VII SA/Wa 2271/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi U. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych skargę oddala Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., zwanej dalej Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) wniósł sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, zgłoszonych przez U. S., polegających na postawieniu przyczepy kempingowej model [...] [...] z przyłączeniem do prądu, wody i odpływu kanalizacyjnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu 19 kwietnia 2012 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło pismo U. S. w sprawie zamiaru postawienia przyczepy kempingowej model [...] [...] na podporach z bloczków betonowych oraz przyłączeniem jej do prądu, wody i odpływu kanalizacyjnego do istniejącego szamba na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. Z treści tego pisma organ nie mógł jednoznacznie odczytać żądania wnioskodawcy, dlatego też pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądania. Po analizie pisma wyjaśniającego z dnia 14 maja 2012 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, iż jest to zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Organ podniósł, iż z załączonego do zgłoszenia rysunku przedstawiającego konstrukcję i wymiary przedmiotowej przyczepy kempingowej wynika, iż jest to obiekt o pow. 37,1 m2, przewidziany na pobyt ludzi oraz posadowiony trwale na gruncie poprzez zastosowanie podpór betonowych zapewniających stabilne umocowanie na gruncie. W związku z powyższym, w ocenie organu architektoniczno-budowlanego, do przedmiotowej inwestycji nie może mieć zastosowania katalog robót budowlanych podlegających zgłoszeniu, zawarty w art. 29 ust. 1 i 2, w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, zatem przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu, z uwagi na treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, należało wnieść sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia ww. robót budowlanych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania U. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, od decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...]. Organ drugiej instancji stwierdził, iż przyczepa kempingowa w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jest tymczasowym obiektem budowlanym. Zgodnie z tym przepisem tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem, jak strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Organ zaznaczył, iż wyliczenie w powołanym przepisie tymczasowych obiektów budowlanych ma charakter przykładowy. Dlatego, zdaniem organu, nie można podzielić stanowiska skarżącej zawartego w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, iż niewymienienie przyczepy kempingowej w katalogu tymczasowych obiektów budowlanych pozwala przyjąć, że nie jest ona tego rodzaju obiektem. Wojewoda [...] wskazał, iż z ustawowej definicji wynika, iż można rozróżnić dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Pierwszy to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Drugi to obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Jeżeli więc obiekt budowlany nie jest połączony trwale z gruntem, to jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej oraz czy przewiduje się jego przeniesienie czy rozbiórkę. W ocenie organu odwoławczego usytuowana przez U. S. przyczepa kempingowa na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...] spełnia przesłanki powyższej definicji. Ustawienie jej na bloczkach betonowych świadczy o tym, że nie została ona trwale związana z gruntem. Specyfika zaś przyczepy kempingowej jako obiektu mobilnego o lekkiej konstrukcji, służącego do czasowego pobytu potwierdza, że obiekt ten ma charakter tymczasowy. Nie oznacza to jednak, wbrew twierdzeniom skarżącej, że do jego usytuowania na działce nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Organ podniósł, że z art. 28 Prawa budowlanego wynika zasada, że rozpoczęcie robót budowlanych wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem rodzajów robót zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonych ustawowo. W art. 29 Prawa budowlanego określono wyjątki od tej zasady. I tak, zgodnie z zapisem ust. 1 pkt 12 powołanego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa tego rodzaju obiektu wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] stwierdził, iż w omawianym przypadku mamy do czynienia z obiektem tymczasowym. Jednak z uwagi na to, iż U. S. nie określiła czasu użytkowania przedmiotowej przyczepy kempingowej organ drugiej instancji uznał, iż ze zgłoszenia, jak i z pisma z dnia 14 maja 2012 r. i z odwołania, jednoznacznie wynika, że przedmiotowa przyczepa kempingowa będzie użytkowana przez okres dłuższy niż 120 dni. Organ wskazał też, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki i stwierdził, iż zamierzona inwestycja wykracza poza katalog obiektów wymienionych w tym przepisie, gdyż powierzchnia zabudowy wynosi 37,1 m2. Ponadto długość obiektu wynosi 10,60 m, co jest sprzeczne z art. 29 ust. 1 pkt litera a) który stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną lub uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach zabudowy siedliskowej, parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Wojewoda [...] powołał treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robot budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. jest słuszna i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła U. S.. Skarżąca nie zgodziła się z uznaniem przez organy przyczepy kempingowej za tymczasowy obiekt budowlany, w oparciu o art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej zaprezentowane przez organ stanowisko, iż wyliczenie w powołanym przepisie tymczasowych obiektów budowlanych ma charakter przykładowy, nie oznacza, że organ może swobodnie i bezkrytycznie wpisać w ten katalog każdy obiekt. Podniosła, że jeśli jakieś działanie nie wyczerpuje wszystkich przesłanek opisanych w przepisie to oznacza, że nie jest zachowaniem objętym tym przepisem. Wskazała, że ustalenie, iż przyczepa nie jest trwale związana z gruntem nie wystarcza do zakwalifikowania jej do tymczasowych obiektów budowlanych, bowiem nie zostały spełnione pozostałe przesłanki. Podkreśliła, że przyczepa nie będzie stanowiła zaplecza budowlanego czy komercyjnego, nie będzie obiektem przeznaczonym do rozbiórki lub przeniesienia. Skarżąca ma zamiar postawić przyczepę kempingową na swojej działce w celach rekreacyjnych i korzystać z niej okresowo bez określenia terminu jej użytkowania. Skarżąca zakwestionowała zaliczenie do robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę czynności związanych z realizacją inwestycji, polegających na: - postawieniu czterech bloczków betonowych dla lepszej stabilności przyczepy; - podłączeniu prądu, czyli włożeniu wtyczki do gniazdka (na działce znajduje się przyłącze elektryczne, które jest użytkowane); podłączeniu odpływu kanalizacyjnego (włożeniu przewodu z przyczepy do otworu szczelnego szamba, znajdującego się już na działce). Zdaniem skarżącej kierując się w toku postępowania administracyjnego słusznym interesem obywatela, przy braku naruszenia interesu społecznego, należy przyjąć jedyne możliwe rozwiązanie, czyli uznać, że tych działań nie regulują przepisy Prawa budowlanego, pozostawiając obywatelowi swobodę w działaniu. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolowaną decyzją Wojewoda [...]i utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r., którą organ pierwszej instancji - na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) - wniósł sprzeciw wobec zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, zgłoszonych przez U. S., polegających na postawieniu przyczepy kempingowej model [...] [...] z przyłączeniem do prądu, wody i odpływu kanalizacyjnego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...]. W ocenie organów orzekających w sprawie sporna inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącej, iż sporna przyczepa kempingowa nie jest obiektem budowlanym, a czynności związane z realizacją inwestycji nie są budową czy robotami budowlanymi, a więc nie podlegają ocenie organów architektoniczno-budowlanych. Wskazać wobec tego należy, iż stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym jest: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz c) obiekt małej architektury. Przy czym jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 506/07, Lex nr 347903, pojęcie "budowla" nie oznacza, że ma to być budynek wzniesiony od podstaw i trwale związany z gruntem, lecz jest to każdy inny obiekt wolnostojący, służący m.in. do sezonowego zamieszkiwania i użytkowany jako domek letniskowy. Ustawa Prawo budowlane wprowadza też - w art. 3 pkt 5 - pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Należy przy tym zaznaczyć, iż tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii obiektów budowlanych, lecz mieszczą się jednocześnie w definicji obiektu budowlanego zawartej w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozumieniu powołanego wyżej przepisu tymczasowym obiektem budowlanym może być zarówno budynek, budowla, jak i obiekt małej architektury (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 359/05, Lex nr 869995). Należy również podnieść, iż brak trwałego połączenia z gruntem obiektu budowlanego sam przez się nie decyduje o tym, czy obiekt ten wymaga pozwolenia na budowę, zgłoszenia, bądź może być zwolniony z tych rygorów ustawy Prawo budowlane (wyrok Naczelnego Sądu Administrcyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2003 r., sygn. akt IV SA 2977/01, Lex nr 685013). Zauważyć również trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Pod pojęciem budowy natomiast w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Podkreślenia wymaga, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć np. takich obiektów budowlanych, jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, reklamy. Tak więc okoliczność, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, czy ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych w jedną całość, nie zmienia faktu, że określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu, ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany. Na gruncie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2007 r., II SA/Bk 506/07, Lex nr 347903), a nawet samo tylko usytuowanie w określonym miejscu takiego obiektu, który w całości został wykonany poza miejscem budowy (por. wyroki: (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08 LEX 582870, z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 216/07 Lex nr 468752, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 786/11 Lex nr 1086764, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 389/10 LEX nr 753537, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1545/07 LEX nr 516067, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 773/07 LEX nr 491993, Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 216/07 LEX nr 468752, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 747/07 Lex nr 510906). Jak wynika z akt sprawy, U. S. w piśmie z dnia 16 kwietnia 2012 r. (prawidłowo potraktowanym przez Starostę [...] jako zgłoszenie w trybie art. 30 Prawa budowlanego) poinformowała organ o zamiarze ustawienia na działce nr [...] w [...] gm. [...] przyczepy kempingowej o powierzchni ok. 38 m2, do której planuje podłączyć przyłącza energetyczne, wodociągowe i kanalizacyjne. Z treści pisma U. S. z 14 maja 2012 r. wynika, że przyczepa zostanie ustawiona na bloczkach betonowych, będzie pełniła funkcję rekreacyjno-wypoczynkową. Skarżąca zamierza zatem posadowić przyczepę w konkretnym miejscu, wyposażyć w media i przystosować ją do funkcji mieszkalno-letniskowej. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę sposób użytkowania przyczepy i przystosowanie jej do zamieszkiwania letniskowego, należy stwierdzić, iż jest to obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Należy też zauważyć, iż kwestia charakteru prawnego przyczepy kempingowej w świetle przepisów Prawa budowlanego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, za obiekty budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11, z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07 Lex nr 537719, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 380/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1504/10 Lex nr 760003). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą roboty budowlane można rozpocząć po uprzednim uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasada ta podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 29 Prawa budowlanego. W przepisie tym został zawarty wyczerpujący katalog robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, przy czym w większości przypadków brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z koniecznością dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego. Jeden z takich wyjątków przewiduje art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W takich przypadkach budowa tymczasowych obiektów budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Planowana przez skarżącą przyczepa kempingowa ma charakter tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem. Jednakże, z uwagi na fakt, że U. S. nie określiła w zgłoszeniu czasu użytkowania przyczepy, a ponadto z treści pisma z 14 maja 2012 r. wynika, że przyczepa będzie użytkowana przez okres dłuższy niż 120 dni, prawidłowo zatem organ architektoniczno-budowlany uznał, że nie można jej zaliczyć do kategorii obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jak zauważyły organy, sporny obiekt nie należy też do żadnej innej kategorii obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w tym wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1a (obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m) i w ust. 1 pkt 2 (wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2). Skoro zatem zgłoszenie dotyczyło inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę, to z uwagi na treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego nakazującego organowi wnieść sprzeciw, jeśli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, decyzje wydane w niniejszej sprawie uznać należy za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).