VII SA/Wa 1557/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant: referent Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D. K. – D., A. S. oraz R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 maja 2022 r. nr DOA.7110.110.2022.KBL w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") decyzją z 20 2022 r. DOA.7110. 110.2022.KBL, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "Kpa"), po rozpatrzeniu odwołania S. M. od decyzji Wojewody Pomorskiego ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z 22 marca 2022 r., znak: Wl-1.7840.4.44.2021. KW, stwierdzającej, na wniosek D. K., A.S. i R.S., nieważność decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , znak: [...] . W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z 22 marca 2022 r., Wojewoda Pomorski stwierdził, na wniosek D. K., A.S. i R.S., nieważność decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S.M. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku hali magazynowej na halę produkcyjną prefabrykacji domów drewnianych, na terenie działki nr ew. [...], położonej w obrębie ew. S., gm. S.. Przyczyną stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia przez organ wojewódzki, było stwierdzenie nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 20/20, uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] , w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu S. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r., poz. 3017). Zdaniem organu I instancji kontrolowana decyzja w sposób rażący narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z uwagi na brak zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego S. M. (dalej: "inwestor"), wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odwołaniu skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie organ wojewódzki nie uwzględnił, że ww. wyrok WSA w Gdańsku z 22 września 2020 r., stał się prawomocny dopiero w wyniku wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 3252/20, oddalającego skargę kasacyjną Rady Gminy S.. W dniu wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] ww. orzeczenie WSA w Gdańsku nie było jeszcze prawomocne. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał wskazaną na wstępie decyzję z 20 2022 r. Organ wskazał, odnosząc się do zarzucanego kontrolowanej decyzji rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., wg. stanu na dzień weryfikowanego rozstrzygnięcia), że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało zdaniem GINB niewątpliwie wydane w oparciu o ustalenia uchwały Rady Gminy S. z [...] 2016 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r., poz. 3017) wprowadzającej istotne zmiany do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2012 r. poz. 1904, ze zm.), w szczególności w zakresie przeznaczenia terenu działki inwestycyjnej (zmiana z terenu mieszkaniowo-usługowego – [...] na teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej – [...]). Powyższa uchwała z [...] 2016 r. ma więc istotne znaczenie dla kwestii oceny prawidłowości decyzji z [...] marca 2021 r. udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku hali magazynowej na halę produkcyjną. Z akt sprawy jednocześnie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 września 2020 r., stwierdzającego nieważność w całości ww. uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] . GINB podkreślił, że powyższy wyrok NSA zapadł już po wydaniu kontrolowanej decyzji z [...] marca 2021 r. Jednocześnie organ wskazał, że stwierdzenie nieważności uchwały na podstawie wyroku sądu administracyjnego eliminuje ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że w rezultacie takiego orzeczenia, uznane za nieważne zapisy uchwały należy traktować jako przepisy, które nigdy nie weszły do obrotu prawnego, które od samego początku ich uchwalenia nie były zdolne do wywołania skutku prawnego, a zatem do kształtowania uprawnień czy obowiązków. Zgodnie zaś z art. 147 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Organ wskazał dalej, że orzecznictwo sądowo-administracyjne w zakresie tego jak interpretować "wzruszenie w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym", o którym mowa w ww. art. 147 § 2 p.p.s.a. nie jest jednolite. Organ odwoławczy podzielił opinię wyrażoną w nieprawomocnym wyroku WSA w Warszawie z 8 marca 2022 r., VII SA/Wa 2327/21, LEX nr 3335266, zgodnie z którym nie można stosować sankcji nieważności do decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd lub organ nadzoru w późniejszej dacie, albowiem brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ decyzji. Stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a. Ponadto, skoro art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji nie można interpretować rozszerzająco. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan faktyczny i stan prawa w dniu wydania tej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe GINB wskazał, że nie podziela stanowiska Wojewody Pomorskiego, że stwierdzenie nieważności ww. uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r. GINB wyjaśnił, mając na uwadze argumentację organu wojewódzkiego, że zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi według stanu prawnego na dzień wydania ww. wyroku WSA w Gdańsku z 22 września 2020 r., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej (§ 1). Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego (§ 2). Innymi słowy, okoliczność wydania przez WSA w Gdańsku nieprawomocnego wyroku stwierdzającego nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wstrzymała skutków prawnych aktu prawa miejscowego do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Skoro na dzień wydania decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., powyższy wyrok WSA w Gdańsku nie był prawomocny, nie można zarzucać, że organ stopnia podstawowego uwzględnił ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] 2016 r. i w oparciu o te ustalenia wydał kontrolowaną decyzję. GINB dodał, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 17 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2477/17 wskazał, że zgodnie z art. 152 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnienie skargi na akt prawa miejscowego, nie powoduje utraty jego mocy obowiązującej, a skutek ten nastąpi dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia. W konsekwencji plan miejscowy, pomimo wyroków sądu stwierdzających nieważność zaskarżonej uchwały pozostawał w mocy i podlegał stosowaniu, tj. mógł stanowić podstawę wydania w sprawie decyzji. Tak długo, jak nie doszło do uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność planu miejscowego, należy przyjmować, że plan ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązywał. Przechodząc do oceny zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami z punktu widzenia art. 156 § 1 k.p.a. GINB zauważył, że przedmiotem spornej inwestycji jest przebudowa istniejącego budynku magazynowego na budynek hali produkcyjnej (w zakładzie ma odbywać się zautomatyzowany montaż prefabrykatów ściennych, stropowych, dachowych i fundamentów). Cały zakres zamierzonych robót budowlanych ma zostać zrealizowany wewnątrz hali i ma polegać na budowie węzła sanitarno-socjalnego wewnątrz istniejącego budynku. Pozostałe elementy zagospodarowania nie podlegają zmianie. Przebudowa nie zmienia bryły obiektu ani jego kubatury. Z analizy projektu budowlanego wynika, że kontrolowana inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. uchwały Rady Gminy S. z [...] 2016 r., Nr [...] , w szczególności wymogów planu w zakresie przeznaczenia terenu, w zakresie liczby miejsc postojowych, intensywności zabudowy dla działki budowlanej. Kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa. W szczególności nie został rażąco naruszony art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, dotyczący konieczności złożenia przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; jak również art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego. W aktach sprawy znajdują się oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, dokumenty potwierdzające posiadanie wymaganych uprawnień przez projektantów i sprawdzających, aktualne zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych natomiast rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nie jest również obarczona pozostałym wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Z uwagi na powyższe zdaniem organu odwoławczego należało uchylić decyzję Wojewody Pomorskiego z 22 marca 2022 r., znak: Wl-1.7840.4.44.2021.KW i odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r. Skargę na powyższą decyzje GINB, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D.K., A.S. i R.S. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane poprzez odmówienie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r. pomimo jej niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., wynikające z niewłaściwej wykładni i uznania, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] 2016 r. nr [...]w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, a także poprzez nieuwzględnienie przyczyn nieważności uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] 2016 r. nr [...] wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 września 2020 r. o sygn. akt II SA/Gd 20/20 jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3302/17, które wpływają na ustalenia dot. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w chwili wydania przez Starostę [...] decyzji oraz nieuwzględnienie braku przedłożenia opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej, co również skutkowało naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a dokładniej art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, przejawiającym się odmówieniem stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r. wskazując jednocześnie, że przedstawiony stan faktyczny może stanowić podstawę do wzruszenia kwestionowanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i wydania pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania, gdzie takowa podstawa nie istnieje. Mając na uwadze powyższe wnieśli o: 1) uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 2022 r. o nr DOA 7110.110.2022.KBL, 2) na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazali, że nieważność uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] 2016 r. nr [...] oznacza, że uchwała ta została uznana za nieważną ex tunc. Skarżący podzielają w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 21 kwietnia 2020 r. o sygn. akt II OSK 3796/19, o tym, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę nie powoduje automatycznie wyłączenia możliwości uwzględnienia i oceny wpływu tego faktu na ważność decyzji wydanej na jego podstawie. Powyższe oznacza, że brak jest automatyzmu w stwierdzaniu nieważności decyzji zależnej, w razie uprzedniego stwierdzenia nieważności innej decyzji albo aktu prawa miejscowego, który był podstawą jej wydania. Podniesiono również, że w orzecznictwie pojawia się także pogląd o tym, że samo stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o postanowienia którego została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2003 r. o sygn. akt P 9/02 wskazał, że stwierdzenie nieważności każdej uchwały jest aktem deklaratoryjnym, a zatem rodzi skutki ex tunc - z mocą wsteczną od daty podjęcia uchwały. Tym samym uchwała jest nieważna od chwili jej podjęcia, a zatem jest prawnie bezskuteczna. Nie jest więc właściwe stwierdzenie, że w chwili wydania decyzji obowiązywała uchwała. Ona obowiązywała pierwotnie, ale po jej unieważnieniu z uwagi na skutki ex tunc, należałoby przyjąć, że w chwili wydania decyzji już ona nie obowiązywała. W innym przypadku zamiast skutku ex tunc, przyjęto by zasadę skutków ex nunc. Skarżący rozumieją zasadę stabilności obrotu, jednakże przyjmując skutek nieważności ex tunc, winno się go przyjąć ze wszystkimi z tym związanymi konsekwencjami, a nie wybiórczo wybierać skutki próbując zachować zasadę stabilności obrotu kosztem innych zasad. W niniejszej sprawie planowana inwestycja zgodnie z decyzją obejmuje przebudowę i zmianę sposobu użytkowania hali magazynowej na halę produkcyjną, na terenie działki nr [...]. Takowa zmiana sposobu użytkowania była zgodna z uchwałą. Nie ma natomiast żadnych wątpliwości, że jest ona w sprzeczności z uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. (obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w wyniku stwierdzenia nieważności uchwały). Sposób zagospodarowania przewidziany w zaskarżonej uchwale został uznany przez sądy za sprzeczny z ustaleniami studium, ponadto podkreślono, że prawodawca gminny nie uwzględnił w zaskarżonej uchwale interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Zmiana planu obejmowała bowiem nieruchomości tylko jednego podmiotu, zainteresowanego rozbudową zakładu produkcyjnego, która umożliwiła rozwój zabudowy produkcyjno-usługowej, składów i magazynów na terenie sąsiadującym z terenami rolnymi i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, a dodatkowo umożliwiła zmianę przeznaczenia północnej części działki, dotychczas oznaczonej jako las i tak zagospodarowanej. Na skutek tych rozwiązań nastąpiła znaczna zmiana zastanego ładu przestrzennego, a także pozbawienie sąsiednich terenów zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej naturalnego buforu w postaci lasu, chroniącego przed immisjami związanymi z działalnością produkcyjną, bez prawidłowego wyważenia interesu właściciela działek objętych zmianą planu miejscowego, interesu publicznego oraz interesów właścicieli działek sąsiednich. Powyższe winno stanowić podstawę nieważności decyzji gdyż unieważnienie planu miejscowego ma wpływ na ważność decyzji wydanej na jego podstawie - decyzja po stwierdzeniu nieważności uchwały jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, który jest zgodny ze Studium. Skarżący podnieśli, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 605/19 "w judykaturze i doktrynie przyjmuje się zgodnie, że stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki z mocą ex tunc, co oznacza przyjęcie fikcji prawnej, że uchwała taka nigdy nie obowiązywała. Ponadto wzruszenie decyzji wydanych w sprawach indywidualnych jest możliwe i dopuszczalne wówczas, gdy zostały one oparte na uchwale lub akcie, których nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa stwierdził sąd. Ocena zaś skutków wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały (w niniejszej sprawie planu miejscowego) przebiegać ma stosownie do przepisów, na podstawie których decyzja w indywidualnej sprawie została wydana. Reasumując, stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie powoduje a limine wyłączenia możliwości uwzględnienia i oceny wpływu tego faktu na ważność decyzji wydanej na jego podstawie - Organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny więc ocenić, czy unieważnienie planu miejscowego ma wpływ na ważność decyzji wydanej na jego podstawie oraz dokonanie oceny powodów, na podstawie których sąd administracyjny wyeliminował uchwałę z obrotu prawnego". Skarżący zauważyli, że co prawda w zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, to może ono być podstawą do jej wzruszenia, ale jest to jedynie fikcja prawna, gdyż faktycznie nie ma innej podstawy do jej wzruszenia. Nie jest właściwa w takim przypadku żadna z instytucji określonych w rozdz. 13 działu II k.p.a. Nie jest właściwe także wznowienie postępowania. Reasumując, w przedmiotowej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2021 r. jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niezgodność ta jest istotna - zezwolono na działalność przemysłową w miejscu gdzie takowa jest zabroniona, w miejscu gdzie priorytetem jest utrzymanie ciągłości struktur przyrodniczych i ich ochrona. W związku z tym nie ma wątpliwości, że takowa decyzja winna być również wyeliminowana z obrotu prawnego. Utrzymując ją dochodzi do rażącego naruszenia prawa, które wpływa niekorzystnie nie tylko na sytuację skarżących ale także całej okolicy. Nie należy pomijać, że uchwała powstała z myślą o konkretnym zamierzeniu inwestycyjnym i dotyczyła nieruchomości jednego inwestora. Wzruszenie przedmiotowej decyzji w trybie 154, 155, 161, 162, 163 k.p.a. nie jest możliwe. Nie zachodzą również przesłanki do wznowienia postępowania. Stąd pozostaje jedynie nieważność postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdzie przy przyjęciu skutków ex tunc nieważności uchwały, można przyjąć, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (oceniając ją przez pryzmat stanu prawnego powstałego w wyniku unieważnienia uchwały - jednocześnie nie a limine, ale indywidualnie oceniając zgodność każdej decyzji ze stanem prawnym wynikającym z wyeliminowania ex tunc uchwały). Przyjmując, że nie ma możliwości wyeliminowania decyzji, które są sprzeczne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i to wydanych na podstawie uchwał, które to były wydane z myślą o konkretnej inwestycji/inwestorze, prowadziłoby do sytuacji braku ochrony prawnej mieszkańców. Podjęcie działań w celu unieważnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego byłoby niecelowe, jeżeli do czasu jego unieważnienia wszystkie wydane na jego podstawie decyzje byłyby niewzruszalne. Dochodziłoby wówczas do szeregu nadużyć, gdzie uchwalano by uchwały w sposób jednoznacznie sprzeczne z prawem i tym samym w prosty sposób sankcjonowano by pozwolenia na budowę, które w świetle obowiązujących niewadliwych przepisów normalnie nie powinny się ostać. Powyższy stan nie byłby zgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Mielibyśmy sytuację istnienia w obrocie prawnym szeregu aktów administracyjnych, które obowiązywałyby pomimo ich niezgodności z prawem. Po wtóre idąc za argumentacją Wojewody Pomorskiego, analizując podstawy uznania uchwały za nieważną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z 22 września 2020 r. o sygn. akt II SA/Gd 20/20, tj. wskazaniu, że część graficzna Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2004 r. wskazuje, że tereny objęte uchwałą znajdują się na obszarach dwóch stref - A i K, gdzie trzon przeznaczenia strefy A, usługowo-mieszkaniowo-produkcyjna, a strefy K, to korytarz rekreacyjny wzdłuż rzeki [...], a w samym Studium wskazano kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy, gdzie w strefie A przewiduje się znaczny wzrost powierzchni zabudowanej oraz zmniejszenie powierzchni użytkowanej na cele rolnicze. Z kolei strefa K jest obszarem specjalnym, dla którego powinny zostać opracowane indywidualne, szczegółowe programy oraz polityki użytkowania terenów. Bezwzględnym czynnikiem kształtującym kierunki zagospodarowania tej strefy jest utrzymanie ciągłości struktur przyrodniczych i ich ochrona. Co więcej już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3302/17, wskazał, że "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dotyczy nieruchomości położonych zgodnie z postanowieniami studium w dwóch strefach, to jest w strefie A i K. Nie można zgodzić się z ogólnikowym stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przepisy Studium nie przewidują w takiej sytuacji uprzywilejowania dla którejkolwiek z tych stref'. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jedna z tych stref wykazuje się daleko idącymi ograniczeniami. Stąd w przypadku ich nałożenia, winno się stosować zapisy dotyczące obydwu tych stref w taki sposób, aby zapisy nie były sprzeczne ze strefą A jak i K. Z uwagi na to, że strefa K ma większe ograniczenia niż strefa A (wszystkie działania w ramach strefy K są możliwe w strefie A, a nie wszystkie działania w ramach strefy A są możliwe do przeprowadzenia w strefie K), to zmiany muszą być zgodne przede wszystkim ze strefą K. Natomiast jak już wielokrotnie wskazywano, nie ma żadnych wątpliwości, że zmiany w zaskarżonej uchwale są niezgodne z zapisami strefy K, a co za tym idzie, uchwała ta jest niezgodna z obowiązującym Studium. Prawdą jest, że nieważność uchwały uprawomocniło dopiero wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia dnia 9 czerwca 2021 r., jednakże podstawy tej nieważności były jednoznaczne i wynikające wprost z zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Nie chodzi więc o wzięcie pod uwagę stricte samego orzeczenia unieważniającego uchwałę, bo nie było ono prawomocne, ale przede wszystkim przyczyn tej nieważności, które de facto były już stwierdzone prawomocnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 15 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3302/17. Stąd Starosta [...] wiedząc o trwającej procedurze sądowo-administracyjnej, w tym o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku dnia 22 września 2020 r. o sygn. akt II SA/Gd 20/20, którym to stwierdzono nieważność uchwały jak i znając argumenty wskazane w tym orzeczeniu jak i prawomocnym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3302/17, winien co najmniej powziąć wątpliwości co do stanu faktycznego jak i prawnego, ustalić stan postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu podjęcia rozstrzygnięcia, a zdaniem skarżących wręcz odmówić wydania pozwolenia na budowę z uwagi na jednoznaczność naruszeń. Dodano, że nie należy pomijać, że w toku procedury wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zabrakło przedłożenia opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej wymaganej dla obiektów kubaturowych wymagających pozwolenia na budowę z uwagi na lokalizację inwestycji w strefie K, co już samo w sobie winno skutkować odmową wydania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, przede wszystkim należy dokonać oceny, czy unieważnienie planu miejscowego ma wpływ na ważność decyzji wydanej na jego podstawie, czego w niniejszej sprawie zabrakło, a co zdaniem skarżących ma miejsce. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 2022 r. DOA.7110. 110.2022.KBL, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r., który po rozpatrzeniu odwołania inwestora od decyzji Wojewody Pomorskiego z 22 marca 2022 r., znak: Wl-1.7840.4.44.2021. KW, stwierdzającej, na wniosek D. K., A.S. i R.S., nieważność decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , znak: [...] . W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, nie została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo budowlane. Przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego (według stanu na dzień weryfikowanego rozstrzygnięcia), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że decyzja Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku hali magazynowej na halę produkcyjną prefabrykacji domów drewnianych, na terenie działki nr ew. [...], położonej w obrębie ew. S., gm. S., wydana została przy uwzględnieniu ustaleń uchwały Rady Gminy S. z [...] 2016 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r., poz. 3017) wprowadzającej istotne zmiany do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu S. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z [...] kwietnia 2012 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2012 r. poz. 1904, ze zm.), w szczególności w zakresie przeznaczenia terenu działki inwestycyjnej (zmiana z terenu mieszkaniowo-usługowego – [...] na teren obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej – [...]). Bezsporna w rozpoznawanej sprawie, jest również zgodność wydanej przez Starostę decyzji z ustaleniami powyższej uchwały z [...] 2016 r. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 3252/20, oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 20/20, stwierdzającego nieważność w całości ww. uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] . Wyrok NSA, zapadł zatem już po wydaniu kontrolowanej decyzji Starosty z [...] marca 2021 r. Zasadniczą zatem kwestią w niniejszej sprawie jest ocena, czy unieważnienie planu z 2016 r., jest podstawą do stwierdzenia kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Starosty z [...] marca 2021 r. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organowi odwoławczemu. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest więc instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy istotna jest chronologia wydanych rozstrzygnięć, a mianowicie to, że wyrok NSA, zapadł już po wydaniu decyzji przez Starostę a jednocześnie decyzja ta, co podkreśla się w skardze, wydana została po dacie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 20/20, stwierdzającego nieważność w całości uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] . Podkreślić zatem należy, że zgodnie z art. 152 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej (§ 1). Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego (§ 2). Zatem wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 20/20, stwierdzającego nieważność w całości uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] , nie wstrzymywało skutków prawnych tego aktu prawa miejscowego do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. Skoro na dzień wydania decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , znak: [...] , powyższy wyrok WSA w Gdańsku nie był prawomocny, nie można zarzucać, że Starosta wydając kwestionowaną decyzję z [...] marca 2021 r., uwzględnił ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] 2016 r. Nie można zdaniem Sądu, podzielić argumentacji zawartej w skardze, że Starosta znając treść wyroku WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 20/20, stwierdzającego nieważność w całości uchwały Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] , powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto w myśl art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, w przypadku gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji - organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Przechodząc natomiast do zasadniczej kwestii w rozpoznawanej sprawie, wskazać należy, że co do zasady stwierdzenie nieważności uchwały na podstawie wyroku sądu administracyjnego eliminuje ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, co oznacza, że w rezultacie takiego orzeczenia, uznane za nieważne zapisy uchwały należy traktować jako przepisy, które nigdy nie weszły do obrotu prawnego, które od samego początku ich uchwalenia nie były zdolne do wywołania skutku prawnego, a zatem do kształtowania uprawnień czy obowiązków. Pamiętać jednak należy o przepisie art. 147 § 1 i 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Wymaga zatem wyjaśnienia, jak interpretować zwrot "wzruszenie w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym", o którym mowa w ww. art. 147 § 2 p.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16, w którym NSA stwierdził: "skład orzekający w tej sprawie podziela jednak dotychczasową linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w wyroku z 24 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 1490/15 (...) oraz w wyroku z 27 października 2016 r. sygn. akt II OSK 163/15 (...). Formułują one tezę, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i także w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a." Pogląd powyższy potwierdza późniejsze orzecznictwo. W wyroku z dnia 24 listopada 2021 r., II OSK 3539/18, LEX nr 3336313, Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a. Ponadto, skoro art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji. Z kolei w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r., II OSK 1081/18, LEX nr 3041195, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, z tego powodu, że stwierdzono nieważność planu miejscowego, na podstawie którego tę decyzję wydano. Kolejnym argumentem przemawiającym za słusznością oceny organu odwoławczego, jest to, że rozstrzygającym dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest bowiem wyłącznie stan prawny i faktyczny z dnia wydania decyzji, a więc w postępowaniu tym nie można więc kierować się faktami mającymi miejsce po wydaniu decyzji poddawanej ocenie, gdyż nie one decydują o tym czy doszło do naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 887/06). Jak już wskazano wyżej, w dniu udzielania pozwolenia na budowę obowiązywała uchwała Rady Gminy w Starej K. z [...] 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu S. (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r., poz. 3017) z zapisami której projekt budowlany przedstawiony przez inwestora był zgodny. W ocenie Sądu powyższa okoliczność przesądza o tym, że pozwolenie na budowę nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. NSA w wyroku z 27 października 2016 r., II OSK 163/15, LEX nr 2189778 wskazał, że "Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest decyzją ani innym orzeczeniem. Ustawodawca nie przewidział wprost konsekwencji prawnych stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Restrykcyjność sankcji nieważności powoduje, że ma ona zastosowanie tylko w wypadkach ściśle wskazanych przez ustawodawcę i tylko z powodu kardynalnego naruszenia przepisów. Gdyby ustawodawca przewidywał sankcje nieważności dla decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa miejscowego, których następnie stwierdzono nieważność dałby temu wyraz w przepisach prawa. Zauważyć przy tym należy, że nawet w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, to skutkiem takiego stanu rzeczy jest możliwość żądania "tylko" wznowienia postępowania, a nie stwierdzenie nieważności decyzji (art. 145a KPA)." Jednocześnie w wyroku z 7 czerwca 2016 r., II SA/Kr 367/16, WSA w Krakowie wskazał: "Jak podkreśla się w literaturze, ustawodawca nie przewidział precyzyjnie, w jakiej formie owo "wzruszenie" może nastąpić. Jednak wskazuje się, że w takiej sytuacji nie będzie możliwe zastosowanie instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, analogicznie jak w przypadku skutków orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ wznowienie postępowania jest możliwe tylko w przypadkach enumeratywnie wymienionych w art. 145 i 145a k.p.a." Sąd orzekający w sprawie podziela również stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 8 marca 2022 r., VII SA/Wa 2327/21, LEX nr 3335266, cyt. "Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym odnoszącym się do skutków stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ważność pozwolenia na budowę ugruntowane jest stanowisko, że nie można stosować sankcji nieważności do decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd lub organ nadzoru w późniejszej dacie, albowiem brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ decyzji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 278/12, wyrok NSA z 29 czerwca 2012, sygn. akt I, OSK 613/11, wyrok WSA w Krakowie z 29 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1020/09). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16, wskazał, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji (por, wyrok NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15, wyrok NSA z 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15). dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15 - LEX nr 2228008; z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15 - LEX nr 2189778; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12 - LEX nr 1575604; z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16; z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 613/11 - CBOSA; z dnia 26 stycznia 2009 r" sygn. akt II OSK 1598/08 - LEX nr 515996)". Skoro zatem na dzień wydania decyzji Starosty [...] z [...] marca 2021 r., nr [...] , znak: [...] , powyższy wyrok WSA w Gdańsku nie był prawomocny, nie można zarzucać, że organ stopnia podstawowego uwzględnił ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z [...] 2016 r. i w oparciu o te ustalenia wydał kontrolowaną decyzję. Należy też zdaniem Sądu, podzielić ocenę organu odwoławczego, że kwestionowane w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcie Starosty, nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa, ani nie jest obarczone pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była trwale niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.