego, prewencji, ruchu drogowego i szeregu innych przedmiotów zawodowych stanowiących podstawę kształcenia oficerów milicji (policji), w pełnym zakresie świadczy o spełnieniu przez odwołującego się wymogów zapisu art. 26 ust. 7 pkt 2. Wobec powyższego T. K. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzją z [...] października 2014 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 29 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].08.2014 r. nr [...] odmawiającej wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, co ma miejsce m. in. w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej nie spełnia wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Posiadanie zaś przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają zgodnie z art. 26 ust. 7 ustawy m.in. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej. Specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają także dyplomy uczelni kształcących w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego (art. 26 ust. 8). Ponadto organ wskazał, że w myśl art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r., poz. 829) spełnienie omawianego wymogu określonego w art. 26 ust. 3 pkt 8, potwierdzają także zaświadczania o ukończeniu kursów lub kursów zawodowych prowadzonych przez placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia praktycznego, ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego i organizatorów kształcenia zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 68c ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.). Zdaniem organu przedstawiony przez skarżącego na potwierdzenie swych kwalifikacji w zakresie ochrony fizycznej, dyplom W. , nie jest dyplomem, o którym mowa w pkt 1 ani świadectwem czy zaświadczeniem wymienionym w pkt 3-7 art. 26 ust. 7 ustawy o ochronie osób i mienia. W ocenie Komendanta wbrew poglądowi strony, jej dyplom nie daje podstaw do przyznania uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustaw o ochronie osób i mienia, ponieważ - jak już wyżej wskazano - zgodnie z jego brzmieniem spełnienie wymogu posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej. Organ zauważył, że w myśl § 2 ust. 2 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich, składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz. U. z 1998 r., Nr 113, poz. 731 ze zm.) do dnia 1 stycznia 2014 r. przepis ten regulował przedmiotowe zagadnienie i wskazywał świadectwa szkół podoficerskich oraz dyplomy szkół oficerskich resortu spraw wewnętrznych i administracji w zakresie prawno-administracyjnej ochrony porządku publicznego, jako dokumenty potwierdzające uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie fizycznej ochrony osób i mienia. Natomiast obecnie (od 1 stycznia 2014r.) zgodnie z wolą ustawodawcy jedynie dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej potwierdzają spełnienie wymogu posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 8 ustawy o ochronie osób i mienia. Ustawodawca wyraźnie więc aktualnie uznaje jedynie dokumenty wskazujące na uzyskanie stosownych kwalifikacji w Policji, która powstała w 1990 r. Uznanie przepisami ustawy o Policji funkcjonariuszy MO za funkcjonariuszy tworzonej formacji niczego w tej kwestii nie zmienia, biorąc także pod uwagę, że ustawa o ochronie osób i mienia do ustawy o Policji nie odwołuje się. Zdaniem organu, gdyby wolą ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich resortu spraw wewnętrznych, to zapis taki znalazłby się w treści ustawy. Dlatego w ocenie organu odwoławczego, w przypadku dyplomu ukończenia W., brak jest prawnych możliwości uznania, iż dokument ten potwierdza spełnienie wymogu posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Jednocześnie organ zauważył, że choć dyplom [...] nie jest dyplomem Policji, to uznać należy że jest dyplomem uczelni kształcącej w zakresie prawa, administracji publicznej, bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa wewnętrznego, o którym mowa w art. 26 ust. 8 ustawy o ochronie osób i mienia, a zatem potwierdza specjalistyczne przygotowanie teoretyczne w zakresie znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku uzupełnienia swojego przeszkolenia praktycznego, ustąpią przeszkody formalno-prawne, aby złożyła ponownie wniosek o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, który spowoduje wszczęcie nowego postępowania administracyjnego w sprawie wpisu na tę listę. Pismem z 6 listopada 2014 r. T. K. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że przedstawił dokumenty w postaci kserokopii Indeksu WSO w S., z których jednoznacznie wynikało, że uczelnia ta była i nadal jest (po transformacji Milicji Obywatelskiej w Policję), uczelnią typowo zawodową prowadząca praktycznie przez cały okres trwania studiów szkolenia: ogniowe, wojskowo-obronne, taktyki działań pododziałów, wychowania fizycznego, prewencji i szereg jeszcze innych przedmiotów. Zakres nauczania w pełni pokrywa się z zakresem nauczania studentów w ramach powstałej [...], której to ukończenie już po 1990 r. dawało pełną podstawę do możliwości uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony osób, bez jakichkolwiek dodatkowych wymogów. Skarżący zarzucił, że organ całkowicie pomija fakt uczestniczenia przez skarżącego w ramach 25 lat służby w organach Milicji i Policji w szkoleniach zawodowych których podstawą uczestniczenia, jak również wielokrotnie prowadzenia samemu, było właśnie posiadanie wyższego przeszkolenia zawodowego, czyli ukończenia WSO MO w S. W ocenie skarżącego organ II instancji naruszył prawo materialne poprzez błędną interpretację przepisów ograniczając się tylko do analizy przepisów samej ustawy o ochronie osób i mienia z 2014 r. w której to w art.26 ust. 7 pkt 2 jest mowa o dyplomie lub świadectwie uczelni szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej, bez uwzględnienia zapisów samej ustawy o policji gdzie w treści art. 150 bezpośrednio jest mowa o ciągłości służby lub zatrudnienia dotychczasowych funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że narusza ono prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie decyzja Komendanta Głównego Policji wydana została w wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego, od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o odmowie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. Na organie odwoławczym ciąży, więc obowiązek dokonania wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego, ustalenia czy w sprawie zastosowano prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, a także zbadanie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się przy tym tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zobowiązany jest, bowiem stosownie do art. 80 k.p.a. do dokonania oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się, że zasady tej nie można rozumieć w sposób formalny (por. wyroki NSA: z 22 marca 1996 r. sygn. akt SA/Wr 1996/95 – lex nr 27873, oraz z 12 listopada 1992 r. sygn. akt V SA/WA 721/92 – lex nr 10341). Identyczne stanowisko prezentuje także nauka prawa jednoznacznie wskazując, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji (por. m.in. komentarz do art. 138 k.p.a. pod redakcją, B. Adamiak i J. Borkowskiego). Spór w niniejszej sprawie, sprowadza się do kwestii, czy przedłożony przez skarżącego dyplom ukończenia w 1988 r. W., potwierdza posiadanie przez skarżącego przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia w rozumieniu art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099). Zgodnie bowiem z treścią art. 26 ust. 7 pkt 2 tej ustawy, posiadanie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają m.in. dyplomy lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej. W ocenie Sądu poczynione w tym zakresie przez organ odwoławczy ustalenia uznać należy za niewystarczające. Stanowisko Komendanta Głównego Policji w tym zakresie jest ogólnikowe i w zasadzie sprowadza się do obszernego powołania obowiązujących przepisów. Skarżący w odwołaniu podkreślał, że w jego ocenie przy dokonywaniu wykładni art. 26 ust. 3 pkt 8 tej ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, niezbędne było odwołanie do przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2011r. Nr 287 poz.1687 ze zm.), w tym do postanowień art. 149, art. 150 i art. 153. Zgodnie z postanowieniami powołanych przepisów z chwilą rozwiązania Milicji Obywatelskiej jej funkcjonariusze stają się policjantami (art. 149 ust.1). Dotychczasowi funkcjonariusze Milicji Obywatelskiej lub Służby Bezpieczeństwa, którzy podejmą służbę w Policji albo zostaną zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, zachowują odpowiednio ciągłość służby lub zatrudnienia (art. 150 ust. 1). Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o Milicji Obywatelskiej i funkcjonariuszach Milicji Obywatelskiej, należy przez to rozumieć Policję i policjantów (art. 153). Zdaniem nie Sądu nie można uznać za wystarczające stwierdzenie przez organ odwoławczy, że uznanie przepisami ustawy o Policji funkcjonariuszy MO za funkcjonariuszy tworzonej formacji niczego w tej kwestii nie zmienia, biorąc pod uwagę, że ustawa o ochronie osób i mienia do ustawy o Policji nie odwołuje się. W ocenie Sądu właśnie z uwagi na fakt, że w ustawie o ochronie osób i mienia brak definicji legalnej pojęcia "policja", w celu prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o ochronie osób i mienia niezbędne jest sięgnięcie do zapisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Organ nie odniósł się również do podnoszonej w odwołaniu kwestii posiadania przez odwołującego się przygotowania teoretycznego i praktycznego, jak też odpowiedniego wyszkolenia, z uwagi ma fakt uczestniczenia w corocznych szkoleniach w okresie 19 lat służby w Policji. Ponadto organ wskazując na wolę ustawodawcy co do możliwości wykazania posiadania przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia potwierdzają wyłącznie za pomocą dyplomów lub świadectwa uczelni, szkół oficerskich lub podoficerskich Policji lub Straży Granicznej, zupełnie pominął uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Nr druku: 2331), zgodnie z którym zmiany miały na celu zmniejszenie liczby zawodów regulowanych. Wskazano, że zagadnienie regulacji zasad podejmowania i wykonywania zawodu nie jest obojętne z perspektywy konstytucyjnej, albowiem z zgodnie z treścią art. 65 Konstytucji RP każdemu zapewnia się wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 kwietnia 1999 r. sygn. akt K 33/98 podkreślono, że realizacja pełnej wolności do pracy to nie tylko brak przymusu, ale również brak ograniczeń polegających na uniemożliwieniu wykonywani określonego zawodu czy zatrudnienia, nie przymuszając jednocześnie do robienia czegoś innego. Wobec powyższego organ powinien rozważyć czy wykształcenie skarżącego, które uprawniało go do dalszego pełnienia służby już w szeregach Policji, nie jest wystarczające do wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej i czy odmowa wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie prowadzi do ograniczenia konstytucyjnej zasady wolność wyboru i wykonywania zawodu i wyboru miejsca pracy. W ocenie Sądu nie jest też przekonywujący argument organu, że gdyby celem ustawodawcy było przyznanie uprawnień wynikających z przepisu art. 26 ust. 7 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia absolwentom szkół podoficerskich resortu spraw wewnętrznych to zapisane byłoby to w ustawie. Zauważyć, że ustawa odnosi się do obecnego stanu prawnego i posługuje się obecną nomenklaturą. W orzecznictwie podkreśla się, że organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Krakowie z 24 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1380/08, LEX nr 522436,). Nie ustosunkowanie się do zarzutów narusza przepis art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tym, że odniesienie się do zarzutów nie może mieć charakteru "sygnalnego". Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl oraz wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 264/08, LEX nr 495343). W wyroku z 20 lutego 2014 r. (II GSK 1758/12 publ. LEX nr 1495108) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że obowiązek odniesienia się do stawianych przez stronę postępowania zarzutów wiąże się z regułą "uczciwego procesowania", która według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza powinność wyczerpującego odniesienia się do wszystkich wysuniętych przez odwołujący się podmiot zarzutów i żądań (zob. wyrok NSA z 30 października 2001 r., III SA 1409/00, niepubl.; przywołany przez B. Gruszczyńskiego (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 471 oraz wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1371/12, cbois.nsa.gov.pl, także wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 135/07, LEX nr 378827, jak również wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 339/07, LEX nr 488568). Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny nie ma za zadanie wyręczania organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i p.p.s.a.