VII SA/Wa 1889/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Mirosław Montowski Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) asesor WSA Iwona Ścieszka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] znak [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "organ", "RDN") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742, dalej: "p.s.w.n."), po rozpatrzeniu wniosku P[...] G[...] (dalej: "skarżący" "Kandydat") o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z [...] nr [...]. W uzasadnieniu decyzji RDN przedstawiła następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Skarżący pismem z 17 lutego 2022 r. zwrócił się do RDN z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] znak [...] odmawiającą mu wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości. W odwołaniu prowadzi polemikę ze stanowiskiem RDN zawartym w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji. RDN decyzją z [...] utrzymała w mocy własną decyzję z [...] nr [...] odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr hab. P[...] G [...] tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości. Na tą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 stycznia 2023 r. wydanym w sprawie pod sygn. akt II SA/Wa 1464/22 uchylił ww. decyzję RDN z [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z [...]nr [...]. W wytycznych dla organu Sąd wskazał: "Rozpatrując sprawę ponownie, organ weźmie pod uwagę wywody prawne Sądu, rozważy zasadność zasięgnięcia opinii recenzentów (art. 228 ust. 8 p.s.w.n.), dokona wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia kandydata do objętego wnioskiem tytułu". Niniejsza decyzja stanowi więc ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją RDN z [...] Zespół Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej po zapoznaniu się z wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w głosowaniu tajnym wypowiedział się ostatecznie za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, której dotyczy wniosek (wynik głosowania: za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji - 17 głosów, przeciw - 6 głosów, wstrzymujących się - 8 głosów). Prezydium Rady Doskonałości Naukowej, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu w rozpatrywanej sprawie postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględniać wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję RDN (wynik głosowania: za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały - 13 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Ponownie rozpatrując sprawę organ doszedł do tych samych konkluzji, co w postępowaniu । instancyjnym. Przytoczył art. 227 p.s.w.n. i wskazał, że już sam brak możliwości spełnienia jakiejkolwiek przesłanki określonej w art. 227 p.s.w.n. eliminuje możliwość podjęcia pozytywnej decyzji o wystąpieniu do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o nadanie Kandydatowi tytułu profesora. Zaznaczył, że w przedmiotowym postępowaniu dokonał ponownej wnikliwej analizy całego materiału dowodowego w tym wszystkich 5 recenzji z postępowania I instancyjnego oraz kolejnych 5 recenzji przygotowanych w przedmiotowym postępowaniu odwoławczym oraz argumentów przedstawionych przez Kandydata we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, że wnioskiem z 28 września 2020 r. skarżący wystąpił o nadanie tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplina nauki o zarządzaniu. Za najważniejsze osiągnięcie w postępowaniu o tytuł Kandydat wskazał monografię "Perspektywa jakości w szkolnictwie wyższym. O modelu QualHE", PWE, Warszawa 2020. Pozostała aktywność Kandydata: 2 autorskie monografie, 6 monografii współautorskich, 47 rozdziałów w pracach zbiorowych. Artykuły w większości opublikowane w pracach naukowych polskich uczelni, można też znaleźć prace o ogólnokrajowym lub międzynarodowym zasięgu. RDN powołała w I instancji 5 recenzentów: prof. Ł[...] S[...], prof. R[...] K[...], prof. T[...] W[...], prof. M[...] L[...], prof. A[...] S[...]. Prof. W[...] Istotny i liczący się wkład Kandydata w rozwój nauk o zarządzaniu i jakości. Bardzo dobra ocena monografii, zwłaszcza sposób i kompletność ujęcia tematu oraz pełna realizacja celów. Osiągnięcia naukowe Kandydata bardzo dobrze spełniają warunki określone w art. 227 (...). Przedstawienie Kandydata do tytułu profesora jest uzasadnione. Prof. S[...]: Dorobek Kandydata spełnia podstawowe kryteria i formalne wymogi, pozwalające na uzyskanie tytułu profesora określone w art. 227 (...). Kandydat opublikował dzieło, które może być uznane za wybitne osiągnięcie. Prof. S[...]: Tematyka (książki profesorskiej) jest ważnym nurtem naukowo-badawczym i stanowi podstawę awansu naukowego. Całokształt dorobku czyni zadość wymogom ustawowym o nadaniu tytułu profesora. Prof. K[...]: Postawę i osiągnięcia Kandydata należy uznać za wybitne. Przedstawienie skarżącego do tytułu jest jednoznacznie uzasadnione. Prof. L[...]: Niedostatki warsztatu naukowego i naukowo-badawczego, brak opracowania koncepcji teoretyczno-metodycznej podporządkowanej rozwiązaniu przyjętego problemu badawczego, brak rozwiązania problemu naukowego, omówienie tytułowego modelu na trzech stronach, co nie spełnia głównego celu monografii; brak wiedzy określania struktury monografii, narracja odległa od prac naukowych, niespójność omawiania wątków teoretycznych, słaba znajomość teorii. Osiągnięcie naukowe nie odpowiada ustawowym wymogom stawianym w procedurze o nadanie tytułu profesora. Pismem z 17 lutego 2022 r. skarżący składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kandydat argumentuje, że uzasadnienie decyzji RDN jest ukształtowane na podstawie jednej opinii negatywnej, a nie czterech pozostałych; że RDN w uzasadnieniu pisze, iż "przyjęła argumenty wskazane w tej recenzji za własne". Kandydat nie zgadza się ze stwierdzeniami w recenzji prof. L[...] i w związku z tym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedstawia "nieprawdziwość obrazu (...) dokonań jaki przedstawił prof. L[...]". Kandydat uważa, że w uzasadnieniu RDN brak jest przekonywującej odpowiedzi na pytanie dotyczące "uzasadnienia dlaczego dano wiarę jednej negatywnej recenzji". Ponownie rozpatrując sprawę organ powołał kolejnych 5 recenzentów: prof. dr hab. C[...] Z[...] (Uniwersytet Ekonomiczny we W[...]) - P, prof. dr hab. J[...] W[...] (Uniwersytet Ekonomiczny w K[...]) - P, prof. dr hab. B[...] A[...] G[...] (U[...] W[...]) - N, prof. dr hab. J[...] A[...] S[...] (Uniwersytet Ekonomiczny w K[...]) - N, prof. dr hab. D[...] J[...] (Akademia [...] w W[...]) - N. Trzy recenzje są dla Kandydata negatywne a dwie pozytywne. RDN wyjaśniła, że wbrew zarzutom skarżącego się zawartym w jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy — w I instancyjnej decyzji RDN jasno i konkretnie wskazano dlaczego negatywna recenzja miała istotny wpływ na wydaną negatywną decyzję I instancyjną. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano: "Po zapoznaniu się z argumentami zawartymi w recenzjach z konkluzją pozytywną, Rada Doskonałości Naukowej przychyliła się do obszernej i szczegółowej opinii prof. M[...] L[...] która jest jednoznacznie negatywna i przyjęła argumenty wskazane w tej recenzji za własne przy głosowaniu w niniejszej sprawie. W ocenie Rady Doskonałości Naukowej recenzja prof. dr hab. M[...] L[...] jest najbardziej wnikliwa. Recenzent nie przyjmuje dorobku Kandydata, wskazując, że nie spełnia on wymagań ustawy. W swojej recenzji prof. M[...] L[...] zawarł: "Reasumując mogę z pełnym przekonaniem stwierdzić, że pomimo tego, że autor potwierdza w swych rozważaniach przedstawionych w monografii wskazanej, jako najważniejsze osiągnięcie bardzo wiedzę zarówno zarządzania jakością jak i sektora szkół wyższych, opartą na szerokiej i reprezentatywnej literaturze przedmiotu, to nie równoważy to istotnych braków w jego warsztacie naukowo-badawczym. Dostrzegam, a to wynika z opisanego wyżej toku postępowania naukowego, brak ścisłości naukowej w prowadzonych przez autora rozważaniach zarówno teoretycznych jak i metodycznych. Wszystko to potwierdza zarówno brak wiedzy z zakresu teorii nauk o zarządzaniu i jakości i metodologii tej dyscypliny naukowej, jak i umiejętności rozwiązywania problemów naukowych z tego zakresu i składa się na nie wypełnia standardów pracy naukowej. Dokonując wskazanej przez Wnioskodawcę monografii pt. "Perspektywa jakości w szkolnictwie - o modelu QualHE" stwierdzam jednoznacznie, że nie odpowiada ona ustawowym wymogom stawianym w procedurze o nadanie tytułu profesora szczególnie tym, które dotyczą spełnienia warunku określonego w art. 227 ust 1 lit a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce." W ocenie Recenzenta taka ocena jest skutkiem: (1) Nie rozwiązania podjętego w monografii problemu naukowego, (2) Słabego warsztatu naukowego i naukowo-badawczego Wnioskodawcy, (3) Słabej znajomość teorii nauk o zarządzaniu i jakości, na co składają się uproszczenia czy błędy w omawianych problemach naukowcach dotyczących teorii tej dyscypliny naukowej. Ponadto Recenzent w swojej opinii zawarł: "Reasumując cząstkowe oceny dotyczące publikacji prac naukowych Wnioskodawcy oraz tego, czy odgrywał wiodącą rolę w ramach powstawania współautorskich prac naukowych, stwierdzam, że moja ocena jest jednoznacznie negatywna" dodał również "Podsumowując przedstawione wyżej oceny cząstkowe dotyczące pozostałego dorobku naukowego Wnioskodawcy stwierdzam, że nie odpowiadają one ustawowym wymogom stawianym w procedurze o nadanie tytułu szczególnie tym, które dotyczą spełnienia warunku określonego w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce. RDN zauważyła, że recenzent prof. dr hab. M[...]L[...]ocenił natomiast pozytywnie udział Kandydata w pracach zespołów badawczych krajowych lub zagranicznych lub w zakresie odbytych staży naukowcy w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzonych badaniach naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Organ wskazał, że w konkluzji swojej recenzji prof. dr hab. M[...] L[...] stwierdził że: "Działając odpowiednio do ustawowych wymogów stawianych w procedurze o nadanie tytułu profesora, szczególnie tym, które dotyczą spełnienia warunków określonych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Nauce, stwierdzam, że uznaję przedstawienie Wnioskodawcy do tytułu profesora za nieuzasadnione." RDN uznała tę opinię za własną i stoi na stanowisku, iż dorobek naukowy Kandydata nie nosi znamion wybitności. Jednocześnie wskazała, że podjęła decyzję nie tylko na podstawie uzyskanych w sprawie recenzji, ale także w wyniku zapoznania się z dorobkiem Kandydata załączonym do wniosku. Dalej organ wyjaśnił, że recenzenci powołani na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jednoznacznie wskazali w swoich recenzjach: 1) Prof. dr hab. B[...] G[...] "Moim zdaniem, oceniając kluczowy w postępowaniu profesorskim naukowy element dorobku trzeba stwierdzić, że nie ma w tym dorobku elementów, które można uznać za wybitne: przekraczające wymogi stawiane kandydatom do stopnia doktora habilitowanego, wykazujące ponadprzeciętny i nowatorski wkład w rozwój nauki w Polsce i/lub na świecić, charakteryzujące się wyróżniającym warsztatem badawczym. Strategia publikacyjna kandydata w połączeniu z merytorycznym ładunkiem dorobku skłania do stwierdzenia, że o ile wkład Kandydata w rozpowszechnianie wiedzy o jakości jest znaczący, o tyle jego wkład w rozwój koncepcji naukowych w tym obszarze jest znacznie mniej widoczny. Uważam, że Kandydat ma energię i potencjał pozwalający na stworzenie dzieł wybitnych pod względem naukowym - jednak ten potencjał nie został jak do tej pory, o czym świadczy dokumentacja - wykorzystany. Obecnie nie ma podstaw do stwierdzenia, iż Kandydat spełnia łącznie przesłanki określone w art. 227 ust. 1 pkt. 1." 2) Prof. dr hab. D[...] J[...] "Moim zdaniem, nie można obecnie mówić o znaczących osiągnięciach naukowych doktora habilitowanego P[...] G[...] w kontekście wymienionego przepisu. Jego dorobek naukowy jest prawie niewidoczny w środowisku akademickim, zarówno na poziomie krajowym jak i międzynarodowym. Co więcej, moim zdaniem, nie wniósł on jeszcze istotnego wkładu do dyscypliny nauki, co omówiłem w poprzednim fragmencie - nie można mówić o wybitnych osiągnięciach naukowych krajowych lub zagranicznych. W analizie jakościowej również trudno jest określić, co mogłoby stanowić ten istotny wkład - wskazane w autoreferacie teksty nie spełniają, moim zdaniem, tego kryterium. Również wskazana monografia, która w założeniu ma stanowić najważniejsze osiągnięcie naukowe, nie ma takiego charakteru, choć niewątpliwie stanowi dowód zarówno erudycji Autora, jak i kompetencji z zakresu problematyki zarządzania jakością, w szczególności w jego aspektach praktycznych. Dlatego uważam, że wniosek o przyznanie tytułu naukowego jest niezasadny". 3) Prof. dr hab. J[...] S[...] "Zawartość książki nie stanowi wybitnego osiągnięcia naukowego. Kandydat w monografii nie zrealizował kompletu założonych celów, strona metodyczna jest niejasna i budzi szereg zastrzeżeń. Nawet, gdyby uznać, że ma w określonym stopniu walory aplikacyjne, to w zakresie walorów naukowych takowych, szczególne na poziomie "wybitnym" nie posiada. Posiada natomiast mankamenty: jest nieprecyzyjna na poziomie definicyjnym, czyli brak w niej prób "klarowania pojęć" (jak o procesie precyzowania definicji pisał T. K[...] ) co utrudnia intersubiektywną komunikowalność, nie przestrzega norm naukowości, które stanowią ważny składnik kultury (podobnie jak normy etyczne i estetyczne) i jako takie są przedmiotem zainteresowania socjologii nauki, dla której są czymś "realnym" o tyle, o ile są uznawane za "obowiązujące" przez społeczność uczonych. Metodologia nauk musi jednak traktować owe normy jako obowiązujące absolutnie, bez względu na to, co "ludzie nauki" faktycznie robią i co myślą o tym co robią i mogą robić. Wreszcie nie spełnia wymogu intersubiektywnej uzasadnialności, przewidującej stosowanie procedur badawczych, które umożliwiają przeprowadzenie identycznych badań przez kogoś innego". 4) Prof. dr hab. J[...] W[...] "Autor postawił w monografii wiele ważnych pytań, na część z nich udziela autorskiej odpowiedzi, część może być, i z pewnością będzie przedmiotem debaty w środowisku w aspekcie formalnie, normatywnie i pragmatycznie rozumianej kultury kształcenia akademickiego. Ważnym impulsem do takiej debaty jest, w moim przekonaniu, monografia P. G[...]. W świetle lektury uważam, że praca ta spełnia wymagania ustawy (kryterium w art. 227 ust. 1 punkt a.) - nosząc charakter wybitnego osiągnięcia naukowego w skali krajowej". 5) Prof. dr hab. C[...] Z[...] "Walory monografii wskazane przez Kandydata jako najważniejsze Jego dzieło naukowe zdecydowanie przewyższają niedociągnięcia i mankamenty wskazane powyżej przeze mnie w jej ocenie. Według mojej oceny opracowanie to można uznać za wybitne osiągniecie naukowe". RDN przychylił się do 3 negatywnych recenzji wydanych w postępowaniu profesorskim skarżącego. Dorobek Kandydata nie nosi znamion wybitności. Przedstawiona do oceny monografia, a także inne osiągnięcia naukowe Kandydata, nie mają znamion wybitności (w skali krajowej lub zagranicznej), nie są one dziełami ponadprzeciętnymi koncepcyjnie, merytorycznie, czy metodycznie, wywierającymi wpływ na dyscyplinę nauki o zarządzaniu i jakości i jej dalszy rozwój. Osiągnięcia mają znaczący potencjał popularyzacji wiedzy dotyczącej zarządzania jakością, nie są jednak ponadprzeciętne pod względem merytorycznym. Drugi wymóg, dotyczący pracy w zespołach badawczych lub prowadzenia badań naukowych, lub odbycia staży w instytucjach naukowych został przez Kandydata spełniony. W szczególności Kandydat odbył staże w instytucjach naukowych, pracował w zespołach badawczych i kierował projektami finansowanymi w drodze konkursowej. W związku z tym, że ustawodawca określa, iż wskazane wymogi należy spełnić łącznie, RDN stwierdziła, że wymogi ustawowe nie zostały spełnione i wyraziła negatywną opinię na temat wniosku kandydata o nadanie tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości. W postępowaniu odwoławczym skarżący postawił zarzut, że nowo wyznaczeniu recenzenci mają niepełne kompetencje, gdyż nie reprezentują oni subdyscypliny nauki o jakości; wskazał też na aspekt etyczny tej sprawy wywodząc, że można oceniać "wybitności" dokonań z danego obszaru, gdy nie jest się specjalistą w danym obszarze. RDN przytoczyła art. 229 ust. 1 p.s.w.n. i wskazała, że wyrażenie "z danej dziedziny" użyte w tym przepisie należy odnosić nie do dziedziny wskazanej przez Kandydata we wniosku a do dziedziny z zakresu jakiej Kandydat ma dorobek naukowy. Inna interpretacja tego przepisu nie pozwalałaby organowi na ocenę interdyscyplinarnych dorobków naukowych, a więc nie pozwalałaby zebrać w sposób prawidłowy materiału dowodowego w sprawie i rzetelnie ustalić stan faktyczny sprawy. Organ wskazał, że recenzenci wylosowani do oceny dorobku naukowego Kandydata mają tytuł naukowy w dziedzinie odnoszącej się do dziedziny Kandydata. Zgodnie z przepisami tytuły profesora można nadawać w dziedzinach bez wskazywania dyscypliny. Odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ( w związku z niezgodnością ze stanem faktycznym co do ulokowania publikacji Kandydata) organ wskazał, że publikacje skarżącego lokowane są głównie w wydawnictwach polskich uczelni, czasopiśmie "Problemy Jakości", a także, że zdarzają się publikacje w międzynarodowych materiałach konferencyjnych, anglojęzyczne teksty o zasięgu ogólnopolskim czy ponadnarodowym (Journal of Management and Finance, wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego). Zdaniem organu, nie zmienia to jednak faktu, że większość to publikacje w pracach naukowych polskich uczelni. Odnosząc się do zarzutu braku "wnikliwości recenzji", na której RDN oparła negatywną opinię, organ zauważył, że stanowi on w gruncie rzeczy polemikę z recenzją prof. L[...] wykazując, że odnosi się ona tylko do książki profesorskiej, nie dostrzega zaś istotnych komentarzy i eksponowanych kluczowych wątków w treści książki. Organ przy tym podkreślił, że oczywiście Kandydat ma prawo do takiego odbioru recenzji. Jednocześnie zauważył, że na etapie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy RDN powołała kolejnych recenzentów, którzy dokonali oceny dorobku naukowego Kandydata oraz, że trzy z nich są negatywne. Odnosząc się do zarzutu krzywdzącego stosowania dyskredytujących określeń ("brak wiedzy z zakresu teorii nauk o zarządzaniu, (...) metodologii dyscypliny, (...) nie wypełnia standardów pracy naukowej" organ zaznaczył, że recenzent uzasadnił swoje oceny, wyjaśniając: "(...) Niedostatki warsztatu naukowego i naukowo-badawczego, brak opracowania koncepcji teoretyczno-metodycznej podporządkowanej rozwiązaniu przyjętego problemu badawczego, brak rozwiązania problemu naukowego, omówienie tytułowego modelu na trzech stronach, co nie spełnia głównego celu monografii; brak wiedzy określania struktury monografii, narracja odległa od prac naukowych, niespójność omawiania wątków teoretycznych, słaba znajomość teorii wyrażona m. in. uproszczeniach, i błędach w omawianych problemach naukowych dotyczących teorii dyscypliny". Odnosząc się do zarzutu braku konsekwencji w zakresie oceny poziomu kompetencji, tj. że recenzent ocenił pozytywnie udział Kandydata w pracach zespołów badawczych, a jednocześnie wskazał na uchybienia metodyczne w tzw. "książce profesorskiej", pozytywnie oceniając fakt kierowania przez Kandydata projektami badawczymi, bez szczegółowej oceny merytorycznej projektów, organ podniósł, że taka konstrukcja treści recenzji nie wyklucza współistnienia tych dwóch ocen. Dalej organ wskazał, że skarżący prowadzi w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy obszerną polemikę z recenzją prof. L[...] oraz przedstawia swoje punkty widzenia, zaś na krytykę zawartą w recenzji odpowiada za pomocą komentarzy, wskazując, co jego zdaniem dokładnie omówił czy wskazał, a czego recenzent nie uznał. Zdaniem Kandydata analiza recenzji prof. L[...] dowodzi, że recenzent oprócz mankamentów wskazuje też walory dorobku, używając takich ocen, jak: "Interesujące" (s. 5), "dobra znajomość problemów jakości", "duża znajomość specyfiki zarządzania szkołami wyższymi", (s. 7). Dlatego zdaniem organu nie można przyjąć, że recenzja jest jednostronna. Mimo uwag Kandydata, recenzent ocenił także całość dorobku naukowego, nie tylko "książkę profesorską". Wskazał m. in. na akceptowalną ocenę ilościową dorobku, ale niską ocenę jakościową, słaby poziom umiędzynarodowienia, małą rozpoznawalność Kandydata w środowisku, negatywną ocenę publikacji, ale także na pozytywne oceny dotyczące projektów, staży i kształcenia młodych kadr, recenzowania i działalności eksperckiej. Organ podkreślił, że mimo wrażenia, iż "uznał recenzję prof. L[...] za własną", nie utożsamił się z jej konkluzją wyłącznie na jej podstawie. Dyskusja na posiedzeniach dotyczyła całego zebranego materiału i wszystkich recenzji, co potwierdzają również 3 negatywne recenzje wydane w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ uznał, że za utrzymaniem w mocy decyzji I instancji przemawia szczegółowa i trafna negatywna recenzja wydana w postępowaniu I instancyjnym, z którą utożsamia się organ, stanowiąca istotne zaprzeczenie wybitności (słaby warsztat badawczy, mało naukowy charakter głównego osiągnięcia, mankamenty koncepcyjne, niezrealizowanie głównego celu pracy poprzez przedstawienie modelu o dużym stopniu ogólności) oraz 3 negatywne recenzje wydane w postępowaniu odwoławczym. Dlatego też, zdaniem RDN, Kandydat nie spełnia wymogów określonych art. 227 p.s.w.n., w zakresie dorobku naukowego. Skargę na ww. decyzję RDN z [...] złożył skarżący i domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: 1) art. 153 p.p.s.a., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1464/22, w którym wskazano, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy "organ (...), dokona wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia kandydata do objętego wnioskiem tytułu", poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego wskutek nieuwzględnienia wniosków płynących z 6 pozytywnych sporządzonych w sprawie recenzji, co stanowi naruszenie wskazań WSA w Warszawie, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby RDN wypełnił wskazania co do prowadzenia postępowania, nie doszłoby do naruszenia przepisów postępowania wpływających na błędne rozstrzygnięcie materialnoprawne; 2) art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że wyłączeniu od udziału w sprawie podlega członek organu kolegialnego, jeśli w danej sprawie brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, poprzez brak zastosowania tego przepisu, polegający na braku wyłączenia prof. K[...] J[...] i prof. S[...] C[...], tj. członków RDN, którzy nie tylko brali udział, ale także referowali członkom organu kolegialnego sprawę, co miało miejsce zarówno przy podejmowaniu decyzji RDN z [...] r. znak [...], decyzji RDN z [...] znak [...], która została wyeliminowana z obrotu prawnego na mocy wyroku WSA w Warszawie z 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1464/22, zapadłego w niniejszej sprawie, jak i zaskarżanej decyzji z [...] które to uchybienia mają istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż istnieje uzasadniona wątpliwość co do obiektywności ww. członków organu kolegialnego, skoro wcześniejsze rozstrzygnięcie wydane przez RDN wraz z udziałem i przewodnictwem ww. członków zostało wyeliminowane z obrotu prawnego wskutek złożonej przez skarżącego skargi do WSA w Warszawie; 3) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego wskutek powołania przez RDN w toku ponownego rozpatrywania sprawy recenzentów, spośród których żadna osoba nie jest specjalistą z obszaru dorobku naukowego skarżącego (tj. zarządzania jakością), skutkiem czego organ utracił możliwość wszechstronnej i rzetelnej oceny sprawy, pomimo że skarżący dwukrotnie, tj. w piśmie z 27 lipca 2023 r. oraz w piśmie z 23 lutego 2024 r. wskazywał organowi fakt, że wyznaczeni recenzenci nie są ekspertami w zakresie specjalności naukowej oraz konsekwencje wynikające z tej okoliczności, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji przedmiotowego naruszenia w sprawie zostały sporządzone negatywne recenzje przez osoby, które nie są ekspertami w obszarze specjalizacji skarżącego, przez co w istocie nie mogą ocenić przesłanki "wybitności" osiągnięcia naukowego; 4) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przez RDN w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji istotnego dla rozpatrzenia sprawy faktu, że skarżący pismami z 27 lipca 2023 r. oraz 23 lutego 2024 r. wskazał RDN zastrzeżenia względem wyboru recenzentów, na który to wniosek RDN w żaden sposób procesowo nie zareagował, jak również nie odniósł się do tej okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby organ nie pominął wskazywanego przez skarżącego uchybienia, to powinien jako dowód w sprawie wykorzystać opinie innych recenzentów, specjalizujących się w obszarze merytorycznym dorobku naukowego skarżącego; 5) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przez organ zarówno przy opisie stanu faktycznego sprawy, jak i podczas rozstrzygania co do meritum, pisma strony z 31 lipca 2023 r. (złożonego przez pełnomocnika), w którym poinformowano o zmianach w zakresie dorobku naukowego skarżącego oraz do którego dołączono suplement do wniosku awansowego, inicjującego postępowanie w sprawie, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skoro RDN nie wziął pod uwagę pełnego obrazu sprawy (pełny zakres dorobku naukowego skarżącego), to nie rozpatrzył wszechstronnie sprawy w oparciu o materiały, zgromadzone w aktach sprawy; 6) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wskutek przyjęcia przez RDN, i nie skorygowania ustalenia w toku ponownego rozpatrywania sprawy (pomimo wydania w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 26 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1464/22), krzywdzącego dla skarżącego i kontrfaktycznego stwierdzenia (powielanego następnie w toku postępowania administracyjnego), że: a) "istotne osiągnięcia pozaustawowe Kandydata" obejmują 2 monografie autorskie, 6 monografii współautorskich, 56 artykułów (samodzielnych i współautorskich), 47 rozdziałów w pracach zbiorowych" (str. 4 decyzji z [...] ), które to kontrfaktyczne stwierdzenia zostały powtórzone w ponownym rozpatrywaniu sprawy podczas posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych [...] b) "Artykuły w większości zostały opublikowane w pracach naukowych polskich uczelni, jakkolwiek można też wskazać prace opublikowane w czasopismach o ogólnokrajowym lub międzynarodowym zasięgu indeksowane w bazach Scopus, WoS" (str. 4 decyzji z [...] ) - wskazane kontrfaktyczne stwierdzenia zostały powtórzone w ponownym rozpatrywaniu sprawy podczas posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych [...], podczas gdy, jak wskazał skarżący we wniosku z 17 lutego 2022 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nadto co wynika z akt sprawy (m.in. inicjującego postępowanie wniosku skarżącego oraz dołączonych do niego dokumentów): - dorobek naukowy skarżącego obejmował 19 monografii - 8 autorskich (2 po habilitacji) i 11 współautorskich (8 po habilitacji), 95 samodzielnych i współautorskich artykułów w czasopismach (39 przed i 56 po habilitacji) oraz 70 rozdziałów w pracach zbiorowych (23 przed i 47 po habilitacji), a nadto redakcję naukową 6 monografii, - z 56 artykułów naukowych skarżącego, opublikowanych po habilitacji, 36 zostało wydanych w czasopismach o zasięgu krajowym i międzynarodowym nie związanych z "polskimi uczelniami", natomiast pozostałe 20 (zatem nie większość) były opublikowane w cenionych w środowisku czasopismach takich, jak: "Journal of Management and Finance" i "Prace i Materiały Wydziału Zarządzania Uniwersytetu G[...]" - 10 artykułów czy czasopiśmie "Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we W[...]" - 5 artykułów, - recenzja prof. T. W[...] nie ma charakteru opisowego, jest to holistyczna recenzja, dokonująca kompleksowej oceny dorobku skarżącego, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe ustalenie liczby publikacji, ich ulokowanie, jak również określenie charakteru recenzji mają istotny wpływ na ocenę dorobku naukowego skarżącego jako kandydata do tytułu profesora, w tym do oceny przyrostu dorobku naukowego po uzyskaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz mocy dowodowej recenzji prof. T. W[...]; 7) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy w recenzji prof. B[...] G[...], wskutek przyjęcia, że w pracy profesorskiej skarżącego "nie wskazano, a przede wszystkim nie uargumentowano precyzyjnie, jakie w tym obszarze (zarządzania jakością w szkolnictwie wyższym - przyp.) istnieją braki teoretyczne i luki badawcze" (str. 12 recenzji prof. B. G[...]), podczas gdy skarżący wskazał istnienie takich braków i luk wyraźnie na stronach 53, 145, 178, 183, 190, 195, 197, 205, 223, 225, 235, 254 monografii profesorskiej, określając w ten sposób m.in. postulowane cechy proponowanego przez skarżącego holistycznego modelu QualHE oraz kierunki dalszych badań, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż recenzja prof. B. G[...] była jednym z dowodów, wpływających na wydanie w sprawie rozstrzygnięcia negatywnego; 8) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego, polegającej na uwzględnieniu w rozstrzygnięciu recenzji prof. M. L[...] (powołanego w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego), pomimo, że: a) skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w złożonej w 2022 r. skardze do WSA w Warszawie obszernie wskazał wadliwość przedmiotowej recenzji oraz dlaczego recenzja ta nie powinna wpływać na wydane w sprawie rozstrzygnięcie, b) RDN wskazał w decyzji pierwszoinstnacyjnej, że przyjmuje recenzję "za własną" (str. 6 decyzji z [...] ), zaś w zaskarżanej decyzji z [...] organ jedynie gołosłownie deklaruje, że "nie utożsamiał się z jej konkluzją wyłącznie na jej podstawie" (str. 10 decyzji z [...] ), c) recenzja została przygotowana przez osobę, która powinna wyłączyć się z dokonania oceny dorobku naukowego skarżącego z uwagi na konflikt interesów, związany z udziałem recenzenta, prof. M. L[...], w pracach Państwowej Komisji Akredytacyjnej (a następnie Polskiej Komisji Akredytacyjnej), którą skarżący poddał krytycznej ocenie na str. 52 i 53 monografii naukowej (opierając się na wynikach kontroli przeprowadzonej przez NIK), który to osobisty stosunek recenzent wyraził bezpośrednio na str. 4 recenzji z [...], d) recenzja została sporządzona przez osobę, która nie reprezentuje najbliższej kandydatowi specjalizacji naukowej (zarządzanie jakością), co potwierdzają publikację recenzenta, skonfrontowane z dorobkiem naukowym skarżącego (wykazy publikacji dołączone do niniejszej skargi, a także zamieszczone w załącznikach 3 i 4 wniosku, inicjującego postępowanie w sprawie), e) żadna z prac naukowych prof. M. L[...] - w przeciwieństwie do dorobku pozostałych recenzentów - nie wiąże się z istotnymi dla oceny dorobku skarżącego obszarami badawczymi, tj. zarządzaniem jakością oraz zarządzaniem w szkolnictwie wyższym, a nadto, zgodnie z danymi z powszechnie dostępnej bazy Google S[...], widoczna jest dysproporcja pod względem ilościowym publikacji prof. M. L[...] oraz publikacji pozostałych recenzentów i samego skarżącego, f) w przedstawionej recenzji poddano ocenie pozaprawne okoliczności, tj. wykraczające poza art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n. wyrażające się w ocenie m.in., że "Ocena aktywności dydaktycznej nie daje podstaw do oceny pozytywnej" (str. 23 recenzji prof. L[...]), podczas gdy ocena aktywności dydaktycznej nie jest przesłanką do nadania tytułu naukowego profesora i nie jest przedmiotem oceny recenzentów, stosownie do art. 228 ust. 3 p.s.w.n., g) prof. M. L[...] wyraził w recenzji bezpośrednio negatywny stosunek do osoby skarżącego w następujących wypowiedziach: (...) "Ten błąd, podobnie jak niesatysfakcjonujące ujęcie powstania i ewolucji zarządzania jakością w kontekście nauk o zarządzaniu i jakości, pozwalają na sfomułowanie stwierdzenia o relatywnie niesatysfakcjonującej wiedzy Wnioskodawcy dotyczące teorii tej dyscypliny naukowej" (str. 6 recenzji prof. M. L[...], pisownia oryginalna); (...) "Wskazana wyżej słaba strona monografii wynika z warsztatu naukowego i naukowo-badawczego Wnioskodawcy" (str. 9 recenzji prof. M. L[...]); (...) "Taka ocena, w moim przekonaniu, wynika z istotnych braków w warsztacie naukowym autora monografii" (str. 12 recenzji prof. M. L[...]); (...) "Wszystko to potwierdza zarówno brak wiedzy z zakresu teorii nauk o zarządzaniu i jakości i metodologii tej dyscypliny naukowej, jak i umiejętności rozwiązywania problemów naukowych z tego zakresu i składa się na niewypełnianie standardów pracy naukowej" (str. 13 recenzji prof. M. L[...], pisownia oryginalna); "Taka ocena jest skutkiem: (...) Słabego warsztatu naukowego i naukowo-badawczego Wnioskodawcy (...), Słabej znajomości teorii nauk o zarządzaniu i jakości" (str. 13-14 recenzji prof. M. L[...]); "Nie są to wielkości imponujące, ale można je uznać za spełnione w stopniu minimalnym, ale akceptowalnym" (str. 14 recenzji prof. M. L[...], podobnie: str. 18 i 20 recenzji); "(...)" jego wiedza i umiejętności są na poziomie uniemożliwiającym wypełnianie wiodącej roli w powstawaniu współautorskich prac naukowych" (str. 18 recenzji prof. M. L[...]), - które uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż recenzja prof. M. L[...] była jednym z dowodów, wpływających na wydanie w sprawie rozstrzygnięcia negatywnego; 9) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że Zespół V Nauk Społecznych nie odbył posiedzenia pomimo, że Prezydium RDN podczas posiedzenia [...] podjęło decyzję "o niepodejmowaniu dziś rozstrzygnięcia i przekazaniu sprawy nadania dr. hab. [..] G[...] tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości do ponownego rozpatrzenia na posiedzeniu Zespołu V Nauk Społecznych", zaś Prezydium RDN wydał finalne rozstrzygnięcie pomimo braku w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu (w tym protokołu) dotyczącego zleconego posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych, które to uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby RDN dokonała wszechstronnego i kompleksowego rozpatrzenia istotnych elementów sprawy, to powinna dojść do innego rozstrzygnięcia materialnoprawnego; 10) art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne prowadzi się w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, organ administracji publicznej powinien wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, a nadto że organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na podjęciu rozstrzygnięcia w oparciu o materiał nieznajdujący się w aktach sprawy, gdyż jak wynika ze znajdującego się w udostępnionych aktach sprawy protokołu posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych z [...] "Referent wyjaśnił, że pomimo długiej dyskusji podzespołowi nie udało się wypracować jednolitej rekomendacji, aczkolwiek w dyskusji przeważały opinie negatywne", podczas gdy w aktach sprawy nie ma jakiejkolwiek informacji o ukonstytuowaniu się "podzespołu", nie wiadomo, jakie były zadania i rola procesowa tego podzespołu, w końcu - w aktach sprawy nie ma jakiegokolwiek materiału dokumentującego powstanie, przebieg i efekt działalności tegoż zespołu, które to uchybienie ma istotny i bezpośredni wpływ na sprawę, gdyż na wydane w sprawie rozstrzygnięcie wpłynęły okoliczności i materiały, które nie przybrały formy procesowej oraz nie zostały w żaden sposób udokumentowane, przez co nie poddają się ani merytorycznej, ani formalnej kontroli; 11) art. 15 w zw. z art. 127 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 8 i w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne oraz że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności wskutek: a) braku odniesienia się przez RDN przy ponownym rozpatrywaniu sprawy do obszernych i uzasadnionych zastrzeżeń skarżącego względem recenzji prof. M. L[...], b) zaniechaniu w istocie rozpatrzenia merytorycznego sprawy, skoro podczas posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych z [...] po zrecenzowaniu sprawy przez prof. Sz. C[...] (zresztą z błędnymi ustaleniami faktycznymi w odniesieniu do dorobku naukowego skarżącego) nie odbyła się dyskusja, gdyż jak wskazuje się w ww. protokole "W związku z brakiem głosów w dyskusji zastępca przewodniczącego S[...] C[...] zarządził głosowanie tajne, w którym członkowie Zespołu Nauk Społecznych negatywnie zaopiniowali odwołanie dr. hab. P[...]G[...]", c) kontrfaktyczne stwierdzenie przez Przewodniczącego V Zespołu Nauk Społecznych prof. K[...] J[...], że "Po długiej dyskusji na posiedzeniu Zespołu Nauk Społecznych jego członkowie zgodzili się z argumentami przedstawionym w recenzjach negatywnych i nie poparli wniosku kandydata" (protokół posiedzenia Prezydium RDN z [...] ), podczas gdy - jak wynika z protokołu posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych z [...] . - po zrecenzowaniu sprawy przez prof. S[...]. C[...] nie odbyła się jakakolwiek dyskusja, gdyż jak wskazuje się w ww. protokole: "W związku z brakiem głosów w dyskusji zastępca przewodniczącego S[...] C[...] zarządził głosowanie tajne, w którym członkowie Zespołu Nauk Społecznych negatywnie zaopiniowali odwołanie dr. hab. P[...] G[...]", d) przedstawienie podczas posiedzenia Prezydium RDN z [...] przez prof. K[...] J[...] (Przewodniczącego Zespołu V Nauk Społecznych RDN, referującego sprawę dr hab. P[...] G[...]) wprowadzających w błąd informacji, jakoby po wydaniu przez RDN decyzji pierwszoinstancyjnej z [...] "Dr hab. P[...] G[...], (...) wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...].", co, po pierwsze, pomija kluczowy dla sprawy fakt wydania przez WSA w Warszawie 26 stycznia 2023 r. wiążącego w niniejszej sprawie wyroku, po drugie zaś, błędnie oznacza kwestionowaną decyzję (wskutek ww. wyroku przedmiotem obrad RDN była decyzja z [...]., nie zaś decyzja z [...], która wobec strony nigdy nie została wydana), które wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w ich konsekwencji nie doszło w istocie do ponownego rozpatrzenia sprawy, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co są miało wpływ na finalnie podjęte rozstrzygnięcie przez RDN; 12) art. 68 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby, jak również że protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na dołączeniu do akt sprawy niepodpisanego wyciągu z protokołu posiedzenia Zespołu V Nauk Społecznych z [...] oraz posiedzenia Prezydium Rady Doskonałości Naukowej z [...] które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w związku z faktem, że finalna decyzja RDN jest podejmowana w głosowaniu tajnym, przedmiotowe protokoły pełnią kluczową rolę dla oceny działania organu, zaś przy dokonywaniu wyciągu mogło dojść do zniekształcenia zapisu przebiegu czynności procesowych; 13) art. 288 ust. 3 p.s.w.n. w zakresie w jakim, w postępowaniu w sprawie nadania naukowego tytułu profesora RDN powołuje 5 recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 albo 2 p.s.w.n., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na dopuszczeniu w ramach ponownego rozpatrywania sprawy recenzji pięciu osób, z których żadna nie specjalizuje się w specjalności kandydata (tj. zarządzania jakością), przez co w istocie pozbawiono skarżącego prawa do 5 recenzji, o których mowa w art. 228 ust. 3 p.s.w.n.; 14) art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że tytuł profesora może być nadany osobie, która posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz m.in. wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że "Dorobek Kandydata nie nosi znamion wybitności" (str. 5 decyzji z [...] ), podczas gdy 6 z 10 sporządzonych w toku postępowania recenzji potwierdza spełnienie przez skarżącego przesłanki "wybitności", stypizowanej w art. 227 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, dołączonych do skargi, tj. wydruków z portalu Google S[...] i portalu N[...] dotyczących: - prof. dr hab. B[...] G[...] - prof. dr hab. D[...] J[...] - prof. dr hab. J[...] S[...] na okoliczność, że żaden z ww. recenzentów nie zajmuje się, tj. ani nie deklaruje, ani nie wykazuje publikacji z obszaru dorobku naukowego skarżącego, tj. zarządzania jakością. Wniósł jednocześnie o zwrócenie się do RDN o udostępnienie listy obecności następujących posiedzeń: - posiedzenie Prezydium Rady Doskonałości Naukowej [...] - posiedzenie Zespołu V Nauk Społecznych poprzedzające wydanie decyzji RDN [...] - posiedzenie Zespołu V Nauk Społecznych [...] - posiedzenie Prezydium RDN z [...] - posiedzenie Zespołu V Nauk Społecznych [...] - posiedzenie Prezydium Rady Doskonałości Naukowej [...] bowiem w aktach sprawy administracyjnej nie znajduje się przedmiotowe listy obecności, przez co nie można ocenić, czy w wydawaniu rozstrzygnięcia po wyroku WSA w Warszawie brali inni członkowie organu kolegialnego (poza prof. Sz. C[...] i prof. K. J[...]), którzy powinni podlegać wyłączeniu od udziału w sprawie. Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik RDN, podtrzymał dotychczasowe stanowisko organu i odnosząc się do argumentów skarżącego wskazał, dlaczego nie uważa ich za uzasadniające. Ponadto wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz.U. z 2024 r., poz. 935. – zwaną dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W punkcie wyjścia rozważań podkreślenia wymaga, że sprawa odmowy wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie dr hab. P[..] G[...] tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości była już przedmiotem sądowej kontroli przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023r., sygn. akt II SA/Wa 1464/22, uchylił zaskarżoną decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy wystąpienia o nadanie tytułu profesora. W związku z powyższym Sąd w składzie orzekającym, rozstrzygając nin. sprawę, działał w warunkach związania na podstawie art. 153 oraz 170 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w przywołanym wyżej wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1464/22. Podkreślenia wymaga, że przytoczone wyżej przepisy p.p.s.a. mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną należy rozumieć zaś osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyroki NSA z: 28 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1373/19; 13 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1292/18; 15 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 129/19). Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009r., sygn. akt: II FSK 451/08, z dnia 23 września 2009r., sygn. akt: I FSK 494/09, z dnia 13 lipca 2010r., sygn. akt: I GSK 940/09). Związanie zaś samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Podkreślić też należy, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999r. sygn. akt: I SA 2019/98 ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. A[...], glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998r., sygn. akt: III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że w rozstrzyganej sprawie nie wystąpiły żadne z wymienionych wyżej okoliczności, a zatem dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o ocenę prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023r., sygn. II SA/Wa 1464/22. W takiej sytuacji zadaniem Sądu w nin. sprawie jest w pierwszej kolejności swoistego rodzaju "weryfikacja" czy RDN wydając zaskarżoną decyzję, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wywiązała się w sposób prawidłowy z nałożonych wytycznych wynikających z oceny prawnej Sądu w sprawie, sygn. II SA/Wa 1464/22. Sąd porządkowo przypomina, że - jak wynika z uzasadnienia w/wym. wyroku WSA w Warszawie - zasadniczym powodem uchylenia decyzji z dnia [...] była okoliczność, że organ, pomimo dostrzeżonych wad recenzji pozytywnych, jak również rażących rozbieżności ocen dorobku skarżącego występujących pomiędzy negatywną recenzją autorstwa prof. Marka L[...] a pozostałymi recenzjami, "nawet na etapie rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie skorzystał z możliwości zasięgnięcia opinii recenzentów, przewidzianej w art. 227 ust. 8 p.s.w.n.". W takiej sytuacji Organ mógł też rozważyć w ramach procedowania w pierwszej instancji np. zwrócenie się do recenzentów o uzupełnienie czy skorygowanie ich opinii w związku ze stwierdzonymi brakami. Jednak RDN zaniechała tych czynności, przyjmując recenzje pozytywne jako środki dowodowe, których wady stanowiły podstawę do oparcia się na jednej negatywnej recenzji jako tej wnikliwej, obszernej i szczegółowej, czyli rzetelnej. W ten sposób, zdaniem Sądu, RDN w sposób nieuprawniony ograniczyła materiał dowodowy, pozbawiając skarżącego prawa do 5 recenzji, o których mowa w art. 228 ust. 3 p.s.w.n. W konsekwencji w rozstrzyganej sprawie nie został prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, a wydane w oparciu o niego negatywne rozstrzygnięcia mają dla kandydata poważne skutki w świetle art. 228 ust. 10 p.s.w.n. Ponadto Sąd dokonując oceny legalności decyzji z [...] wyraził pogląd, że "nie można zdyskredytować recenzji tylko dlatego, że nie użyto w niej przymiotnika "wybitny" dla określenia osiągnięcia skarżącego w sytuacji, gdy recenzent (tu: prof. A[...] S[...]) stwierdza jednoznacznie, iż kandydat spełnia wszystkie warunki ustawowe". Wskazując na powyższe Sąd zobowiązał organ aby, w szczególności, ponownie rozpatrując sprawę rozważył zasadność zasięgnięcia opinii recenzentów (art. 228 ust. 8 p.s.w.n.), dokonał wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustalił czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia kandydata do objętego wnioskiem tytułu. W ocenie składu orzekającego w nin. sprawie, zaskarżony organ administracji ponownie rozstrzygając sprawę skarżącego wywiązał się w sposób prawidłowy z nałożonych obowiązków, w szczególności zaś dokonał wszechstronnej oceny zebranego i uzupełnionego materiału dowodowego, w oparciu o kryteria wskazane w ocenie prawnej WSA w Warszawie w sprawie II SA/Wa 1464/22 oraz - końcowo - w sposób przekonywujący i pełny przedstawił przesłanki do odmowy przedstawienia Kandydata do nadania tytułu profesora. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu procesowego skargi, tj. naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., Sąd stwierdza, że jest on chybiony. Skarżący upatruje naruszenia powyższego przepisu w braku wyłączenia prof. K[...] J[...] i prof. S[...] C[...], tj. członków RDN, którzy - jak podkreśla skarżący - "nie tylko brali udział, ale także referowali członkom organu kolegialnego sprawę, co miało miejsce także podczas ponownego procedowania sprawy". Na wstępie zauważyć należy, że uregulowana w przepisie art. 24 k.p.a. instytucja wyłączenia pracownia stanowi procesową gwarancję bezstronności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Przepis ten urzeczywistnia wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej. Jest on również związany z realizacją zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 24 k.p.a. ma gwarantować, że pracownik nie będzie działać w sposób stronniczy, a więc sprzeczny z zasadniczym celem postępowania, jakim jest oparcie rozstrzygnięcia sprawy na obiektywnie prawdziwej jej ocenie. Dalej zauważyć należy, że stosownie do dyspozycji art. 29 ust. 1 zd. 1 p.w.s.n., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. "Odpowiednie" stosowanie przepisów może oznaczać, że przepisy, do których następuje odesłanie należy stosować bez żadnych zmian w ich dyspozycji, należy je stosować z pewnymi modyfikacjami, albo przepisy te nie mogą być stosowane do drugiego zakresu odniesienia, głównie ze względu na ich bezprzedmiotowość bądź też całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, do których miałyby one być stosowane odpowiednio (por. J. N[...], Studia z teorii prawa, Zakamycze 2003, str. 455-457). Pogląd ten spotkał się z akceptacją judykatury. Sąd Najwyższy wielokrotnie odwoływał się w swoich orzeczeniach do tego rodzaju rozróżnienia (np. uchwała z dnia 28 września 2006 r., sygn. akt I KZP 8/06). Odpowiednie zastosowanie przepisów może polegać w szczególności na prostym podstawieniu w hipotezie określonego pojęcia w miejsce innego i przyjmowaniu za istniejący skutku prawnego takiego, jaki wprost związany był z hipotezą przed podstawieniem. "Odpowiednie stosowanie przepisów" polega więc na uwzględnieniu pewnych podobieństw przedmiotów normatywnych, jak również odmienności i specyfiki instytucji lub rozwiązania prawnego, do których mają być stosowane przepisy. Chodzi bowiem o to, że ustawodawca nie formułuje dla tych sytuacji odrębnych przepisów, lecz – w zakresie nieuregulowanym w ustawie – odsyła do przepisów już obowiązujących, uważając, że mogą być one stosowane także do określonych instytucji lub rozwiązań prawnych, tyle że stosowane "odpowiednio". Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak trafnie zwrócił uwagę NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 28.02.2024r., sygn. III OSK 3834/21 we fragmencie rozważań odnoszących do postępowań o nadanie stopnia, gdyby chcieć zastosować do organu kolegialnego wprost regulację z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., to organ taki utraciłby zdolność orzekania w zakresie ponownego rozpatrzenia sprawy. Co prawda rozważania NSA i wrażona w nim ocena prawna dotyczyły Sekretarza Centralnej Komisji, będącego członkiem jej Prezydium i członkiem jej Sekcji Nauk Humanistycznych i Społecznych, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, będąc jednocześnie członkiem Rady Wydziału, która wydała uchwałę w I instancji, ale w ocenie składu orzekającego, pogląd ten ma charakter uniwersalny na gruncie ustawy p.s.w.n. Niewątpliwie bowiem RDN jest organem kolegialnym, który podejmuje swoje rozstrzygnięcia działając w pełnym składzie. Skoro ustawodawca nie przewidział, aby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywał inny organ, to do członków Rady przepis art. 24 k.p.a. należy stosować odpowiednio (art. 34b ustawy z 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki). Oznacza to, że możliwe jest wyłączenie członka Rady, w przypadkach określonych w art. 24 § 1 k.p.a., ale z wyłączeniem sytuacji przewidzianej w pkt 5 tego przepisu. Dodatkowo (tj. poza granicami zarzutów skargi) Sąd zauważa też, że z ustawy nie wynikał również wymóg złożenia oświadczenia o bezstronności przez prof. K[...] J[...] oraz prof. S[...] C[...]gdyż właśnie specyfika postępowania przed RDN powoduje, że zbyt szeroka wykładnia tego pojęcia w kontekście instytucji wyłączenia na gruncie art. 24 k.p.a. powodowałaby w licznych przypadkach faktyczną niemożność przeprowadzenia postępowania w sprawie nadania stopnia czy tytułu naukowego z uwagi na choćby liczne powiązania osobowe w środowisku naukowym. Także z uwagi na szczególny charakter instytucji wyłączenia jej przepisy należy stosować ściśle, a nie rozszerzająco. Reasumując, w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 p.s.w.n., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że wyłączeniu od udziału w sprawie podlega członek organu kolegialnego, jeśli w danej sprawie brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, poprzez brak zastosowania tego przepisu w stosunku do wyłączenia w sprawie prof. K[...] J[...] i prof. S[...] C[...] jest nieuzasadniony. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji w pozostałych aspektach, przede wszystkim podnieść należy, że RDN, stosownie do wskazań Sądu, ponownie rozpatrując sprawę skarżącego, stosownie do art. 228 ust. 3 p.s.w.n. powołała kolejnych 5 recenzentów w celu zapoznania się z dorobkiem Kandydata na stanowisko profesora oraz wyrażenia opinii czy dorobek ten spełnia przesłankę "wybitnych osiągnięć naukowych", tj.: prof. dr. hab. C[...] Z[...] (Uniwersytet Ekonomiczny we W[...]); prof. dr. hab. J[...] W[...] (Uniwersytet Ekonomiczny w K[...]); prof. dr hab. B[...] A[...] G[...] (Uniwersytet W[...]); prof. dr. hab. J[...] S[...] (Uniwersytet Ekonomiczny w K[...]); prof. dr. hab. D[...] J[...] (Akademia [...] w W[...]). Powołani recenzenci do oceny dorobku naukowego Kandydata, jak wynika z akt sprawy, zostali wylosowani (wybrani losowo) oraz posiadają tytuł naukowy w dziedzinie odnoszącej się do dziedziny Kandydata. Zgodnie z art. 229 ust. 1 p.s.w.n. recenzentem w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora może być osoba posiadająca: 1) tytuł profesora w zakresie danej dziedziny lub 2) co najmniej stopień doktora zatrudniona przez co najmniej 5 lat w zagranicznej uczelni lub instytucji naukowej na stanowisku profesora, która: a) przez okres co najmniej 5 lat kierowała samodzielnie zespołem badawczym oraz b) posiada znaczący dorobek w zakresie danej dziedziny. Użyte w tym przepisie określenie "z danej dziedziny" należy odnosić nie do dziedziny wskazanej przez Kandydata we wniosku, a do dziedziny z zakresu jakiej Kandydat ma dorobek naukowy. Inna interpretacja tego przepisu nie pozwalałaby organowi na ocenę interdyscyplinarnych dorobków naukowych, a więc nie pozwalałaby zebrać w sposób prawidłowy materiału dowodowego w sprawie i rzetelnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zauważyć przy tym należy, że tak rozumiane pojęcie dziedzin nauki oraz dyscyplin naukowych koreluje z rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych. W realiach sprawy, zgodnie z powyższymi regulacjami, dziedzina nauki to nauki ekonomiczne, zaś w ramach tej dziedziny wyróżnia się następujące dyscypliny naukowe: ekonomia, finanse, nauki o zarządzaniu, towaroznawstwo. W ocenie Sądu, tak ukształtowane postępowanie w sprawach tytułu profesora (a także stopni naukowych) w kontekście powoływania recenzentów odpowiada założeniom modelu eksperckiego. Udział recenzentów w postępowaniu ma dostarczyć materiału stwarzającego wyczerpującą podstawę do sformułowania jasnych w swojej treści wniosków na temat kwalifikacji i osiągnięć osoby zabiegającej o awans naukowy, a w konsekwencji - przyznania przez właściwy organ uprawnienia jednostce lub odmowy jego przyznania. Ten sposób procedowania (z uwzględnieniem zasady kolegialności dochodzenia do konkluzji, przy jednoczesnym poważnym ograniczeniu zakresu stosowania zasady wynikającej z art. 10 k.p.a.) wykracza poza tradycyjny schemat dowodzenia w postępowaniu administracyjnym. Z tych przyczyn stosowanie większości przepisów rozdziału 4 działu II k.p.a. jest wyłączone jako bezprzedmiotowe (por. Z. K[...], J. W[...], Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu profesora, [...]). Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy wynika, że organ prawidłowo zastosował przepis art. 228 p.s.w.n. normujący postępowanie w przedmiocie nadania tytułu profesora: recenzentów powołano w sposób prawidłowy i w odpowiedniej liczbie (z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w art. 229 p.s.w.n.); przygotowali oni w ustawowym terminie umotywowane opinie; ponadto został zachowany wymagany prawem tryb głosowania nad uchwałami, a protokoły z posiedzeń Zespołu oraz Prezydium RDN wystarczająco relacjonują przebieg posiedzeń i rezultaty głosowań, zaś wydane w ich wyniku rozstrzygnięcie zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. W tym miejscy Sąd zauważa, że podnoszone przez skarżącego zarzuty co do braku "wnikliwości recenzji", krzywdzących czy też dyskredytujących ocen, poziomu kompetencji recenzentów czy też – generalnie biorąc - "niesprawiedliwej" oceny jego dorobku, poprzez, w szczególności, pominięcie okoliczności przemawiających na jego korzyść, a wyeksponowanie elementów negatywnych, nie może skutecznie prowadzić do dyskwalifikowania czy nawet kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż są one nie umotywowane, niesłuszne lub krzywdzące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05.03.2009 r., sygn. akt: I OSK 1256/08). Podkreślić bowiem należy, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji, nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy też trafności opinii recenzentów. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki, nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami recenzentów czy też uchwałami Rady. Dlatego też argumentacja skargi wskazująca na wartość naukową pracy skarżącego – nie może być przedmiotem oceny merytorycznej Sądu. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje bowiem wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy oraz przepisami k.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada jedynie aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA z dnia: 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11 oraz 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10). Dlatego też Sąd nie może odnieść się do większości zarzutów skargi w tej kwestii, w ramach których autor skargi zamierza w gruncie rzeczy podważyć zawartość merytoryczną wydanych recenzji. Jedynie ubocznie Sąd zauważa, że argumentacja skargi nakierowana w tym aspekcie na wykazanie braku obiektywności przedmiotowych recenzji jest chybiona choćby z tego powodu, że w ponownym rozpoznaniu sprawy 2 recenzje były pozytywne, zaś 3 negatywne. To że po posiedzeniu Zespołu Nauk Społecznych jego członkowie przychylili się końcowo do wniosków zawartych w recenzjach negatywnych nie świadczy jednak samo w sobie o stronniczym postępowaniu czy też o braku obiektywizmu, a wręcz odwrotnie, świadczy o obiektywnym dyskursie naukowym w ramach przedmiotowego Zespołu w kwestii dorobku naukowego Kandydata wyrażonych w opracowanych recenzjach. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że nie dopuścił na tę okoliczność załączonych do skargi dowodów w postaci m. innymi wydruków z protokołów albowiem zawarte są one w aktach administracyjnych sprawy. I tak z protokołu posiedzenia Zespołu Nauk Społecznych z dnia [...]. – wskutek pisma Kandydata, które wpłynęło do RDN, w którym zainteresowany podniósł m. innymi "niepełne kompetencje recenzentów", członkowie Prezydium podjęli decyzję o niepodejmowaniu w tym dniu rozstrzygnięcia i przekazali sprawę nadania tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości do ponownego rozpatrzenia na posiedzeniu Zespołu V Nauk Społecznych. Po analizie zarzutów Kandydata stwierdzono, że nie pojawiły się jednak nowe argumenty, które pozwoliłyby na odmienne rozpatrzenie wniosku kandydata. W związku z tym, członkowie Prezydium RDN po zapoznaniu się z pełną dokumentacją sprawy i po wysłuchaniu opinii Zespołu V Nauk Społecznych w głosowaniu tajnym podjęli decyzję o odmowie wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie Kandydatowi tytułu profesora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu przy 13 głosach przeciw nadaniu oraz 0 głosów za nadaniem tytułu, uznając, że choć osiągnięcia Kandydata mają znaczący potencjał popularyzacji wiedzy dotyczącej zarządzania jakością, to jednak nie są ponadprzeciętne pod względem merytorycznym oraz, że dorobek kandydata tj. w szczególności przedstawiona do oceny monografia, a także inne osiągnięcia naukowe, nie mają znamion wybitności, nie są dziełami ponadprzeciętnymi koncepcyjnie, merytorycznie czy też metodycznie, wywierającymi wpływ na dyscyplinę nauki o zarządzaniu i jakości i jej dalszy rozwój. Natomiast drugi wymóg, dotyczący pracy w zespołach badawczych lub prowadzenia badań naukowych lub odbycia stażu w instytucjach naukowych został przez Kandydata spełniony. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 227 ust. 1 p.s.w.n. tytuł profesora może być nadany osobie, która: 1) posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, 2) posiada stopień doktora habilitowanego w zakresie sztuki oraz wybitne osiągnięcia artystyczne - a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne (art. 227 ust. 3 u.P.s.w.n.). W myśl natomiast art. 219 ust. 1 p.s.w.n., stopień doktora habilitowanego nadaje się osobie, która: 1) posiada stopień doktora; 2) posiada w dorobku osiągnięcia naukowe albo artystyczne, stanowiące znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny, w tym co najmniej: a) monografię naukową wydaną przez wydawnictwo, które w roku opublikowania monografii w ostatecznej formie było ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. a, lub b) cykl powiązanych tematycznie artykułów naukowych opublikowanych w czasopismach naukowych lub w recenzowanych materiałach z konferencji międzynarodowych, które w roku opublikowania artykułu w ostatecznej formie były ujęte w wykazie sporządzonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 267 ust. 2 pkt 2 lit. b, lub c) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) wykazuje się istotną aktywnością naukową albo artystyczną realizowaną w więcej niż jednej uczelni, instytucji naukowej lub instytucji kultury, w szczególności zagranicznej. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może stanowić część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o stopień doktora habilitowanego (art. 219 ust. 2 p.s.w.n.). Po lekturze powyższych przepisów można wskazać na trzy odrębne pojęcia, które – chociaż się w jakimś zakresie pokrywają znaczeniowo – należy traktować odrębnie, a mianowicie: "dorobek naukowy", "osiągnięcia naukowe" i "aktywność naukowa". Pojęcie "dorobku naukowego" to pojęcie najszersze, bowiem w jego zakresie będą się mieściły "osiągnięcia naukowe", wymienione chociażby w art. 219 ust. 1 pkt 2 p.s.w.n. a także wszystko to, czego nie można zaliczyć do osiągnięć naukowych. Z powyższych przepisów wynika również, jak słusznie wskazał organ, że "aktywność naukowa" jest traktowana odrębnie od dorobku naukowego i osiągnięć naukowych. O aktywności naukowej jest mowa w art. 219 ust. 1 pkt 3 p.s.w.n., jak i w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.s.w.n. To prowadzi do wniosku, że nie można zatem do "osiągnięć naukowych", o których mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.s.w.n.., zaliczyć uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projektach finansowanych w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbycia staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, o których mowa art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.s.w.n. Warunki uzyskania tytułu profesora wymienione w lit. a) i lit. b) art. 227 ust. 1 pkt 1 u.P.s.w.n. muszą być więc spełnione łącznie i w swej istocie niezależnie od siebie. W świetle przedstawionych ustaleń faktycznych nie ulega wątpliwości, że skoro skarżący nie spełnił wymogów określonych w lit. a) art. 227 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n., to tym samym RDN prawidłowo uznała, że Kandydat nie spełnia przesłanki do wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie tytułu profesora. Jak słusznie zauważył przy tym organ, komentowana ustawa w zakresie przesłanki "wybitnych osiągnięć naukowych" nie konkretyzuje, kiedy osiągnięcie naukowe może być za takie uznane, w związku z tym należy odwołać się do wykładni językowej oraz systemowej. W tym względzie trafnie wskazuje się w doktrynie, że "podstawową dyrektywą oceny osiągnięcia naukowego jako wybitnego powinno być więc kryterium merytoryczne, odwołujące się do powszechnego znaczenia słowa "wybitny", przez co rozumie się "wybijającego się ponad przeciętność", "znacznego co do rozmiaru lub natężenia", jak również mające na względzie systemowe uwzględnienie okoliczności związanej z tym, że nadanie tytułu naukowego ma stanowić swoiste "ukoronowanie" działalności naukowej, z reguły następujące po spełnieniu warunków do nadania stopnia doktora habilitowanego" (por. K. Ślebzak, (w:) K. Baran (red.), Akademickie prawo zatrudnienia. Komentarz, Warszawa 2020, komentarz do art. 227, poz. 2). "Osiągnięcia naukowe wybitne to takie osiągnięcia, które spełniają "zarówno wymogi stawiane rozprawie doktorskiej, jak i osiągnięcia w postępowaniu habilitacyjnym (znaczny wkład w rozwój dziedziny nauki). Wówczas będzie to osiągnięcie ponadprzeciętne zarówno w kontekście zawartości merytorycznej, jak i ilościowej" (por. K. Śl[...], (w:) K. B[...] (red.), Akademickie prawo zatrudnienia. Komentarz, Warszawa 2020, komentarz do art. 227, poz. 2; K. Ś[...], Przesłanki nadawania stopnia doktora, doktora habilitowanego oraz tytułu profesora a model awansów naukowych w świetle ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, Nauka 2020, nr 2, s. 80)". Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, Organ prawidłowo i w całości wykonał wytyczne tut. Sądu wynikające z wyroku II SA/Wa 1464/22, dokonał wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, a następnie w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości ustalił czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia Kandydata do objętego wnioskiem tytułu. W ocenie Sądu, czynności RDN zostały także w niezbędnym zakresie udokumentowane i dołączone do akt sprawy i dlatego zarzut naruszenia art. 68 § 1 i 2 k.p.a w zw. z art. 228 ust. 9 p.w.s.n. uznać należało za bezpodstawne, a wskazane w skardze pewne niedociągnięcia za nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Prowadząc ponownie postępowanie organ nie dopuścił się także naruszenia przepisów art. 228 p.s.w.n. normujących postępowanie w przedmiocie nadania tytułu profesora, powołując prawidłowo, z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w art. 229 p.s.w.n., dodatkowych recenzentów, którzy przygotowali w ustawowym terminie umotywowane opinie. Ponadto został zachowany wymagany prawem tryb głosowania nad uchwałami, a protokoły z posiedzeń Zespołu oraz Prezydium RDN wystarczająco relacjonują przebieg posiedzeń i rezultaty głosowań, zaś wydane w ich wyniku rozstrzygnięcie zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Jak wyeksponowano wcześniej, Sąd nie był natomiast uprawniony, czego zdaje się oczekiwać skarżący, do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę wydanej decyzji, poza oceną, że do recenzji, zwłaszcza negatywnych, wszechstronnie odniosło się w swoim uzasadnieniu Prezydium RDN, wyjaśniając motywy swojej decyzji. W ocenie Sądu, analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż RDN przeprowadziła powyższe postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a także w zgodzie z zasadą proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, wyrażoną w art. 8 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd obowiązany był na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.