VII SA/Wa 2202/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skarg Syndyka masy upadłości [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargi oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2013 r., poz. 267) - po rozpatrzeniu odwołania Z. N. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], odmawiającej po rozpatrzeniu wniosku Z. E. N., stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę domu wielorodzinnego pod nazwą [...] na działkach o nr ew. [...],[...] w miejscowości [...], gmina [...] - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...]i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Organ wskazał, iż zgodnie z uchwałą Rady Gminy [...] nr [...]z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r. Nr [...], poz. [...]) teren objęty sporną inwestycją znajduje się na obszarach oznaczonych symbolami [...]. Stosownie do § 16 ust. 1 ww. miejscowego planu została ustalona maksymalna wysokość zabudowy na 3 kondygnacje, w tym trzecia kondygnacja wyłącznie w formie poddasza użytkowego. Powołując się na definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz. 690 - według stanu prawnego na dzień 25 października 2006 r.) organ odwoławczy podniósł, że określone w projekcie budowlanym "przyziemie" w istocie stanowi pierwszą kondygnację budynku wielorodzinnego. Jak bowiem wynika z rys. nr 8 "rzut przyziemia", rys. nr A-14 "przekrój poprzeczny B1-B1", rys. nr A-15 "przekrój poprzeczny A1-A1", rys. nr A- 16 "przekrój poprzeczny C1-C1", rys. nr A-15 "przekrój poprzeczny D1-D1" spełnia ona wszystkie przesłanki pozwalające uznać ją za kondygnację. Również pozostałe kondygnacje, tj. 2 i 3 kondygnacja (według określeń projektu 1 i 2) spełniają przesłanki pozwalające je uznać za kondygnację. Organ podniósł też, że mając na uwadze definicję antresoli zawartą w § 3 pkt 19 rozporządzenia oraz po przeprowadzeniu analizy projektu budowlanego - rys. nr A-10 "rzut poddasza (antresoli)", rys. nr A-14 "przekrój poprzeczny B1-B1", rys. nr A-15 "przekrój poprzeczny A1-A1", rys. nr A-16 "przekrój poprzeczny C1- C1", rys. nr A-15 "przekrój poprzeczny D1-D1" - stwierdzić należy, że wydzielona przestrzeń nad trzecią kondygnacją budynku wielorodzinnego nie jest antresolą, a kolejną (czwartą) kondygnacją, ponieważ jest zamknięta przegrodami budowlanymi (ściany, stropy). W konkluzji organ stwierdził, że sporny budynek wielorodzinny został zaprojektowany jako budynek czterokondygnacyjny, niezgodnie z § 16 ust. 1 uchwały Rady Gminy [...] nr [...]z dnia [...] marca 2003 r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należało zatem stwierdzić nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], została ona bowiem wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożył Syndyk Masy Upadłości [...] Sp. z o.o., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 40 § 1 i art. 131 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niedoręczenie syndykowi inwestora decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., zawiadomienia o wniesieniu przez Z. E. N. odwołania od tej decyzji, a także decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. i w ten sposób uniemożliwienie inwestorowi udziału w sprawie; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niezawiadomienie syndyka inwestora [...] sp. z o.o. o toczącym się postępowaniu i w ten sposób uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożyła również Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...], zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że z antresolą mamy do czynienia tylko wtedy, gdy nie ma w ogóle przegród budowlanych od strony wnętrza, z którego jest wydzielona, podczas gdy ustawodawca dopuścił możliwość tworzenia przegród budowlanych na poziomie antresoli, wymaga jednak, by nie była ona "zamknięta", czyli "osłonięta ze wszystkich stron", "wyraźnie odseparowana" od przestrzeni, z której jest wydzielona; 2) naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące niezasadnym przyjęciem: - że Z. E. N. jest stroną w niniejszej sprawie i uprawniona była do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] Nr [...]z dnia [...] października 2006 r., podczas gdy nieruchomość, której jest właścicielką nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku wielorodzinnego w [...] przy ul. [...], albowiem został on usytuowany z zachowaniem wszelkich wymogów prawa, w tym określonych w § 12 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, - że przymiot strony w niniejszym postępowaniu przysługuje tylko Wspólnocie Mieszkaniowej w [...] przy ul. [...], podczas gdy prawidłowym było ustalenie, że stroną są także poszczególni właściciele lokali w budynku w [...] przy ul. [...]; 3) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 36 a ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 163 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności decyzji, która została zmieniona decyzjami Starosty Powiatu [...] Nr [...]z dnia [...] lipca 2007 r. oraz Nr [...] z dnia [...] października 2007 r., czyli decyzji, która przestała obowiązywać, a w jej miejsce zaczęła obowiązywać nowa decyzji (zmieniająca), która zawiera w sobie postanowienia decyzji pierwotnej, rozszerzając ją o nowe elementy; 4) naruszenie art. 40 § 1 i art. 131 k.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz zawiadomienia o wniesieniu odwołania przez Z. E. N. inwestorowi - [...]Sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej, a kierowanie tych pism na adres byłego pełnomocnika inwestora - adw. M. K., co uniemożliwiło inwestorowi obronę swoich praw; 5) naruszenie art. 131 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie skarżącej odwołania wniesionego przez Z. E. N.od decyzji Wojewody [...] Nr [...]i w ten sposób uniemożliwienie skarżącej zaznajomienia się z wniesionym odwołaniem i czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego, 6) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., skutkujące błędną oceną, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 1 uchwały Rady Gminy [...] nr [...]z dnia [...] marca 2003 r. poprzez: - ograniczenie się do pobieżnej analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu [...] i wskutek tego ustalenie, że wydzielona przestrzeń nad trzecią kondygnacją budynku jest kolejną (czwartą) kondygnacją, podczas gdy dokładna analiza tego projektu prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z antresolą, albowiem w projekcie nie dokonano wydzielenia przestrzeni nad całą trzecią kondygnacją budynku, a jedynie nad jej częścią, a ponadto wydzielona przestrzeń nie została w całości zamknięta przegrodami budowlanymi, - pominięcie, że decyzja Starosty Powiatu [...] Nr [...]z dnia [...] października 2006 r. była dwukrotnie zmieniana: decyzją Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. (przy czym w drugim projekcie zamiennym z października 2007 r. wprowadzono znaczące zmiany w zakresie antresoli - zrezygnowano z wszelkich przegród budowlanych od strony wnętrza, z którego została wydzielona antresola) i dopiero w oparciu o tak zmienione pozwolenie na budowę został faktycznie wzniesiony budynek z 74 lokalami, posiadający ostateczne od 19 listopada 2008 r. pozwolenie na użytkowanie i zamieszkały przez kilkaset osób. Zdaniem strony skarżącej w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia w ogóle z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 1 uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wsi [...], a tym bardziej z rażącym naruszeniem prawa, albowiem w przedmiotowym budynku możemy mówić jedynie o trzech kondygnacjach i antresoli powstałej z wydzielenia przestrzeni nad częścią trzeciej kondygnacji. Skarżąca Wspólnota podkreśliła, że nie dokonano wydzielenia przestrzeni nad całą trzecią kondygnacją budynku, a jedynie nad jej częścią. Na kondygnacji trzeciej 19 lokali posiada antresolę, a w 12 lokalach nie została ona wyodrębniona. Na poziom antresoli nie prowadzą schody ze wspólnej klatki schodowej, dostęp na antresolę istnieje tylko z lokali, w ramach których została ona utworzona. Podkreśliła ponadto, że wydzielona przestrzeń nad częścią trzeciej kondygnacji budynku nie została zamknięta w całości przegrodami budowlanymi. Wskazała też, że powierzchnia antresol jest mniejsza od powierzchni części trzeciej kondygnacji, z której została ona wydzielona (stosunek procentowy powierzchni antresol do powierzchni trzeciej kondygnacji bez antresol wynosi 47,95 %). W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu zawartego w skardze Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]w [...], wskazującego, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zbadał, czy Z. E. N., która zainicjowała postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Wprawdzie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji rzeczywiście nie odniósł się do tej kwestii, jednak zauważyć trzeba, iż Wojewoda [...] badał, czy Z. E. N. przysługuje interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji. Wojewoda [...] w swej decyzji podniósł, że przyziemie projektowanego budynku usytuowane jest w odległości 6,5 m od granicy z działką nr [...], której właścicielką jest Z.N., natomiast najbliższe tej granicy fragmenty wyższych kondygnacji budynku usytuowane będą w odległości 4 m, przy czym wysokość budynku do okapu w części zwróconej w kierunku tej działki jest zmienna i wynosi od 8,7 m do 9,7 m. Z uwagi na fakt, że odległość dzieląca budynek od granicy działki nr [...]jest mniejsza aniżeli jego wysokość Wojewoda [...] uznał, że ww. działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i w konsekwencji stwierdził, że Z. N. przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Skoro zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zakwestionował tego ustalenia, oznacza to, że podzielił w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Z tego przepisu, jak i z przepisu art. 35 ust. 4 a contrario, wynika, iż w sytuacji, gdy projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ nie może wydać pozwolenia na budowę. Wskazać wobec tego trzeba, że w dacie wydania kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2006 r. teren inwestycji (działki nr [...],[...]w miejscowości [...]) objęty był zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy [...]z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wsi [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r. Nr [...], poz. [...]). W ustaleniach ogólnych planu, w § 16 ust. 1 maksymalna wysokość zabudowy określona została na 3 kondygnacje, w tym trzecia kondygnacja wyłącznie w formie poddasza użytkowego. Należy wobec tego przywołać definicje kondygnacji oraz kondygnacji nadziemnej, zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm). W myśl § 3 pkt 16 rozporządzenia przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa, stosownie zaś do § 3 pkt 17 kondygnacja nadziemna to kondygnacja, której górna powierzchnia stropu lub warstwy wyrównawczej podłogi na gruncie znajduje się w poziomie lub powyżej poziomu projektowanego lub urządzonego terenu, a także każdą sytuowaną nad nią kondygnację. Zauważyć wobec tego trzeba, że jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2006 r., poziom podłogi najniższej kondygnacji zaprojektowanego budynku, określanej jako "przyziemie", znajduje się na równi z poziomem terenu, nie jest więc piwnicą, ani też sutereną, w rozumieniu § 3 pkt 20 i 21 ww. rozporządzenia, przy czym jego wysokość wynosi 2,89 m, podobnie jak wysokość pierwszego i drugiego piętra (według oznaczeń projektu). Z tych względów należy więc uznać, że "przyziemie" stanowi kondygnację nadziemną w rozumieniu § 3 pkt 16 i pkt 17 rozporządzenia. Nad przyziemiem zaprojektowano pierwsze, a następnie drugie piętro, każde o wysokości 2,89 m. Zauważyć jednocześnie trzeba, że trzecia kondygnacja budynku, określona w projekcie jako drugie piętro, nie może być potraktowana jako poddasze. Przez poddasze rozumie się przestrzeń między stromym dachem a ostatnią kondygnacją budynku, wykorzystywaną jako strych lub adaptowaną na cele mieszkalne (Uniwersalny słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006), jest to przestrzeń nad najwyższym stropem lub sklepieniem, bezpośrednio pod pokryciem dachowym. Należy też przypomnieć, że z treści § 3 pkt 16 rozporządzenia wynika, iż minimalna wysokość kondygnacji to 2 m. Mając te względy na uwadze należy stwierdzić, że przewidziana w projekcie budowlanym trzecia kondygnacja nie wykazuje cech poddasza. Brak jest bowiem położenia jej bezpośrednio pod pokryciem dachowym, a ponadto jej wysokość przekracza 2 m (wynosi 2,89 m). Już zatem te ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że zaprojektowany budynek przekracza określoną w miejscowym planie maksymalną liczbę kondygnacji, która wynosi trzy kondygnacje, przy czym trzecia kondygnacja może być wyłącznie w formie poddasza użytkowego. Dodatkowo jednak nad trzecią kondygnacją, która jak wykazano, jest kondygnacją "pełną", nie zaś poddaszem, zaprojektowano "antresolę" – według określeń projektu. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 19 rozporządzenia przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Z definicji antresoli wynika zatem wymóg, aby antresola znajdowała się bezpośrednio nad stropem pośrednim przedzielającym ją od strony wnętrza, z którego została wydzielona, nie może też być zamknięta przegrodami budowlanymi od strony tego wnętrza. Ponadto powierzchnia antresoli musi być mniejsza, aniżeli powierzchnia kondygnacji lub pomieszczenia, z której ją wydzielono. Wprawdzie powołany przepis nie wprowadza wymogów w zakresie różnicy tej powierzchni, warto jednak zwrócić uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Gd 716/13, w którym Sąd wskazał, że "zachowanie architektonicznego charakteru antresoli stanowiącego ze swej istoty element otwarty na pomieszczenie, z którego jest on wydzielony, zakłada "otwartość", a więc widoczność tego elementu wnętrza z pomieszczenia, z którego antresolę wydzielono. Wymóg ten nie będzie spełniony w sytuacji, gdy powierzchnia antresoli odpowiada w przybliżeniu powierzchni pomieszczenia, z którego jest ona wydzielana. Różnica w powierzchni pomieszczenia oraz antresoli winna zapewniać widoczność otwartej na to pomieszczenie jego części w postaci antresoli. Różnica ta nie może wiązać się wyłącznie z koniecznością realizacji schodów prowadzących do tej części pomieszczenia". Należy też zauważyć, iż w definicji antresoli zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia mowa jest o dwóch rodzajach antresoli, tj. antresoli pomieszczenia i antresoli kondygnacji. Z antresolą kondygnacji mamy do czynienia wówczas, gdy antresola jest wydzielona z tzw. jednoprzestrzennej (bez przegród budowlanych) kondygnacji, natomiast antresola pomieszczenia musi być wydzielona z jednoprzestrzennego pomieszczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r. II OSK 2792/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 lipca 2012 r. II SA/Lu 435/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r. II SA/Gd 528/12 LEX nr 1234931). W omawianym przypadku nie można mówić o antresoli kondygnacji, gdyż na trzeciej kondygnacji znajduje się szereg pionowych przegród (ścian) oddzielających poszczególne pomieszczenia oraz mieszkania, ponadto zaprojektowane "antresole" są oddzielone od niższej kondygnacji przegrodami budowlanymi (jak podkreśla sama skarżąca nie są dostępne ze wspólnej klatki schodowej, lecz dostęp na poziom antresol istnieje jedynie z lokali, w ramach których zostały utworzone). Trudno też jednak w niniejszej sprawie mówić o antresoli pomieszczenia. "Antresole" zostały wydzielone nad niektórymi mieszkaniami znajdującymi się na trzecim piętrze, składającymi się z kilku pomieszczeń, przy czym ich powierzchnia jest w zasadzie taka sama jak powierzchnia mieszkań, nad którymi się znajdują. Dodatkowo antresole są przedzielone ścianami, podzielone na mniejsze pomieszczenia. Z tych wszystkich względów należy podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że zaprojektowane nad trzecim piętrem powierzchnie nie mogą być uznane za antresole, lecz stanowią kolejną, czwartą kondygnację. Oznacza to zatem, że przewidziana w projekcie liczba kondygnacji przekracza maksymalną liczbę określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Podkreślenia jednocześnie ponownie wymaga, że już sama okoliczność, iż trzecia kondygnacja spornego budynku (określona w projekcie jako drugie piętro) nie wykazuje cech poddasza, lecz jest to "pełna" kondygnacja, uprawnia do stwierdzenia, iż przekroczono maksymalną liczbę kondygnacji określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza zabudowę o trzech kondygnacjach, jednocześnie zastrzegając, że trzecia kondygnacja może mieć wyłącznie formę poddasza użytkowego. Zasadnie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przy wydawaniu decyzji Starosty Powiatu[...]z dnia [...]października 2006 r. doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 16 uchwały Rady Gminy [...] z [...] marca 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Jednocześnie jako niezasadne należy ocenić zarzuty podniesione przez skarżących, wskazujące, że organy naruszyły art. 10 k.p.a., uniemożliwiając im czynny udział w postępowaniu. Wskazać trzeba, że art. 131 k.p.a., wbrew twierdzeniom Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]w [...], nie nakłada na organ obowiązku doręczania stronom postępowania odwołania wniesionego przez inną stronę, lecz ustanawia wymóg powiadomienia stron o wniesionym odwołaniu (a tego wymogu organ dochował). Nie można również czynić zarzutu organom z faktu, iż nie doręczały korespondencji syndykowi masy upadłości [...]Sp. z o.o., lecz adw. M. K. Podkreślenia wymaga, że strona postępowania ma obowiązek informowania organu o wszelkich zmianach adresu, zmianach pełnomocników itp., które następują w toku postępowania. Zauważyć więc trzeba, że Wojewoda D. pismem z dnia 4 lutego 2013 r. poinformował strony, w tym inwestora, że ponownie przystąpiono do rozpoznawania wniosku Z. E. N. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] października 2006 r. Pismo to pełnomocnik inwestora, adw. M. K. odebrała w dniu 7 lutego 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy dla [...] we [...] VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych ogłosił upadłość inwestora, o czym strona organu jednak nie poinformowała. Organ przed wszczęciem postępowania ma obowiązek ustalić aktualne adresy stron, natomiast już w toku postępowania, po poinformowaniu stron o prowadzonym postępowaniu, nie ma obowiązku badać z urzędu, czy znany mu adres strony jest aktualny, czy pełnomocnik strony nadal ją reprezentuje, czy wobec strony nie ogłoszono upadłości itp. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 maja 2012 r. II GSK 490/11 LEX nr 1244708, z dnia 20 maja 2011 r. II OSK 956/10 LEX nr 992670, z dnia 19 października 2010 r. II GSK 886/09 LEX nr 746304). Skoro zatem strona, mimo, że była świadoma toczącego się postępowania, nie poinformowała organu o ogłoszonej upadłości, nie można mu czynić zarzutu, że kierował korespondencję na adres pełnomocnika strony, zamiast na adres syndyka masy upadłości. Niezasadny jest również zarzut wskazujący, że jako strony niniejszego postępowania winni zostać potraktowani, obok Wspólnoty Mieszkaniowej, właściciele poszczególnych lokali w budynku przy ul. [...]w [...]. Zarzut nieuwzględnienia w zaskarżonej decyzji faktu, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. była zmieniana, aczkolwiek słuszny nie ma znaczenia dla oceny prawnej kwestionowanej decyzji. Organ stwierdził nieważność wydanego pozwolenia z powodu niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie maksymalnej wysokości zabudowy. W § 16 ust. 1 planu została ustalona maksymalna wysokość zabudowy na 3 kondygnacje, w tym trzecia kondygnacja wyłącznie w formie poddasza użytkowego. Zmiany pozwolenia nie prowadziły do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącej pierwotna decyzja nie została zastąpiona nową decyzją zmieniającą. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).