VII SA/Wa 2382/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Jarecka Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.) asesor WSA Iwona Ścieszka Protokolant: ref. stażysta Oliwia Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. G. i A. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lipca 2024 r. znak: DOR.7110.183.2024.MSZ w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), decyzją z dnia 15 lipca 2024 r. znak: DOR.7110.183.2024.MSZ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J.G. i A.G. (dalej: "Wnioskodawcy", "Skarżący"), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody Śląskiego (dalej także: "Wojewoda", "organ wojewódzki") z 3 kwietnia 2024 r., znak: IFXIV.7840.9.29.2023, w przedmiocie umorzenia postępowania. Do wydania decyzji GINB doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez organy. W dniu 26 czerwca 2023 r. do Wojewody Śląskiego wpłynął wniosek J.G., A.G. i H.S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Z. z [...] maja 2022 r., nr [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej C. Spółka Jawna pozwolenia na przebudowę i rozbudowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w miejscowości B. w gminie L. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Wnioskodawcy podnieśli, że ww. decyzja narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., który na przedmiotowym terenie dopuszcza jedynie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, podczas gdy planowana rozbudowa wskazuje na zamiar realizacji zabudowy wielorodzinnej. J.G. i A.G. zarzucili ponadto, że nie zostali uznani za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo, że obszar inwestycji obejmuje należącą do nich działkę sąsiednią o nr ew. [...]. Decyzją z 3 kwietnia 2024 r., znak: IFXIV.7840.9.29.2023, Wojewoda umorzył, wszczęte na wniosek ww. osób postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Starosty Z. z [...] maja 2022 r., nr [...]. Od powyższej decyzji Wojewody - J.G. i A.G., złożyli - w ustawowym terminie - odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Wspomnianą na wstępie decyzją z 15 lipca 2024 r. znak: DOR.7110.183.2024.MSZ, organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody. W uzasadnieniu decyzji GINB przypomniał, że skoro zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, to właściwy organ administracji publicznej rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. Następnie GINB przytoczył treść art. 28 k.p.a., określającego kto jest stroną postępowania administracyjnego. Podkreślił, że uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Dalej organ odwoławczy wskazał, że tak w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniach nadzwyczajnych w tych sprawach, krąg stron postępowania ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej: "Pr.bud."), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Pr.bud. (wg. brzmienia na dzień złożenia wniosku, czyli po wejściu w życie zmiany dokonanej ustawą z 13 lutego 2020 r.), jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. GINB przypomniał, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę: J.G., A.G. oraz H.S. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. H.S. nie odpowiedziała nie wezwanie Wojewody z 12 września 2023 r. dotyczącego wykazania interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z [...] maja 2022 r. Natomiast J.G. i A.G., wskazali, że wywodzą swój interes prawny z tytułu przysługującego im prawa własności działki nr ew. [...] położonej w miejscowości B. w gminie L., co potwierdza treść Księgi Wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Z. - V Wydział Ksiąg Wieczystych. GINB zauważył, że jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (Projekt zagospodarowania działki, dalej: PZD, rys. nr A/p1), działka o nr [...], należąca do Skarżących, graniczy z jedną z dwóch działek inwestycyjnych - z działką o nr [...], natomiast działka inwestycyjna o nr [...], jest oddzielona od działki Skarżących działką o nr [...]. Ww. działki są zabudowane (zob. dane z serwisu https://polska.e-mapa.net/). Na działkach inwestycyjnych rozpoczęta jest budowa dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, trzykondygnacyjnych z poddaszem użytkowym, bez podpiwniczenia, która nie została ukończona. Kwestionowany projekt budowlany obejmuje przebudowę i rozbudowę tych budynków. Inwestycja ma być realizowana jako kontynuacja starej budowy, dla której wygasło pozwolenie na budowę (zob. Projekt architektoniczno-budowlany, dalej: PAB, Opis techniczny, s. 3). Zgodnie z projektem budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej (oznaczone symbolami A i B - zob. PZD. Rys. nr A/p1) będą miały wysokość w najwyższym punkcie do kalenicy - 11,95 m (PAB. Opis techniczny, s. 4; por. PAB. Przekrój poprzeczny A-A. Rys. nr A/05; Przekrój poprzeczny B-B. Rys. nr A/06). Każdy z budynków zawierać będzie po dwa lokale mieszkalne (w tym jeden dwupoziomowy) (zob. PAB. Opis techniczny, s. 4). Ponadto organ odwoławczy dostrzegł, że według Projektu zagospodarowania działki, bliżej zaprojektowany budynek w zabudowie bliźniaczej oznaczony symbolem A - znajduje się w odległości 9,77 m od granicy działki Skarżących nr [...] i 14,26 m od znajdującego się na tej działce budynku. Projektowany budynek oznaczony symbolem B oddzielony jest od nieruchomości Skarżących budynkiem oznaczonym symbolem B (por. PZD. Opis do projektu zagospodarowania działki, s. 6; PZD. Rys. nr A/05). Projektowane 6 miejsc postojowych znajduje się w odległości 8 m od granicy działki Skarżących i ok. 12 m od znajdującej się na tej działce zabudowy. Najbliższy kontener na odpadki - znajduje się w odległości ok. 15 m od granicy działki Skarżących i ok. 19 m od istniejącego na tej działce budynku. Zgodnie z opisem do Projektu zagospodarowania działki, obszar oddziaływania projektowanych budynków w zabudowie bliźniaczej obejmuje działki, na których zostały zaprojektowane, tj. nr [...] i [...], obręb B., L. - gmina wiejska, powiat żywiecki. GINB ocenił, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.bud., nie obejmuje swym zakresem działki o nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, położenie wskazanej działki względem projektowanej inwestycji, wyklucza bowiem uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zabudowy działki należącej do Skarżących, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. GINB uznał, że nieruchomość należąca do Skarżących w szczególności nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 (dotyczący sytuowania budynków), § 13 (dotyczący przesłaniania budynków), § 19 (dotyczący usytuowania miejsc postojowych) § 23 (dotyczący miejsc gromadzenia odpadów stałych), jak również przepis § 57 i § 60 (dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Ponadto projektowana inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. ww. rozporządzenia) usytuowanych obiektów na nieruchomości Wnioskodawców (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) (zob. Opis do PZD. s. 6). Oprócz powyższego, planowane przedsięwzięcie nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, elektryczność, telekomunikacja) (por. Opis do PZD. s. 3-7). Jednocześnie GINB wyjaśnił, że dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany kierunku spływu wód powierzchniowych w celu kierowania ich na nieruchomość należącą do Skarżących (§ 29 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.), przewidziane jest odprowadzanie wód opadowych z dachów do projektowanych zbiorników podziemnych (zob. Opis do PZD. s. 3). W ocenie GINB, nie może stanowić źródła interesu prawnego przywołany w odwołaniu przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, z uwagi na jego ogólny charakter, który jest doprecyzowany w przepisach niższej rangi. Odnosząc się do zarzutów, że transport pojazdów na parking bezpośrednio sąsiadujący z nieruchomością Wnioskodawców może powodować przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, organ odwoławczy wskazał, że jak wyjaśnił NSA w wyroku z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 338/10, nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Podkreślił, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji (podobnie wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1844/17, wyrok WSA w Warszawie z 7 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 899/17, wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 842/16). W przekonaniu GINB, sam fakt niczym nieudokumentowanych emisji hałasu związanego z użytkowaniem danego obiektu nie powoduje ograniczenia - poprzez obowiązujące przepisy prawa - sąsiadujących nieruchomości w zakresie możliwości ich zagospodarowania. To zaś jest niezbędnym warunkiem uznania, iż określona nieruchomość jest w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Pr.bud. Organ odwoławczy zaznaczył, że w świetle utrwalonych poglądów orzecznictwa sądowo-administracyjnego, fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia, przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr.bud. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi, określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku, z art. 3 pkt 20 Pr.bud. (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2788/17, wyrok NSA z 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt. II OSK 12/08). Tym samym, zdaniem GINB, ww. okoliczności, niepoparte żadnymi dokumentami, dotyczące ewentualnych uciążliwości związanych z realizacją i użytkowaniem spornego obiektu, nie mają wpływu na ustalenie kręgu stron postępowania w przedmiotowej sprawie. Stanowić mogą jedynie o interesie faktycznym, a nie prawnym. Skoro zaś decyzja Starosty Z. z [...] maja 2022 r. nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku J.G., A.G. i H.S. - stosownie do treści art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr.bud. - nie mogą być oni uznani za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Z takim stanowiskiem nie zgodzili się J. i A.G., wnosząc skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr.bud. oraz § 15 pkt 12c uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. - sołectwa B. i Zarzecze (dalej: "Plan miejscowy") poprzez bezpodstawną odmowę przymiotu strony, 2. naruszenie art. 3 pkt 20 Pr.bud. w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające niewłaściwym ich zastosowaniu i w konsekwencji na przyjęciu, że nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, 3. naruszenie art. 3 pkt 20 Pr.bud. w zw. art. 140 k.c. oraz 144 k.c. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że nieruchomość Skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, 4. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez niezałatwienie przez organ wojewódzki niniejszej sprawy w sposób wnikliwy, z uwzględnieniem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, w szczególności pominięcie postanowień Planu miejscowego, 5. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud. w zw. z art. 28 ust. 2 Pr.bud. poprzez umorzenie postępowania z uwagi na przyjęcie, że Skarżący nie byli stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę Śląskiego podczas gdy postępowanie powinno zostać zakończone uchyleniem decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 3 kwietnia 2024 r., 6. naruszenie art. 2, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie prawa własności Skarżących poprzez nieuprawnione i niezgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa ograniczenie prawa stron do dysponowania nieruchomością będącą własnością stron, a które to ograniczenie nie wynika z żadnego przepisu rangi ustawowej. Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu wojewódzkiego, a także o zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że zgodnie z treścią § 15 pkt 12c Planu miejscowego: "Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami 1MN - 44MN, ustala się: 12) nakaz ukształtowania pasa zieleni izolacyjnej o szerokości min. 1,5 m od nieruchomości sąsiednich o funkcji mieszkaniowej, wzdłuż granic działki, na której realizowane są następujące sposoby użytkowania: a) dojazdy samochodów dostawczych i ciężarowych, b) miejsca dostaw i rozładunku, c) miejsca parkingowe w liczbie większej niż 5 stanowisk: Tymczasem, autorzy skargi podnoszą, że wzdłuż granicy działki inwestycyjnej przylegającej do granicy nieruchomości Skarżących pas zieleni został ukształtowany na poziomie jedynie ok. 70 cm. Skarżący podkreślają, że w praktyce urbanistycznej pasy zieleni stanowią dodatkową osłonę przed immisjami. Zgodnie z treścią art. 14 ust 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i zawiera powszechnie wiążące normy na obszarze, na którym obowiązuje. W tym zakresie wiąże właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości gruntowych położonych na obszarze jego obowiązywania. Podnoszona niezgodność ma znaczenie kluczowe dla Skarżących w perspektywie oddziaływania przebudowywanej nieruchomości na nieruchomość stanowiącą ich własność. Poza tym Skarżący podnoszą, że organ zdaje się bazować wyłącznie na zapisie projektu architektoniczno-budowlanego wskazującym, iż strefa oddziaływania to wyłącznie działka o numerze ewidencyjnym [...], pomimo, że § 14 pkt 8 oraz § 18 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego określają składniki zapisu dot. strefy oddziaływania danego obiektu. Drugi z ww. przepisów stanowi, że: "§ 18. Informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawiera: 1) wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu; 2) zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej albo informację, że obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działce lub działkach, na których został zaprojektowany." Zdaniem Skarżących, powyższego obowiązku, co wynika z treści akt sprawy, inwestor nie wypełnił (pomimo pisemnego wezwania organu do uzupełnienia projektu w tymże zakresie). Skarżący sygnalizują ponadto, że w literaturze i orzecznictwie niekiedy prezentowany jest pogląd odmienny od przyjętego przez organy, tzn., że legitymację podmiotu wnoszącego o rozstrzygnięcie w ramach postępowania nadzwyczajnego należy przede wszystkim oceniać na podstawie art. 28 k.p.a., a nie tylko art. 28 ust. 2 Pr.bud. Poza tym, niezależnie od sposobu ustalania kręgu stron, w postępowaniu nadzwyczajnym status strony mogą posiadać również podmioty, które nie brały udziału w postępowaniu zwykłym. W uzasadnieniu skargi zauważono, że zgodnie z treścią § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, b) 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie, c) 16 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych;". Skarżący zwracają uwagę, że sposób liczenia stanowisk postojowych, a co za tym idzie ich odległości od budynków i granic działki nie jest jednoznacznie rozstrzygnięty w przepisach Prawa Budowlanego. Nigdzie w przepisach nie zostało zdefiniowane, czy można liczyć jako odrębne parkingi stanowiska oddzielone od siebie pasem zieleni, odrębną drogą manewrową, różnicą poziomów ale z jednym wjazdem z drogi. Przypominają, że w praktyce stosowania rozporządzenia ukształtowały się stanowiska, wobec których miejsca postojowe winny być postrzegane jako zintegrowana całość funkcjonalna, również poprzez przyjęcie, że droga manewrowa zapewniająca dostęp do miejsca postojowego winna zostać zaprojektowana z uwzględnieniem odległości wskazanych w § 19 ww. rozporządzenia. Stanowisko takie należy uznać za zasadne z uwagi na fakt, iż niemożliwym byłoby użytkowanie miejsc postojowych z wyłączeniem drogi manewrowej, która to niesie tożsame uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich jak miejsca postojowe sensu stricto. Niewielka odległość planowanej inwestycji od ww. budynku wskazuje na potencjalną możliwość naruszenia ww. przepisów, co stanowi podstawę do uznania, że nieruchomość Skarżących znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a Skarżący powinni być stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. W skardze podkreślono jednocześnie, że zaplanowane 12 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, a także fakt, że w pozwoleniu architektoniczno-budowlanym w pkt 12.3 dot. zbiorników wodnych inwestor przewidział możliwość wywożenia zapasu wody opadowej zgromadzonej na nieruchomości, okoliczności te będą implikowały konieczność użycia samochodów o dużej ładowności i tonażu, co może również oddziaływać na działkę Skarżących jako nieruchomość sąsiadującą bezpośrednio z działkami o numerze ewidencyjnym [...] oraz [...]. Skarżący wskazują, że transport ww. pojazdów na parking bezpośrednio z nimi sąsiadujący może powodować przekroczenie dopuszczalnych norm poziomu hałasu wynikających z § 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych norm poziomów hałasu w środowisku, które takie normy dla budownictwa mieszkaniowego określa na 50 LAeg D, bądź 40 LAeg N. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 lipca 2024 r. znak: DOR.7110.183.2024.MSZ, utrzymująca w mocy orzeczenie Wojewody Śląskiego z 3 kwietnia 2024 r., znak: IFXIV.7840.9.29.2023 o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z [...] maja 2022 r., nr [...], zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej C. Spółka Jawna pozwolenia na przebudowę i rozbudowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w miejscowości B. w gminie L. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Powodem umorzenia postępowania przez organ wojewódzki było stwierdzenie, że jego wszczęcie nastąpiło z wniosku podmiotu nielegitymowanego. Istota sporu sprowadza się zatem przede wszystkim do oceny istnienia interesu prawnego Skarżących do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Z. o pozwoleniu na budowę. Organ administracji nadzoru budowlanego rozważając to zagadnienie i stosując art. 28 k.p.a. z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Pr.bud., wskazał, że Skarżący nie posiadają interesu prawnego, który sprawiałby, że są Oni stroną postępowania nieważnościowego. Należy wobec tego zauważyć, że pozytywne przesłanki przedmiotowe stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie w punktach 1-7 art. 156 § 1 k.p.a., przesłanki negatywne - art. 156 § 2 k.p.a. Jeżeli zaś chodzi o przesłanki podmiotowe, reguluje je art. 157 § 2 k.p.a., natomiast w literaturze i orzecznictwie zgodnie w jego kontekście przyjmuje się, że przymiot strony postępowania nadzwyczajnego przysługuje niezależnie od tego, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu zwykłym zakończonym weryfikowaną decyzją. Orzekając w niniejszej sprawie GINB samodzielnie, tj. niezależnie od kręgu stron postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji, zobowiązany był ustalić krąg stron postępowania nieważnościowego i zgodnie z prawem (posługując się właściwym rozumieniem art. 28 ust. 2 Pr.bud.) zbadać, czy Skarżącym, jako podmiotom wnioskującym o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, przysługuje status strony. Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że Skarżący nie wykazali żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania inwestycji objętej przedmiotowym pozwoleniem na należącą do nich nieruchomość sąsiednią. W zasadzie nie jest kwestionowany pogląd, że tylko strona może skutecznie wszcząć postępowanie administracyjne poprzez wniesienie podania, ale wyłącznie wówczas, gdy przepis dopuszcza działanie na wniosek. Inne podmioty, którym nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., mogą domagać się wszczęcia postępowania tylko wtedy, gdy konkretny przepis prawa im na to zezwala. Podkreślić przy tym należy, że status strony w tym postępowaniu reguluje co do zasady norma ogólna z art. 28 k.p.a. zgodnie z którą "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Wyznacznikiem istnienia legitymacji procesowej jest zatem interes prawny lub obowiązek, które to pojęcia nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, interes prawny odnosi się do etapu konkretyzacji normy prawnej w drodze decyzji administracyjnej, co następuje w toku postępowania administracyjnego, natomiast obowiązek jest efektem dokonanej konkretyzacji. W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że posiadanie interesu prawnego w konkretnym postępowaniu administracyjnym wymaga, aby interes ten był: osobisty, własny, indywidualny, konkretny, aktualny i dający się obiektywnie stwierdzić. Nie może zatem być uzasadniony zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi i niepewnymi, które wystąpią, lub mogą wystąpić w przyszłości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 163/06, Lex nr 274855). Postępowanie administracyjne dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Treść art. 28 k.p.a. nie stanowi zatem samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przysługującego danej osobie przymiotu strony postępowania, a ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, polegający na tym, że dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego przez niego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. mi.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17, dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej: "CBOSA"). Podmiot mający interes faktyczny może żądać zatem od administracji podjęcia stosownych działań, jednakże żądanie to nie jest oparte na przepisach prawa chroniących sferę interesów tego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Lex nr 41301). Jak słusznie przyjął zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę interes prawny strony postępowania ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. regulacji szczególnej do art. 28 k.p.a., ograniczającej zakres stron postępowania do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W związku z tym wnoszący o stwierdzenie nieważności takiej decyzji powinni, w celu wykazania swej legitymacji procesowej, przedstawić wszelkie fakty/okoliczności mające wskazywać na oddziaływanie inwestycji na ich nieruchomości, a organy budowlane powinny taki materiał dowodowy rozpatrzyć i na jego podstawie ocenić, czy rzeczywiście nieruchomości sąsiednie znajdują się w sferze oddziaływania planowanej inwestycji. Organy prawidłowo powołały się również w niniejszej sprawie na przepis art. 3 pkt 20 Pr.bud., definiujący obszar oddziaływania obiektu, w brzmieniu nadanym nowelizacją dokonaną ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), której przepisy weszły w życie w dniu 19 września 2020 r. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 Pr.bud. w jego aktualnym brzmieniu, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, jednakże obecnie przewidujących już tylko możliwe ograniczenia w zabudowie terenów sąsiednich. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.bud., należą więc m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu innych dziedzin, w tym także ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest - jak stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) - aktem prawa miejscowego. Zatem, przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 Pr.bud. oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, obiekt budowlany oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Oznacza to, że organ ma obowiązek zbadać okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud., wyznaczając obszar oddziaływania obiektu biorąc pod uwagę m.in. konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w ww. przepisach. W sytuacji, gdy z ww. przepisów odrębnych wynikają ograniczenia w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciel, użytkownik lub zarządca ma interes prawny w kwestionowaniu konkretnych rozwiązań projektowych. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie mają przymiotu strony tak w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, jak i w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym ww. orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie podważyli bowiem skutecznie tego, że zakres robót budowlanych obejmujących przebudowę i rozbudowę domów jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą - zatwierdzony pozwoleniem wydanym przez Starostę Z., choćby potencjalnie może naruszać ich interesy, gdyż wykraczać będzie poza teren działki inwestycyjnej. Takiej okoliczności nie przewidują postanowienia ww. decyzji. Badając kwestię interesu prawnego Skarżących do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Z. organy zasadnie przyjęły, że z uwagi na zakres i charakter robót budowlanych objętych decyzją o pozwoleniu na budowę ww. budynku, nieruchomość będąca własnością Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr.bud. Roboty te same w sobie nie powodują bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zabudowie działek Skarżących, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, tj. np.: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, ani też z przepisów innych ustaw bądź aktów wykonawczych. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Z. z [...] maja 2022 r., nr [...] wynika, że przedmiotem spornej inwestycji jest przebudowa i rozbudowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w miejscowości B. w gminie L. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Powyższe implikuje zatem dwie istotne kwestie. Po pierwsze oznacza, że nie zmienia się sposób zagospodarowania nieruchomości objętych inwestycją, albowiem w dalszym ciągu jej przeznaczenie obejmuje zabudowę mieszkalną jednorodzinną. Po drugie, wbrew twierdzeniom Skarżących, ww. decyzja o pozwoleniu na budowę, której dotyczy postępowanie nieważnościowe, w żadnym razie nie zezwala na realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Badana decyzja Starosty Z. jednoznacznie pozwala wyłącznie na realizację dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Ewentualne inne przeznaczenie tych obiektów będzie więc stanowiło istotne odstąpienie od ustaleń przedmiotowej decyzji i nie może podlegać ocenie w ramach kontroli nadzwyczajnej tego akurat rozstrzygnięcia. Zupełnie odrębną sprawą jest bowiem sama realizacja spornej inwestycji w zgodzie z postanowieniami decyzji o pozwoleniu na budowę, która pozostaje poza zakresem badania zgodności takiej decyzji z przepisami prawa, a przy tym leży w wyłącznej kompetencji organów nadzoru budowlanego. Skarżący wywodzą swój interes prawny do kwestionowania decyzji organu powiatowego z tego, że są właścicielami działki nr ew. [...] położonej w miejscowości B. w gminie L., usytuowanej w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości objętych inwestycją. Należy wobec tego powtórzyć za organem odwoławczym, że jak wynika z dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty Z., budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej (oznaczone symbolami A i B - zob. PZD. Rys. nr A/p1) będą miały wysokość w najwyższym punkcie do kalenicy - 11,95 m, przy czym znajdująca się najbliżej działki Skarżących nr ew. [...] wysokość górnej krawędzi elewacji projektowanego budynku wynosić będzie 6,29 m, a projektowanej lukarny 8,57 m (PAB. Opis techniczny, s. 4; por. PAB. Przekrój poprzeczny A-A. Rys. nr A/05; Przekrój poprzeczny B-B. Rys. nr A/06 – k. 21 i 22 akt administracyjnych). Każdy z budynków zawierać będzie po dwa lokale mieszkalne (w tym jeden dwupoziomowy) (zob. PAB. Opis techniczny, s. 4). Z Projektu Zagospodarowania Działki wynika natomiast, że zaprojektowany najbliżej działki Skarżących budynek w zabudowie bliźniaczej oznaczony symbolem A - znajdować się będzie w odległości 9,77 m od granicy działki Skarżących nr ew. i 14,26 m od znajdującego się na tej działce budynku. Projektowany budynek oznaczony symbolem B oddzielony jest od nieruchomości Skarżących budynkiem oznaczonym symbolem A (por. PZD. Opis do projektu zagospodarowania działki, s. 6; PZD. Rys. nr A/05). Projektowane 6 miejsc postojowych znajdują się w odległości 8 m od granicy działki Skarżących i ok. 12 m od znajdującej się na tej działce zabudowy. Najbliższy kontener na odpadki - znajduje się w odległości ok. 15 m od granicy działki Skarżących i ok. 19 m od istniejącego na tej działce budynku. W odniesieniu do działki Skarżących nr ew. [...] organy dokonały analizy przepisów techniczno-budowlanych i nie stwierdziły jakiegokolwiek oddziaływania inwestycji na teren wskazanej nieruchomości, a tym bardziej możliwości jej swobodnej zabudowy. GINB stwierdził, że nieruchomość należąca do Skarżących w szczególności nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym m.in. w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na projektowaną wysokość nowej zabudowy (zadaszenie lukarny - 8,57 m) i jej oddalenie od granic działki Skarżących (9,77 m), planowane zamierzenie nie będzie także powodowało przesłaniania istniejącej ani nawet potencjalnej przyszłej zabudowy na ww. nieruchomości należącej do J.G. i A.G. (§ 13 ww. rozporządzenia). Nie będzie też powodowało ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia). Zachowane zostały wymagane odległości od miejsc gromadzenia odpadów stałych - § 23 rozporządzenia. Również usytuowanie miejsc postojowych dla pojazdów przewidziano w odległościach nie powodujących naruszenia § 19 ww. rozporządzenia. Projektowana inwestycja w żaden sposób nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej na działce Skarżących (§ 271 i n. ww. rozporządzenia). Z dokumentacji projektowej wynika ponadto, że nie przewiduje się zmiany spływu wód opadowych na nieruchomości sąsiednie (przepis § 29 ww. rozporządzenia), lecz ich odprowadzanie z dachów do projektowanych na działce inwestycyjnej zbiorników podziemnych (zob. Opis do PZD. s. 3). Projekt w żadnym razie nie ogranicza Skarżącym dostępu do mediów (wody, elektryczności), jak również nie pozbawia działki nr ew. [...] dostępu do drogi publicznej. Z uwagi na powyższe nie sposób uznać, aby sporne przedsięwzięcie powodowało jakiekolwiek ograniczenia - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zabudowy działki Skarżących nr ew. [...], zgodnie z jej przeznaczeniem. Ponownie przyjdzie przypomnieć, że przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje już obecnie jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Pr.bud., a więc powodujące ograniczenia w zabudowie otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Z samego art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście przepisów Prawa budowlanego nie wynika (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1126/19, CBOSA). Istotą obszaru oddziaływania nie jest bowiem wyłącznie jakaś faktyczna immisja, np. zwiększenie ruchu pojazdów, emisji spalin, hałasu, ale wprowadzenie przeszkód dla korzystania przez właścicieli nieruchomości pobliskich z należących do nich nieruchomości. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, przy czym podstawowe, choć niewyłączne znaczenie mają przepisy prawa materialnego określające treść obowiązków i uprawnień (praw podmiotowych) bezpośrednich lub pośrednich sąsiadów (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2651/19, CBOSA). Poza tym wypada zauważyć, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tym samym, ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa (zob. wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 246/16, dostępny w CBOSA). Dlatego też nawet potencjalna możliwość oddziaływania projektowanej inwestycji, aby mogła uzasadniać występowanie interesu prawnego uprawniającego do udziału w postępowaniu, musi wiązać się z potrzebą zbadania zakresu tego odziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Mając to na uwadze, nie sposób podzielić zarzutów skargi, jakoby za przyznaniem Skarżącym w rozpoznawanej sprawie przymiotu strony przemawiać miało potencjalne naruszenie dyspozycji § 15 pkt 12c Planu miejscowego, który dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami 1MN - 44MN, ustala nakaz ukształtowania pasa zieleni izolacyjnej o szerokości min. 1,5 m od nieruchomości sąsiednich o funkcji mieszkaniowej, wzdłuż granic działki, na której realizowane są następujące sposoby użytkowania: a) dojazdy samochodów dostawczych i ciężarowych, b) miejsca dostaw i rozładunku, c) miejsca parkingowe w liczbie większej niż 5 stanowisk: W zakresie powyższego zarzutu Sąd zobowiązany jest przede wszystkim podkreślić, że przedmiotowe unormowanie nie może wskazywać na choćby potencjalne ograniczenie w zabudowie działki Skarżących. Powyższy przepis wymaga jedynie od inwestora określonego zabezpieczenia (odizolowania) terenów sąsiednich, którego realizacja bądź zaniechanie samo w sobie nie wpływa jednak na możliwość zabudowy tych nieruchomości. Jedynie zatem na marginesie należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom Skarżących, z analizy Planu Zagospodarowania Działki zatwierdzonego decyzją Starosty Z. (zob. PZD k. 73 akt administracyjnych) jednoznacznie wynika, że w miejscu, w którym zaplanowano na działce inwestycyjnej nr ew. [...] miejsca postojowe dla 6 pojazdów, od strony granicy z działką Skarżących przewidziany został pas zieleni izolacyjnej o szerokości 1,5 m. Szerokość ta została wyraźnie wykazana w przedmiotowym Projekcie (Nr Rys. A/p1). Wobec tego, twierdzenia Skarżących, jakoby wskazany pas zieleni miał mieć szerokość wynoszącą jedynie 0,7 m, nie znajdują oparcia w dokumentacji projektowej. O istnieniu interesu prawnego Skarżących w żadnym razie świadczyć nie może również zaprezentowana w skardze szeroka wykładnia przepisu § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który przewiduje, że stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, b) 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie, c) 16 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych. Wymaga zauważenia, że według Projektu Zagospodarowania Działki na terenie inwestycji rzeczywiście zaplanowano w sumie 12 miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Niemniej, jak słusznie dostrzegły organy, projektowane najbliżej działki Skarżących skupisko 6 miejsc postojowych znajduje się w odległości 8 m od granicy tej nieruchomości i ok. 12 m od znajdującej się na działce Skarżących zabudowy. Tym samym, niewątpliwie zachowany został wymóg określony w przywołanym wyżej § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Nie można natomiast zgodzić się ze Skarżącymi, że działanie organów powinno uwzględniać wszystkie miejsca parkingowe planowane na terenie inwestycji, skoro pozostałe 6 miejsc postojowych dla samochodów osobowych zostało przewidziane na terenie działki nr [...], oddzielonej od działki Skarżących działką o nr [...], i których odległość od granicy z działką Skarżących znacznie przekracza 6 m, o którym to parametrze mowa w § 19 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia. Nawet zaś gdyby uwzględnić wszystkie miejsca postojowe objęte planowanym zamierzeniem, to i tak spełniony jest wymóg określony w tym ostatnim przepisie, albowiem z Projektu Zagospodarowania Działki nie wynika, aby którekolwiek z tych miejsc postojowych zostało zaprojektowane w odległości mniejszej niż 6 m od granicy z sąsiednią działką Skarżących. Nie mają poza tym racji Skarżący podnosząc, jakoby za przyznaniem im interesu prawnego w sprawie przemawiało zaplanowanie wzdłuż granicy z ich działką drogi wewnętrznej dojazdowej na nieruchomości objętej inwestycją. Po pierwsze z treści § 19 ust. 2 rozporządzenia nie wynika, aby przewidziane w tym przepisie odległości odnosić można było również do dojazdów do miejsc postojowych, a nie samych tylko skupisk tych miejsc. Po wtóre należy zauważyć, że od strony działki Skarżących zaplanowano jedynie dojazd do 6 miejsc postojowych, zaś dojazd do pozostałych 6 miejsc postojowych na działce nr ew. [...] został zaprojektowany od strony działki nr ew. 1046, a nie od strony nieruchomości Skarżących. Poza tym trudno uznać, że jest to jak wskazują Skarżący "droga manewrowa", ale jedynie dojazd zapewniający dostęp do miejsc postojowych. Wreszcie po trzecie, nie można zasadnie twierdzić, że nawet niespełnienie tego obowiązku przez inwestora w jakikolwiek sposób może ograniczać właścicieli działki sąsiedniej w zabudowie należącej do nich nieruchomości. Wreszcie Sąd nie podzielił twierdzeń Skarżących, jakoby ich interes prawny w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę mógł być oparty na potencjalnym wzroście immisji, np. w postaci zwiększenia hałasu czy zanieczyszczeń powietrza wywołanych intensyfikacją ruchu pojazdów, w tym służących do wywożenia zapasu wody opadowej zgromadzonej na nieruchomości objętej sporną inwestycją. Należy tu bowiem raz jeszcze podkreślić, że w świetle aktualnego brzmienia art. 28 ust. 2 Pr.bud., przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje obecnie jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Pr.bud., a więc powodujące ograniczenia w zabudowie otoczenia wynikające z odrębnych przepisów. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. (druk sejmowy nr IX.121), przedmiotowe ograniczenia (powstałe na skutek zawężenia definicji obszaru oddziaływania) odnoszą się do możliwości zabudowy danej działki bądź nieruchomości zarówno budynkami, jak również innymi obiektami budowlanymi, a wiec np. budynkami gospodarczo-garażowymi. Autorzy projektu wyjaśnili też, że ograniczenia w zabudowie odnoszą się do takiego wpływu na nieruchomość, który uniemożliwia lub ogranicza wykonywanie robót budowlanych (w tym budowę obiektów budowlanych) z uwagi na niespełnianie przepisów techniczno-budowlanych i innych przepisów szczególnych, które stawiają wprost wymogi dotyczące zabudowy. Innymi słowy obszar oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy (a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości). Do takich czynników nie można już zatem zaliczyć "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje w tym względzie zgodne przekonanie, że nawet przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodzi, określone roszczenia cywilnoprawne, lecz nie daje już praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Pr.bud. Tutejszy Sąd podzielił zatem ocenę organów o braku interesu prawnego po stronie Skarżących do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z [...] maja 2022 r., nr [...], gdyż zakres robót objętych tą decyzją w żaden sposób nie wpływa na prawo do swobodnej zabudowy i zagospodarowania nieruchomości Skarżących. Sąd stwierdza jednocześnie, że organ wojewódzki, ustaliwszy powyższe, prawidłowo umorzył postępowanie w tej sprawie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Wskazany przepis zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Sąd zgadza się jednocześnie z organem, że bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie, a okoliczność ta została ustalona po uruchomieniu tego postępowania. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, a ocena organów uwzględniająca art. 28 ust. 2 Pr.bud. była prawidłowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.