VI SA/Wa 994/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. znak [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także Komisja, organ nadzoru, Komisja), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119, z późn. zm.) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 185, poz. 1439) - dalej ustawa o ofercie, po rozpoznaniu wniosku Z. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...], nakładającą na Z. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę T. S.A. z siedzibą w B. w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu powyższej spółki. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Z. W. - dalej Skarżący, kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę T. S.A. w B. - dalej T. SA, w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Powyższe było skutkiem nałożenia przez organ nadzoru, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie kary pieniężnej w wysokości [...] zł w związku ze stwierdzeniem, iż T. S.A. dopuścił się rażącego naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, poprzez niewykonanie obowiązku przekazania w terminie do Komisji, spółki prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej powziętej w dniu [...] października 2009 r., dotyczącej złożenia przez Bank S.A. z siedzibą w W., wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej T. S.A. Stan faktyczny sprawy Komisja ustaliła na podstawie następujących dokumentów: - pisma Banku S.A. z dnia [...] grudnia 2009 r. wraz z załącznikami, - pism Syndyka z dni [...] grudnia 2009 r. i [...] marca 2010 r. wraz z załącznikami, - pisma prezesa zarządu T. S.A – J. S. z dnia [...] marca 2010 r. wraz z załącznikami, - pism Skarżącego z dnia [...] lipca 2010 r. wraz załącznikami, z dnia [...] października 2010 r. oraz z dnia [...] listopada 2010 r., - pisemnych zeznań świadków: G. P. (pismo z dnia [...] lipca 2010 r.), T. K. (pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r.), R. C. (pismo z dnia [...] sierpnia 2010 r.) oraz dokumentów załączonych przez świadków do ww. pism, - dokumentów przekazanych przez Syndyka masy upadłościowej T. S.A. pismem z dnia [...] lipca 2010 r., tj. schematu organizacyjnego Spółki, zakresu obowiązków Skarżącego i G. P. oraz umowy o zarządzania zawartej między innymi z J. S. - prezesem zarządu T. S.A., - publicznie dostępnych raportów bieżących powyższej spółki. Ponadto, w toku postępowania organ nadzoru ustalił, iż w dniu w dniu [...] października 2009 r. w siedzibie Kancelarii Prawnej [...] z siedzibą w W., miało miejsce spotkanie, w którym uczestniczyły następujące osoby: - J. K. (Bank S.A. ), - Z. W. (T. S.A.), - T. K. (Bank SA), - T. N., A. D. (Bank S.A.), - J. K., B. S. (Bank), - S. M. (Bank - telefonicznie), - K. L., P. W. (Kancelaria [...]), - T. K., R. C., A. S. (K. & P.). Jak wskazała przedstawiciel Banku S.A., w trakcie spotkania poinformowała uczestników o złożonym przez siebie wniosku o upadłość w celu likwidacji majątku spółki T. S.A. Przedstawicielka Banku. Powyższe zostało potwierdzone zeznaniami świadków: R. C. (K. & P.) oraz T. K. (Bank S.A.) oraz notatką ze spotkania sporządzoną przez R. C.. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego Komisja ustaliła również, że w dniu [...] października 2009 r. do siedziby T. S.A. przybyła D. W. tymczasowy nadzorca sądowy, która wskazała, iż niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia o zabezpieczeniu majątku powyższej spółki - poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego oraz wyznaczenie jej do pełnienia tej funkcji - udała się do jej siedziby, gdzie spotkała się w ze Skarżącym. Podczas tego spotkania poinformowała go o ustanowieniu zabezpieczenia i okazała postanowienie sądu. Na okoliczność tego spotkania została spisana przez uczestników spotkania notatka, w której zostało wskazane, że w dniu [...] października 2009 r. tymczasowy nadzorca sądowy okazała członkowi zarządu T. S.A. postanowienie o ustanowieniu przez Sąd Rejonowy w B. tymczasowego nadzorcy sądowego w osobie D. W.. Z przedmiotowego postanowienia wynikało m. in., że Bank S.A wniósł o ogłoszenie upadłości T. S.A. W toku postępowania dowodowego Skarżący potwierdził, iż wskazana notatka został sporządzona przez niego oraz przez D. W.. Organ nadzoru ustalił również, iż w okresie od [...] września 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. Z. W. posiadał jednoosobowe pełnomocnictwo do reprezentacji T. S.A. Powyższe pełnomocnictwo zostało udzielone przez Prezesa Zarządu J. S. w związku z jego pobytem w szpitalu. W piśmie z dnia [...] marca 2010 r. J. S. poinformował, iż przekazując informację o złożeniu wniosku o upadłość ww. spółki w dniu [...] października 2009 r. przedstawiciel Banku S.A nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego złożenie przez niego wyżej wymienionego wniosku. Ponadto wskazał, iż dniu [...] października 2009 r. T. S.A. zweryfikował przekazaną mu informację o wyznaczeniu tymczasowego nadzorcy sądowego i niezwłocznie przekazał stosowny komunikat do publicznej wiadomości. W dniu [...] października 2009 r. ukazał się raport bieżący T. S.A. Nr [...], w którym poinformowano, iż w dniu [...] października 2009 r. ww. emitent powziął wiedzę o złożeniu przez Bank S.A w Sądzie Rejonowym w B. wniosku o upadłość likwidacyjną spółki. Jednocześnie w wyżej wskazanym raporcie poinformowano, iż T. S.A. nie otrzymał z Sądu oficjalnej informacji w tej sprawie. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] Komisja nałożyła na Skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę T. S.A., w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu. W uzasadnieniu, organ nadzoru podniósł, iż dokonując analizy prawnej przedstawionego powyżej stanu faktycznego stwierdził, że przesłanką nałożenia na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej jest stwierdzenie rażącego naruszenia obowiązków przez emitenta, poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Tym samym na członków zarządu spółki publicznej Komisja może nałożyć karę tylko wówczas, gdy spółka rażąco naruszy obowiązek informacyjny. Fakt rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez T. S.A. Komisja stwierdziła w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. i w związku z powyższym nałożyła na powyższą spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Informacja o złożeniu wniosku o upadłość spółki T. S.A., w ocenie Komisji spełniała warunki określone w art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, bowiem dotyczyła jej sytuacji finansowej, która uzasadniała w ocenie wierzycieli złożenie wniosku o upadłość. Warunek precyzyjności został również bezwzględnie spełniony, gdyż fakt przekazania przez Bank S.A informacji o złożeniu wniosku o upadłość w dniu [...] października 2009 r. na spotkaniu w siedzibie Kancelarii Prawnej [...] został stwierdzony ponad wszelką wątpliwość zeznaniami świadków i samego Skarżącego. Informacja o złożeniu przez ww. bank wniosku o upadłość T. SA, stanowiła w ocenie Komisji informację o znacznym ciężarze gatunkowym, która nie pozostała bez wpływu na cenę akcji. Zgodnie z powyższym ww. spółka była zobowiązana wykonać ciążący na niej obowiązek niezwłocznego przekazania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o złożeniu przez Bank S.A wniosku o upadłość. Tymczasem wskazana informacja została przez T. S.A. przekazana dopiero w dniu [...] października 2009 r., tj. [...] dni od powzięcia tej informacji przez Skarżącego, który był obecny na spotkaniu w dniu [...] października 2009 r. W okresie, w którym miały miejsce wskazane wyżej naruszenia obowiązków informacyjnych przez T. S.A. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, a w okresie od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. Z. W. posiadał jednoosobowe pełnomocnictwo do reprezentacji ww. spółki. Zdaniem Komisji, był więc osobą (obok J. S. - prezesa zarządu przebywającego w tym czasie w szpitalu) posiadającą umocowanie do podejmowania wszystkich czynności w jej imieniu. Zatem, co podkreślił organ nadzoru, Skarżący był osobą odpowiedzialną za podjęcie decyzji o przekazaniu do publicznej wiadomości informacji o złożeniu wniosku o upadłość T. S.A. przez Bank S.A. Jednocześnie od dnia [...] października 2009 r. posiadał on wiedzę odnośnie złożenia wniosku o upadłość ww. spółki, gdyż był jednym z uczestników spotkania w Kancelarii Prawnej [...], podczas którego J. K. reprezentując Bank S.A przyznała, iż złożył on wniosek o upadłość spółki T. S.A. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Skarżący wniósł o unieważnienie wyżej wymienionej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie. Uzasadniając go, zarzucił Komisji naruszenie: - art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w zw. z art. 8 kpa, przez wydanie zaskarżonej decyzji po upływie 6 miesięcy od daty wydana decyzji o ukaraniu T. S.A. za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez organ nadzoru, skutkujące nieważnością decyzji, - art. 7, 77, 78, i 80 kpa między innymi przez oddalenie wniosku Skarżącego o przesłuchanie świadków na okoliczność faktycznego podziału obowiązków między członkami zarządu T. SA., co prowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego oraz wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, - będące konsekwencją powyższego naruszenia - art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez uznanie, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez T. S.A. miało charakter rażący, - naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie błędnego uzasadnienia faktycznego decyzji. Zgodnie z twierdzeniami Skarżącego zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kara administracyjna nie może zostać nałożona na podstawie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie na członka zarządu spółki publicznej jeśli od nałożenia kary na spółkę upłynęło więcej niż 6 miesięcy. W związku z faktem, iż Komisja wydała decyzję w przedmiocie ukarania spółki T. S.A. w dniu [...] kwietnia 2010 r., Skarżący podniósł, powołując się na Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt III RN 149/01, iż sześciomiesięczny termin pozwalający na ukaranie członka zarządu należy liczyć od dnia wydania, a nie jak uznała Komisja od dnia doręczenia decyzji. W ocenie Skarżącego ustawodawca, używając pojęcia "wydanie decyzji" świadomie zdecydował, iż czas na ukaranie członka zarządu emitenta winien być liczony właśnie od daty wydania decyzji, a nie od jej doręczenia. Ponadto, Skarżący zwrócił uwagę na błędy poczynione przez organ nadzoru w toku ustalania stanu faktycznego sprawy, bowiem Komisja nie wzięła pod uwagę, iż za wszelkie czynności podejmowane przez T. S.A. odpowiadał prezes zarządu i dyrektor generalny spółki J. S., który był jednocześnie większościowym jej udziałowcem. To on podejmował lub zatwierdzał wszelkie decyzje związane z prowadzeniem ww. spółki i jej przedsiębiorstwa. Powołanie natomiast Skarżącego do zarządu nastąpiło w istocie "na wszelki wypadek", nawet w trakcie pobytu w szpitalu to prezes zarządu podejmował najistotniejsze decyzje, a Skarżący jedynie wypełniał jego polecenia. To właśnie prezes odpowiadał za umieszczenie informacji o raportach bieżących i to jemu podlegał pion organizacyjny w spółce. Skarżący pomimo, iż nie był osobą odpowiedzialną za publikowanie raportów bieżących, gdy tylko powziął wiarygodną informację o złożeniu przez Bank S.A wniosku o ogłoszenie upadłości T. S.A., tj. w godzinach popołudniowych w piątek dnia [...] października 2009 r., natychmiast, poinformował prezesa zarządu, który zobowiązał się do zajęcia się tą sprawą i tym samym potwierdził swój osobisty obowiązek publikacji informacji oraz przyjął na siebie odpowiedzialność za zwłokę w upublicznieniu informacji do czasu jej sprawdzenia w dniu [...] października 2009 r. Nadto Skarżący podniósł, iż Komisja odrzuciła wniosek o przesłuchanie świadków M. D., Z. W. oraz B. J., mający na celu potwierdzenie opisanego powyżej stanu faktycznego i tym samym nie zgromadziła pełnego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 77 kpa, w związku z tym naruszył art. 7, 77 oraz 80 kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący wskazał również, iż na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, członek zarządu odpowiada jedynie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Zatem nie każde naruszenie obowiązków informacyjnych jest naruszeniem rażącym. Powołując się na szerokie orzecznictwo Skarżący wskazał, iż rażące naruszenie obowiązków stanowią wyłącznie takie działania lub zaniechania, które pozostają w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisami prawa oraz, iż naruszenie obowiązków można uznać za rażące gdy było ono świadome i nie miało charakteru jednoznacznego. W ocenie Skarżącego rażącym naruszeniem obowiązku jest długotrwałe, uporczywe uchylanie się od wykonania obowiązku upublicznienia informacji, które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Dodatkowo w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nakładającej na T. S.A. karę pieniężną za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych Komisja wskazała, iż rażące naruszenie obowiązku spowodowane było m.in. 3-dniową zwłoką w upublicznieniu informacji. Natomiast w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., którą ukarany został Skarżący, wskazano 4-dniową zwłokę w wykonaniu obowiązków informacyjnych. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r., znak [...] organ nadzoru, zgadzając się ze stanowiskiem Skarżącego, iż upływ 6-miesięcznego terminu określonego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie oznacza, iż kara na członka zarządu nie może zostać nałożona, Komisja stanęła na stanowisku, iż decyzja wobec spółki T. S.A. została wydana z chwilą jej doręczenia, tj. w dniu [...] czerwca 2010 r., a nie w dniu podjęcia stosownej uchwały przez Komisję, tj. w dniu [...] kwietnia 2010 r. W związku z powyższym na podstawie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, organ nadzoru posiadał uprawnienie do wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu T. S.A. za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez ww. spółkę do dnia [...] grudnia 2010 r. Decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego została podjęta przez organ nadzoru w dniu [...] Iistopada 2010 r., natomiast doręczona stronie postępowania, czyli wprowadzona do obrotu prawnego w dniu [...] grudnia 2010 r. W związku z powyższym, decyzja została wydana w ustawowym terminie 6 miesięcy licząc od dnia doręczenia decyzji T. S.A. do dnia doręczenia decyzji członkowi zarządu. Za niezasadny organ nadzoru uznał także zarzut rażącego naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, bowiem na stronie internetowej Urzędu Komisji publikowany jest jedynie komunikat z posiedzenia Komisji, w którym podawane są ogólne informacje na temat rozstrzygnięć podjętych przez organ nadzoru. Wskazanego komunikatu nie można utożsamiać, zdaniem organu nadzoru z decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 kpa, gdyż nie spełnia on wymogów formalnych wskazanych w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutu błędów ustalenia stanu faktycznego sprawy, Komisja wyjaśniła, iż w toku prowadzonego postępowania dowodowego organ nadzoru zebrał obszerny materiał dowodowy, a Skarżący miał możliwość złożenia zeznań w toku prowadzonego postępowania oraz wyjaśnień odnośnie zgromadzonych dowodów. Jedną z okoliczności rozpatrywanych przez organ nadzoru była kwestia ustalenia osoby odpowiedzialnej za publikowanie raportów bieżących we wrześniu i październiku 2009 r. W toku postępowania dowodowego ustalono, iż w okresie od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. Skarżący posiadał jednoosobowe pełnomocnictwo do reprezentowania T. SA W ramach udzielonego mu przez prezesa zarządu umocowania podejmował czynności w zakresie przekazywania raportów bieżących. Skarżący zaakceptował raporty bieżące nr [...] z dnia [...] października 2009 r., [...] z dnia [...] października 2009 r., [...] r. z dnia [...] października 2009 r., a więc faktycznie wykonywał czynności w zakresie nadzoru nad procesem przekazywania informacji dotyczących ww. spółki do wiadomości publicznej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżący wskazał, iż na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie publicznej członek zarządu odpowiada jedynie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych. Strona podkreśliła, iż nie każde naruszenie obowiązków informacyjnych jest naruszeniem rażącym. Powołując się na szerokie orzecznictwo Skarżący wskazał, iż rażące naruszenie obowiązków stanowią wyłącznie takie działania lub zaniechania, które pozostają w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisami prawa oraz, iż naruszenie obowiązków można uznać za rażące gdy było ono świadome i nie miało charakteru jednoznacznego. W ocenie Skarżącego rażącym naruszeniem obowiązku jest długotrwałe, uporczywe uchylanie się od wykonania obowiązku upublicznienia informacji, które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Komisja nie neguje orzecznictwa oraz poglądów doktryny przytoczonych przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie zmienia to jednak oceny organu nadzoru, iż naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę T., polegające na nieprzekazaniu informacji poufnej o złożeniu przez Bank wniosku o ogłoszeniu upadłości jest rażące. Dokonując kwalifikacji stanu faktycznego przedmiotowej sprawy organ nadzoru wziął pod uwagę przede wszystkim czynniki, w jego ocenie obiektywne, tj. wagę i znaczenie informacji, która nie została przekazana do wiadomości publicznej oraz długotrwałość opóźnienia, którego dopuściła się Spółka. W ocenie Komisji przyjęte kryteria kwalifikacji stwierdzonych naruszeń jako rażących są na gruncie przedmiotowej sprawy kluczowymi i jednocześnie obiektywnymi, pozwalającymi w sposób rzetelny i bezstronny określić wagę stwierdzonego naruszenia przepisów prawa. Informacja o złożeniu przez Bank wniosku o ogłoszeniu upadłości jest informacją o bardzo dużym znaczeniu dla uczestników rynku. Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości oznacza bowiem, iż w ocenie wierzyciela zaistniały okoliczności uprawdopodabniające, iż spółka publiczna nie jest w stanie na bieżąco regulować swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub, że jej zobowiązania przekroczyły wartość jej majątku. Złożenie takiego wniosku wskazuje więc na bardzo trudną sytuację finansową spółki, która może doprowadzić nawet do zakończenia bytu prawnego takiego podmiotu. Wagę oraz cenotwórczy charakter tej informacji potwierdza również fakt, iż po jej opublikowaniu w dniu [...] października 2009 r. cena akcji T. spadła o [...]% (z [...] zł - kurs zamknięcia w dniu [...] października 2009 r. do [...] zł - kurs zamknięcia w dniu [...] października 2009 r.). Ponadto wskazać należy, że przekazanie do publicznej wiadomości informacji poufnej o złożeniu przez Bank wniosku o ogłoszenie upadłości po czterech dniach od zdarzenia rodzącego obowiązek informacyjny (zdarzenie miało miejsce w dniu [...] października 2009 r.) nie można uznać za uzasadnione przez żadne nadzwyczajne okoliczności, szczególnie w sytuacji, gdy przepisy prawa nie dopuszczają możliwości przedłużenia terminu do przekazania informacji poufnej do wiadomości publicznej ponad 24 godziny od dnia jej powzięcia przez Spółkę. Z uwagi na wyżej wskazane okoliczności przekazanie informacji o złożeniu przez Bank wniosku o ogłoszenie upadłości dopiero po czterech dniach od powzięcia tej informacji stanowiło rażące naruszenie obowiązków informacyjnych spoczywających na spółce publicznej. Jednocześnie dla zakwalifikowania wskazanego naruszenia jako rażącego znaczenie miała funkcja i cel przepisów, które poprzez działania Spółki zostały naruszone. Upublicznienie informacji poufnych zapewnia prawidłowe funkcjonowanie mechanizmu cenowego rynku kapitałowego, dzięki czemu kurs akcji na rynku jest jak najbardziej zbliżony do ich realnej wartości. Ponadto natychmiastowe upublicznienie informacji poufnych zapobiega "wyciekaniu" informacji o cenotwórczym charakterze ze spółki i ich wykorzystaniu w obrocie akcjami przez osoby mające do nich dostęp, a więc przeciwdziała zjawisku insider trading, niszczącemu zaufanie inwestorów do rynku kapitałowego (Ustawa o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. Komentarz, praca zbiorowa pod red. T. Sójki, Warszawa 2010, s. 310). Ponadto należy wskazać, iż zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie publicznej informacje poufne emitent jest obowiązany przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości nie później jednak niż w terminie 24 godzin. Zgodnie z powyższym emitent papierów wartościowych powinien przekazać informację poufną niezwłocznie, tj. bez nieuzasadnionej zwłoki, czyli najszybciej jak to możliwe. Jednocześnie w przypadku, gdy zachodzą okoliczności nadzwyczajne możliwe jest przekazanie w terminie późniejszym, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin od chwili powzięcia tej informacji. Dlatego też emitenci powinni dołożyć staranności, by publikować informacje możliwie najszybciej, co stanowi jeden z podstawowych instrumentów zwalczania zjawiska wykorzystywania informacji poufnych, gdyż "unieszkodliwienie" takich informacji, poprzez ich ujawnienie wszystkim inwestorom, powoduje, iż przestają być one poufne i nie kreują sposobności do nadużyć na rynku kapitałowym (Ustawa o ofercie (...) Komentarz, praca zbiorowa po redakcją T. Sójki, Warszawa 2010, s. 311), a tym samym uwalniają emitenta od odpowiedzialności za nieuzasadnione zatajenie informacji poufnych. Powyższe stanowi wypełnienie regulacji prawa europejskiego (w szczególności Dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystania informacji poufnych i manipulacji na rynku, Dz. Urz. WE L 96, s. 16). Komisja wskazuje więc, iż również cel przepisów nakładających na emitentów obowiązki informacyjne, tj. zapewnienie transparentności oraz równowagi informacyjnej wśród uczestników rynku, przemawia za koniecznością bardzo szybkiego - niezwłocznego przekazywania informacji. W kontekście powyższego, w ocenie organu nadzoru, przekazanie informacji o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki po upływie czterech dni od jej powzięcia należy uznać za opóźnienie długotrwałe. Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, iż w żadnym wypadku nie można uznać za datę uzyskania informacji dnia [...] października 2009 r., należy zauważyć, iż wyżej wskazana okoliczność została ustalona ponad wszelką wątpliwość w toku przeprowadzonego przez organ nadzoru postępowania dowodowego. Powyższe zostało potwierdzone zeznaniami świadków: R. C. (K. & P.), T. K. ( Bank S.A.) oraz notatką ze spotkania sporządzoną przez R. C.. Również Z. W. w toku składanych zeznań w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. wskazał, iż "Podczas spotkania w dniu [...] października 2009 r. przedstawiciel [...], p. J. K. również nie złożyła oświadczenia, nie przedstawiła kopii złożonego w sądzie wniosku, ale pokrętnie tłumaczyła, iż na forach internetowych są pogłoski o upadłości T. dopiero na sam koniec spotkania, na pytanie p. K. z Banku cicho przyznała, że Bank podjął decyzją o złożeniu wniosku o upadłość." Ponadto Strona podniosła, iż nawet gdyby informacja ta została podana wprost, niezbędne byłoby jej uprawdopodobnienie poprzez okazanie i przekazanie dowodu nadania pisma, bądź prezentaty samego pisma z odnotowaną datą złożenia w Sądzie właśnie z uwagi na wagę informacji, którą wielokrotnie podkreśla Komisja w swej decyzji. Nawiązując do powyższego Komisja uznała, iż kwestia weryfikacji informacji oraz uzyskania dokumentów potwierdzających złożenie przez Bank wniosku o ogłoszenie upadłości T. należała do osób działających w imieniu Spółki, a więc w tym przypadku do Z. W.. Należy podkreślić, iż spotkanie w Kancelarii [...], na którym p. K. poinformowała o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki T. miało miejsce [...] października 2009 r. (w czwartek), a więc możliwe było zweryfikowanie tej informacji w sądzie jeszcze przed zbliżającym się weekendem. Nie można więc uznać, iż Zarząd T. dołożył wszelkiej staranności w samodzielnym ustaleniu prawdziwości tej, tak istotnej dla Spółki i jej inwestorów informacji. Dodatkowo we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wskazała, iż w decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nakładającej na T. karę pieniężną za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych Komisja wskazała, iż rażące naruszenie obowiązku spowodowane było m.in. 3-dniową zwłoką w upublicznieniu informacji. Natomiast w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r., którą ukarany został Z. W. za rażące naruszenie obowiązków przez członka zarządu wskazano 4-dniową zwłokę w wykonaniu obowiązków informacyjnych. W odpowiedzi na powyższy zarzut organ wyjaśnił, że przedmiotowej sprawie termin na wykonanie obowiązku informacyjnego wynosił 24 godziny, termin jaki upłynął od powzięcia informacji do jej przekazania wynosił 4 dni. Z powyższego wynika, iż opóźnienie w wykonaniu obowiązku informacyjnego wynosiło 3 dni, a nie jak wskazała Komisja w decyzji pierwszoinstancyjnej 4 dni. W skardze na powyższą decyzję z dnia [...] marca 2011 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., Skarżący wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zarzucił naruszenie: - art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w zw. z art. 8 kpa, przez wydanie zaskarżonej decyzji po upływie terminu 6 miesięcy od daty ukarania T. S. A. przez Komisję, skutkujące nieważnością decyzji, - art. 7, 77, 78 i 80 kpa, prowadzące do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, m.in. poprzez oddalenie wniosku uczestnika o przesłuchanie świadków na okoliczność faktycznego podziału obowiązków między członków zarządu spółki T. S.A., - będące konsekwencją powyższego naruszenie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez uznanie, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę T. S. A. miało charakter rażący. W uzasadnieniu, Skarżący ponowił zarzuty przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednocześnie, stanął na stanowisku, iż z treści orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2002 roku, sygn. III RN 149/01 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. II OSK 714/05 i treści art. 97 ust. 7 ustawy o ofercie, wynika wprost, iż datą wydania kwestionowanej decyzji był dzień [...] kwietnia 2010 r., a zatem decyzja z [...] listopada 2010 r. została wydana po upływie 6 miesięcy od daty wydania decyzji o ukaraniu T. S.A. Od momentu wydania decyzji ([...] kwietnia 2010 r.) do momentu jej doręczenia emitentowi ([...] czerwca 2010 r.) minęło ponad 2 miesiące. Zdaniem Skarżącego, trudno jest tak długi okres usprawiedliwić w jakikolwiek sposób, a z pewnością nie można odpowiedzialnością za taką zwłokę w dostarczeniu obarczyć jedynie Pocztę Polską. Twierdzenie, że decyzja została wydana z datą jej doręczenia, chociaż prawie dwa miesiące informacja o ukaraniu spółki pozostawała w obrocie, kłóci się w ocenie Skarżącego z zasadą wyrażoną w art. 8 kpa, który nakazuje w taki sposób prowadzić postępowanie administracyjne by pogłębiać zaufanie obywateli do organów administracji. W związku z powyższym, decyzja o ukaraniu Skarżącego, jako decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa, winna być uznana za nieważną. W dalszej części uzasadnienia Skarżący argumentował, iż Komisja ponownie odrzuciła potrzebę przesłuchania wskazanych przez niego świadków, podczas gdy złożony przez Skarżącego wniosek miał na celu potwierdzenie, iż to J. S. podejmował lub zatwierdzał wszelkie decyzje związane z prowadzeniem spółki i jej przedsiębiorstwa. Nawet po powołaniu Skarżącego do zarządu i w trakcie swego pobytu w szpitalu to prezes zarządu podejmował najistotniejsze decyzje, a Skarżący jedynie wypełniał jego polecenia. Tym samym organ nadzoru nie zgromadził pełnego materiału dowodowego zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 77 kpa i w związku z tym naruszył art. 7, 77 i 80 kpa. Komisja w swej decyzji wskazała, iż zebrała obszerny materiał dowodowy a Skarżący miał prawo do złożenia zeznań i wyjaśnień w toku postępowania. Jednocześnie nie chciała dopuścić do złożenia zeznań, które mogły potwierdzić stan faktyczny opisywany przez Skarżącego. Ponadto, Skarżący podniósł, że wiadomość o możliwości wniesienia wniosku o ogłoszenie upadłości T. S.A. powziął w dniu [...] października 2009 r. (piątek, w godzinach popołudniowych), podczas spotkania z osobą tytułującą się tymczasowym nadzorcą sądowym. Zatem, nie posiadając wiedzy o działaniach banku, nie mógł w żaden sposób przypuszczać, iż informacja o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości jest prawdziwa. Reagując wówczas (sytuacja spółki była niezwykle trudna) na każdą taką niesprawdzoną informację, komunikaty o złożeniu wniosku o ogłoszeniu upadłości T. S.A. opublikowałby już kilkukrotnie - za każdym razem podając informacje nieprawdziwe. Natychmiast po powzięciu uprawdopodobnionej informacji o złożeniu przez D. S.A wniosku o ogłoszeni upadłości i sprawdzeniu tej informacji, odpowiedni komunikat został opublikowany. Skarżący, mimo braku osobistego obowiązku publikowania komunikatu, poinformował o zaistniałej sytuacji prezesa spółki, a ten podjął decyzję o konieczności sprawdzenia kluczowej dla T. S.A. informacji. Informację o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości potwierdzono w najbliższym możliwym terminie tj. w poniedziałek [...] października 2009 r. w godzinach porannych i bezzwłocznie opublikowano raport. Raport bieżący po przygotowaniu i zatwierdzeniu został złożony [...] października 2009 r. o godzinie [...] - jego opublikowanie możliwe było bowiem dopiero po stwierdzeniu prawdziwości informacji. Raport ten został złożony na dwa dni przed wpływem oficjalnego pisma z Sądu, informującego o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, a zatem zarząd T. S.A. w sposób oczywisty dołożył wszelkiej staranności w samodzielnym ustaleniu prawdziwości tak istotnej dla spółki informacji. W odpowiedzi na skargę Komisja podtrzymała stanowisko w sprawie, szeroko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ja decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2010 r. wydane zostały zgodnie z prawem. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, w tym między innymi art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do systemu zorganizowanego obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 ze zm.) dalej ustawa o ofercie, przez jego błędną wykładnię polegającą na wydaniu zaskarżonej decyzji po upływie 6 miesięcy od ukarania spółki T. S.A. Zarzut ten wymaga, w ocenie Sądu, rozważenia w pierwszej kolejności, gdyż w przypadku uznania go za uzasadniony analiza pozostałych zarzutów zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania jest niecelowa. Zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości [...] zł. Przepis ust. 7 tego artykułu stanowi zaś, że kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdzająca rażące naruszenie przez spółkę T. S.A. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie została doręczona tej Spółce w dniu [...] czerwca sierpnia 2010 r. Między Skarżącym i organem istnieje spór co do sposobu obliczania terminu 6-miesięczny, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Skarżący stoi na stanowisku, że termin ten należy liczyć od rzeczywistej daty wydania decyzji (uchwały) natomiast organ uważa ,że termin należy liczyć od daty doręczenia decyzji spółce, gdyż z tą datą decyzja weszła do obrotu prawnego. Należy w tym miejscu podkreślić, że upływ określonego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie terminu 6-miesięcznego oznacza dla Komisji Nadzoru Finansowego brak możliwości nałożenia kary pieniężnej. Kwestią zasadniczą, którą należało rozstrzygnąć w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności było więc ustalenie w jakiej dacie doszło do "nałożenia" kary pieniężnej w rozumieniu art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, czy w dacie podjęcia stosownej decyzji (uchwały) przez Komisję Nadzoru Finansowego, czy dopiero w dacie doręczenia stronie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego nakładająca na Skarżącego karę pieniężną nosi datę [...] listopada 2010 r., a doręczona została w dniu [...] grudnia 2010 r. (potwierdzenie odbioru - akta administracyjne), czyli jej doręczenie nastąpiło przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W doktrynie prawa administracyjnego rozróżnia się materialne i procesowe ujęcie decyzji. W ujęciu materialnym przez decyzję rozumie się "(...) oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie" (J. Lang, J. Służewski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska: Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1995, s. 190). Sąd Najwyższy w uchwale Izby Cywilnej i Administracyjnej z dnia 5 lutego 1988r. sygn. akt III AZP 1/88 (OSPiKA 1989, nr 3, poz. 59), nawiązując do ustaleń doktryny, stwierdził, że nauka określa materialne pojęcie decyzji,"(...) przez którą rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych w państwie, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne". Z przytoczonych poglądów doktryny i orzecznictwa wynika, że decyzja administracyjna, jako akt zewnętrzny będący oświadczeniem władczym woli organu administracji, może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli. Skoro bowiem decyzja administracyjna jest oświadczeniem woli o charakterze zewnętrznym, to musi ona ujawniać wolę organu administracyjnego w sposób dostateczny, i to na zewnątrz organu. Oświadczenie woli nieskierowane na zewnątrz nie może być uznane za decyzję. Nie wystarczy też wskazanie adresata decyzji. Oświadczenie woli, które ma być złożone adresatowi decyzji, jest złożone z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł się on zapoznać z jego treścią. Procesowe pojęcie decyzji wywodzić natomiast należy z art. 104 k.p.a. Zgodnie z art. 104 k.p.a. "Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji (...)". Wydanie decyzji zatem jest formą załatwienia sprawy. Powstaje zatem do rozważenia kwestia, co oznacza sformułowanie "załatwia sprawę", użyte w art. 104 k.p.a. W świetle poglądów prezentowanych w doktrynie oraz w orzecznictwie "załatwienie sprawy administracyjnej" w formie decyzji, a więc aktu administracyjnego zewnętrznego, może oznaczać jedynie rozstrzygnięcie sprawy przez władcze działanie prawne organu administracji publicznej, skierowane do konkretnego adresata. Sprawa administracyjna nie jest załatwiona, gdy organ administracji, spełniając wymagania formalne przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a., poprzestaje na tym i nie doręcza decyzji stronie. Spełnienie bowiem przez organ administracji wymagań formalnych decyzji oznacza jedynie, że decyzja została sporządzona, a nie wydana. Za tym stwierdzeniem przemawia także argumentacja wynikająca z art. 109 i 110 k.p.a. Zgodnie z art. 109 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie, a art. 110 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi więc być zakomunikowana stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowania stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymagania formalne), ale niedoręczona nie załatwia sprawy administracyjnej. (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 10/00 - ONSA 2001/2/56). Stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej uchwale spotkało się z aprobatą w doktrynie prawniczej (vide: glosa A. Bartosiewicza i R. Kubackiego OSP 2002 r. nr 12). W wyroku z dnia 13 marca 2000 r. sygn. akt V SA 821/99 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił natomiast, iż z decyzją w rozumieniu aktu administracyjnego wywołującego skutki prawne (zdarzenie prawne), mamy do czynienia z momentem doręczenia, a nie sporządzenia, podpisania czy opatrzenia datą. W prawie administracyjnym decyzja z natury rzeczy jest bowiem "oświadczeniem kierowanym do adresata, skutecznym dopiero od momentu doręczenia". Potwierdzają to także liczne inne orzeczenia sądów administracyjnych, zapadłe na gruncie różnych regulacji prawa materialnego aprobujące prezentowane stanowisko (m.in. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r., sygn. akt IV SA 194/03; z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. akt IV SA 623/03; z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt IV SA 1244/03; z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1751/04; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/05 - opubl. ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 163; wyroki WSA z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1084/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1293/05; z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4158/06 - opubl. Monitor Podatkowy 2007, nr 4, s. 48, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt II GPS 4/08 - LEX nr 448685). Powyższe rozważania uzasadniają więc w ocenie Sądu stwierdzenie, że przez "nałożenie kary pieniężnej" w rozumieniu art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie należy rozumieć doręczenia decyzji o nałożeniu tej kary stronie, a nie jak twierdzi Skarżący podjęcie stosownej decyzji/uchwały przez organ kolegialny - Komisję Nadzoru Finansowego. Sporządzenie uchwały w sensie procesowym nie wywiera bowiem skutku "nałożenia kary pieniężnej". Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, aby wywołać skutek prawny, musiała zostać uzewnętrzniona przez jej doręczenie stronie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdzającą rażące naruszenie przez spółkę T. SA. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie została doręczona tej Spółce w dniu [...] czerwca sierpnia 2010 r. Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego nakładająca na Skarżącego karę pieniężną nosi datę [...] listopada 2010 r. , a doręczona została w dniu [...] grudnia 2010 r. (potwierdzenie odbioru - akta administracyjne), czyli jej doręczenie nastąpiło przed upływem terminu 6 miesięcy wynikającego z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W związku z powyższym zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia prawa tj. art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do systemu zorganizowanego obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. Nr 184, poz. 1539 ze zm.) przez jego błędną wykładnię polegającą na wydaniu zaskarżonej decyzji po upływie 6 miesięcy od ukarania spółki T. S.A. są niezasadne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Komisji Nadzoru Finansowego stwierdziła rażące naruszenie przez spółkę T. SA. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie nałożyła na spółkę na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie karę pieniężną. Decyzja ta jest prawomocna (oświadczenie przedstawiciela organu złożone na rozprawie w dniu [...] grudnia 2011 r.). W tym miejscu w ocenie Sadu należy rozważyć, czy rzeczywiście doszło do rażącego naruszenia obowiązku informacyjnego co stwierdzono decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Komisji Nadzoru Finansowego wobec spółki T. S.A.. Tytułem wstępu należy także zauważyć, że regulowany rynek obrotu instrumentami finansowymi działa według zasad określonych przede wszystkim ustawą o obrocie i ustawą o ofercie publicznej. Zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej akt ten reguluje obowiązki emitentów papierów wartościowych i innych podmiotów uczestniczących w obrocie tymi papierami wartościowymi lub innymi instrumentami finansowymi, a jednym z obowiązków nałożonych na emitentów papierów wartościowych jest uregulowany w rozdziale 3 ustawy o ofercie obowiązek informacyjny. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca Spółka, będąc emitentem w rozumieniu art. 4 pkt 6 ustawy o ofercie, a więc emitując papiery wartościowe we własnym imieniu, jest adresatem wszystkich obowiązków informacyjnych określonych w rozdziale 3 ustawy o ofercie, w tym obowiązku o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Informacje poufne emitent obowiązany jest przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich niezwłoczne przekazanie po zajściu zdarzenia lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godz. Biorąc powyższe pod rozwagę należy wskazać, że z art. 56 ustawy o ofercie wynika zasada swobodnego dostępu do informacji. Zasada swobodnego dostępu do informacji, które mogą wywierać wpływ na podejmowanie decyzji inwestycyjnych, jest jedną z podstawowych zasad rządzących zorganizowanym obrotem papierami wartościowymi. Dostęp do informacji powinien być zapewniony na równych i jednakowych dla wszystkich zasadach (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8.9.2006 r., VI SA/Wa 1041/06, niepubl.). Tylko bowiem wówczas możliwe jest kształtowanie się realnego poziomu cen papierów wartościowych, które odzwierciedlać będą rzeczywistą wartość inkorporowanych w tych papierach praw. Przejrzystość rynku jest podstawowym warunkiem uczciwej gry podaży i popytu. Dostęp do informacji stanowi w tym kontekście podstawowy instrument pozwalający na rzetelną wycenę papierów wartościowych na rynku. Jak podkreśla się jednak w doktrynie, założenie pełnej przejrzystości rynku ma w gruncie rzeczy charakter idealizujący i nie zawsze stanowi odzwierciedlenie stanu rzeczywistego (M. Romanowski, Prawo o publicznym obrocie..., s. 444). Założenie to wyznacza jednakże kierunek działań ustawodawcy, który powinien dążyć do zapewnienia pełnej efektywności rynku. Materia obowiązków informacyjnych emitentów odgrywa w tej kwestii kluczową rolę. To bowiem system obowiązków informacyjnych stanowi instrument, za pomocą którego ustawodawca może wpływać na kształtowanie się ładu na rynkach kapitałowych. Całościowy system tych obowiązków został uregulowany w przepisach ustawy o ofercie publicznej oraz o obrocie instrumentami finansowymi. Istotną rolę odgrywają także rozporządzenia wykonawcze, które dopełniają materię ustawową. Obowiązki informacyjne emitentów obejmują tzw. obowiązki prospektowe oraz tzw. stałe obowiązki informacyjne. Obowiązki prospektowe związane są z przeprowadzeniem oferty publicznej lub z ubieganiem się o dopuszczenie papierów wartościowych, lub innych instrumentów finansowych, do obrotu na rynku regulowanym. Z kolei stałe obowiązki informacyjne, obejmujące obowiązki w zakresie ujawniania informacji poufnych oraz informacji bieżących i okresowych, związane są z obecnością papierów wartościowych w obrocie na rynku regulowanym. Niezależnie od tego należy również pamiętać, że na system obowiązków informacyjnych składają się także odpowiednie mechanizmy sankcyjne. Dla emitentów pełnią one przede wszystkim funkcję dyscyplinującą. Z kolei dla inwestorów stanowią istotną gwarancję prawidłowej realizacji obowiązków informacyjnych przez emitentów. Przepis art. 56 ustawy o ofercie określa podstawowe zasady, na jakich emitenci papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym zobowiązani są do realizacji stałych obowiązków informacyjnych. Dotyczy to realizacji obowiązków informacyjnych w zakresie ujawniania informacji poufnych oraz informacji bieżących i okresowych. Zdarzeniem powodującym powstanie stałych obowiązków informacyjnych jest dopuszczenie papierów wartościowych do obrotu na rynku regulowanym. Informacje ujawniane w ramach realizacji stałych obowiązków informacyjnych mają z założenia charakter informacji istotnych, mogących wywierać wpływ na kształtowanie się poziomu kursów na rynku. W rezultacie naruszenie obowiązków informacyjnych w tym zakresie może godzić w interesy inwestorów oraz bezpieczeństwo obrotu. Dlatego też naruszenie tych obowiązków może podlegać sankcji administracyjnej (art. 96-96a ustawy o ofercie), cywilnoprawnej (art. 98 ustawy o ofercie) oraz karnej (art. 100-102 ustawy o ofercie). Pierwszą grupą informacji, które podlegają obowiązkowi upublicznienia na podstawie art. 56 ustawy o ofercie są informacje poufne. Zgodnie z art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005, Nr 183, poz. 1538, "ustawa o obrocie"), informacją poufną w rozumieniu ustawy jest - określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku takich instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja: 1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych; 2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Z powyższego wynika, że informacją poufną jest każda informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów, jednego lub kilku instrumentów finansowych emitowanych przez emitenta albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która to informacja nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Jako informacja poufna może zostać zakwalifikowana jednocześnie jedynie taka informacja, która jest określona w sposób precyzyjny. Przepisy ustawy o ofercie przewidują, że dana informacja jest uważana za określoną w sposób precyzyjny wówczas, gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Precyzyjność informacji uzależniona jest w znacznej mierze od jej charakteru. Informacja poufna dotyczy zatem takich wydarzeń, przeszłych, aktualnych lub przyszłych, które mogą zostać wyodrębnione jako wydarzenia autonomiczne. Chodzi tu o informacje, których przedmiotem są czynności, które emitent podjął, podejmuje lub też zamierza podjąć w pewnej perspektywie, jak również zdarzenia, z których zajściem musi się liczyć. Kryterium precyzyjności nie spełniają natomiast plotki i pogłoski. Emitent nie ma obowiązku odnosić się do nich, nawet jeżeli dotyczą go bezpośrednio i mają bezpośredni związek z jego działalnością lub z nim samym. Wyjątkiem jest jednak sytuacja, gdy źródłem owych plotek i pogłosek jest sam emitent. Wówczas obowiązkiem emitenta jest możliwie jak najszybsza reakcja w tym zakresie. W przeciwnym razie emitent ryzykuje, iż będzie mogła być mu przypisana odpowiedzialność za szkody mogące powstać wskutek utrzymywania się na rynku stanu wywołanego krążącymi plotkami lub pogłoskami. Dodatkową przesłanką, która pozwala uznać informację za poufną, jest warunek, aby była to informacja, której może zostać przypisany realny wpływ na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Jednocześnie ustawa o obrocie precyzuje, że daną informację należy zakwalifikować jako mogącą, po przekazaniu do publicznej wiadomości, w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub powiązanych z nimi instrumentów pochodnych, jeżeli mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora (zob. K. Oplustil, P. Wiórek, Europejskie i polskie regulacje dotyczące informacji poufnych na rynku kapitałowym (cz. I), Pr. Sp. 2005, Nr 2, s. 3). Model racjonalnie działającego inwestora zakłada bezpośrednie i natychmiastowe reagowanie na napływające informacje pod kątem tego, na ile dana informacja jest informacją pozytywną bądź negatywną z punktu widzenia działalności emitenta. W rezultacie, konstruując model racjonalnie działającego inwestora, należy przede wszystkim zastanowić się nad możliwością zakwalifikowania danej informacji jako źródła decyzji inwestycyjnej. W przypadku informacji wpływających na podjęcie decyzji, co do zmiany stanu posiadania papierów poprzez ich zbycie lub nabycie, konieczne jest ponadto dokonanie oceny skali takiego zjawiska. Na tym tle tworzony jest następnie hipotetyczny model rynku w skali makro, ukształtowany na podstawie racjonalnych zachowań inwestorów, gdzie ostateczna cena papieru wartościowego stanowi funkcję ekonomicznej wartości informacji. Ryzyko uznania danej informacji za mogącą wpłynąć na proces decyzyjny działającego racjonalnie inwestora, a w rezultacie również na cenę papieru wartościowego, obciąża emitenta. Ocena taka powinna być dokonywana przez emitenta zawsze ex ante (A. Chłopecki, Informacja poufna w prawie papierów wartościowych, [w:] Prawo prywatne czasu przemian, Księga pamiątkowa ku czci Profesora Stanisława Sołtysińskiego, red. A. Nowicka, Poznań 2005, s. 382). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Przepis ust. 7 tego artykułu stanowi zaś, że kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Tak więc również za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 1 i art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie - obowiązek informacyjny Komisji Nadzoru Finansowego może nałożyć karę Komisji Nadzoru Finansowego pieniężną na członka zarządu przy czym naruszenie obowiązku musi mieć charakter rażący. W doktrynie i orzecznictwie zasadnie zwraca się również uwagę, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu. W niniejszej sprawie jak wynika materiału dowodowego informacja o złożeniu przez Bank wniosku o ogłoszenie upadłości spółki T. S.A. (Emitenta) była informacją poufną w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie, gdyż jak wynika z materiału dowodowego wpłynęła w sposób istotny na cenę akcji spółki T. S.A. a ponadto była informacją precyzyjną. Jak wynika z akt administracyjnych na spotkaniu w dniu [...] października 2009 r., które odbyło się w Kalcelarii [...] w W. przedstawiciel Bank S.A. poinformował zebranych o złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej T. S.A. W spotkaniu tym brał udział również ze strony spółki T. S.A. Skarżący Pan Z. W.. Tak więc już w dniu [...] października 2009 r. Pan Z. W. pełniący obowiązki członka zarządu spółki T. dowiedział się o złożeniu przez Bank wniosku o upadłość. Informacja ta została potwierdzona podczas spotkania Pana Z. W. w dniu [...] października 2009 r. z Panią D. W. Tymczasowym Nadzorcą Sądowym. Pani D. W. podczas spotkania okazała Skarżącemu postanowienie o zabezpieczeniu majątku spółki wydane w związku z wnioskiem Banku SA. Jak wynika z akt administracyjnych w okresie od [...] września 2009 r. do [...] października 2009 r. Pan Z. W. posiadał jednoosobowe pełnomocnictwo do reprezentowania spółki, pełnomocnictwo powyższe zostało udzielone przez Pana J. S. – prezesa zarządu, który w przedmiotowym okresie przebywał w szpitalu. Tak więc Pan Z. W. w omawianym okresie jednoosobowo prowadził sprawy spółki. W przedmiotowym okresie akceptował również raporty bieżące spółki nr [...] z dnia [...] października 2009 r., [...] z [...] października 2009 r. i [...] października 2009 r., a więc faktycznie wykonywał czynności w zakresie nadzoru nad procesem przekazywania informacji dotyczących spółki do wiadomości publicznej. Informacja o złożeniu przez Bank S.A. wniosku o upadłość została przekazana przez Skarżącego w raporcie w dniu [...] października 2009 r., a więc z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie – 24 godziny od daty powzięcia wiadomości przez Spółkę. Jak słusznie zauważył organ w zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie informację poufną emitent jest zobowiązany przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później niż w terminie 24 godzin. W ocenie Sądu organ słusznie przyjął, że z uwagi na okoliczności przedstawione przez spółkę w toku postępowania, między innymi konieczność zweryfikowania informacji o zgłoszeniu wniosku o ogłoszeniu upadłości oraz trudności w dostępie do infrastruktury spółki informacja powyższa winna być przekazana w dniu [...] października 2009 r., w związku z powyższym opóźnienie w przekazaniu informacji wynosi 3 dni, gdyż informację przekazano [...] października 2009 r. Tłumaczenia Skarżącego, że nie chciał przekazywać niesprawdzonych informacji przed ich zweryfikowaniem u źródła tj. w Sądzie, są w ocenie składu orzekającego w tej sprawie niezrozumiałe. Z załączonego do akt sprawy postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] października 2009 r. wskazanego przez Panią D. W., wynika wprost, że wniosek o ogłoszeniu upadłości został złożony w dniu [...] września 2009 r., również trudno przyjąć, że na oficjalnym spotkaniu w Kancelarii [...] Bank przekazałby nieprawdziwą informację w związku z upadłością. Tak więc w ocenie Sądu organ prawidłowo przyjął, że informacja poufna dotarła do Skarżącego w dniu [...] października 2009 r. Jak wynika z art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie karę pieniężną nakłada się na członka zarządu w wypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1 (m.in. art. 96 ustawy o ofercie). W związku z powyższym w tym miejscu należy się zastanowić, czy naruszenie obowiązków przez Skarżącego miało charakter rażący. Według M. Barczaka rażące naruszenie obowiązków stanowią wyłącznie takie działania lub zaniechania członków zarządu, które pozostają w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami (M. Barczak, Glosa do wyroku WSA z dnia 22 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 688/07, Pr. Spółek 2008, nr 12, s. 53 i n.). W orzecznictwie podkreśla się, że naruszenie obowiązków możemy uznać za rażące np. gdy było ono świadome. Istotne są również skutki naruszenia - np. gdy jego w wyniku akcjonariusze spółki zostali pozbawieni możliwości podjęcia ewentualnych decyzji inwestycyjnych przed zmianami w akcjonariacie. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu doszło do rażącego naruszenia obowiązków przez Skarżącego. Działania Skarżącego podjęte od dnia [...] października 2009 r. do [...] października 2009 r. stały w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie. Wbrew nakazowi wynikającemu z art. 56 ust. 2 pkt 1 Skarżący nie przekazał Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej dotyczącej zgłoszenia wobec Emitenta tj. spółki T. S.A. wniosku o upadłość likwidacyjną przez Bank S.A., wobec powyższego działania Pana Z. W. pozostawały w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Przechodząc do omówienia wysokości kary pieniężnej nałożonej na skarżącego należy podkreślić, iż w ocenie Sądu jest ona adekwatna do rażącego naruszenia obowiązków przez skarżącego. Dyspozycja art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie zezwala na nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Maksymalny wymiar kary pieniężnej został przewidziany przez ustawodawcę za najpoważniejsze naruszenia przepisów ustawy. W ocenie Sądu waga naruszeń ustawy w niniejszej sprawie, należy do najpoważniejszych, gdyż nie naruszenie obowiązku informacyjnego w zakresie zgłoszenia wniosku o upadłość wpływa w sposób znaczący na wartość akcji spółki T. S.A. W tym miejscu Sąd w pełni podziela stanowisko organu wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że uregulowania dotyczące obowiązku niezwłocznego przekazania do wiadomości publicznej informacji poufnych, przewidziane w ustawie o ofercie, należy do grupy przepisów, które mają na celu ochronę jednej z fundamentalnych zasad, na których oparty jest publiczny obrót papierami wartościowymi tj. zasady transparentności rynku. W ocenie Sądu kara [...] zł nałożona na Skarżącego jest nałożona w sposób prawidłowy. Organ pomimo, że mamy doczynienia z najpoważniejszym naruszeniem przepisów ustawy o ofercie nałożył karę w kwocie [...] zł biorąc pod uwagę fakt, że Z. W. za pracę na rzecz spółki otrzymał tylko część wynagrodzenia za miesiąc lipiec 2009 r., a ponadto w zakresie publikacji informacji poufnej konsultował się ze swoim mocodawcą Panem J. S.. Tak więc kara nie została nałożona w sposób dowolny, a w ramach uznania administracyjnego. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.