VII SA/Wa 1850/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę 1. Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") decyzją z [...] grudnia 2018 r. (znak: [...]), działając na podstawie art. 145 § 1, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku S. D. (dalej: "Skarżący"), dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] października 2003 r. (znak: [...]), utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] lipca 2003 r. (znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. T. i A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z przebudową przyłącza gazowego, wewnętrzną instalacją gazową, c.o. i elektryczną oraz na docieplenie zewnętrzne budynku na działce nr ew. [...] położonej przy ul. B. [...] w S.- odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] października 2003 r. (znak: [...]) z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Wojewoda omówił stan faktyczny i prawny sprawy. Starosta [...] decyzją z [...] lipca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. i A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z przebudową przyłącza gazowego, wewnętrzną instalacja gazową, c.o. i elektryczną oraz na docieplenie zewnętrzne budynku, na działce nr ew. [...] położonej przy ul. B. [...] w S. Po odwołaniu S. D. od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z [...] października 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] lipca 2003 r. Skarga na decyzję Starosty z [...] października 2003 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 17 września 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 2798/03). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...] sierpnia 2008 r. (znak: [...]) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z [...] października 2003 r., a następnie decyzją z [...] października 2008 r. utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję w I instancji. Skarga na decyzję GINB wydaną w II instancji, złożona przez S. D., została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2103/08). Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku S. D., odmówił decyzją z [...] września 2009 r. (znak: [...]) wznowienia postępowania w sprawie zakończonej swoją ostateczną decyzją z [...] października 2003 r. Decyzją GINB z [...]listopada 2009 r. (znak: [...]) uchylono w całości decyzję Wojewody z [...] września 2009 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Prawomocnym wyrokiem z 17 marca 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa 64/10) WSA w Warszawie oddalił skargę D. i A. T. na decyzję GINB z [...] listopada 2009 r. (znak: [...]). Po ponownym rozpatrzeniu wniosku S. D. z [...] lutego 2007 r., Wojewoda decyzją z [...] lipca 2010 r. (znak: [...]) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody z [...] października 2003 r. Decyzja wydana w I instancji została utrzymana w mocy decyzją GINB z [...] października 2010 r. (znak: [...]). Prawomocnym wyrokiem z 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 15/11) WSA w Warszawie oddalił skargę S. D. na decyzję GINB. Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku S. D. z 18 lipca 2011 r. o wznowienie postępowania, postanowieniem (znak: [...]) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej swoją ostateczną decyzją z [...] października 2003 r. Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowienie wydane w I instancji zostało utrzymane w mocy przez GINB postanowieniem z [...] listopada 2011 r. (znak: [...]). WSA w Warszawie wyrokiem z 22 maja 2012 r. (sygn. akt VII SA/Wa 117/12) oddalił skargę S. D. na postanowienie GINB wydane w II instancji. Wojewoda decyzją z [...] lipca 2019 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] maja 2018 r. (znak: [...]) odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty z [...] lipca 2003 r. WSA w Kielcach wyrokiem z 25 października 2018 r. (sygn. akt II SA/Ke 589/18) oddalił skargę S. D. na decyzję Wojewody wydaną w II instancji. W dniu 24 sierpnia 2018 r. S. D. złożył do Wojewody wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] października 2003 r. Odpowiadając na wezwanie organu wskazał, że podstawę żądania stanowi art. 145 § 1, § 2, § 3 k.p.a., a terminem, w jakim dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jest wydanie decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej: "L. WINB") z [...] sierpnia 2018 r. (znak: [...]) dotyczącej uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB", "Inspektor Powiatowy") z [...] maja 2018 r. (znak: [...]), którą to odmówiono wydania nakazu rozbiórki prowadzonej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce przy ul. B. [...] w S.(nr ew. [...]). L. WINB w powyższej decyzji stwierdził, że decyzja Inspektora Powiatowego została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda postanowieniem z [...] października 2018 r. (znak: [...]) wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z [...] października 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z [...] lipca 2003 r. Organ I instancji przedstawił instytucję wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną, przytaczając art. 145 § 1 k.p.a. Wskazując na art. 149 § 1 k.p.a., przedstawiono formalne przesłanki, które muszą być łącznie spełnione celem wydania postanowienie o wznowieniu postępowania. Podkreślono, że podstawą wznowienia postępowania określoną w uzupełnieniu wniosku złożonego przez S. D. w dniu 24 sierpnia 2018 r. do Wojewody, była decyzja [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r, otrzymana przez stronę w dniu 5 września 2018 r. Organ I instancji przedstawił, że wg. S. D. w przedmiotowej sprawie zachodzą łącznie wszystkie przesłanki przyczyn wznowienia enumeratywnie wyliczone w art. 145 § 1 k.p.a. Po pierwsze, organ I instancji wykluczył istnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Przytoczono, że wznowienie postępowania na tej podstawie jest dopuszczalne jedynie przy spełnieniu warunków z art. 145 § 2 i 3 k.p.a., a w przytoczonej sprawie nie występuje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo powstanie szkody dla interesu społecznego. Nie odnaleziono również przymiotu oczywistości faktu sfałszowania dowodu oraz nie stwierdzono, by postępowanie przed sądem lub innym organem w tych sprawach nie mogło zostać wszczęte z uwagi na upływ terminu przedawnienia lub z powodu innych prawnych przeszkód. Ponadto Wojewoda wskazał, że S. D. nie przytoczył dowodów uprawdopodabniających zarzut fałszerstwa dowodów w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie decyzja nie została wydana w wyniku przestępstwa. Wojewoda wskazał, że nie został spełniony żaden z prawnych warunków, stanowiący o wydaniu decyzji w wyniku przestępstwa, a ponadto poinformował, że S. D. we wniosku o wznowienie postępowania nie określił, w wyniku jakiego przestępstwa wydana została decyzja Wojewody z [...] października 2003 r. Przytaczając przyczynę wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podkreślono, że S. D. jako strona postępowania w przedmiotowej sprawie miał możliwość uczestnictwa we wszystkich stadiach postępowania, a w zawiadomieniach go przez organy administracji publicznej nie stwierdzono uchybień. Wskazując na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wojewoda stwierdził, że przyczyną wznowienia postępowania omawianej sprawie nie może być wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi wydającemu decyzję, a w szczególności nie jest nią, wskazana we wniosku przez S. D. decyzja [...] WINB, gdyż informacje w niej zawarte nie maja związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ podkreślił, że nie zachodzą również w przedmiotowej sprawie przyczyny wznowienia postępowania administracyjnego wskazane w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Wojewoda objaśnił z jakich powodów nieuzasadnione jest żądanie wznowienia postępowania administracyjnego z powodu wydania decyzji w oparciu o inną decyzją lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. 2. Pismem z 4 stycznia 2019 r. S. D. złożył odwołanie od decyzji Wojewody z [...] grudnia 2018 r. Podniósł, że istnieją podstawy do uchylenia decyzji Wojewody z [...] października 2003 r. Zaznaczył, że organ I instancji oparł się w zaskarżonej decyzji tylko na art. 145 § 1 k.p.a., całkowicie pomijając przepisy § 2 oraz § 3 powołanego artykułu. Wskazał również, że decyzja z [...] października 2003 r. została wydana na podstawie sfałszowanych dokumentów i dowodów, wymieniając w uzasadnieniu odwołania szereg czynności, pism oraz decyzji, której jego zdaniem potwierdzały przedstawiony zarzut. Wniesiono o uchylenie decyzji Wojewody wydanej w I instancji. S. D. podniósł również, że rozbudowa budynku mieszkalnego była niezgodna z obowiązującym w 2003 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 3. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. (znak [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji", "GINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S. D. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. GINB objaśnił prawne aspekty postępowania wznowieniowego i przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych w tym zakresie. Analizując przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a., wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania. Organ odwoławczy uznał również za bezzasadny zarzut S. D., wedle którego Wojewoda odniósł się w swojej decyzji wyłącznie do art. 145 § 1 k.p.a., a pominął § 2 oraz § 3 tego przepisu. Wskazano również, że decyzja Wojewody z [...] października 2003 r., stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania wznowieniowego nie została wydana w oparciu o decyzję [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r., co zostało podniesione w odwołaniu przez S. D. 4. Pismem z 22 lipca 2019 r., S. D. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję GINB z [...] czerwca 2019 r., żądając jej uchylenia oraz wznowienia postępowania przez Wojewodę, na podstawie art. 145 § 1, § 2 oraz § 3 k.p.a. Za kluczową podstawę do wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. oraz art. 145 § 2 i § 3 k.p.a. Skarżący podkreślił, że decyzja z 10 lipca 2001 r. została uchylona przez WSA w Krakowie. Wskazał, że nie została ona wydana zgodnie z art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. Narusza także art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podniesiono, że powyższa decyzja z 2001 r. jest ściśle związana z zaskarżoną decyzją. Skarżący podnosił również, że w przedmiotowym postępowaniu wielokrotnie fałszowano dowody. Wymienił szereg czynności, decyzji, oraz dokumentów, które w jego opinii stanowią o prawdziwości tego twierdzenia. 5. Odpowiadając na skargę S. D., organ II instancji wniósł o jej oddalenie. GINB zaznaczył również, że zarzuty zawarte w skardze są powtórzeniem stanowiska Skarżącego, przedstawionego odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji przez Wojewodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy zasadnie organy w tzw. postępowaniu wznowieniowym odmówiły uchylenia decyzji Wojewody [...] z [...] października 2003 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] lipca 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. T. i A. T. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z przebudową przyłącza gazowego, wewnętrzną instalacją gazową, c.o. i elektryczną oraz na docieplenie zewnętrzne budynku na działce nr ew. [...] położonej przy ul. B. [...] w S. W analizowanej sprawie Wojewoda [...] postanowieniem z [...] października 2018 r. wznowił (na wniosek S. D.) postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z [...] października 2003 r. Podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania stanowiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Przypomnieć należy, że w odniesieniu do wznowienia postępowania – potencjalna wada dotyczyć może sposobu podejmowania decyzji, a zatem wadą może być dotknięte samo postępowanie, czyli warunki powstania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1063/18). Skarżący ponadto wskazał, że okolicznością stanowiącą podstawę wznowienia postepowania jest dodatkowo decyzja [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r., która uchyliła decyzję PINB w S. z [...] maja 2018 r. (odmawiającą wydania nakazu rozbiórki prowadzonej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] przy ul. B. [...] w S.) i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem Skarżącego, skoro w niniejszej sprawie nie ma pozwolenia na budowę, to należy nakazać rozbiórkę budynku, który powstał bez wymaganych dokumentów. Zdaniem organów, w niniejszej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek uzasadniających wznowienie postepowania a decyzja Wojewody z [...] października 2003 r. nie została podjęta w oparciu o decyzję [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r. Decyzja [...] WINB nie kwestionowała również istnienia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji (jak niesłusznie zauważa Skarżący) lecz zarzucała organowi wydanie decyzji z zastosowaniem błędnej podstawy prawnej (art. 48 ust. 1 p.b. a nie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b.). Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie Skarżącemu. Zatem wszelkie zarzuty zawarte w skardze należało uznać za bezzasadne. 2. Przypomnieć należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonego decyzją ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. Wszczynając postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego (z urzędu lub na wniosek) w pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w I instancji bada, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Spełnienie wskazanego wymogu skutkuje wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w drugiej fazie stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a. – por. wyrok WSA w Krakowie z 7 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1187/19). Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie wielokrotnie sądy administracyjne oddalały skargi Skarżącego inicjującego postępowania w różnych trybach (tzw. nieważnościowym, tzw. wznowieniowym, w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, czy też wygaśnięcia decyzji – por. wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 117/12; wyrok WSA w Kielcach z 25 października 2018 r., sygn. akt II Sa/Ke 589/18; wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 64/10; wyrok WSA w Krakowie z 17 września 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 2798/03; wyrok WSA w Warszawie z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/11; wyrok WSA w Warszawie z 20 marca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 2103/08). Sąd w pełni podziela zawarte we wskazanych wyrokach ustalenia faktyczne i prawne. Organy w sposób klarowny wskazały, że w analizowanej sprawie nie zachodzi żadna z możliwych przesłanek umożliwiająca wznowienie postępowania administracyjnego. Sąd w pełni podziela te ustalenia, gdyż: - Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokumenty w oparciu, o które wydano decyzję Wojewody z [...] października 2003 r., były sfałszowane (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.; nie wystąpiły w sprawie również wyjątki wskazane w art. 145 § 2 k.p.a.); warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania, w razie zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ; nie może tego dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 607/18); - Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że decyzja Wojewody z [...] października 2003 r. została wydana w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.; nie wystąpiły w sprawie również wyjątki wskazane w art. 145 § 2 k.p.a.); - z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby decyzja Wojewody z [...] października 2003 r (oraz decyzja Starosty z [...] lipca 2003 r.) zostały wydane przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu; jednoczenie Skarżący nie wykazał, aby którykolwiek z pracowników wydających decyzje podlegał wyłączeniu (art. 145 §1 pkt 3 k.p.a.); - Skarżący jako strona brał czynny udział w postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] października 2003 r. (nie zaszła zatem przesłanka z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.); - w sprawie nie zaszła również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż wydanie decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r. nie jest ,,nową okolicznością faktyczną ani "nowym dowodem" (w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.); aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki konieczne jest istnienie ,,nowej okoliczności" lub "nowego dowodu" (w rozpatrywanej sprawie decyzji [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r.) w dniu wydania decyzji ostatecznej; jeżeli jednak okoliczność ujawniła się po wydaniu ostatecznej decyzji (a taka sytuacja wystąpiła w analizowanej sprawie), to nie stanowi ona podstawy do wznowienia postepowania; warunkiem wznowienia postępowania jest to, aby nowa okoliczność istniała w dniu wydania decyli oraz nie była znana organowi, który wydal decyzję; uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy oraz: a) są nowe; b) istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie były znane organowi, który wydał decyzję; jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwym jest uchylenie decyzji ostatecznej (a contrario - jej uchylenie jest działaniem niezgodnym z prawem – por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 października 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 642/19); taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie; - zasadnie organy oceniły, że w sposób oczywisty w sprawie nie zaszła również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.; - Skarżący wskazał, że WSA w Krakowie wyrokiem z 23 czerwca 2005 r. (sygn. akt ll Sa/Kr 3030//01) uchylił decyzję SKO w K. z [...] września 2001 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] lipca 2001 r., ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego i przebudowie przyłącza gazowego na działce przy ul. B. [...] w S.; przesłanka ta (z art. 145 §1 pkt 8 k.p.a.) była już jednak podnoszona przez Skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym a WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt Vll SA/Wa 15/11) oddalił skargę na decyzje GINB z [...] października 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r., odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] października 2003 r.; zasadnie organy wskazały również, że decyzja Wojewody [...] z [...] października 2003 r., stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania wznowieniowego nie została wydana w oparciu o decyzję [...] WINB z [...] sierpnia 2018 r. (nie zaszła zatem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.); zastosowanie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wymaga najpierw wykazania, że decyzja, którą zamierza się uchylić, pozostawała w pewnym związku z określonym, innym rozstrzygnięciem; więź ta wyraża się zarazem w sekwencji działań prawnych, podjętych przez organy administracji publicznej, polegającej na tym, że treść konkretnej decyzji zależy od innej decyzji lub innego orzeczenia, bez których nie mogłaby być wydana (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 789/19). 3. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.