VII SA/Wa 2790/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z [...] września 2017 r. (nr [...] ) o umorzeniu postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżącego od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r. (znak: [...]) udzielającej M. M. pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukanałowych w zabudowie szeregowej na działkach przy ul. [...] w [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niemniej tego wniosku nie uzasadnił. W piśmie z 15 stycznia 2018 r. podniósł natomiast, że " kontynuowanie prac budowlanych przez inwestora naraża go na ryzyko niepowetowanych strat i trudnych do odwrócenia skutków w postaci wybudowania budynków w oparciu o decyzje budowlane wydane z naruszeniem przepisów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r. sygn. akt I FZ 142/11, LEX nr 864 188 oraz z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OZ 791/13, LEX nr 1 412 495). Zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1 432 680). Przede wszystkim, zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a. (przedmiot kontroli sądowej), a także art. 134 i 135 P.p.s.a. (zakres kontroli sądowej). W związku z tym, normą z art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem tego zwrotu pośrednio opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, publ. ONSA 2001/1/7, podjętej na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów P.p.s.a., ale w tej mierze zachowującej aktualność także obecnie. Stwierdził w niej, że zwrot "w granicach danej sprawy", użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.), dotyczy sprawy w ujęciu materialnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrot "w granicach tej samej sprawy", użyty w art. 61 P.p.s.a., dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 LEX nr 743 040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1 110 357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 LEX nr 1 170 772). Warunkiem zatem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1 624 317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę". Należy dodać, że skutki te powinny powstać w sferze interesu prawnego strony i nakładać na nią nowe prawa lub obowiązki, które będą podlegać wykonaniu. W związku z tym, aby prawidłowo uzasadniony wniosek mógł zostać pozytywnie rozpoznany przez Sąd, konieczne jest rozważenie, czy decyzja, której dotyczy, nadaje się do wykonania i tego wykonania wymaga, tj. czy możliwe jest doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w takim akcie. Nie każda decyzja, w związku z tym, nadaje się do wykonania. O przyznaniu stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, nastąpi w jej wyniku ochrona przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r. udzielającej M. M. pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwukanałowych w zabudowie szeregowej na działkach przy ul. [...] w [...]. Zakres przedmiotowy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. oraz decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2017 r. jest odmienny. Wobec tego skarżący, jak wynika z treści wniosku o wstrzymanie, domagając się w istocie zapobieżenia skutkom jakie wywoła realizacja inwestycji w oparciu o decyzję Starosty [...] nie osiągnie tego wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...], umarzającej postępowanie odwoławczego. Chcąc uczynić zadość żądaniu skarżącego co do wstrzymania realizacji budowy budynków mieszkalnych należałoby wstrzymać tę decyzję. Dokonanie tego poprzez żądanie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] jest więc niemożliwe, ponieważ prowadziłoby do wyjścia poza granice sprawy, o których mowa w art. 61 § 3 in fine P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie żądanym przez skarżącego z uwagi na ww. przepis jest niemożliwe. Ponadto, decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze jest decyzją o charakterze formalnym – nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym, że decyzja ta nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może być uwzględniony także z tego względu. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest nieuzasadniony. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.