VII SA/Wa 2191/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. G. [...] (o.) w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. G. w W. doprowadzenie do stanu poprzedniego poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w W. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. W związku z pismem spółki [...] Sp. z o.o. (dalej: spółka) z 30 września 2014 r., w sprawie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w granicy z nieruchomością przy ul. G. w W., 25 listopada 2014 r. i 11 lutego 2015 r. przedstawiciel Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB) dokonał oględzin. W ich wyniku stwierdzono, iż na terenie nieruchomości przy ul. G. usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny czterokondygnacyjny z poddaszem i podpiwniczeniem. W ścianie szczytowej obiektu sąsiadującej z niezabudowaną posesją przy ul. G. (strona zachodnia) zlokalizowanych jest dziesięć otworów okiennych (po dwa otwory na każdej kondygnacji) o wymiarach: 80 cm x 110 cm i 110 cm x 120 cm – na pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej kondygnacji, 110 cm x 60 cm – na poddaszu. Ww. otwory okienne przynależą do następujących lokali mieszkalnych: nr [...] – na pierwszej kondygnacji budynku, nr [...] – na drugiej kondygnacji budynku, nr [...] – na trzeciej kondygnacji budynku, nr [...] - na czwartej kondygnacji budynku. Pismem z 27 listopada 2014 r. PINB wezwał Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. G. (dalej: strona skarżąca, Wspólnota) do wskazania lokali z otworami okiennymi w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w granicy z nieruchomością przy ul. G. w W. Pismem z 16 grudnia 2014 r. Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. G. poinformowała, iż lokal nr [...] jest własnością H. B., zaś lokale nr [...], nr [...], nr [...] są własnością Miasta [...], w administracji Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...]. Pismami z 16 lutego 2016 r. i 7 marca 2016 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...] wezwał Wspólnotę do wskazania właścicieli poddasza (powierzchni poddasza, do której przynależą sporne otwory okienne) wraz z adresem do korespondencji. Wspólnota wyjaśniła, że ww. otwory okienne wchodzą w skład własności wspólnej. 2.2. Przy piśmie z 27 listopada 2014 r. Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] przekazał do PINB akta sprawy dotyczące nieruchomości przy ul. G. Ponadto wskazano, że "w aktach archiwalnych, jak też w elektronicznej bazie obsługi korespondencji kancelaryjnej nie odnaleziono dokumentów dotyczących postępowania w sprawie okien w ścianie szczytowej przedmiotowego budynku". Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest w posiadaniu pierwotnego projektu budowlanego budynku oficyny przy ul. G. zatwierdzonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Pismem z 18 marca 2015 r. Archiwum Państwowe w W. poinformowało PINB, iż w celu realizacji kwerendy sprawdzono ewidencję i wybrane jednostki aktowe zespołów archiwalnych. Wykazano, iż w zbiorach ww. Archiwum znajdują się następujące dokumenty: 1) dokumentacja z 1938 r. dotycząca nieruchomości przy ul. G. , 2) dokumentacja z lat 1946-1947 dotycząca sprawy własności nieruchomości przy ul. G. Zgodnie z informacją uzyskaną od Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] działka nr ew. [...] z obrębu [...] powstała z podziału działki nr ew. [...] na działki nr ew. [...] i [...] na mocy Decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2008 r. i mapy KEM [...]; zaś działka nr ew. [...] z obrębu [...] powstała przy odnowieniu operatu ewidencji gruntów obrębu [...]. Jednakże działka nr ew. [...] i działka nr ew. [...] nie stanowiły nigdy jednej działki ewidencyjnej. Ponadto pismem z 12 lutego 2015 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...] wezwał Panią H. B., Miasto [...] i Wspólnotę do przedstawienia wyjaśnień w sprawie daty wykonania otworów okiennych w ścianie szczytowej oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. G. w granicy z nieruchomością przy ul. G. w W. Zarówno w piśmie H. B., jak i w piśmie Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami dla Dzielnicy [...] z 3 marca 2015 r. nie wskazano daty wykonania przedmiotowych otworów okiennych. 2.3. Decyzją Powiatowego nr [...] z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. G. w W. doprowadzenie do stanu poprzedniego poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w W. poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na zamurowaniu dwóch otworów okiennych o wymiarach 110 cm x 60 cm w zachodniej ścianie szczytowej budynku, zlokalizowanej w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. ścianą pełną lub cegłą szklaną (luksferami) o klasie odporności ogniowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). W podstawie prawnej decyzji powołano art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.). 2.3.1. W uzasadnieniu tej decyzji PINB podał, zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie budynek oficyny przy ul. G. w W. został wybudowany ok. 1925 r., jako [...] – nr hip. [...] (znacznik Gminnej Ewidencji Zabytków [...]). Wskutek działań wojennych ww. budynek uległ zniszczeniu. Decyzją z [...] kwietnia 1946 r. Wydział Inspekcji Budowlanej Zarządu Miejskiego w [...] zezwolił E. U. "na wykonanie robót budowlanych na nieruchomości przy ul. G., a mianowicie na odbudowę oficyny mieszkalnej o 4-ch kondygnacjach". Jednakże, jak wynika z dokumentacji przekazanej przez Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] i Archiwum Państwowe w W. nie został odnaleziony zarówno pierwotny projekt budowlany budynku oficyny przy ul. G., jak i projekt budowlany zatwierdzony [...] kwietnia 1946 r. przez Wydział Inspekcji Budowlanej Zarządu Miejskiego w [...]. Brak jest również jakiejkolwiek zgody wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zezwalającej na wykonanie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku oficyny przy ul. G. w W. Organ wyjaśnił, że jakiekolwiek roboty budowlane ingerujące w ścianę nośną (konstrukcję) budynku wymagają uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z dokumentów dotyczących okresu odbudowy oficyny budynku przy ul. G. nie wynika, czy sporne otwory okienne zostały wykonane na podstawie zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Otwory okienne będące przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego ujęte są w przekazanych przez Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] projektach budowlanych i kosztorysach dotyczących: 1) remontu oficyny budynku przy ul. G. (projekt zatwierdzony [...] grudnia 1968 r.), 2) instalacji elektrycznej (projekt zatwierdzony [...] listopada 1968 r.), 3) remontu instalacji wodno-kanalizacyjnej (projekt zatwierdzony [...] listopada 1968 r.), 4) instalacji centralnego ogrzewania (projekt zatwierdzony [...] grudnia 1968 r.). Jednakże wrysowanie spornych otworów okiennych na rzutach kondygnacji w poszczególnych projektach obejmujących inne zamierzenia inwestycyjne nie może sankcjonować samowoli budowlanej lub stanowić dowodu na wykonanie otworów okiennych na podstawie pozwolenia na budowę. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego do akt sprawy nie została przedłożona żadna dokumentacja (w tym zatwierdzony projekt budowlany) świadcząca o legalnym wykonaniu otworów okiennych w zachodniej ścianie szczytowej budynku oficyny przy ul. G. w W. Z tych przyczyn organ uznał, że dwa otwory okienne na poddaszu w zachodniej ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. G. w W. (budynek oficyny), zlokalizowanej w ostrej granicy z nieruchomością przy ul. G., zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej. 2.3.2. Zdaniem PINB z analizy dokumentacji wynika, że otwory okienne na poddaszu w ścianie szczytowej budynku oficyny usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. w W. zostały wykonane w okresie między 24 kwietnia 1946 r. a 9 listopada 1968 r. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje kwestia czy te otwory okienne zostały odtworzone w miejscu otworów ewentualnie istniejących w 1925 r. (tj. w okresie budowy budynku) czy też w 1946 r. (tj. w dacie odbudowy budynku po zniszczeniach wojennych). We wskazanym powyżej przedziale czasowym obowiązywało rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 196, ze zm.), a następnie rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 26, poz. 157). 2.3.3. Organ I instancji podkreślił, że wykonanie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku usytuowanej w granicy działki jest niezgodne z warunkami technicznymi w każdym z dotychczas obowiązujących reżimów prawnych, obejmujących rozporządzenie Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46, ze zm.), rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62, ze zm.), rozporządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 11 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 26, poz. 157), rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. U. Nr 38, poz. 196 ze zm.), a także sprzeczne z rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. Nr 23, poz. 202 ze zm.). Zatem obecne usytuowanie otworów okiennych na poddaszu w zachodniej ścianie szczytowej budynku oficyny przy ul. G. w W. było niezgodne z warunkami technicznymi w każdym z dotychczas obowiązujących reżimów prawnych. 2.3.4. PINB dodał, że zgodnie z pismami Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] z 12 listopada 2014 r. i z 20 kwietnia 2015 r., działka nr ew. [...] z obrębu [...] powstała z podziału działki nr ew. [...] na działki nr ew. [...] i [...] na mocy Decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] listopada 2008 r. i mapy [...]; zaś działka nr ew. [...] z obrębu [...] powstała przy odnowieniu operatu ewidencji gruntów obrębu [...]. Jednakże działka nr ew. [...] i działka nr ew. [...] nie stanowiły jednej działki ewidencyjnej. Jak z kolei wynika ze szkiców będących w bazie zdjęć mapy historycznej serwisu internetowego Urzędu [...], nieruchomość przy ul. G. i nieruchomość przy ul. G. posiadały odrębne numery hipotek. Wskazane nieruchomości stanowiły zatem odrębne działki ewidencyjne, a położenie granicy pomiędzy ww. posesjami nie uległo zmianie. Wobec powyższego, stwierdzono, iż przedmiotowe nieruchomości pozostawały cały czas odrębnymi nieruchomościami, co stanowi o usytuowaniu ściany z przedmiotowymi otworami okiennymi w ostrej granicy z nieruchomością sąsiednią, naruszając przepisy techniczno-budowlane. 2.3.5. PINB podał, że właścicielem poddasza w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ui. G. w W. jest Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. G. Wykazuje się ona bowiem prawem do dysponowania nieruchomością. Ponadto zaznaczono, że wszelkie kwestie cywilnoprawne w stosunku do inwestora, który zrealizował roboty budowlane polegające na wykonaniu otworów okiennych w ścianie szczytowej oficyny budynku przy ul. G., w ostrej granicy z nieruchomością przy ul. G., w tym ewentualne roszczenia odszkodowawcze, pozostają poza sferą działania organu nadzoru budowlanego i są rozstrzygane w ramach powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Właściciel obiektu lub jego części jest odpowiedzialny za aktualny stan obiektu oraz jego zgodność z obowiązującymi w tym zakresie przepisami budowlanymi. W sytuacji naruszenia przepisów techniczno-budowlanych na obecnym właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek wykonania określonych robót budowlanych mających na celu doprowadzenie inwestycji do stanu poprzedniego. 2.3.6. W ocenie PINB, opisany stan faktyczny w przedmiotowej sprawie wypełnia przesłankę z art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane uprawniającej organ do nakazania doprowadzenia do stanu poprzedniego poddasza jak w sentencji decyzji. Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że sporne otwory okienne zostały wykonane z naruszeniem warunków technicznych, co uniemożliwia prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania administracyjnego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, w razie niewykonania tegoż obowiązku wiązałoby się z koniecznością wydania kolejnej decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2, która odpowiadałaby decyzji pierwotnej, co stanowiłoby naruszenie zasady res iudicata. W obecnym stanie faktycznym należy przywrócić omawiany lokal do stanu poprzedniego (sprzed wykonania dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku), tak aby obiekt spełniał obowiązujące obecnie przepisy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 2.4. W odwołaniu od tej decyzji, Wspólnota domagała się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Decyzji PINB zarzuciła naruszenie: – art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez niezasadne orzeczenie nakazu doprowadzenia poddasza do stanu poprzedniego, w sytuacji w której przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w oparciu o zgodę właściwego organu i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, – art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie, w sytuacji w której mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania z uwagi na legalnie wykonane prace będące przedmiotem sprawy, – art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, – art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, co pozbawiło Odwołującego prawa do czynnego udziału na każdym etapie postępowania, – art. 7, 8, 77 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie legalności inwestycji, nie podjęcie wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało nieprawidłowym uzasadnieniem decyzji oraz nieprawidłowym zastosowaniem prawa materialnego. 2.5. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2021 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. 2.5.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, żew ocenie organu II instancji, PINB podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7, 10 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. [...]WINB przypomniał, że w sprawie otworów okiennych w tej samej ścianie budynku zapadł m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2276/16. Jakkolwiek wyrok ten nie jest wiążący dla organów nadzoru budowlanego w przedmiotowej sprawie, to jednak organy nie mogą go zignorować, biorąc pod uwagę, że zapadł w sprawie o tym samym stanie faktycznym i prawnym oraz dotyczącym tego samego przedmiotu (otworów okiennych w ścianie usytuowanej w granicy z działka ew. nr [...]). [...]WINB podniósł, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd wskazał, iż kluczowe jest ustalenie, czy okna powstałe w ścianie szczytowej budynku przy ul. G. w W. zlokalizowanej w ostrej granicy z działką przy ul. G. są legalne. Jednocześnie zdaniem Sądu nieuzasadniona jest opinia, według której projekt remontu oficyny budynku przy ul. G. w W., zatwierdzony [...] grudnia 1968 r. przez Zespół Orzekający przy Miejskim Biurze Projektów w [...] jest "wskazówką", że było pozwolenie na budowę obejmujące sporne okna: "wskazanemu projektowi nie towarzyszą bowiem żadne dokumenty ani świadectwa czynności prowadzących do zatwierdzenia tego projektu i konsekwentnie, udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności projekt nie jest opatrzony odpowiednimi pieczęciami, ani podpisami osób działających za organy administracji budowlanej i upoważnionych do udzielenia pozwolenia na budowę. Legalność przedmiotowych okien, tzn. wydanie pozwolenia na ich wykonanie opartego na przepisach ustawy Prawo budowlane nie została również wykazana na podstawie innych dokumentów. Ustalenia, że okna powstały między rokiem 1946 a 1966, a nawet zeznania świadków sugerujących, ze zostały wykonane już przed 1939 r. nie mogą stanowić dowodu na niewątpliwą legalność przedmiotowych okien (...) Fakt udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie ww. okien jest tym bardziej wątpliwe, ze organ pierwszej instancji i organ odwoławczy przyjmowały fakt zlokalizowania ściany z wykutymi oknami w ostrej granicy dziatki inwestycyjnej i wspomnianej sąsiedniej dziatki nr ewid. [...]. Jeśli rzeczywiście granica obu działek przebiega tak jak powyżej wskazano, to udzielenie pozwolenia nie było dopuszczalne ani przed 1939 r., ani po 1946 r. ". 2.5.2. Organ odwoławczy podkreślił, że brak jest również dokumentów świadczących o tym, że otwory okienne w zachodniej ścianie szczytowej budynku przy ul. G. w W. zostały wykonane na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego z dnia [...] grudnia 1968 r., czy w oparciu o decyzję o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych związanych z remontem w/w budynku z [...] listopada 1970 r. Odnosząc się do zarzutu odwołania w tym zakresie podkreślono, że tak stwierdził również sąd administracyjny w analogicznej sprawie (jak wyżej). Ponadto w treści decyzji o pozwoleniu na wykonanie remontu zaznaczono, iż jednym z warunków udzielenia pozwolenia jest zastosowanie się do klauzuli projektu podstawowego z [...] grudnia 1968 r. Jak natomiast stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., projekt ten nie dowodzi legalności wykonania spornych otworów okiennych. Ponadto w aktach sprawy znajdują się pisma Urzędu [...] Biuro Geodezji i Katastru z dnia 19 maja 2020 r. i z dnia 29 czerwca 2020 r., z których wynika, iż "na terenie [...] ewidencję założono w latach 60-70. Podstawą zakładania ewidencji był dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32) oraz przepisy wykonawcze: Instrukcja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy z map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze [...], m. Ł. i miast stanowiących powiaty ([...]); Zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P.1969.11.98); Zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 13 maja 1960 r. w sprawie wprowadzania do ewidencji gruntów zmian we władaniu gruntami (M.P.1960.46.222). Obecna działka ewidencyjna nr dz. ew. [...] i dz. ew [...] z obrębu [...] w najstarszym posiadanym przez Biuro Geodezji i Katastru operacie ewidencji gruntów i budynków z 1966 r. ([...]) stanowią część dawnej działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...], natomiast obecna dz. ew. [...] z obrębu [...] stanowi dawną dz. ew. [...] z obrębu [...]". Do w/w pisma z 19 maja 2020 r. załączono kopię rejestru ewidencji gruntów obręb [...] dz. ew. [...] i [...] ([...]), kopię szkicu do obliczeń z obrębu [...], mapę ewidencyjną z granicami dz.ew. [...] i [...] z obrębu [...], protokół przejęcia przebiegu granic ul. O. przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego pod nr [...] oraz licencję nr [...]. Z dokumentów tych wynika, iż w latach 1946 i 1968 właścicielem działki nr ew. [...] ul. G. (działka [...] z obr. [...]) był Skarb Państwa a użytkownikiem wieczystym M. G., natomiast działki [...] ul. G. (działka [...] z obr. [...]) z obrębu [...] właścicielem i władającym było Prezydium Dzielnicy Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. W w/w pismach podano też, iż najwcześniejsze rejestry pochodzą z 1966 r. Zatem w latach 60-tych władającymi działkami nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] były różne podmioty. Podkreślenia bowiem wymaga, iż mimo, że w latach 60-tych właścicielem działki nr ew. [...] (dawna [...] z obr. [...]) był Skarb Państwa to ustanowiono na tej nieruchomości prawo użytkowania wieczystego na rzecz M. G. Z kolei właścicielem działki nr ew. [...] (dawna [...] z obr. [...]) było Prezydium Rady Narodowej [...]. Zgodnie natomiast z art. 233 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób; w tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać, przy czym uprawnienie do wyłącznego korzystania z gruntu oraz rozporządzania prawem użytkowania wieczystego jest skuteczne również względem właściciela gruntu. Użytkownik wieczysty w granicach określonych w art. 233 K.C., może korzystać z gruntu oddanego mu w użytkowanie wieczyste i rozporządzać swoim prawem z wyłączeniem innych osób, w tym również właściciela gruntu. Zbliżone do własności długoletnie prawo użytkowania wieczystego wyłącza więc prawa właściciela gruntu i dopóki użytkownikowi wieczystemu służą uprawnienia z umowy tworzącej to prawo, dopóty wyłączone są kompetencje właściciela gruntu do wykonywania tych uprawnień. 2.5.3. Zdaniem [...]WINB, analiza wyżej przytoczonych dokumentów archiwalnych wskazuje, iż po pierwsze właścicielem jednej nieruchomości był Skarb Państwa, zaś druga nieruchomość stanowiła własność Prezydium Rady Narodowej [...], a po drugie działka będąca własnością Skarbu Państwa była dodatkowo przedmiotem użytkowania wieczystego na rzecz osoby fizycznej. Powoływane wyżej nieruchomości nie miały więc w tamtym czasie tego samego właściciela. Nie zachodziła bowiem sytuacja, w której doszło do udzielenia zgody na wykonanie otworu w ścianie granicznej przez podmiot władający obiema działkami. 2.5.4. Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest w sprawie dowodów na to, że otwory okienne usytuowane w zachodniej ścianie szczytowej na poddaszu budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w W., zlokalizowanej w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. zostały wykonane legalnie. Usytuowanie tych okien narusza zarówno przepisy rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiskowej z dnia 3 lipca 1980 r., jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sytuowanie natomiast okien w ścianie znajdującej się w ostrej granicy z działką sąsiednią nie było dopuszczalne także ani przed 1939 r. ani po 1946 r. Przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli w art. 196 stanowiły, że budynki ogniotrwałe, wznoszone bezpośrednio przy granicy sąsiadów, jako też budynki nieogniotrwałe, wznoszone w odległości mniejszej od 4 m od tej granicy, powinny być zaopatrzone od strony granicy w mur ogniochronny bez otworów i próżni, o grubości równającej się co najmniej długości jednej cegły, wykonany z cegły palonej lub innego materiału ogniotrwałego, wyprowadzony od fundamentów przez wszystkie kondygnacje, a wystający 30 centymetrów ponad dach. Podobnie przepisy budowlane obowiązujące od 1960 r., włącznie z obecną ustawą z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi, nie dopuszczają budowy okien i innych otworów w ścianie szczytowej zlokalizowanej w ostrej granicy działek. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlany nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Nie jest zatem dopuszczalne zlokalizowanie ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, a tym bardziej na jej granicy jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. 2.5.5. [...]WINB zwrócił się przy tym pismem z 31 marca 2020 r. do Urzędu [...] Delegatury Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...] – w ślad za wątpliwościami wyrażonymi przez Sąd – z prośbą o wyjaśnienie, czy w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] (w szczególności zapisu § 119 dotyczącego "zachowania zwartych pierzei zabudowy od strony ulic: P., O., G. – według rysunku planu"), zachowanie, a więc niestworzenie nowej zwartej pierzei zabudowy, przesądza o konieczności połączenia budynków zlokalizowanych przy ul. G. oraz ul. G. w W. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w piśmie z dnia 21 maja 2020 r. poinformował [...]WINB, iż "według rysunku planu, zachowanie, a więc niestworzenie nowej zwartej pierzei zabudowy, nie przesądza o konieczności połączenia budynków zlokalizowanych przy ul. G. oraz ul. G. w W. Ze względu na uwarunkowania planistyczne oraz biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy techniczne nie ma tez możliwości zlokalizowania nowej zabudowy na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul G. w W.". W tej sytuacji dopuszczalna jest alternatywa zamurowania otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w W. cegłą szklaną. Jednocześnie [...] Konserwator Zabytków w piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 r. wskazał, że budynek przy ul. G. w W. został ujęty w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych na podstawie zarządzenia nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta [...] i organ ds. ochrony konserwatorskiej dopuszcza zamurowanie okien w ścianie szczytowej w/w obiektu. W związku z powyższym zasadnym jest nakazanie doprowadzenia do stanu poprzedniego poddasza budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w W., poprzez wykonanie robót wskazanych w sentencji decyzji. 2.5.6. Odnosząc się dalej do zarzutów odwołania [...]WINB nie zgodził się ze stanowiskiem, że organ I instancji nie powiadomił stron o wszczęciu postępowania w sprawie spornych otworów okiennych na poddaszu. Pismem z 12 lutego 2015 r. powiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku w granicy z działką przy ul. G., czyli w sprawie wszystkich okien w tej ścianie. Zatem z racji usytuowania dwóch spornych okien o wymiarach w w/w ścianie, niespornym jest ich objęcie przedmiotem postępowania, o którym mowa w zawiadomieniu z 12 lutego 2015 r. Ponadto jakkolwiek bezpośrednio przed wydaniem skarżonego rozstrzygnięcia organ I instancji nie powiadomił stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, to jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy. Bowiem skarżona decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy znany już skarżącej. Jednocześnie odnosząc się do powoływanego w odwołaniu projektu remontu elewacji z dnia [...] lutego 1966 r., [...]WINB wskazał, że jego treść była znana sądowi przy wydawaniu wyroku z dnia 31 sierpnia 2017 r., VII SA/Wa 2276/16, gdyż jego kopia stanowiła załącznik do odwołania od decyzji Nr [...]. Zatem WSA w Warszawie w wyroku z dnia 31 sierpnia 2017 r. wskazując, że "ustalenia, że okna powstały między rokiem 1946 a 1966, a nawet zeznania świadków sugerujących, że zostały wykonane już przed 1939 r., nie mogą stanowić dowodu na legalność przedmiotowych okien", ocenił również przywoływaną wyżej dokumentację z 1966 r. 2.5.7. Odnosząc się natomiast do wniosku Wspólnoty o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2083/20, oddalającego skargę na decyzję [...]WINB nr [...] z [...] września 2020 r., to w opinii [...]WINB okoliczność ta nie stanowi to przesłanki przewidzianej w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. 3. Pismem z 11 października 2021 r. Wspólnota skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją organu I instancji, jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez niezasadne przyjęcie, iż działanie organu I instancji było prawidłowe, w sytuacji w której wydanie decyzji nakazującej zamurowanie dwóch otworów okiennych było niezasadne z uwagi na fakt, iż okoliczności sprawy nie dawały podstawy do przyjęcia, że prace te wykonano nielegalnie, a co więcej znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają legalność inwestycji, 2) art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez niezasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwym przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, 3) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, na skutek nie uwzględnienia legalności wykonanych prac w oparciu o decyzję o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych z dnia [...] kwietnia 1970 r., 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady legalności działania organów oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz ich kultury prawnej, zasady dwuinstancyjności, nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowym stanie faktycznym, nie znajdującym odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji, 5) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. 4. W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 5. Postanowieniem z 29 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uwzględnienia wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 6.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Za podstawę faktyczną wyrokowania przyjęto stan faktyczny ustalony w zaskarżonej decyzji. 7. Oceniając kontrolowane postępowanie, Sąd zaakceptował ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne przedstawione w zaskarżonej decyzji. 7.1. W ocenie Sądu nie można podzielić poglądu strony skarżącej, że wydanie decyzji nakazującej zamurowanie dwóch otworów okiennych było niezasadne, gdyż okoliczności sprawy nie dawały podstawy do przyjęcia, że prace te wykonano nielegalnie. Niezasadny był również zarzut wskazujący na naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. (brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego), gdyż nakazy wymienione w art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. mogą być zastosowane w sytuacji, gdy nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1160/19). A taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. 7.2. Podobnie również nietrafiony jest argument skarżącej o naruszeniu art. 81a § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 25 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3031/19). Tymczasem w niniejszej sprawie organy przeprowadziły szczegółowe postepowanie dowodowe. Tym samym nie można podzielić poglądu, ze w sprawie naruszono również wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego. 8. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela poglądy WSA w Warszawie zawarte w wyroku z 31 sierpnia 2017 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2276/16), wydanym w sprawie, której stan faktyczny w zakresie przedmiotowym jest zbliżony do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał między innymi, że: – kluczową przesłanką rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest ustalenie, czy okna powstałe w ścianie szczytowej budynku przy ul. G. w W., zlokalizowanej w ostrej granicy z działką przy ul. G. są legalne; – nieuzasadniona jest opinia, według której "projekt remontu oficyny budynku przy ul. G. w W.", zatwierdzony [...] grudnia 1968 r. przez Zespół Orzekający przy Miejskim Biurze Projektów w [...] jest "wskazówką", że było pozwolenie na budowę obejmujące sporne okna; – "(...) Projektowi temu nie towarzyszą bowiem żadne dokumenty ani świadectwa czynności prowadzących do zatwierdzenia tego projektu i konsekwentnie, udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności projekt nie jest opatrzony odpowiednimi pieczęciami, ani podpisami osób działających za organy administracji budowlanej i upoważnionych do udzielenia pozwolenia na budowę. Legalność przedmiotowych okien, tzn. wydanie pozwolenia na ich wykonanie opartego na przepisach ustawy Prawo budowlane nie została również wykazana na podstawie innych dokumentów. Ustalenia, że okna powstały między rokiem 1946 a 1966, a nawet zeznania świadków sugerujących, ze zostały wykonane już przed 1939 r. nie mogą stanowić dowodu na niewątpliwą legalność przedmiotowych okien (...) Fakt udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie w, okien jest tym bardziej wątpliwe, ze organ pierwszej instancji i organ odwoławczy przyjmowały fakt zlokalizowania ściany z wykutymi oknami w ostrej granicy dziatki inwestycyjnej i wspomnianej sąsiedniej działki nr ewid. [...]. Jeśli rzeczywiście granica obu działek przebiega tak jak powyżej wskazano, to udzielenie pozwolenia nie było dopuszczalne ani przed 1939 r., ani po 1946 r. "; – "(...) w rozpatrywanej sprawie kolizję zasad należy zastosować na rzecz stanowiska organu pierwszej instancji". 8.1. Zdaniem Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, zasadnie [...]WINB w zaskarżonej decyzji przyjął, że nie można uznać, iż otwory okienne w zachodniej ścianie szczytowej budynku przy ul. G. w W. zostały wykonane na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego z [...] grudnia 1968 r. 8.2. Nie można także przyjąć, iż sporne okna wykonano w oparciu o decyzję o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych związanych z remontem budynku z [...] listopada 1970 r. Podobnie bowiem jak w przypadku projektu budowlanego z 1968 r., do w/w decyzji jak i w aktach sprawy (w tym dokumentacji architektoniczno-budowlanej) brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, że na podstawie tego rozstrzygnięcia wykonano otwory okienne w ścianie szczytowej budynku Wspólnoty. Ponadto w decyzji o pozwoleniu na wykonanie remontu zaznaczono, iż jednym z warunków udzielenia pozwolenia jest zastosowanie się do klauzuli projektu podstawowego z [...] grudnia 1968 r. Jak natomiast stwierdził WSA w Warszawie w przytoczonym wyżej wyroku z 31 sierpnia 2017 r., projekt ten nie dowodzi legalności wykonania spornych otworów okiennych. 8.4. Organ wydający decyzję zasadnie zatem przyjął, że brak jest w sprawie dowodów na to, że otwory okienne usytuowane w zachodniej ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) na działce nr ew. [...] przy ul. G. w W., usytuowanych w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G. zostały wykonane legalnie. Podkreślić również należy, że usytuowanie spornych okien naruszało także: – rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. nr 38 poz.196); – rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. nr 17 poz. 62); – rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. nr 15 poz.140); – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Sąd podkreśla również, że poprzednio obowiązujące przepisy dotyczące warunków technicznych, jak i wcześniejsze akty wykonawcze wydane tym zakresie – nie dopuszczały sytuowania otworu okiennego lub drzwiowego w ostrej granicy z działką sąsiednią, a przepisy stanowią podstawę, dla której legalności wykutych okien nie powinno się wyprowadzać pośrednio z innych dokumentów urzędowych zawartych w aktach sprawy. 9. Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniającego w zakresie tego, czy zostało udzielone pozwolenie na budowę w przedmiotowej sprawie. 9.1. Wskazać należy, że w piśmie z 22 października 2014 r. PINB zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] o przekazanie oryginałów akt sprawy dotyczącej oficyny budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. G. wraz z projektem budowlanym zatwierdzonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę tego obiektu, a także wyjaśnienie czy organ administracji architektoniczno-budowlanej prowadził jakiekolwiek postępowania administracyjne w sprawie spornych okien w ścianie szczytowej w/w budynku. W kolejnym piśmie z 22 października 2014 r. PINB zwrócił się do Archiwum Państwowego [...] o wyjaśnienie, czy w urzędzie tym znajdują się akta sprawy dotyczącej budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. G., a w szczególności projekt budowlany i ewentualne dokumenty dotyczące przedmiotowych otworów okiennych. 9.2. Z odpowiedzi udzielonej przez Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] (pismo z 27 listopada 2014 r.) wynika, że "(...) w aktach archiwalnych, jak też w elektronicznej bazie obsługi korespondencji kancelaryjnej nie odnaleziono dokumentów dotyczących postępowania w sprawie okien w ścianie szczytowej przedmiotowego budynku". Ponadto organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponuje pierwotnym projektem budowlanym budynku oficyny przy ul. G. Przy piśmie z 8 października 2015 r. Archiwum Państwowe przesłało kopie archiwalnych dokumentów, której jednak nie potwierdzały legalności spornych otworów okiennych. 10. W toku kontrolowanego postępowania organy podjęły również czynności w celu ustalenia przebiegu granicy między działką inwestycyjną nr ewid. [...]. położoną przy ul. G. oraz jaki podmiot był właścicielem (władającym) każdej z sąsiadujących działek przed dokonaniem sprzedaży dziatki nr ewid. [...] obecnemu inwestorowi (skarżącej), a wcześniej sprzedaży lokali mieszkalnych, w tym lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym (oficyna) przy ul. G. w W. (działka nr ewid. [...]). 10.1. [...]WINB pismami z 31 marca 2020 r. zwrócił się do Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. G. oraz Spółki [...] sp. z o.o. z zapytaniem, czy są one w posiadaniu geodezyjnego wytyczenia granic działki nr ew. [...] (ul. G.) z obrębu [...] w W., w tym w szczególności wskazującej przebieg granicy z działką ew. nr [...], a jeżeli tak to o przekazanie kopii takiego opracowania. W odpowiedzi na powyższe strony poinformowały, że nie dysponują geodezyjnym wytyczeniem granic w/w nieruchomości. 10.2. Jednocześnie [...]WINB pismem z 31 marca 2020 r. zwrócił się do Urzędu [...] Biura Geodezji i Katastru prośbą o udzielenie informacji, czy jest w posiadaniu geodezyjnego wytyczenia granic pomiędzy działkami nr ew. [...] (ul. G.) i [...] (ul. G.) z obrębu [...] w W., a jeżeli tak to o przekazanie kopii tego opracowania oraz o udzielenie informacji, jaki podmiot był właścicielem działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] w latach 1946 i 1968. Urząd [...] Biuro Geodezji i Katastru w pismach (z 19 maja 2020 r. i z 29 czerwca 2020 r.) poinformował, iż: "(...) na terenie [...] ewidencję założono w latach 60-70. Podstawą zakładania ewidencji był dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 6, poz. 32) oraz przepisy wykonawcze; Instrukcja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy z map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze [...], m. Ł. i miast stanowiących powiaty (M.P. 1956.98.1135); Zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. 1969.11.98); Zarządzenie Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 13 maja 1960 r. w sprawie wprowadzania do ewidencji gruntów zmian we władaniu gruntami (M.P. 1960.46.222). Obecna działka ewidencyjna nr dz. ew. [...] i dz. ew [...] z obrębu [...] w najstarszym posiadanym przez Biuro Geodezji i Katastru operacie ewidencji gruntów i budynków z 1966 r. ([...]) stanowią część dawnej działki ewidencyjnej [...] z obrębu [...], natomiast obecna dz. ew. [...] z obrębu [...] stanowi dawną dz. ew. [...] z obrębu [...]". 10.3. Do pisma z 19 maja 2020 r. załączono kopię rejestru ewidencji gruntów obręb [...] dz. ew. [...] i [...] ([...]), kopię szkicu do obliczeń z obrębu [...], mapę ewidencyjną z granicami dz. ew. [...] i [...] z obrębu [...], protokół przejęcia przebiegu granic ul. O. przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego pod nr [...] oraz licencję nr [...]. Z dokumentów tych wynika, iż w latach 1946 i 1968 właścicielem działki nr ew. [...] ul. G. (działka [...] z obr. [...]) był Skarb Państwa a użytkownikiem wieczystym M. G., natomiast działki [...] ul. G. (działka [...] z obr. [...]) z obrębu [...] właścicielem i władającym było Prezydium Dzielnicy Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. 10.4. Należy się zgodzić ze stanowiskiem zawartym w wyroku z 31 sierpnia 2017 r. WSA w Warszawie, zgodnie z którym: "(...) jeśli okazałoby się, że w latach 1946-1968 właścicielem obu działek był Skarb Państwa reprezentowany przez władze [...], organy powinny stwierdzić, czy nie doszło do udzielenia zgody przez właściciela działki nr ewid. [...] na dokonanie przebudowy istniejącej i odbudowanej lub odbudowywanej kamienicy P. L., położonej na działce nr ewid. [...] przy ul. G. w W., będącej również własnością tego samego podmiotu (Skarbu Państwa)". 10.5. Zdaniem [...]WINB, z powołanych w sprawie okoliczności nie wynika, że okoliczność taka wystąpiła (por. pisma Urzędu [...] Biuro Geodezji i Katastru z 19 maja i 29 czerwca 2020 r.). We wskazanych pismach podano, iż najwcześniejsze rejestry pochodzą z 1966 r. Tak więc w latach 60-tych władającymi działkami nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] były różne podmioty. Mimo, że w latach 60-tych właścicielem działki nr ew. [...] (dawna [...] z obr. [...]) był Skarb Państwa (nr rejestru [...] – załącznik do pisma Biura Geodezji i Katastru z dnia 19 maja 2020 r.), to ustanowiono na tej nieruchomości prawo użytkowania wieczystego na rzecz M. G. Z kolei właścicielem działki nr ew. [...] (dawna [...] z obr. [...]) było Prezydium Rady Narodowej [...] (nr rejestru [...] – por. załącznik do pisma Biura Geodezji i Katastru z 19 maja 2020 r.). 10.6. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, zasadnie [...]WINB wskazał, że zgodnie z art. 233 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób; w tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać, przy czym uprawnienie do wyłącznego korzystania z gruntu oraz rozporządzania prawem użytkowania wieczystego jest skuteczne również względem właściciela gruntu. Użytkownik wieczysty w granicach określonych w art. 233 k.c., może korzystać z gruntu oddanego mu w użytkowanie wieczyste i rozporządzać swoim prawem z wyłączeniem innych osób, w tym również właściciela gruntu (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 857/05). Zbliżone do własności długoletnie prawo użytkowania wieczystego wyłącza więc prawa właściciela gruntu i dopóki użytkownikowi wieczystemu służą uprawnienia z umowy tworzącej to prawo, dopóty wyłączone są kompetencje właściciela gruntu do wykonywania tych uprawnień (por. wyrok NSA z 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 2906/16). 10.7. Analiza przytoczonych przez [...]WINB dokumentów archiwalnych wskazuje zatem, że: – właścicielem jednej nieruchomości był Skarb Państwa, zaś druga nieruchomość stanowiła własność Prezydium Rady Narodowej [...]; – działka będąca własnością Skarbu Państwa była dodatkowo przedmiotem użytkowania wieczystego na rzecz osoby fizycznej; – powoływane wyżej nieruchomości nie miały więc w tamtym czasie tego samego właściciela. 10.8. W ocenie Sądu, zasadnie przyjął w decyzji [...]WINB, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, mogących stanowić podstawę stwierdzenia, iż otwory okienne usytuowane w zachodniej ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) na działce nr ew. [...] przy ul. G. w W. zostały wykonane legalnie, czy też za zgodą tego samego właściciela obu działek. Legalność przedmiotowych okien nie wynika bowiem z: – projektu remontu oficyny budynku przy ul. G. w W. zatwierdzonym [...] grudnia 1968 r.; – decyzji o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych związanych z remontem budynku z [...] listopada 1970 r. Jak wynika zaś z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z 27 listopada 2014 r., organ ten nie dysponuje ani pierwotnym projektem budowlanym budynku oficyny przy ul. G., ani dokumentami dotyczących wykucia okien w ścianie szczytowej przedmiotowego budynku. Dodatkowo należy wskazać, że przedmiotowe nieruchomości nie posiadały również tego samego właściciela. 10.9. Zasadnie przyjął w decyzji [...]WINB, że sytuowanie okien w ścianie znajdującej się w ostrej granicy z działką sąsiednią nie było dopuszczalne ani przed 1939 r. ani po 1946 r. Przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r. nr 34 poz. 216) w art. 196 stanowiły, że budynki ogniotrwałe, wznoszone bezpośrednio przy granicy sąsiadów, jako tez budynki nieogniotrwałe, wznoszone w odległości mniejszej od 4 m od tej granicy, powinny być zaopatrzone od strony granicy w mur ogniochronny bez otworów i próżni, o grubości równającej się co najmniej długości jednej cegły, wykonany z cegły palonej lub innego materiału ogniotrwałego, wyprowadzony od fundamentów przez wszystkie kondygnacje, a wystający 30 centymetrów ponad dach. Podobnie przepisy budowlane obowiązujące od 1960 r., włącznie z obecnie obowiązującą ustawą p.b. z 1994 r. oraz wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi – nie dopuszczają budowy okien i innych otworów w ścianie szczytowej zlokalizowanej w ostrej granicy działek. Przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, § 60 i § 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlany nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 10.10. Nie jest zatem dopuszczalne zlokalizowanie ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, a tym bardziej na jej granicy jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Zatem, brak jest możliwości lokalizacji ściany z otworami okiennymi w granicy z inną nieruchomością (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1135/17). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 obecnie obowiązującego p.b., obiekt budowlany należy projektować i budować w taki sposób, aby zapewnić poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. 11. W ocenie Sądu, skoro nie zostało wykazane, aby istniała jakakolwiek zgoda na usytuowanie okien w ścianie znajdującej się bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią, to należy je zamurować. W jednym z wyroków NSA (por. wyrok NSA z 1 września 2015 r., sygn. akt II OSK 3103/13) przyjął, że: "(...) pozostawienie okien w ścianie granicznej, które zostały wykonane bez jakiejkolwiek zgody, czy to władzy publicznej, czy to właściciela nieruchomości sąsiedniej, po to, aby właściciele domu, w którym te okna się znajdują, mogli właściwie wykonać swoje obowiązki wynikające z umów najmu, stanowiłoby przejaw nierównego traktowania właścicieli sąsiadujących nieruchomości". Sąd podziela te spostrzeżenia. 12. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie dowodowe wykazało ponadto, iż brak jest możliwości legalizacji spornych otworów okiennych. Tym samym zasadnym było nakazanie zamurowania dwóch otworów okiennych (o wskazanych wymiarach) w zachodniej ścianie szczytowej budynku mieszkalnego wielorodzinnego (oficyna) przy ul. G. w W., zlokalizowanej w ostrej granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. G.. 12.1. Jednocześnie organy w decyzjach wskazały, że możliwe jest zamurowanie ich zarówno ścianą pełną lub też cegłą szklaną (luksferami) o klasie odporności ogniowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 12.2. Dodatkowo należy wskazać, że [...]WINB zwrócił się pismem z 31 marca 2020 r. do Urzędu [...] Delegatury Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...] (zgodnie z wytycznymi wskazanymi w cytowanym wyroku przez WSA) z prośbą o wyjaśnienie, czy w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z [...] stycznia 2010 r.; Nr [...] (w szczególności § 119 dotyczącego "zachowania zwartych pierzei zabudowy od strony ulic: P., O., G. – według rysunku planu"), zachowanie, a więc niestworzenie nowej zwartej pierzei zabudowy, przesądza o konieczności połączenia budynków zlokalizowanych przy ul. G. oraz ul. G. w W. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w piśmie z 21 maja 2020 r. poinformował [...]WINB, iż: "(...) według rysunku planu, zachowanie, a więc niestworzenie nowej zwartej pierzei zabudowy, nie przesądza o konieczności połączenia budynków zlokalizowanych przy ul. G. oraz ul. G. w W. Ze względu na uwarunkowania planistyczne oraz biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy techniczne nie ma też możliwości zlokalizowania nowej zabudowy na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. G. w W". 12.3. Zatem nie może ulegać wątpliwości, że w niniejszej sprawie dopuszczalna jest przewidziana w decyzji PINB alternatywa zamurowania otworów okiennych cegłą szklaną (luksferami). Ściana wypełniona luksferami nie może być traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna (brak możliwości penetracji wzrokowej). Luksfer jest bowiem kształtką budowlaną wykonaną ze szkła, służącą do wypełniania konstrukcji ściennych lub stropowych. Może być wykonana ze szkła przezroczystego lub barwionego, o powierzchni gładkiej lub wzorzystej. Posiada znaczną przepuszczalność światła, sięgającą ponad 60%. Pomimo tego, że luksfery pełnią funkcję doświetlającą, bezspornie nie są oknami. Wobec tego ścianę z luksferami traktować należy jako ścianę bez otworów okiennych (por. wyrok WSA w Krakowie z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 216/14; wyrok WSA w Szczecinie z 18 września 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 210/08). 12.4. Dodatkowo wskazać trzeba, że w piśmie z 2 sierpnia 2016 r. [...] Konserwatora Zabytków wskazano, że budynek przy ul. G. w W. został ujęty w gminnej ewidencji zabytków nieruchomych na podstawie zarządzenia Nr [...] z [...] lipca 2012 r. w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta [...] i [...] Konserwator Zabytków dopuszcza zamurowanie okien w ścianie szczytowej wskazanego obiektu. Zatem i w tej kwestii organy poprawnie ustaliły, że wskazany w decyzjach obowiązek nie będzie miał wpływu na ewentualny zakres ochrony konserwatorskiej i samą substancję zabytku. 13. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady legalności działania organów oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz ich kultury prawnej, zasady dwuinstancyjności, nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowym stanie faktycznym, nie znajdującym odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji, Sąd miał na uwadze, że w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z kolizją dwóch zasad prawnych wynikających z przepisów postępowania administracyjnego: zasady legalności działania organów administracyjnych (art. 6 k.p.a.) oraz domniemania prawdziwości stanu faktycznego przedstawionego w dokumentach urzędowych (art. 76 § 1 k.p.a.). Kolizja ta nie może być jednak rozstrzygnięta poprzez zastosowanie którejś z typowych reguł kolizyjnych typu: norma wyższa (wyższej rangi w hierarchii aktów normatywnych) uchyla normę niższą, bądź norma szczególna uchyla normę ogólną (lex specialis derogat legi generali). Niezbędne jest rozumowanie nazywane ważeniem zasad, czyli odwołaniem się do siły argumentów przemawiających za przeciwnymi twierdzeniami stron. 13.1. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie kolizję zasad należało rozstrzygnąć na rzecz stanowiska organów obu instancji. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie przepisów prawa i zgodnie z nimi. Zasada ta znajduje swoje wsparcie w art. 7 (podkreślającym dodatkowo obowiązek działania w granicach prawa) oraz art. 2 Konstytucji RP. Jeśli więc pojawiają się istotne wątpliwości, czy wymagane przez przepisy szczegółowe pozwolenie na dokonanie określonych czynności (wykucie okien) zostało wydane, organ nie może polegać na domniemaniu prawnym z art. 76 k.p.a. sugerującym wysokie prawdopodobieństwo udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Art. 76 k.p.a. nakazuje uznać za udowodnione to, co zostało urzędowo stwierdzone w dokumencie, a nie to co pośrednio w niego wynika. Nie mamy zatem do czynienia z obaleniem domniemania prawnego, lecz z jego niezastosowaniem, ze względu na racje przemawiające za koniecznością wykonania obowiązku przewidzianego w art. 6 k.p.a. 13.2. Zdaniem Sądu w toku kontrolowanego postępowania nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (zob. wyrok NSA z 16.03.2021 r., I OSK 291/21, LEX nr 3150368). Należy podkreślić, że z uzasadnień obu decyzji administracyjnych wydanych w toku kontrolowanego postępowania, jak również z akt tego postępowania wynika, że PINB i [...]WINB przeprowadziły samodzielną ocenę okoliczności faktycznych przez pryzmat adekwatnych przepisów prawa materialnego. Zgodność rezultatu tych ocen skutkowała utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji przez [...]WINB. Jak wynika z dotychczasowych rozważań Sądu, ustalenia faktyczne i zapatrywania prawne organów były prawidłowe. Organy przeprowadziły szerokie postępowanie dowodowe, pozyskując dokumenty oraz informacje od stron oraz właściwych organów. Działania organów mieściły się w granicach ich kompetencji, skoro pozyskany materiał dowodowy umożliwił prawidłowe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 p.b. 13.3. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wzorcowi normatywnemu z art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, uzasadnienie decyzji powinno wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 15.09.2021 r., I GSK 431/21, LEX nr 3258240). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szerokie omówienie przebiegu kontrolowanego postępowania administracyjnego, wymienia dowody, na których oparto ustalenia faktyczne oraz odnosi się do okoliczności spornych wyjaśniając przyczyny, które legły u podstaw zajęciu przez organ stanowiska, które legło u podstaw wydania tej decyzji. [...]WINB omówił również szeroko podstawę prawną decyzji, ze wskazaniem na argumentację prawną obejmującą przepisy prawa budowlanego obowiązujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od dwudziestolecia międzywojennego. [...]WINB jako organ odwoławczy ustosunkował się również do zarzutów odwołania. Nie sposób zatem uznać, aby zaskarżona decyzja zasługiwała na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego z uwagi na jakiekolwiek uchybienia przy sporządzaniu jej uzasadnienia. 14. Zdaniem Sądu w okolicznościach kontrolowanej sprawy zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji również nie może odnieść oczekiwanego skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy przypomnieć, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 27 października 2021 r. sygn. akt III OSK 4262/21, LEX nr 3248491). W toku kontrolowanego postępowania strona skarżąca była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika i miała możliwość stałej weryfikacji stadiów postępowania. Strona skarżąca nie wskazała przy tym w skardze żadnych okoliczności, które mogła była podnieść przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a które należałoby ocenić jako mające decydujący wpływ na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. 15. Zarzuty skargi okazały się nieusprawiedliwione. Sąd nie stwierdził również, aby przy wydaniu tej decyzji doszło do innych – niż podniesione w skardze – uchybień, które uzasadniałyby uchylenie kontrolowanej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Na tej podstawie Sąd oddalił skargę, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.