VII SA/Wa 1384/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. O. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., nakładające na Starostę [...] karę pieniężną w wysokości 11.000 zł za 22 dni zwłoki w wydaniu decyzji. Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zostało zaskarżone przez Starostę [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki należy natomiast rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 czerwca 2014 r. II OZ 562/14 LEX nr 1470079, z dnia 15 maja 2014 r. II FZ 468/14 LEX nr 1467648, z dnia 14 maja 2014 r. I OZ 366/14 LEX nr 1459942, z dnia 26 kwietnia 2013 r. II OZ 322/13 LEX nr 1320757). Jednocześnie należy podkreślić, że ciężar wykazania, iż przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o wstrzymanie wykonania aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 czerwca 2014 r. II FZ 763/14 LEX nr 1470059, z dnia 28 maja 2014 r. II FZ 649/14 LEX nr 1465288, z dnia 28 marca 2011 r. I FSK 402/11 LEX nr 783591, z dnia 8 maja 2013 r. I GZ 145/13 LEX nr 1318698). Zauważyć wobec tego trzeba, że wniosek Starosty [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest bardzo lakoniczny, strona skarżąca wskazała bowiem jedynie, że wyegzekwowanie postanowienia "może znacząco utrudnić wykonywanie bieżących zadań Powiatu, a tym samym realizację budżetu zaplanowanego na rok 2015". Oczywistym jest, że egzekwowanie należności pieniężnych wiąże się z określoną dolegliwością finansową dla zobowiązanego, jednak nie jest to sytuacja, która automatycznie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu. Jak już wskazano, wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wyjaśniła tymczasem, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje w jej sytuacji ekonomicznej skutki określone w powołanym przepisie, nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności na poparcie swojego żądania. Nadmienić też należy, że skutki roszczenia o charakterze pieniężnym są ze swej natury odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje zatem na uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 ustawy.