VII SA/Wa 2664/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi H P na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r" poz. 1333, z późn. zm., dalej: "p.b"), po rozpatrzeniu odwołania H P od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2021 r., Nr [...], nakazującej H P rozbiórkę głazów kamiennych stanowiących część ogrodzenia (ustawionych w jego linii) znajdującego się pomiędzy działkami oznaczonymi nr ew. [...] położonymi w m. [...], gmina [...] - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 7 czerwca 2021 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]") wpłynęło wystąpienie S M z treści którego wynika, iż domaga się on podjęcia działań w celu rozbiórki obiektu kultu religijnego (obiektu małej architektury) usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości [...]. Następnie podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 5 lipca 2021 r. ustalono, że w linii ogrodzenia drewnianego, równolegle do ulicy [...] znajdują się dwa kamienne głazy wypłaszczone od strony południowej, ustawione na cokole betonowym o szerokości 40 - 50 cm i długości 3,70 m. Maksymalna wysokość ww. głazów (w linii ogrodzenia) wynosi od poziomu gruntu 1,75 m. W dniu kontroli H P przedłożył dokumentację dotyczącą ww. ogrodzenia. PINB w [...] pismem z dnia 7 lipca 2021 r. wystąpił do Wójta Gminy [...] z prośbą o udzielenie informacji czy ogrodzenie (wraz z głazami w jego linii) znajdujące się pomiędzy działkami nr ew. [...] położonymi przy ul. [...] w m. [...] wybudowane jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Następnie PINB w [...] pismem z dnia 21 lipca 2021 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie kamiennych głazów stanowiących część ogrodzenia (ustawionych w jego linii) zlokalizowanego pomiędzy działkami nr ew. [...] w m. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. Nr [...] PINB w [...] nakazał H P rozbiórkę przedmiotowych głazów kamiennych stanowiących część ogrodzenia. Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie złożył H P. Decyzją z [...] listopada [...]WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, iż postępowanie administracyjne z zakresu nadzoru budowlanego prowadzone w trybie art. 50 ustawy Prawo budowlane ma na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, tj. niezgodność części spornego ogrodzenia w postaci głazów z przepisami prawa miejscowego zasadne jest orzeczenie jego rozbiórki. [...]WINB podkreślił, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 21 p.b. (w brzmieniu po nowelizacji) realizacja ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ww. ustawy. Z kolei stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 20 ww. ustawy nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa ogrodzeń o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m. Równocześnie [...]WINB wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 5 lipca 2021 r. ustalono, że w linii ogrodzenia drewnianego, równolegle do ulicy [...] znajdują się dwa kamienne głazy wypłaszczone od strony południowej, ustawione na cokole betonowym. Maksymalna wysokość ww. głazów (w linii ogrodzenia) wynosi od poziomu gruntu 1,75 m. Zdaniem [...]WINB, organ I instancji prawidłowo ustalił, że część spornego ogrodzenia w postaci głazów nie jest zgodna z postanowieniami uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 3 listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: [...]. Z pisma Wójta Gminy [...] z dnia 15 lipca 2021 r. wynika, iż działki nr ew. [...] przy ul. [...] w m. [...] objęte są ustaleniami przepisów prawa miejscowego przyjętych ww. uchwałami. Wójt Gminy [...] w ww. wystąpieniu wskazał: "(...) W opinii organu przedmiotowe ogrodzenie nie spełnia warunków określonych w § 26 ust. 1 w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Zgodnie bowiem z § 26 uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...].11.2005 r.: "(...) 1. Ustala się obowiązek stosowania ogrodzeń ażurowych w 80 % i nie wyższych niż 1,75 m2. Nieprzekraczalną linię zabudowy nowych ogrodzeń stanowią linie rozgraniczające tereny funkcjonalne z terenami dróg publicznych i kolei (...)". [...]WINB po dokonaniu własnej analizy doszedł do analogicznego wniosku. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że dwa głazy kamienne zostały "wkomponowane" w ogrodzenie pomiędzy działkami nr ew. [...] przy ul. [...]w m. [...] jako część ogrodzenia drewnianego i z natury rzeczy nie spełniają wymogu ażurowości. Zdanie organu II instancji realizacja części ogrodzenia w postaci głazów (jakkolwiek nie wymagająca uzyskania stosownego pozwolenia ani dokonania zgłoszenia zamiaru budowy) wbrew postanowieniom planu miejscowego jest przypadkiem polegającym na realizacji obiektu czy urządzenia niezgodnie z przepisami (o czym stanowi art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Odnosząc się do zarzutów odwołania, [...]WINB podkreślił, że organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Za zupełnie chybione uznał twierdzenia skarżącego, iż z uwagi na fakt, iż głazy kamienne są ustawione na urządzeniu budowlanym gromadzącym ścieki w głębi działki nr ew. [...] to przepisy Prawa budowlanego jaki i przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie znajdują w sprawie zastosowania. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł H P, wskazując, że zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego głazy kamienne są ustawione na urządzeniu budowlanym gromadzącym ścieki w głębi działki [...], a od strony ul. [...] jest znów płot z tych samych sztachet drewnianych na granicy działek [...]. Zdaniem skarżącego płot po ostatniej przebudowie nie przekracza linii ogrodzeń, a spłaszczonych głazów przez ażur w płocie prawie nie widać. Skarżący wskazał, że obecna przebudowa ogrodzenia jest zgodne z art. 50 i 51 Prawa budowlanego i nie ma potrzeby rozbiórki kapliczek. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., poz. 137), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] listopada 2021r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] września 2021r., nakazującą H P rozbiórkę głazów kamiennych stanowiących część ogrodzenia (ustawionych w jego linii) znajdującego się pomiędzy działkami oznaczonymi nr ew. [...] położonymi w m. [...], gmina [...]. W toku postępowania organy nadzoru budowlanego ustaliły, że w linii ogrodzenia drewnianego, równolegle do ulicy [...] znajdują się dwa kamienne głazy wypłaszczone, od strony południowej, ustawione na cokole betonowym o szerokości 40 - 50 cm i długości 3,70 m. Maksymalna wysokość ww. głazów (w linii ogrodzenia) wynosi od poziomu gruntu 1,75 m ( czynności kontrolne z dnia 21 maja 2019r.- protokół oraz dokumentacja fotograficzna oraz z dnia 5 lipca 2021r.- protokół oraz dokumentacja fotograficzna). Wyjaśnić należy że na podstawie przepisów Prawa budowlanego wykonanie budowy ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego ogrodzenia zostały zaliczone do urządzeń budowlanych związanych z budynkiem. Natomiast w przypadku, gdy ogrodzenie zostało wybudowane na działce nie posiadającej budynku, należy je zakwalifikować jako budowlę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Na posadowienie ogrodzenia o wysokości do 2,20m nie jest także wymagane skuteczne zgłoszenie do organu architektoniczno-budowlanego. Jednakże, jak słusznie przyjęły organy nadzoru budowlanego, były one w takim przypadku uprawnione do prowadzenia postępowania naprawczego, ponieważ art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine Prawa budowlanego, a więc w tej części, która dotyczy istotnego odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w przepisach, oraz art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, mogą być stosowane do wykonanych robót budowlanych, które nie wymagają ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jak wskazał NSA w wyroku z 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2342/10 (dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"), ograniczenie wolności budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego., który określa zakres i formę ingerencji organów architektoniczno-budowlanych. Do ograniczeń tych zaliczył również to wynikające z określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ogranicza swobodę zabudowy nieruchomości, gdyż jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy. Dlatego art. 4 Prawa budowlanego nie daje właścicielowi nieograniczonego uprawnienia do przesądzenia o przeznaczeniu zabudowy nieruchomości gruntowej na cel wyznaczony według własnej woli inwestora (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 259/12, CBOSA). Wskazać należy, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości: [...]. Zgodnie z § 26 miejscowego planu ustala się "obowiązek stosowania ogrodzeń ażurowych w 80 % i nie wyższych niż 1,75 m2. Nieprzekraczalną linię zabudowy nowych ogrodzeń stanowią linie rozgraniczające tereny funkcjonalne z terenami dróg publicznych i kolei (...)". Zasadnie organy wskazują, że przedmiotowe ogrodzenie w części w której wkomponowano w nie wypłaszczone głazy, nie spełnia wymagań określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie stanowi ogrodzenia ażurowego. Stwierdzić, należy że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego w związku z czym, na podstawie art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił. Ponadto, zgodnie ze zdaniem wstępnym art. 51 Prawa budowlanego, przewidziany w art. 51 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy nakaz rozbiórki może być stosowany także w przypadku, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, a więc wówczas, gdy roboty budowlane są wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Skoro zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest źródłem powszechnie obowiązujących przepisów, to należy uznać, że w powołanym art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine Prawa budowlanego, chodzi także o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego na tej samej podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego może być stosowany także do robót budowlanych, które zostały już zakończone. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 151/17, CBOSA). Tym samym słusznie organy nadzoru budowalnego prowadziły postępowanie naprawcze w przypadku stwierdzenia niezgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami – tu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaznaczyć również należy, iż w postępowaniu naprawczym organy obowiązane są do badania czy inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z art. 51 Prawa budowlanego nie wynika wprawdzie obowiązek żądania od inwestora złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak ma to miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Niemniej nie oznacza to, że nie jest to okoliczność istotna prawnie w postępowaniu naprawczym. Skutkiem braku jednoznacznego odwołania do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego jest bowiem wyłącznie to, że organ samodzielnie winien ustalić czy inwestor dysponuje prawem do nieruchomości na cele budowlane. Takie też stanowisko prezentowane jest jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak z uzasadnienia uchwały NSA z 10 stycznia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/10 (dostępna CBOSA) wynika, że w postępowaniu naprawczym bada się uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takie rozumienie powołanej uchwały przyjęto w licznych orzeczeniach NSA (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2011 r., II OSK 1936/10, wyrok NSA z 28 października 2015 r., II OSK 435/14, wyrok NSA z 30 marca 2016 r., II OSK 1865/14, wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., II OSK 243/17, wyrok NSA z 18 grudnia 2018 r., II OSK 607/17, CBOSA). Niedopuszczalna jest bowiem w państwie prawnym sytuacja, gdy naruszenie przepisów prawa – poprzez samowolne zrealizowanie robót budowlanych - powoduje po stronie inwestora sytuację prawną korzystniejszą niż gdyby działał legalnie. Innymi słowy – jak to już wyżej zostało wskazane - skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu lub jego części wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek - to jest posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, stosownie do dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie ma podstaw prawnych do tego, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego wyłączyć uprawnienie do badania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyroki NSA: z 18 lipca 2018 r., II OSK 2066/16; z 26 marca 2013 r., II OSK 2183/11; z 3 lipca 2012 r., II OSK 755/11; z 1 lutego 2013 r., II OSK 270/12; z 13 marca 2013 r., II OSK 2180/11; z 14 stycznia 2014 r., II OSK 1900/12; z 6 marca 2014 r., II OSK 2426/12; z 22 sierpnia 2014 r., II OSK 490/13; z 31 marca 2015 r., II OSK 2079/13, CBOSA). Oznacza to, iż w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie tych przepisów prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podlega badaniu i ma wpływ na treść podejmowanego rozstrzygnięcia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że H P przeprowadził roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia i usytuowaniu głazów na terenie działki nr ew. [...] położonych w m. [...], gmina [...], do których nie posiada prawa do dysponowania nimi na cele budowlane. Należy zauważyć, że na podstawie art. 3 pkt 11 ustawy Prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane rozumie się tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zabudowana nieruchomość oznaczona jako działka nr ew. [...] stanowi współwłasność B i K N, S i Z M, A G, Z M , W i J K oraz A G ( córki skarżącego). W budynku zlokalizowanym na powyższej działce przy ul. [...] funkcjonuje Wspólnota Mieszkaniowa. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego współwłaściciele nieruchomości nigdy nie wyrażali zgody na posadowienie powyższych głazów w ciągu ogrodzenia ( ani w innej lokalizacji)( vide wyrok z dnia 29 września 2017r. w sprawie VII SA/Wa 2490/16), co potwierdza także złożone na rozprawie pismo Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 28 czerwca 2022r. W przypadku gdy nieruchomość objęta jest współwłasnością - jak w sprawie niniejszej, legitymowanie się prawem do jej dysponowania na cele budowlane wymaga przedstawienia przez inwestora zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości" - vide Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt. II OSK 1075/18 z dnia 3 kwietnia 2019r. Pewne jest to, że prowadzenie robót budowlanych na nieruchomości, objętej współwłasnością wykracza poza zarząd rzeczą wspólną i wymaga zgody każdego ze współwłaścicieli. Brak tej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w konsekwencji prowadzi do konkluzji o nielegalnym działaniu skarżącego. Konkludując, skoro H P samowolnie przeprowadził roboty budowlane na nieruchomości bez prawa do dysponowania nią na cele budowlane, a dodatkowo przedmiotowe ogrodzenie w części obejmującej głazy jest niezgodne z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy słusznie uznały, że nie było prawnej możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowe było orzeczenie o nałożeniu obowiązku rozbiórki spornej części ogrodzenia. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, jeżeli roboty zostały już wykonane, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio. Jeżeli roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem to zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Należy także wskazać, że organy prawidłowo określiły adresata decyzji rozbiórkowej bowiem w pierwszej kolejności zobowiązanym do dokonania czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, 49b, 50a oraz 51 jest inwestor, chyba że według okoliczności sprawy nałożenie takiego obowiązku było nieracjonalne (vide wyroki NSA: z 6 marca 2008 r., II OSK 158/07, LEX nr 468723; z 10 maja 2013 r., II OSK 66/12, CBOSA; z 15 maja 2012 r., II OSK 338/11, CBOSA; z 17 grudnia 2019 r., II OSK 3190/18, LEX nr 2771505). Na zakończenie wyjaśnić należy, że okoliczności podnoszone w skardze pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że kontrolując zasadność zaskarżonego aktu, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Działania skarżącego po wydaniu decyzji [...]WINB z dnia [...] listopada 2021r. ( przesunięcie głazów, postawienie fragmentu ogrodzenie) nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości tej decyzji. Reasumując Sąd podziela stanowisko [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego, o konieczności zastosowania art. 51 ust 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust 7 Prawa budowlanego wobec robót budowlanych polegających na budowie części ogrodzenia poprzez wstawienie głazów. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2022r., poz.329).