VII SA/Wa 2004/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, dalej: "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 125 000 złotych dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], inwestora nośnika reklamowego wolnostojącego o wysokości ok. 7,00 m z podwójną tablicą reklamową o wymiarach 3,00 m x 6,00 m usytuowanego na działce nr ewid. [...] obręb [...], przy ul. [...] w miejscowości Jawczyce, gm. [...], zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy ww. postanowienie. W przedmiotowej sprawie w dniu 14 listopada 2016 r. do Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]", "organ I instancji" ‘wpłynął e-mail [...] ż prośbą o "sprawdzenie legalności nowo postawionej (dnia 10/11/2016) reklamy na dużym fundamencie betonowym przy pasie ruchu drogowego, drogi krajowej nr [...] ul. [...],[...]." W dniu 13 grudnia 2016 r. organ I instancji przeprowadził oględziny na działce nr ewid. [...] przy ul . [...] w [...], gm. [...], podczas których ustalono, że "na wygrodzonej posesji, w odległości ok 2, lm od istn. ogrodzenia (od strony pasa drogowego ul. [...]) usytuowany jest nośnik reklamowy na stopie żelbetowej o wym. 2,8 x 2,8m. Nośnik o konstrukcji stalowej o wys. ok. 7,00 m. Tablice reklamowe podwójne o wym. 6m x 3 m. Stan techniczny obiektu dobry. (...) Nośnik reklamowy został postawiony 10.11.2016r. przez firmę [...], (...) która wynajmuje ten teren pod nośnik reklamowy." Według oświadczenia obecnego podczas oględzin [...], współwłaściciela nieruchomości, inwestorem i właścicielem przedmiotowego nośnika jest [...] Sp. z o.o. PINB [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wykonania ww. nośnika reklamowego, zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę przez [...] Sp. z o.o. W dniu 7 lutego 2017 r. na przedmiotowej nieruchomości przeprowadzono oględziny z udziałem pełnomocnika strony skarżącej, podczas których potwierdzono ustalenia z dnia 13 grudnia 2016r. oraz fakt nieposiadania przez skarżącą wymaganego pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] [...][...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie 60 dni dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, tj.: - zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy [...] o zgodności budowy nośnika reklamowego wolnostojącego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 27 kwietnia 2017 r. skarżąca przedłożyła projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania działki oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w dniu 20 września 2017 r. skarżąca przekazała do PINB zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia 8 września 2017 r. o zgodności projektu nośnika reklamowego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] PINB [...] nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] opłatę legalizacyjną w kwocie 125.000 zł. Strona skarżąca pismem z dnia 1 lutego 2018 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. uchylił ww. postanowienie PINB z dnia [...] stycznia 2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem zbadania zgodności usytuowania nośnika z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Pismem z dnia 26 marca 2018r. PINB [...] wezwał skarżącą do wskazania odległości nośnika reklamowego od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] - ul. [...]. W dniu 13 kwietnia 2018r. skarżąca przedłożyła kopię projektu zagospodarowania działki z oznaczeniem odległości nośnika reklamowego od ww. krawędzi jezdni. Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 49 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego, ustalił dla [...] Sp. z o.o., inwestora nośnika reklamowego wolnostojącego o wysokości ok. 7,00 m z podwójną tablicą reklamową o wymiarach, 3,00 m x 6,00 m usytuowanego na działce o nr ew. [...] obręb [...], przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, opłatę lokalizacyjną w wysokości 125.000 zł. Organ I instancji - ustosunkowując się do zarzutów skarżącej, że wykonanie przedmiotowego nośnika reklamowego wymagało wyłącznie zgłoszenia w myśl art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego – podniósł, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowany jest obecnie jednolity już pogląd, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, na które składają się również urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, są jednak urządzeniami przenośnymi o małych gabarytach, w skład których nie wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna (trzon). Ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast faktycznie bez znaczenia dla tejże instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku, czy też na gruncie. W tych warunkach istotnym pozostaje zdefiniowanie pojęcia "instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ustawy obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem, wzniesioną z użyciem wyrobów budowlanych. Urządzenie reklamowe, wolnostojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w. art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym zdaniem organu I instancji przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi art. 49 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala kwotę opłaty legalizacyjnej, której wysokość ustala na podstawie art. 59f ust. 1, jako iloczyn stawki opłaty (s) wynoszącej 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) wynoszącego 5,0 i współczynnika wielkości obiektu (w) wynoszącego 1,0 dla VIII kategorii budowle (nośnik reklamowy), z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Kwota kary: s x k x w x 50 = 125.000 zł. Skarżąca pismem z dnia 30 maja 2018 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Postawiła zarzuty naruszenia: 1) art. 49 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego przez ich zastosowanie pomimo, że wykonanie instalacji tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2) art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa tablica reklamowa to urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem oraz naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, przez ustalenie, że przesłanką stosowania tego przepisu jest wielkość urządzenia oraz nie uwzględnienie tego, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ podstawą prawną orzekania w sprawie samowoli budowlanej są przepisy: art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego albo art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, 3) niezastosowanie przesłanek z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego (dotyczy on tylko budowy obiektów budowlanych) oraz z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego (dotyczy on tylko budowy obiektów budowlanych),  4) niezastosowanie art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, który definiuje "budowę", o której mowa w przepisach art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego mających zastosowanie w sprawach samowoli budowlanej, 5) art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie oraz naruszenie art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego przez ustalenie wzoru do naliczenia opłaty legalizacyjnej z zastosowaniem stawki "500 zł (s)" wskazanej w art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego, pomimo że wg art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 ust. 1, więc art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego nie przewiduje stosowania art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego - ww. stawki zastosowanej w zaskarżonym Postanowieniu, co spowodowało naruszenie art. 6 k.p.a. dotyczącego obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, 6) niezastosowanie art. 4 Prawa budowlanego przy wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane - pojęcia trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych ( art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), przepisów art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, wg których do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, przy czym w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego nie została ustalona wysokość opłaty legalizacyjnej - a tym samym naruszenie zasady wolności budowlanej, 7) niezastosowanie art. 2 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przy wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane - pojęcia trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), przepisów art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, wg których do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59fust. 1, przy czym w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego nie została ustalona wysokość opłaty legalizacyjnej - a tym samym naruszenie zasady państwa prawa i zasady proporcjonalności, 8) art. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, przepisów Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla przyrządów pomiarowych, przez ich niezastosowanie, 9) art. 6, 7, 8, 10 § 1 i 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie zarzutów skarżącej zgłoszonych w toku postępowania w sprawie wymiarów tablicy reklamowej i innych pomiarów, których wykonanie wymaga zastosowania techniki pomiarowej, wykonania pomiaru kontrolnego, wskazania nazwy urządzeń pomiarowych i spełnienia wymagań określonych przepisami prawa, spełnienia standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych na potrzeby postępowań sądowych i administracyjnych, zagospodarowania przestrzennego, budownictwa, określonych w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, 10) art. 7, 77 § 1, 80, 124 § 1 i § 2 k.p.a., m.in. przez: - brak uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego przyczyn stwierdzenia, że pojęcie "instalacji1 z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania w sprawie przedmiotowej tablicy reklamowej, zaskarżone postanowienie stwierdza: "W tych warunkach istotnym pozostaje zdefiniowanie pojęcia " instalacji" w odniesieniu do urządzeń reklamowych' jednak nie zawiera żadnych ustaleń, wyjaśnień w ww. kwestii definicji pojęcia "instalacji z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego; - bezpodstawne ustalenie, że przedmiotowa tablica reklamowa jest trwale związana z gruntem, brak ustaleń i dowodów wykazujących ww. okoliczność, - błędne wskazanie w zaskarżonym postanowieniu miejsca usytuowania przedmiotowej tablicy reklamowej "na działce o nr ew. [...] obręb [...]" podczas, gdy w internetowym Systemie Informacji Przestrzennej Urzędu Miasta i Gminy w [...] nie ma działki "o nr ew. [...] obręb [...]".  Postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja wykracza poza ramy przepisu art., 29 Prawa budowlanego, w związku z czym jej realizacja wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten zwalnia z uzyskania pozwolenia na budowę m.in. w stosunku do zamiaru instalowania tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Roboty takie wymagają jedynie skutecznie dokonanego zgłoszenia zamiaru ich wykonania organowi administracji arch i tektoniczno-budo wlanej. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z budowlą określoną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, którą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Organ przywołując treść orzeczeń sądów administracyjnych, wskazał, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale też wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Pojęcie urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie urządzeń wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem, o lekkiej konstrukcji, przenośnych, o małych gabarytach. Z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie (w tym fotograficznej) wynika, iż sporne urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem i zawiera elementy zabezpieczające konstrukcję przed zniszczeniem. Wskazane cechy konstrukcyjne, takie jak podwójna tablica reklamowa o wymiarach 3,00 m x 6.00 m zamontowana na stopie żelbetowej o wym. 2,8 x 2,8m utwierdzonej w fundamencie i całkowita wysokość konstrukcji ok. 7,00 m nie pozwalają zaliczyć tego obiektu ani jako budynku (brak przegród budowlanych, fundamentu i dachu - art. 3 pkt 3), ani jako obiektu małej architektury, którym są zazwyczaj obiekty niewielkie, nieskomplikowane pod względem technicznym, łatwe do posadowienia czy przeniesienia w inne miejsce (w szczególności obiekty kultu religijnego, architektury ogrodowej, czy obiekty użytkowe służące codziennej rekreacji i utrzymaniu porządku - art. 3 pkt 4 cytowanej ustawy). Przedmiotowy obiekt niewątpliwie jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiada zatem ogólnym cechom budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, w związku z powyższym, organ I instancji prawidłowo ustalił, że właściwym trybem prowadzenia postępowania jest art. 48 prawa budowlanego i wszczął procedurę legalizacyjną. Powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], która postawiła zarzuty: 1) naruszenia art. 49 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich zastosowanie pomimo, że wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, 2) naruszenia art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego rzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem, 3) naruszenia art. 59 f ust. 2 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie oraz art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego przez wskazanie wzoru do naliczenia opłaty legalizacyjnej z zastosowaniem stawki "500 zł (s)" określonej w art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego pomimo, że wg art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 ust 1, więc art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego nie przewiduje stosowania art. 59f ust. 2 Prawa budowlanego - ww. stawki wskazanej w zaskarżonym postanowieniu, co spowodowało naruszenie art. 6 k.p.a.. dotyczącego obowiązku działania na podstawie przepisów prawa; 4) niezastosowania art. 2 Konstytucji RP, art. 22 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców przy wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane - pojęcia trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych ( art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), przepisów art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, wg których do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, przy czym w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego nie została ustalona wysokość opłaty legalizacyjnej - a tym samym naruszenie zasady państwa prawa i zasady proporcjonalności; 5) naruszenia art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 140 k.p.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. przez niewyjaśnienie zarzutów strony skarżącej zgłoszonych w toku postępowania oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., że Prawo budowlane nie definiuje ani pojęcia trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) ani pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych (art.29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego). Zaskarżone postanowienie opiera wykładnię przepisów Prawa budowlanego na dowolnie ustalonych przesłankach, które nie wynikają z przepisów prawa, takich jak "wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa" Ww. wykładnia jest niespójna i nieprzekonująca, ponieważ stwierdza, że: "Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (..) konieczności zapewnienia (..) stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru ". Wszystkie powyższe przesłanki powołane w zaskarżonym postanowieniu powinna przecież zapewnić również instalacja nośnika reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Innymi słowy, Zarówno budowa jak również instalacja powinny zapewnić bezpieczeństwo, zapewnienie stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych Podmuchach wiatru. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie ze skargi [...] Sp. z o. o. Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 931/05 potwierdził, że "Wykonywanie robót j budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach, jak i stawianych jako samodzielne obiekty zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę. Jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących na trwałe związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu NSA wyjaśnił: "Można zatem zainstalować (dokonać montażu) tablicy reklamowej na gruncie, ale bez trwałego jej związania z gruntem. Bez znaczenia przy tym jest wielkość wolno stojącej, posadowionej na gruncie konstrukcji. Tego rodzaju roboty budowlane w świetle art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie wymagają pozwolenia na budowę." ( zaznaczenia ES). Zdaniem skarżącej instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, zostało zakwalifikowane w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego do pojęcia robót budowlanych, które wg definicji z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego obejmuje budowę, a także prace polecające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Pojęcie pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego jest pojęciem zbiorczym, obejmującym budowę, odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego oraz wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie, montażu lub rozbiórce obiektu budowlanego. Ponieważ art. 48 Prawa budowlanego dotyczy tylko budowy obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, należy pojęcie pozwolenia na budowę, o którym mowa w tym przepisie, rozumieć w węższym znaczeniu. Wykonywanie zatem robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego nie podlega regulacjom przepisu art. 48 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 24 października 2018 r., strona skarżąca powtórzyła zarzuty i argumentację zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 125 000 złotych dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], inwestora nośnika reklamowego wolnostojącego o wysokości ok. 7,00 m z podwójną tablicą reklamową o wymiarach 3,00 m x 6,00 m usytuowanego na działce nr ewid. [...] obręb [...], przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie stosownie do treści przepisu art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. organowi nadzoru budowlanego wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Wyjątek od tej zasady wprowadza ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego w przypadku, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Wówczas stosuje się tryb legalizacji, którego pierwszy etap stanowi wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych, w formie postanowienia. W postanowieniu tym (ust. 3 art. 48) ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie wskazanych obowiązków, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest wydać nakaz rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego). Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie wspomnianych dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona (art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego). W świetle powyższego należy stwierdzić, że Prawo budowlane określa zasadę, zgodnie z którą obiekty wzniesione bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegają przymusowej rozbiórce, z tym zastrzeżeniem, że organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności rozważyć możliwość legalizacji dokonanej samowoli budowlanej. Przepis art. 48 ust. 1 ma bowiem wprawdzie charakter restytucyjny, czyli ma na celu przywrócenie do stanu pierwotnego terenu, na którym doszło do tzw. samowoli budowlanej, czyli robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, jednakże ustawodawca umożliwił legalizację w przypadku, gdy wzniesiony lub budowany obiekt jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W takim bowiem przypadku organ zobowiązany jest wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i zażądać od inwestora przedłożenia w określonym terminie odpowiednich dokumentów, które pozwalałyby wydać decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, ewentualnie – w odniesieniu do obiektów, których budowa została zakończona decyzję o zatwierdzeniu projektu. Dopiero niespełnienie tego warunku przez inwestora dokonującego samowolnie robót budowlanych skutkuje wydaniem nakazu o rozbiórce danego obiektu. Natomiast po przedłożeniu wymaganych prawem dokumentów organ nadzoru architektonicznego przed wydaniem wspomnianych decyzji bada ich prawidłowość i jednocześnie jest zobowiązany ustalić w drodze postanowienia opłatę legalizacyjną. Nie ulega zatem wątpliwości, iż ustalenie tej opłaty stanowi jeden z obowiązkowych elementów postępowania legalizacyjnego prowadzonego w stosunku do obiektu wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia. W przedmiotowej sprawie w wyniku dwukrotnych oględzin ustalono, że na działce nr ewid. [...] obręb [...], przy ul. [...] w miejscowości [...], gm. [...], zrealizowany został nośnik reklamowy wolnostojący o wysokości ok. 7,00 m z podwójną tablicą reklamową o wymiarach 3,00 m x 6,00 m. Inwestorem i właścicielem przedmiotowego nośnika jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], która nie posiadała zezwolenia na budowę przedmiotowego nośnika. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 60 dni dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Strona skarżąca przedstawiła żądane dokumenty, w ty projekt budowlany nośnika reklamowego wolnostojącego o wysokości około 7,0 m wraz z podwójną tablicą reklamową o wymiarach 3 m x 6 m zlokalizowanego na przedmiotowej działce. W związku z powyższym postanowieniem organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r., ustalono dla strony skarżącej, inwestora przedmiotowego nośnika reklamowego, opłatę lokalizacyjną w wysokości 125.000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. W myśl art. 49 ust. 1 omawianej ustawy organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu (ust. 2 art. 49). Należy podkreślić, iż istota sporu zaprezentowana w skardze sprowadzała się do kwalifikacji prawnej przedmiotowego urządzenia reklamowego (nośnika reklamowego wolnostojącego z podwójną tablicą reklamową). W ocenie Sądu należało podzielić przyjęte przez organy nadzoru budowlanego stanowisko, że obiekt ten stanowił budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. "wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe", a nie mógł być uznany, jak wskazuje strona skarżąca, za tablicę i rządzenie reklamowe, na instalowanie których wymagane jest zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z uży6ciem wyrobów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, m.in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Jak słusznie podkreśliły organy, zasadnicze znaczenie miało określenie owego trwałego związania z gruntem przedmiotowego obiektu budowlanego. Cecha trwałości posadowienia obiektu budowlanego odnosi się do możliwości oparcia się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Jak podkreśla się w orzecznictwie, o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn.. II OSK 25/10, z dnia 10 października 2010 r., sygn.. akt II OSK 1596/09, z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowego nośnika reklamowego zapewnia m.in. betonowa podstawa posadowiona bezpośrednio w gruncie, powodująca trwałe związanie jej z gruntem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 954/14). Jak słusznie podkreślił organ, nie ma znaczenia okoliczność zagłębienia na gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej ją wykonano (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 maja 2009 r. sygn.. akt II OSK 735/08, z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn.. akt II OSK 923/05 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie z prawidłowo przyjętych przez organy nadzoru budowalnego ustaleń faktycznych wynika, iż sporny obiekt składał się z podwójnej tablicy reklamowej o wymiarach 3,00 m x 6.00 m zamontowanej na stopie żelbetowej o wym. 2,8 x 2,8m utwierdzonej w fundamencie (całkowita wysokość konstrukcji ok. 7,00 m). Powyższe cechy nie pozwalają zaliczyć tego obiektu ani jako budynku (brak przegród budowlanych, fundamentu i dachu - art. 3 pkt 2), ani jako obiektu małej architektury, którym są zazwyczaj obiekty niewielkie, nieskomplikowane pod względem technicznym, łatwe do posadowienia czy przeniesienia w inne miejsce (w szczególności obiekty kultu religijnego, architektury ogrodowej, czy obiekty użytkowe służące codziennej rekreacji i utrzymaniu porządku - art. 3 pkt 4 cytowanej ustawy Prawidłowo organy przyjęły, iż jest to budowla w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Podzielić należy dokonaną wykładnię pojęcia trwałego związania z gruntem. Z opisu technicznego konstrukcji wynika bowiem, iż fundament nośnika składał się żelbetonowego bloku o wymiarach 2,80 m x 2,80 m i wysokości 0,90 m . W ocenie Sądu prawidłowo organy ustaliły, że posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co w rozpoznawanym przypadku sprowadzało się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Wykonanie przedmiotowego urządzenia reklamowego wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Tego rodzaju obiekt budowlany nie został bowiem wymieniony w art. 29 ust. 1 tej ustawy jako zwolniony z takiego wymogu. W zaistniałym stanie faktycznym nie znajdzie również zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". W ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja wykracza poza ramy przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego, który odnosi się do urządzeń reklamowych wolnostojących, niezwiązanych trwale z gruntem, o lekkiej konstrukcji, o małych gabarytach. Powoływane w uzasadnieniu skargi orzecznictwo nie odzwierciedla stanowiska jakie wykształciło się ostatecznie na tle przedmiotowej problematyki. Tym samym bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 49 ust. 1 i 2, art. 3 pkt 1 i 3, art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59f ust. 2 poprzez jego zastosowanie oraz naruszenia art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego, należy zgodzić się z organem, że na podstawie art. 49 Prawda budowlanego, do opłaty legalizacyjnej jedynie stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Ponieważ hipoteza art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego wymaga ustalenia wysokości opłaty, nie może zostać zrealizowana bez pomocniczego zastosowania art. 59f ust. 1 tej ustawy, zauważyć przy tym trzeba, że jest to odesłanie do odpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących kar, o których mowa w ust. I1art. 59f Prawa budowlanego. Odesłanie to jest zaś konieczne ze względu na sposób obliczenia wysokości opłaty legalizacyjnej. A art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego mowa jest o iloczynie stawki opłaty (s), współczynniku kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynniku wielkości tego obiektu (w). W ust. 2 tego przepisu została określona wysokość stawki na 500 zł, a zatem uwzględniając wskazaną wyżej regułę określającą zakres odesłania w celu realizacji hipotezy normy, z której następuje odesłanie i ten przepis musi mieć zastosowanie. Zastosowanie będzie miał również załącznik do ustawy, w którym określono kategorię obiektów (ust. 3), a także ust. 4 dotyczący sytuacji zróżnicowania różnych kategorii w jednym obiekcie . Zdaniem Sądu nie miało miejsca w niniejszej sprawie naruszenie ww. przepisów prawa materialnego. Tym samym bezpodstawny jest także zarzut niezastosowania art. 2 Konstytucji RP, art. 22 Konstytucji RP i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 8, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców przy wykładni przepisów ustawy Prawo budowlane - pojęcia trwale związany z gruntem (art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego), pojęcia instalowanie tablic i urządzeń reklamowych ( art. 29 ust. 2 pkt 6, przepisów art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego. Przedmiotowe zarzuty stanowią polemikę z przyjętą przez organy, a zaaprobowaną przez Sąd, wykładnią przepisów prawa będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia. Podkreślić należy, że postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej doprowadza postępowanie legalizacyjne do stadium, w którym adresat uzyskuje możliwość wyboru co do jego dalszego biegu. W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, po ustaleniu, że doszło do samowolnego wzniesienia obiektu, organ winien wydać decyzję nakazującą jego rozbiórkę na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Uwolnić się od tego sposobu przywrócenia porządku prawnego, adresat postanowienia może tylko w przypadku zapłaty opłaty legalizacyjnej w terminie. Jak z powyższego wynika, ustalenie opłaty legalizacyjnej nie jest środkiem represyjnym w ścisłym tego słowa znaczeniu, ani też nie ma charakteru kary administracyjnej, jest natomiast środkiem do przywrócenia (restytucji) porządku prawnego wynikającego z Prawa budowlanego. Również nakazanie rozbiórki obiektu samowolnie wniesionego ma przede wszystkim charakter restytucyjny, a nie represyjny, co wielokrotnie podkreślano w literaturze prawniczej i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Opłata legalizacyjna ma więc do spełnienia zupełnie inną funkcję niż kara administracyjna. .W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy, wbrew zarzutom skarżącej, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 140, art. 124 § 1 i § 2 k.p.a.. Dokonując analizy zarówno zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organy, wydając obie sporne postanowienia oparły się na materiale zgromadzonym w sprawie. Organy dokonały również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów strony dla toczącej się sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonym postanowieniu brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ odwoławczy poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem , uzasadnioną interesem skarżącej. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.