VII SA/Wa 1183/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "GINB", utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę linii kablowej światłowodowej [...] - planowany węzeł [...] oraz kablowej sieci rozdzielczej w miejscowości [...],[...],[...],[...] i [...] wraz z przyłączami do budynków, w części dotyczącej działki nr ewid. [...] (obręb [...]). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. Obszar Pionu Sieci w [...] pozwolenia na budowę linii kablowej światłowodowej [...] - planowany węzeł [...] oraz kablowej sieci rozdzielczej w miejscowości [...],[...],[...],[...] i [...] wraz z przyłączami do budynków na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]), nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]), nr ewid. [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] (obręb [...]), nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (obręb [...]), nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].[...],[...].[...] (obręb [...]), sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak: [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] wystąpił M. S. aktualny właściciel działki inwestycyjnej nr ew [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...] (obręb [...]). Odwołanie do ww. decyzji złożył M. S. Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na treść art. 16 i art. 156 § 1 K.p.a. wyjaśnił istotę postępowania nieważnościowego. Następnie przywołując treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 usta. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", GINB wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestor - [...] S.A. Obszar Pionu Sieci w [...] - wraz z wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane. Z powyższego oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakich dotyczy ono nieruchomości (w tym działki nr ewid. [...], obręb [...]), jak również z czego wynika tytuł prawny przysługujący wnioskodawcy do wskazanej nieruchomości. W sposób prawidłowy oraz jednoznaczny wskazano również dokumenty potwierdzające powyższy tytuł prawny do nieruchomości w postaci porozumienia [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GINB wyjaśnił, że aktualnie w związku ze zmianą treści art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego dokonaną ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718) inwestor nie ma obowiązku udowodnienia, czy uprawdopodobnienia, że dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Uzyskanie pozwolenia na budowę jest uzależnione obecnie od złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Skoro inwestor - [...] S.A. Obszar Pionu Sieci w [...] złożył nie budzące wątpliwości oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczące działki o nr ewid. [...]. obręb [...], to tym samym uczynił zadość wymaganiom ustanowionym przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. GINB wyjaśnił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie z ugruntowanym poglądem judykatury, prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, istnieje wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 906/09). GINB wskazał, że w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających choćby znikome "podejrzenie", że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Co więcej, żadna ze stron postępowania zwykłego nie podnosiła takiego zarzutu. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Na potwierdzenie swojego stanowiska GINB powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 19 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 1005/08 oraz wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1735/06). Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym, gdyż pozostawałoby to w całkowitej sprzeczności z istotą uregulowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 631/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1887/11). Jednocześnie GINB podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej. Tym samym fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, określona w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Również sytuacja, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie przesłankę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Organ odwoławczy wskazał, że oprócz powyższego oświadczenia inwestor przedłożył również decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie kablowej linii światłowodowej [...] z planowanym węzłem [...] oraz budowę kablowej sieci rozdzielczej w miejscowościach [...].[...],[...].[...] i [...], gmina [...], wraz z przyłączami do budynków. Powyższa decyzja obejmuje zakresem rozstrzygnięcia działkę nr ewid. [...], obręb [...]. Mając na względzie ww. ustalenia GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto GINB powołując się na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stwierdził, że analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja, w części dotyczącej działki nr ewid. [...]. obręb [...], naruszała w sposób rażący ustalenia w/w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r., znak: [...]. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z całą pewnością nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do linii rozgraniczenia, co do głębokości posadowienia sieci (1,0 m). Podsumowując GINB stwierdził, że analiza decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], w części dotyczącej działki nr ewid. [...], obręb [...], wykazała, że nie jest ona obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. W świetle powyższej argumentacji, w ocenie GINB, zarzuty odwołania pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Stąd też należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. S., wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, ponieważ z uzyskanych informacji od poprzedniego właściciela działki nr [...] wynika, że z jego strony nie doszło do zawarcia żadnego porozumienia z inwestorem. Ponadto zarzucił błędną wykładnię art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że w postępowaniu nadzorczym, organy administracji publicznej nie mogą weryfikować oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na potwierdzenie swojego stanowiska, skarżący przywołał liczne orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1934/09; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1534/08; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1241/10; wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1157/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2154/09; wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1188/10) oraz stanowisko doktryny (por. Z. Kostka, Prawo budowlane, Komentarz, Gdańsk 2005, s. 92). W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z powyższym do sądu należy sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Należy zaznaczyć, że kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie nadzwyczajne zostało wszczęte na skutek wniosku skarżącego - obecnego właściciela działki inwestycyjnej oznaczonej nr ew. [...], który kupił przedmiotową działkę od J. i S. małż. Ś. Z wyjaśnień pełnomocnika skarżącego złożonych na rozprawie wynika, że umowa kupna działki miała miejsce 2008 r. natomiast inwestycja została zrealizowana w 2006 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w 2012 r. po tym jak poprzedni właściciele działki poinformowali skarżącego o tym, że nie doszło między nimi, a inwestorem do porozumienia dotyczącego wyrażenia zgody na dysponowanie działką nr [...] na cele budowlane. Wobec powyższych wyjaśnień skarżący zarzucił decyzji o pozwoleniu na budowę rażące naruszenie prawa polegające na wydaniu pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] na podstawie wadliwego oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kontrolowana w trybie nadzoru decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], udzielająca pozwolenia na budowę podlega ocenie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej wydania. Z art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę jednoznacznie wynika, iż jednym z podstawowych obowiązków inwestora ubiegającego się o wydanie pozwolenia na budowę jest złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r.). Zgodnie ze wskazanym wzorem składając oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust 4 ustawy – Prawo budowlane, inwestor zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego z którego wynika prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" należy stosownie do art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Jak wynika z akt sprawy inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie w oświadczeniu nieprawdy zgodnie z art. 233 k.k. W oświadczeniu wskazał dokument z którego wynika tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dokumentem tym było porozumienie [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Badając decyzję o pozwoleniu na budowę pod kątem podniesionego zarzutu dotyczącego braku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie wskazał, iż inwestor zrealizował ciążący na nim obowiązek złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, którego weryfikacja możliwa jest wyłącznie w przypadku powzięcia na etapie postępowania zwykłego wątpliwości co do tego prawa. Sąd podziela powyższe stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które wynika z linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanej w wyrokach NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 577/06; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1618/07; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 193/07; wyrok NSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 179/05; wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1099/06. Organ nadzorczy trafnie ustalił, iż na etapie postępowania zwykłego zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], udzielającą pozwolenia na budowę żadna ze stron postępowania nie kwestionowała prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z prawidłowych ustaleń Wojewody [...] wynika, iż poprzedni właściciele działki inwestycyjnej nr ew. [...] J. i S. małż. Ś. brali udział w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W aktach Starosty [...] znajduje się rozdzielnik dotyczący zawiadomienia S. i J. małż. Ś. o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami dotyczącymi przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę, którego odbiór pokwitowali w dniu [...] czerwca 2005 r. Jak wynika z rozdzielnika do decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę, decyzja ta została doręczona J. i S. małż. Ś. w dniu [...] sierpnia 2005 r. Doręczono im również postanowienie Starosty [...] z dnia [...].08.2005 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika więc, iż J. i S. małż. Ś. - właściciele działki nr [...] uznani za strony postępowania wiedzieli o toczącym się postępowaniu i planowanej na ich nieruchomości inwestycji. Poprzedni właściciele nie kwestionowali oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane oraz wskazanego w załączniku nr 1 porozumienia [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., z którego wynikał tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak zakwestionowania przez poprzednich właścicieli działki nr ew. [...] prawdziwości oświadczenia inwestora skutkował tym, że organ wydający pozwolenie na budowę nie miał wątpliwości co do prawa inwestora do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane i nie musiał badać, czy rzeczywiście inwestor legitymuje się prawem do terenu. Podkreślić należy, iż inwestycja została zakończona w 2006 r. i od tego okresu, aż do momentu sprzedaży działki skarżącemu co miało miejsce w 2008 r. jej ówcześni właściciele J. i S. małż. Ś. nie kwestionowali prawa inwestora do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Dopiero po sprzedaży działki skarżącemu, który zażądał od poprzednich jej właścicieli wyjaśnień dotyczących przebiegającej pod działką linii kablowej małż. Ś. zakwestionowali zawarte z inwestorem porozumienie, z którego wynikał tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projektowana inwestycja była inwestycją celu publicznego o charakterze liniowym i w stosunku do pozostałych działek przez które przebiegała inwestor także wskazał na zawarte z właścicielami tych działek porozumienia, z których wynikał tytuł prawny do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Skoro w postępowaniu zwykłym zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę poprzedni właściciele działki nr ew. [...] nie kwestionowali prawdziwości oświadczenia inwestora to w postępowaniu nadzwyczajnym podniesiony przez obecnego właściciela zarzut wadliwego oświadczenia inwestora o prawie do terenu nie może stanowić przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Złożenie nieprawdziwego oświadczenia rodzi skutek wznowieniowy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz odpowiedzialność karną bowiem za treść oświadczenia karnie odpowiada inwestor, zaś wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego, ponieważ z uzyskanych informacji od poprzedniego właściciela działki nr [...] wynika, że z jego strony nie doszło do zawarcia żadnego porozumienia z inwestorem. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym, czy też w innych trybach nadzwyczajnych. Organ nadzorczy orzeka jako organ kasacyjny oceniając zebrany w sprawie gotowy i zamknięty materiał dowodowy. W postępowaniu nadzorczym organ nie przeprowadza dowodów i nie poszerza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego lecz wyłącznie ocenia decyzję według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Nietrafny jest także zarzut błędnej wykładni art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że w postępowaniu nadzorczym, organy administracji publicznej nie mogą weryfikować oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do weryfikacji takiego oświadczenia pod względem prawdziwości uprawnione są sądy karne, a wynik postępowania karnego potwierdzający fałsz oświadczenia stanowi podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej pozwoleniem na budowę. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).