VII SA/Wa 2567/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt.1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej trzech nośników reklamowych usytuowanych na działce nr ew. [...] z obrębu 7-05-14 oraz jednego nośnika reklamowego, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu 7-05-14 przy ul. Ż. róg S. w W., nakazał inwestorowi - [...] Sp. z o. o. dokonanie całkowitej rozbiórki nośnika reklamowego, usytuowanego w południowo zachodniej części działki nr ew. [...] z obrębu 7-05-14 przy ul. Ż. róg S. w W.. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła spółka [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego P. G., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane o nakazaniu [...] Sp. z o.o. dokonania rozbiórki trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego znajdującego się w południowo zachodniej części działki nr ew. [...] z obrębu 7-05-14, położonej przy ul. Ż. róg ul. S. w W., składającego się z podświetlanej jednostronnej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 6 x 3 m, zamocowanej do stalowego słupa o średnicy 30 cm i wysokości ok. 7 m (licząc od stopy fundamentowej do szczytu), zakotwionego w stopie fundamentowej o wymiarach ok. 2,30 x 3,8 m, opisanego jako nośnik reklamowy nr 1 w protokole PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent [...] decyzjami nr [...], nr [...], nr [...] z dnia [...].11.2009 r. oraz decyzjami nr [...] i nr [...] z dnia [...].11.2009 r. wniósł sprzeciw do wykonania robót ujętych w zgłoszeniu, polegających na budowie pięciu urządzeń reklamowych o wymiarach tablic 6 x 3 m. Od ww. decyzji nr [...], nr [...] i nr [...] inwestor wniósł odwołania. W ramach postępowania drugoinstancyjnego Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...].01.2010 r. o nr [...],[...] uchylił zaskarżone decyzje Prezydenta [...] nr [...] i nr [...] i umorzył postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji w przedmiocie wniesionego sprzeciwu. Ponadto Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...].02.2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].11.2009 r. i umorzył postępowanie organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji w zakresie wniesionego sprzeciwu. Organ wskazał, że niniejsza sprawa winna był rozpatrzona i rozstrzygnięta w trybie art. 51 ust. 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jako że inwestor zrealizował przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne na podstawie zgłoszenia w sytuacji, gdy przepisy ustawy Prawo budowlane obligowały go do uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wolno stojącego trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego, stanowiącego "budowlę" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie [...] WINB stan faktyczny niniejszej sprawy wypełnia przesłankę określoną w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, która odnosi się do robót budowlanych innego rodzaju niż samowolna budowa obiektu budowlanego, wykonywanych (będących w toku) lub wykonanych (zakończonych) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Z tego też względu przyjął, iż brak jest podstaw do umorzenia niniejszego postępowania administracyjnego, o co wnosił pełnomocnik strony skarżącej. W niniejszym przypadku w żadnym razie nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 Kpa. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, wyjaśnił, iż w omawianej sprawie nie było potrzeby ani postaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, gdyż wstrzymanie robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy roboty te są wykonywane w dacie wydania postanowienia o ich wstrzymaniu. Natomiast kiedy roboty te zostały wykonane (w rozumieniu ich zakończenia lub ewentualnie przerwania na pewnym etapie, co nie oznacza, że budowa została zakończona) i aktualnie nie są prowadzone, powinien mieć zastosowanie przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji wstrzymanie robót budowlanych byłoby bezprzedmiotowe. Ponadto w ocenie organu odwoławczego bez znaczenia są wyroki sądowoadministracyjne przywołane przez pełnomocnika strony skarżącej w odwołaniu, bowiem należy mieć przede wszystkim na względzie, iż zapadły one w innych sprawach administracyjnych i nie są wiążące dla organu orzekającego w przedmiotowej sprawie administracyjnej. Mając na względzie powyższe, stwierdził, iż decyzja organu powiatowego nr [...] nie narusza przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W omawianym przypadku przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że roboty budowane związane z realizacją przedmiotowego nośnika reklamowego nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem z uwagi na pozostawanie w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślenia wymaga, iż teren ww. działki znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] I - część III, uchwalonym w drodze uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...].04.2004 r., w którym w § 9 ust. 1 ujęto zapis: "Wprowadza się zakaz ustawiania reklam w formie wolnostojącej". A zatem nie ulega wątpliwości, iż realizacja przedmiotowego nośnika reklamowego na tym terenie jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że nakaz rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego został orzeczony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Na marginesie organ zauważył, że rozstrzygniecie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych jej elementów. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Zwłaszcza decyzje nakazujące rozbiórkę powinny zawierać szczegółowy opis obiektu podlegającego takiemu obowiązkowi. Tymczasem sentencja zaskarżonej decyzji została sformułowana zbyt ogólnikowo i nieprecyzyjnie w zakresie określenia cech charakterystycznych przedmiotu postępowania. W tym stanie rzeczy wydał rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w celu skorygowania rozstrzygnięcia organu I instancji zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...].05.2012 r. poprzez dokładne określenie obiektu podlegającego rozbiórce. Skargę do sądu administracyjnego wniosła spółka [...] Sp. z o.o. w W.. Wniosła o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]. W uzasadnieniu wskazała, że zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestor w przedmiotowej sprawie powinien uzyskać pozwolenie na budowę na budowo wolnostojącego trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego. Z tym poglądem skarżąca się nie zgadza. Organ w ogóle nie uzasadnił na jakich przesłankach oparł swoje przeświadczenie, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wolnostojącym urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem. Jedyne uzasadnienie odnoszące się do tego ustalenia mieści się w stwierdzeniu: Składający się z podświetlanej jednostronnej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 6 x 3 m, zamocowanej do stalowego słupa o średnicy 30 cm i wysokości ok. 7 m (licząc od stopy fundamentowej do szczytu), zakotwionego w stopie fundamentowej o wymiarach ok. 2,30 x 3,8 m, co świadczy o trwałym związaniu tego nośnika reklamowego. Skarżący wskazał, że zakotwienie słupa stalowego w podstawie fundamentowej nie świadczy o trwałym związaniem urządzenia reklamowego z gruntem. Zwrócił uwagę, że skarżący dokonując zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego kierował się interpretacją przepisów zgodną z powołanymi w odwołaniu od decyzji I instancji orzeczeniami i które to poglądy dominowały w orzecznictwie administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, nie można twierdzić, że zgłoszenie skarżącego było prawnie nieskuteczne, gdyż w niniejszej sprawie wymagana była decyzja administracyjna, skoro przez szereg lat przeważał w orzecznictwie sądów administracyjnym i organów administracji, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest wyłącznie zgłoszenie zamiaru wykonania robót. W tym kontekście nie dopuszczalne jest orzeczenie nakazu rozbiórki, skoro skarżący działał zgodnie z prawem potwierdzonym wieloletnia praktyka orzeczniczą. Skarżący nie podziela również poglądu, że w przedmiotowej sprawie istnieje prawna możliwość zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, ze względów o których powyżej. Organ drugiej instancji uchylił decyzję pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy, twierdząc, że organ pierwszej instancji jest zobowiązany do precyzyjnego określenia przedmiotu rozbiórki. Należy zauważyć, że nakaz rozbiórki zawarty w decyzji organu drugiej instancji jest również nie precyzyjny gdyż nakazuje rozbiórkę urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, a przecież takiego urządzenia w tym miejscu nie ma, przedmiotowe urządzenie nie jest trwale związane z gruntem. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. |Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | |Skarga nie jest zasadna. | |W niniejszej sprawie podstawowym zagadnieniem była kwalifikacja objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego, które w ocenie organów | |architektoniczno-budowlanych, stanowiło ze względu na cechy konstrukcyjne i parametry – budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy | |Prawo budowlane, wymagającą pozwolenia na budowę, a który to pogląd został zakwestionowany przez skarżącą Spółkę. | |Na wstępie wskazać należy, iż zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na | |budowę (art. 28 ust. 1 ustawy). Wyjątki od tej zasady, wymienione w art. 29-31 Prawa budowlanego, powinny być w związku z tym | |interpretowane ściśle. Jednym z tych wyjątków jest wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń | |reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad| |zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu | |drogowym (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego), które wymaga jedynie zgłoszenia. Natomiast pozwolenia na budowę – na zasadach ogólnych| |– wymaga budowa wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane | |jest budowlą. | |Zatem jedynie budowa urządzeń reklamowych wolnostojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę bowiem nie korzysta ze | |zwolnienia wskazanego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. O tym zaś czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też| |nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne | |przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy | |bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dokonując kwalifikacji prawnej tego czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia | |na budowę czy jedynie zgłoszenia powinno się więc brać pod uwagę także art. 5 Prawa budowlanego, w świetle którego nie jest obojętna jego| |wielkość i cechy konstrukcyjne. | |Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, na który powołują się także organy, inwestor zrealizował trwale | |związany z gruntem nośnik reklamowy znajdujący się w północnej części działki nr ew. 31 z obrębu 7-05-14, położonej przy ul. Ż. róg ul. | |S. w W., składający się z podświetlanej jednostronnej tablicy reklamowej o wymiarach ok. 6 x 3 m, zamocowanej do stalowego słupa o | |średnicy 30 cm i wysokości ok. 7 m (licząc od stopy fundamentowej do szczytu), zakotwionego w stopie fundamentowej o wymiarach ok. 2,30 x| |3,8 m, opisanego jako nośnik reklamowy nr 1 w protokole PINB dla [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. | |Powyższe stanowi o tym, iż zamierzona inwestycja stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane w postaci | |wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Jest to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno | |użytkową całość. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, jego masa i sposób związania z gruntem za | |pomocą fundamentu nie pozwala na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w | |postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. | |Sąd uznał zatem, iż organy prawidłowo przyjęły że planowane roboty budowlane nie będą instalacją tablicy ( urządzenia reklamowego), lecz | |budowlą w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, która wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na | |budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Rozumienia przepisów Prawa budowlanego, nie można uzależniać od tego, czy fundament (stopa) | |urządzenia reklamowego będzie z betonu lanego na miejscu budowy, czy też urządzenie reklamowe będzie przymocowane do bloku betonowego | |gotowego, przywiezionego na miejsce usytuowania urządzenia i czy będzie on zagłębiony w gruncie, czy też nie (por. wyroki NSA: z 23 | |czerwca 2006 r., II OSK 923/05; z 29 kwietnia 2011 r. II OSK 770/10 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle aktualnego jednolitego | |orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale,| |by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy | |przemieszczenie na inne miejsce. Ponadto o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem decyduje to czy wielkość | |konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. | |m.in. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 | |września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK | |186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 28 | |października 2010 r. sygn. akt II OSK 1686/09; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10; z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II | |OSK 514/10; z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 770/10; z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 920/10, publ. | |www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że sygnalizowane w skardze rozbieżności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego | |dotyczące urządzeń reklamowych mają już znaczenie historyczne, obecnie jednolicie prezentowany jest pogląd zbieżny z przyjętym w | |niniejszej sprawie. Z przedstawionych względów należało podzielić wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że przedmiotowe urządzenie | |budowlane jest wolnostojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, a więc obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 3| |Prawa budowlanego, na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. | |Prawidłowo też organy wskazały, że sprawa legalności wybudowania przedmiotowego budynku, winna być rozpatrzona w trybie przepisów art. 50| |i 51 ustawy. Wprawdzie zarówno przepis art. 48, jak i przepisy art. 50 i 51 ustawy dotyczą samowoli budowlanej, lecz o zróżnicowanym | |charakterze. | |W przypadku art. 48 ustawy chodzi o całkowite zignorowanie przez inwestora władczych uprawnień organów budowlanych do oceny w zakresie | |zgodności z prawem zamierzenia inwestycyjnego oraz udzielenia formalnej zgody na jego realizację. Natomiast w innych przypadkach | |zastosowanie znajdują przepisy art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ustawy. | |Rozstrzygające sprawę organy prawidłowo zatem w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowały tryb przewidziany w art. 51 Prawa | |budowlanego. Zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięta przed | |upływem dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje | |zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu | |poprzedniego. W sytuacji zakończenia robót budowlanych (jak w niniejszym przypadku) zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy art. 51 ust. 1 pkt | |1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio również w odniesieniu do robót już wykonanych objętych przepisem art. 50 ust. 1, przy czym nie | |jest wówczas konieczne wydawanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych. Pogląd ten jest prezentowany jest w | |orzecznictwie sądów administracyjnych ( II OSK 1524/11 "Wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1| |prawa budowlanego może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy roboty te są faktycznie wykonywane w dacie wydania postanowienia.", II SA/Kr | |682/10 "1. Jeżeli organ stwierdza, iż zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 p.b., ale roboty budowlane zostały zakończone, nie wydaje | |decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych (postanowienie takie byłoby fikcyjne) ale bezpośrednio stosuje normy wynikające z art. 51 ust. 1 | |p.b. 2. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu ma takie znaczenie, że inwestorowi, który wykonał roboty objęte | |zgłoszeniem, nie można postawić zarzutu samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 49b p.b." ) | |Wracając na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że powodem uchylenia przez organ odwoławczy wniesionego przez Prezydenta m. st. | |Warszawy sprzeciwu były jedynie względy proceduralne. Niemniej wyeliminowanie sprzeciwu nie oznaczało legalności prowadzonych przez | |inwestora robót budowlanych. | |Zauważyć trzeba, że rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części w postępowaniu prowadzonym w przedmiotowym trybie nie ma charakteru | |bezwzględnego, w pierwszej kolejności organy nadzoru budowlanego powinny bowiem wyczerpać możliwości zmierzające do legalizacji | |wykonanych robót budowlanych. Nakazy wymienione w art. 51 ust. 1 pkt i Prawa budowlanego mogą być zastosowane w sytuacji, gdy nastąpiło | |niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Tak więc nakaz | |rozbiórki czy doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego może nastąpić wówczas gdy z ustaleń dokonanych w postępowaniu prowadzonym w | |trybie art. 51 Prawa budowlanego wynika, że doprowadzanie robót do stanu zgodnego z prawem nie jest możliwe w inny sposób, jak tylko | |poprzez rozebranie samowolnie wykonanego obiektu lub jego części. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. | |Wskazać należy, że reklama sprzeczna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady| |[...] z dnia [...].04.2004 r., w którym w § 9 ust. 1 ujęto zapis: "Wprowadza się zakaz ustawiania reklam w formie wolnostojącej". | |Zasadne jest zatem stanowisko organów orzekających w sprawie, że z uwagi na sprzeczność inwestycji z treścią obowiązującego miejscowego | |planu zagospodarowania przestrzennego brak jest możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych i doprowadzenia do stanu zgodnego z | |prawem w inny sposób, aniżeli poprzez demontaż reklamy | |Art. 52 Prawa budowlanego stanowi, że inwestor, właściciel zarządca obiektu budowlanego są obowiązani na swój koszt dokonać czynności | |nakazanych w decyzji wydanej na podstawie art. 48., art. 49b, art. 50 i art. 51. Wskazana kolejność podmiotów zobowiązanych do wykonania | |obowiązków związanych z popełnioną samowolą w ramach postępowania legalizacyjnego nie jest przypadkowa. Ten aspekt rozumienia przepisu | |był wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa, które konsekwentnie stoi na stanowisku, że w pierwszej kolejności nakaz rozbiórki | |powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej (zob: wyrok NSA z dnia 23 lipca 2009 r" sygn. akt II OSK | |1234/08 LEX 552842. wyrok wsa w Gdańsku z dnia 24 lipca 2008, sygn. akt II SA/Gd 425/08, LEX 509878). Równocześnie należy mieć na uwadze | |fakt, że nakaz rozbiórki może być kierowany do tych osób (inwestorów), którzy w chwili orzekania mają tytuł prawny dc nieruchomości, bo | |tylko, wówczas można będzie wykonać decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności naprawczych. | |Ta okoliczność musiała skutkować wskazaniem jako zobowiązanej do wykonania obowiązku. Poza tym skarżący nie kwestionował swego władztwa| |w zakresie dysponowania spornym nośnikiem reklamowym, potwierdza to również treść wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. | | | |Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o | |postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku | | | | |