VI SA/Wa 848/14

Dnia 12 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi P. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2013 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu strona wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło z wyłączeniem winy, z przyczyn od niej niezależnych. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż przedsiębiorca jest w trakcie przenoszenia siedziby, na różne adresy kierowana jest korespondencja - odbierana przez różne osoby - co w niniejszym przypadku spowodowało brak wiedzy strony skarżącej o doręczeniu decyzji II instancji. Skarżący wyjaśnił, iż gdyby tylko wiedział o decyzji, na pewno złożyłby skargę w terminie. W wykonaniu zarządzenia z [...] maja 2014 r., pismem z [...] maja 2014 r., wezwano skarżącego do wskazania terminu, w którym uzyskano informację o zaskarżonej decyzji oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z [...] czerwca 2014 r., (data wpływu do Sądu [...] czerwca 2014 r.), strona wyjaśniła, iż na okres grudniowy i noworoczny przypadła przeprowadzka do nowej siedziby przedsiębiorcy. Dodatkowo powołano się na problemy zdrowotne, jednakże żadna z okoliczności nie została potwierdzona dodatkowymi dokumentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Przyczyna uchybienia terminu do złożenia skargi, wskazywana przez skarżącego, ustała bowiem [...] stycznia 2014 r., gdy skarżący – w myśl twierdzeń wniosku – miałby odnaleźć przesyłkę, dopiero podczas przenoszenia dokumentacji do innej siedziby firmy. Wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą nadany został w polskim urzędzie pocztowym [...] lutego 2014 r. (k. 33 akt sądowych). Zachowanie siedmiodniowego terminu umożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Poza sporem pozostaje bowiem, że skarżący nie dotrzymał zakreślonego terminu przewidzianego do złożenia skargi, który upłynął [...] stycznia 2014 r. Zarówno w literaturze prawniczej, jak i w orzecznictwie sądowym, utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej i że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się lekkiego choćby niedbalstwa (J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 244). Akcentuje się też, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swe interesy (por. orzeczenia NSA: z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I GZ 1/09, z 21 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 213/14; a także H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 381). Okoliczności wskazywane przez skarżącego nie pozwalają na przyjęcie, że nie dokonał on w terminie czynności wniesienia skargi bez swej winy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a przyczyna uniemożliwiająca dokonanie czynności istnieć musiała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (przykładowo – orzeczenia NSA z: 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 357/08; 19 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 65/14). Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (orzeczenie NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08). Dla oceny, czy strona należycie uprawdopodobniła okoliczności wskazujące – w jej ocenie – na brak winy w uchybieniu terminu, konieczne jest ocenienie tych okoliczności w świetle całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. E. B. – żona skarżącego, odbierała przesyłki, na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego: – w tym wezwanie do uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o przywróceniu terminu, na które skarżący odpowiedział zgodnie z wezwaniem, z zachowaniem wyznaczonego terminu. Należy zauważyć, iż w postępowaniu administracyjnym skutecznie doręczano P. B. korespondencję do rąk żony E. B. w dniach: [...] września 2013 r., [...] grudnia 2013 r. (dowody doręczenia w aktach administracyjnych) i w przypadku odbioru decyzji I instancji nie utrudniało to P. B. osobistego udziału w postępowaniu i wniesienia w terminie odwołania (k. 25-31 akt administracyjnych). Na żadnym etapie postępowania administracyjnego P. B. nie zastrzegał, by nie doręczać korespondencji do rąk żony. Ponadto, należy podkreślić, iż okoliczność zmiany siedziby przedsiębiorcy, nie została potwierdzona przez skarżącego mimo, iż wystosowano odpowiednie wezwanie do uprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (wezwanie z [...] maja 2014 r., k. 41 akt sądowych). Ponadto, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego strona nadal posługiwała się adresem "ul. [...], [...] T.", który należy uznać za aktualny, z uwagi na fakt, iż wezwanie Sądu z [...] maja 2014 r., zostało odebrane pod wskazanym adresem i w prawidłowym terminie udzielono odpowiedzi. Okoliczności, na które powoływała się strona skarżąca nie mogły stanowić zatem przesłanki usprawiedliwiającej brak winy w uchybieniu terminu. Bowiem korespondencja jest na bieżąco odbierana pod adresem, stanowiącym poprzedni adres firmy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (orzeczenie NSA z 27 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 220/08), co w niniejszej sprawie miało miejsce. W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, by uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Z akt sprawy wynika, że E. B.wielokrotnie wspomagała męża, odbierała korespondencję sądową bądź urzędową dla P. B.. Zgodnie z doświadczeniem życiowym, każdy dorosły człowiek wie, że korespondencja urzędowa ma charakter oficjalny, musi być podejmowana w terminie i badana ze starannością, jakiej należy oczekiwać od osoby dbającej o swe interesy. Domownik odbierający korespondencję jest w istocie osobą, którą strona posiłkuje się w swej działalności procesowej; zawinienie w wyborze takiej osoby obciąża stronę. Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi było następstwem okoliczności od niego zależnych, Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia