VI SA/Wa 855/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1.uchyla zaskarżone postanowienie, 2.zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz V. Spółka Akcyjna z siedzibą w G. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE" lub "organ") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 217 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku V. S.A. (dalej "spółka" lub "skarżąca") o wydanie zaświadczenia "stwierdzającego, że płatność dokonana przez podmiot E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (KRS: [...]), następcę prawnego V. w zakresie zobowiązań z tytułu dopłat do usługi powszechnej, w dniu 18 wrześnio 2018 r. na kwotę 630 432,54 zł, tytułem: " W imieniu V. S.A. Upomnienie nr [...] z dn. [...]-08-2018 ([...])" została dokonana tytułem dopłaty ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. za 2009 r., a wskazanej w upomnieniu Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowanym do V., i skutkowała tym samym wygaśnięciem wskazanego zobowiązania", odmówił wydania zaświadczenia. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. skarżąca zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o wydanie zaświadczenia "stwierdzającego, że płatność dokonana przez podmiot E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (KRS: [...]), następcę prawnego V. w zakresie zobowiązań z tytułu dopłat do usługi powszechnej, w dniu 18 wrześnio 2018 r. na kwotę 630 432,54 zł, tytułem: " W imieniu V. S.A. Upomnienie nr [...] z dn. [...]-08-2018 ([...])" została dokonana tytułem dopłaty ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. za 2009 r., a wskazanej w upomnieniu Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowanym do V., i skutkowała tym samym wygaśnięciem wskazanego zobowiązania". Wniosek uzasadniła potrzebą uzyskania urzędowego potwierdzenia faktu, że wskazana płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania, a tym samym, że wobec spółki nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy, ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne, dotyczące tego zobowiązania. Prezesa UKE wezwał spółkę do wskazania przepisu prawa, który wymaga posiadania zaświadczenia o wnioskowanej treści lub wykazania interesu prawnego w jego uzyskaniu. W odpowiedzi, skarżąca wskazała, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wynika z potrzeby uzyskania urzędowego poświadczenia faktu, że opisana we wniosku o wydanie zaświadczenia płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania po stronie spółki do zapłaty kwoty udziału w pokryciu dopłaty do usługi powszechnej, a tym samym, że wobec spółki nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy, ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne dotyczące dopłaty. Następnie powołała się na upomnienie nr [...] wystawione przez Prezesa UKE. W ocenie spółki, organ może w każdej chwili wszcząć wobec niej postępowanie egzekucyjne, dlatego w interesie spółki jest uzyskanie dowodu potwierdzającego wygaśnięcie zobowiązania do dopłaty. Z uwagi na krótki termin wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i zasadę prekluzji uniemożliwiającą następcze uzupełnienie zarzutów, uzyskanie i wykorzystanie takiego zaświadczenie w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego będzie w praktyce, zdaniem skarżącej, niemożliwe, dlatego też zasadne jest uzyskanie go wcześniej. Organ odmówił wydania zaświadczenia, wskazując, że żaden przepis prawa nie wymaga uzyskania zaświadczenia o treści żądanej przez spółkę, dlatego spółka była zobowiązana do wykazania interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Z przedstawionego uzasadnienia potrzeby uzyskania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku wynika, że zaświadczenie to ma stanowić dowód zapłaty zobowiązania z tytułu udziału w pokryciu dopłaty dla usługi powszechnej na wypadek wystawienia przez Prezesa UKE upomnienia lub tytułu wykonawczego oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe, organ wskazał, że przeznaczenie wpłaty w kwocie 630.432,54 zł z dnia 18 września 2018 r. zostało określone przez E. sp. z o.o. w opisie przelewu, którego treść nie jest faktem w rozumieniu przepisu art. 217 § 2 k.p.a. Skutki prawne dokonania przez podmiot płatności określają właściwe przepisy prawa materialnego. Z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Co do przedstawionego przez spółkę wyjaśnienia w kwestii interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku o wydanie zaświadczenia, Prezes UKE wskazał, że wystawienie upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 z poźn. zm.), dalej "u.p.e.a.", nie wszczyna jakiegokolwiek postępowania. Dodał również, że u.p.e.a. nie przewiduje jakichkolwiek środków prawnych służących wykazaniu braku zasadności wystawienia upomnienia. Organ podkreślił, że sama chęć posiadania przez spółkę zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia 12 grudnia 2019 r., na wypadek wystawienia przez organ tytułu wykonawczego i zainicjowania postępowania egzekucyjnego, nie stanowi przesłanki do uzyskania do uzyskania tego zaświadczenia. Na postanowienie Prezesa UKE spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., przejawiające się tym, że organ błędnie przyjął, że z treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. nie wynika uprawnienie do ubiegania się przez zainteresowany podmiot o wydanie zaświadczenia potwierdzającego skutki prawne określonego działania określone przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa, jak również naruszenie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., przejawiające się tym, że organ błędnie przyjął, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia zgodnie z wnioskiem, wobec wskutek czego organ bezzasadnie odmówił wydania zaświadczenia. Mając na uwadze podniesione zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd stwierdził naruszenie przez organ administracji przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że podstawę wydanego w sprawie postanowienia stanowiły przepisy działu VII (art. 217 – 220) Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 k.p.a., zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.). Ustawodawca wskazał jednocześnie w art. 218 § 1 k.p.a., że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie lub tak jak w rozpoznawanej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.(art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art.219 k.p.a.) Powyższe unormowania wskazują, że ustawodawca różnicuje przesłanki wydawania zaświadczeń. W sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., organ ma obowiązek wydać zaświadczenia bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Musi natomiast istnieć przepis prawa, z którego wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. Natomiast w sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ powinien zbadać kwestię interesu prawnego w postępowaniu wyjaśniającym (por. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z 22 listopada 1996 r., I SA/Wr 142/96, Lex nr 27384). Podkreślić też należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. W piśmiennictwie wskazuje się, że zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, Lex nr 1311429). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 1518/12, Lex nr 1452122). W sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może bowiem zmieniać sytuację faktyczną strony, np. dostarczać jej środek dowodowy, nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może np. wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 – por. też wyrok WSA w Krakowie z 13.05.2014 r., II SA/Kr 445/14, LEX nr 1467866. Zaświadczenie nie wiąże organu. Stąd nie podlega ono konwalidacji w trybie art. 111–113. Zaświadczenie może być też zawsze uchylone lub zmienione, gdy zmienią się fakty lub stan prawny. Por. wyrok NSA w Warszawie z 28.06.1983 r., I SA 268/83, ONSA 1983/1,poz. 47, zgodnie z którym do zaświadczeń nie ma zastosowania art. 145, dotyczący sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Nie można zatem wznowić postępowania w sprawie zakończonej wydaniem zaświadczenia. W sprawach dotyczących zaświadczeń nie mamy więc do czynienia z res iudicatae – wyrok WSA w Warszawie z 24.08.2005 r., I SA/Wa 1210/04, LEX nr 192006. Podobnie też wyrok NSA z 24.11.2006 r., I OSK 88/06, LEX nr 293177, wyrok WSA w Warszawie z 28.05.2009 r., VII SA/Wa 350/09, LEX nr 534664, czy wyrok NSA z 8.09.2009 r., I OSK 104/09, LEX nr 594852. Odmienne rozwiązania mogą jednak wynikać z przepisów szczególnych, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Zaświadczenie ma więc tylko znaczenie dowodowe, przemawia za nim domniemanie prawdziwości (por. J. Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu..., s. 16). Por. też wyrok NSA z 16.12.2008 r., I OSK 44/08, LEX nr 526574: "Organ administracji publicznej w zakresie przytoczonej treści w zaświadczeniu jest związany tym, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Moc zaświadczenia może być tylko obalona przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści zaświadczenia".Można je jednak obalić innym dowodem, chyba że wykluczają to przepisy szczególne, np. rękojmia wiary ksiąg wieczystych czy akt stanu cywilnego. Jak więc wskazuje J. J., zaświadczenie to dokument, który ma moc dowodową o tyle, o ile jest zgodny z prawdą. Jego moc dowodowa trwa dopóty, dopóki nie zostanie obalona za pomocą innych dowodów (J. Jendrośka, Formy załatwiania indywidualnych spraw w kodyfikacjach postępowania administracyjnego, PiP 1980/8, s. 19). Stąd w postępowaniu administracyjnym, w którym posłużono się zaświadczeniem jako dowodem w sprawie, strona zainteresowana może zażądać przeprowadzenia dowodu przeciwko treści przedstawionego zaświadczenia. Samo z siebie zaświadczenie nie powoduje bowiem żadnych skutków prawnych, a jedynie potwierdza ich istnienie (J.P. Tarno, Glosa do postanowienia NSA z 11.03.2008 r., II OSK 1816/07, ZNSA 2008/5, s. 176). Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżąca spółka, wnioskiem z 12 grudnia 2019 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że płatność dokonana przez podmiot E. Sp. z o o. z siedzibą w P. (następcę prawnego V. S.A.), w zakresie zobowiązań z tytułu dopłat do usługi powszechnej, w dniu 18 września 2018 r. na kwotę 630 432,54 zł, tytułem: "W imieniu V. S.A. Upomnienie nr [...] z dn. [...]-08-2018 ([...])" została dokonana tytułem dopłaty ustalonej w decyzji Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. za 2009 r., a wskazanej w upomnieniu-Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. skierowanym do V., i skutkowało tym samym wygaśnięciem wskazanego zobowiązania". W uzasadnieniu tego pisma V. S.A. wskazała, że wniosek swój uzasadnia potrzebą uzyskania urzędowego potwierdzenia faktu, że ww. płatność doprowadziła do wygaśnięcia zobowiązania, a tym samym, że wobec Spółki nie zostanie wystawione dalsze upomnienie lub tytuł wykonawczy ani też nie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji, dotyczące tego zobowiązania. W piśmie z dnia 9 stycznia 2020 r., Spółka przedstawiła szczegółowo okoliczności sprawy oraz dodatkowo wyjaśniła, że z uwagi na krótki termin wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zasadę prekluzji uniemożliwiającą następcze uzupełnienie tych zarzutów, uzyskanie i wykorzystanie takiego zaświadczenia w trakcie takiego postępowania egzekucyjnego będzie w praktyce niemożliwe, dlatego zasadne jest uzyskanie go wcześniej. (...) Tym samym fakt, że wykorzystanie zaświadczenia jako dowodu będzie możliwe i konieczne w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym, jednoznacznie stanowi o istnieniu po stronie V. interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia’'. Prezes UKE stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie Strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu żądanego zaświadczenia i z tego względu odmówił jego wydania. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podniósł że treść przelewu kwoty 630.432,54 zł z dnia 18 września 2018 r. dokonanego przez E. sp. z o.o. nie jest faktem w rozumieniu przepisu art. 217 § 2 K.p.a. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska prezentowanego przez organ z niżej wymienionych względów. Odnosząc się do spornej między stronami kwestii, mającej zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wskazać należy, iż w piśmiennictwie również zarysował się spór co do pojęcia interesu prawnego jako przesłanki wydania zaświadczenia, o którym mowa w art.217 k.p.a. Rozbieżność stanowisk zaistniała również w orzecznictwie, o czym świadczą chociażby orzeczenia powoływane przez Stronę oraz organ. Według jednego ze stanowisk pojęcie interesu prawnego ogranicza się wyłącznie do interesu mającego swe oparcie w przepisach prawa materialnego. Jak wskazuje D. F., z uwagi na treść art. 220 § 2 nie ma interesu prawnego osoba, która wystąpiła z takim żądaniem, w sytuacji gdy inny organ żąda od niej przedstawienia takiego zaświadczenia, ale nie wskazuje jednocześnie przepisu prawa wymagającego zaświadczenia w celu potwierdzenia określonych faktów (D. Felcenloben, Zasady udostępniania danych z katastru nieruchomości, Sam. Teryt. 2009/9, s. 26 i n.). Pogląd taki został zaprezentowany m.in. na tle postępowania podatkowego, gdzie występuje zbliżona regulacja prawna ( wyrok WSA w Krakowie z 18.05.2011 r., I SA/Kr 486/11, LEX nr 991030). Według drugiego stanowiska interes prawny znajduje odbicie w szeroko rozumianych przepisach prawa, a więc zarówno ze sfery prawa materialnego, jak i procesowego. Oznaczałoby to, że interes prawny ma osoba, która chce się posłużyć zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo do składania wniosków dowodowych. Por. wyrok WSA w Białymstoku z 14.12.2010 r., II SA/Bk 133/10, LEX nr 752260, zgodnie z którym interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wystarczająco może wynikać z postrzeganej przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie korzyści, jaką spodziewa się ta osoba odnieść po przedstawieniu zaświadczenia innemu organowi. Podobnie wyrok WSA w Krakowie z 7.05.2019 r., III SA/Kr 256/19, LEX nr 2652794.(...) W wyroku WSA w Krakowie z 13.05.2014 r., II SA/Kr 445/14, LEX nr 1467866 Sąd stwierdził, iż : "W sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono na przykład wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a." Jednocześnie zgodnie z wyrokiem NSA z 15.10.2015 r., I OSK 684/14, LEX nr 1932083: "Brak współpracy w wyjaśnieniu okoliczności mogących świadczyć o uprawnieniu do żądania zaświadczenia z urzędu pracy skutkuje odmową jego wydania. To na wnioskodawcy spoczywa główny ciężar udowodnienia, że dokument mu się należy".(Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. Opublikowano: LEX/el. 2019) Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela drugi z opisanych wyżej poglądów. Wskazać należy, iż w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono na przykład wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a.W ocenie Sądu za trafny należy uznać pogląd, iż interes prawny znajduje odbicie w szeroko rozumianych przepisach prawa, a więc zarówno ze sfery prawa materialnego, jak i procesowego. Oznacza to, że interes prawny ma osoba, która chce się posłużyć zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo do składania wniosków dowodowych czy też obrony swoich praw lub dochodzenia swoich roszczeń. Z tych względów odwołanie się przez Stronę do przepisów prawa egzekucyjnego i chęć posłużenia się w innym postępowaniu, zaświadczeniem, które pozwoli jej udowodnić wywiązanie się ze zobowiązań wynikających z decyzji administracyjnej i w konsekwencji bezzasadność egzekucji, w wystarczającym stopniu uzasadnia jej interes prawny, w wydaniu żądanego zaświadczenia. Niezrozumiałe jest też dla Sądu stwierdzenie organu, że treść przelewu kwoty 630.432,54 zł z dnia 18 września 2018 r. dokonanego przez E. sp. z o.o. nie jest faktem w rozumieniu przepisu art. 217 § 2 k.p.a. Spółka nie domagała bowiem potwierdzenia danych wskazanych w przelewie, tylko czy ciążące na niej zobowiązanie uregulowane przez E., wygasło. Nie jest natomiast możliwe rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu przez Sąd, czy wszystkie informacje jakich zażądała Strona, we wniosku o wydanie zaświadczenia, znajdują się w dyspozycji Prezesa UKE, jak twierdzi Skarżąca. Kwestia ta nie podlegała szczegółowym rozważaniom organu, który odmówił wydania zaświadczenia, z uwagi na niespełnienie przez Stronę przesłanki zaistnienia interesu prawnego. Z tego względu konieczne jest dodatkowe ustalenie, czy organ na podstawie posiadanych ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, jest w stanie zaświadczyć, iż Spółka nie zalega z płatnościami ze wskazywanej we wniosku decyzji czy też nie istnieje zobowiązanie w niej określone. Podkreślić również należy, iż organ wydając zaświadczenie stwierdza jednie fakty lub stan prawny na dzień jego wydania a nie co zdarzeń przyszłych i niepewnych. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie przeanalizować dane znajdujące się w jego posiadaniu, biorąc pod uwagę ocenę prawną wyrażoną przez Sąd, iż Spółka posiada interes prawny w wydaniu zaświadczenia o wygaśnięciu zobowiązania (niezalegania w spłacie zobowiązań) wynikającego ze wskazanej we wniosku decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi stwierdzając, iż organ dokonał błędnej wykładni art.217 § 2 pkt 2 oraz art.218 § 1 k.p.a, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.a) P.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz.265), zasądzając na rzecz Strony Skarżącej zwrot wpisu sądowego w wysokości - 100 zł i kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.